Een spirituele zoektocht
is nog geen reisroute !
is nog geen reisroute !
'De reis, het proces, is mijn grootste plezier,
daaruit haal ik voldoening.'
Twee vrouwen stappen met een ezel door Jordanië. De twee van elkaar losstaande tochten leveren elk een reisboek op. Het eerste werd geschreven door Tamar Valkenier en hier uitgebreid besproken. 'On track' is het andere. Beide vrouwen zijn op zoek naar het verrassende, het opgaan in de natuur en autonomie.
Dieren en vrouwen onderaan de ladder
Op stap gaan met een (last)dier lijkt makkelijk maar is het niet. Je bent verantwoordelijk voor het welzijn van de ezel, het paard of de kameel. Sommige hindernissen zijn trouwens moeilijker te nemen voor de viervoeter dan voor de mens. En vind je voldoende water en gras in een dor gebied? Wat doe je met balorige kinderen die stenen gooien of het beest met een scherp voorwerp willen verwonden? Met dit soort mishandeling heeft Kris meer dan eens te maken in Jordanië. Respect voor dieren blijkt een weinig populaire eigenschap te zijn.
Op stap gaan met een (last)dier lijkt makkelijk maar is het niet. Je bent verantwoordelijk voor het welzijn van de ezel, het paard of de kameel. Sommige hindernissen zijn trouwens moeilijker te nemen voor de viervoeter dan voor de mens. En vind je voldoende water en gras in een dor gebied? Wat doe je met balorige kinderen die stenen gooien of het beest met een scherp voorwerp willen verwonden? Met dit soort mishandeling heeft Kris meer dan eens te maken in Jordanië. Respect voor dieren blijkt een weinig populaire eigenschap te zijn.
Met alleen reizende vrouwen gaan veel mannen evenmin respectvol om. Dat een onafhankelijke vrouw in hun (plattelands)cultuur niet bestaat, lijkt een vrijbrief te zijn voor ernstig grensoverschrijdend gedrag! Power woman Kris pakt meer dan eens uit met haar dreigendste stem en zwaaiende wandelstokken om een opdringerige kerel te verjagen. Op ezel Lonky hoeft ze niet te rekenen. Dit heertje voelt zich al geïntimideerd door een blaffende hond.
Het pad roept !
Terwijl doorsnee reizigers in een gelijkaardige situatie gillend naar huis zouden rennen, richt deze avonturierster zich op de genietbare momenten en stapt vrolijk verder. De grote gastvrijheid van de Jordaniërs, het heerlijke eten en vooral het decor van wadi's met hoog oplopende wanden en de enthousiast bloeiende bloemen in het noorden van het land, maken van elke dag iets bijzonders.
In de tweede helft van dit boek voltrekt zich een stijlbreuk! Hier worden maar liefst 13 landen opgevoerd. In enkele weken passeren Georgië en Turkije de revue. Nergens is er sprake van interessante ontmoetingen of het anderszins zoeken naar de identiteit van een land. Je zou straffeloos de namen van deze bestemmingen kunnen inruilen voor andere en de tekst bewaren. Daarna wordt, woordeloos (!), het Nieuw-Zeelandse Zuidereiland bezocht, gesurvivald in Zweden, op een drafje door vijf landen in Zuidoost-Azië gegaan, in Peru met lama's gewandeld en de grens overgestoken naar Bolivia. Tussendoor worden er in de VS nog even paarden gesocialiseerd.
Wees selectief
Er is een ongeschreven wet die zegt dat bestemmingen waar de ervaringen miniem zijn, misschien wel in een dagboek, maar niet in een boek worden opgenomen! Of... je moet een zeer originele beschouwer zijn à la Paul Theroux of Bill Bryson. Aan niets hebben lezers niets. Deze onkunde maakt van dit tweede deel een rommelig allegaartje.
Er is een ongeschreven wet die zegt dat bestemmingen waar de ervaringen miniem zijn, misschien wel in een dagboek, maar niet in een boek worden opgenomen! Of... je moet een zeer originele beschouwer zijn à la Paul Theroux of Bill Bryson. Aan niets hebben lezers niets. Deze onkunde maakt van dit tweede deel een rommelig allegaartje.
Bij grote uitzondering begrijpt de schrijfster dat een verhaal aansprekende personages nodig heeft. In Jordanië was er een betekenisvolle confrontatie met een drammerige Bedoeïenen familievader die zich erg laatdunkend uitliet over vrouwen zonder kinderen. Wellicht voelde hij zich bedreigd in zijn status en macht door iemand als Kris. Eeuwenoude wortels laten niet snel los! Ook in Bolivia lokt ze haar lezers naar de bestemming toe. Het grootste zoutmeer ter wereld waar roze flamingo's komen broeden en de schokkende traditie van de offerandes aan Moeder Aarde waarbij zowel foetussen als omgebrachte mensen worden geofferd, maken indruk.
Een literair genre is geen passe-partout
Helaas blijven zoveel andere mogelijke vertellers in de schaduw hangen. Voer eens een gesprek met enige diepgang en citeer daaruit! Zo trek je je lezers een wereld binnen! Een reisboek schrijf je niet vanuit de gedroomde 'totale afzondering'... Als Kris Jespers aan het eind van haar nomadische route tot de conclusie komt dat 'de connectie met de natuur geen hobby meer is maar een nieuwe levenswijze', dan is daar niets mis mee. Maar een recensent bespreekt een boek en dat zijn twee erg verschillende zaken!
★★1/2