De tweeling - Andreas Winkelmann

 Een moeras in de rol van regisseur !

'Zo waren mannen zoals hij.

Ze kenden geen verantwoordelijkheid 

en lieten verschroeide aarde achter.'

Al sinds zijn jeugd heeft Andreas Winkelmann een fascinatie voor griezelverhalen. Of de Noord-Duitse moerasgebieden uit zijn geboortestreek, zoals het Rotes Moor, het Venner Moor of het iets verder gelegen Unteres Odertal, model hebben gestaan voor de Moorland-serie, valt niet te bewijzen. Maar als je deze setting met verblindende mistvelden nauwkeurig tot leven wil brengen, moet je ze ervaren hebben. 

Een roekeloos geloof in jezelf

Terwijl Ruth, die een akkerbedrijf leidt, haar dorp probeert te behoeden voor kwalijke invloeden, verdwijnen er toch twee tienermeiden. De tweeling Nike en Jana hebben een populair TikTok-kanaal, zien er engelachtig uit maar zijn gewiekst en zelfs manipulatief. Tegelijkertijd is 'geen enkele 18-jarige volwassen', volgens Ruth. Ook de lezer ziet hen opgaan in een verbeeldingswereld waarin de valkuilen van de realiteit niet zichtbaar zijn.

Wanneer haar dochter, rechercheur Malia, na vijftien jaar weer op het oude nest neerstrijkt, ontstaat er een extra spanningsveld. Omdat Malia het vertrouwen in haar moeder helemaal kwijt is, loopt de communicatie tussen hen stroef en stekelig. Samen optrekken in de zoektocht naar de meiden zorgt voor een geleidelijke ontdooiing van de relatie.

Het moeras in de hoofdrol

De race tegen de tijd speelt zich vooral af in de zwarte, schijnbaar eindeloze vlakte van het moeras. Dwars door het drasland en tussen waterpoelen lopen paden die je niet eens veilig kunt noemen. En in het hart van dit natuurgebied ligt 'Het dode oog', een kilometers breed, naargeestig meer. Vooral nu de winter is aangebroken en luchtstromen met sneeuwkristallen de donkerbruine moeraseenden opjagen, belooft dit gebied gevaar en rampspoed. Wie het minst onder de indruk is van het moeras is Ruth. Met één oogopslag weet ze zich te oriënteren en sporen te lezen. Toch beseft ook zij dat iemand die van het pad afglijdt ten dode is opgeschreven. In dit boek is het 'Moorland' zoveel meer dan een sfeervolle achtergrond. Het heeft de regie van het plot in handen en stuurt de personages alle richtingen uit! 

 

Andreas Winkelmann zet in dit flink gestoffeerde verhaal voldoende dwaalsporen uit om de lezer bij de les te houden. Zijn karakters, die schurend en slim dialogeren, stralen kracht en waarachtigheid uit. Deze Duitse buur trekt bovendien geen harde grens tussen een criminele geest en die van een eerbare burger. Beiden kunnen een ander beschadigen en falen in de opvoeding van hun kind. 

Doordenkertje

'Alleen verhalen eindigen eerlijk', laat hij de fictieve thrillerschrijver Alex zeggen. 'In het echte leven gebeurt dat helaas zelden.'

Het slotakkoord dat Andreas Winkelmann bedacht heeft, plaatst hier een kanttekening bij. In 'De tweeling' is er geen sprake van gerechtigheid. Omdat niet elke moordenaar de handen vuil maakt, kunnen politie en gerecht niet al hun troeven uitspelen. Met deze auteur gaan ideeën nooit kort door de bocht! Als hij op dit elan blijft doorgaan, wordt hij, ook in het Nederlandse taalgebied, een breed gewaardeerde romancier met een unieke stem!

★★★★1/2

Dutch-Americans - Peter van der Heiden

 Nederlanders aan de wieg van de VS !

'U kunt er heel zeker van zijn 

dat ik het land van mijn oorsprong nooit zal vergeten.'

Uit een brief van Franklin Roosevelt aan koningin Wilhelmina -

12.04.1945.

Kolonisten spreken altijd tot de verbeelding! Wie zijn die landverhuizers die al hun zekerheden achterlaten, meestal met niet veel meer dan een plunjezak een oceaan oversteken en met hard labeur een bestaan opbouwen? Een flink aantal van hen is in het verleden uit Nederland vertrokken. Deze migranten waaierden uit naar alle windstreken. Vanaf het einde van de 17de eeuw kwamen ze in golven in Amerika aan en noemden de gebieden aan de oostkust Nieuw-Nederland. Docent Amerikanistiek, Peter van der Heiden, liet zijn licht schijnen op een reeks opmerkelijke Dutch-Americans die een bijdrage hebben geleverd aan het ontstaan van wat nu het machtigste land van de wereld is.

De handen uit de mouwen

In elk van de vier laatste eeuwen staken een aantal Nederlandse kolonisten en hun nazaten de kop boven het maaiveld uit en voegden bouwstenen toe aan een natie in wording. Ze toonden zich in alle geledingen van de samenleving, als boer, dominee, self made man, politicus, activist, persmagnaat, industrieel enz. En met het verstrijken van de tijd werden de Nederlanders Dutch-Americans en nog wat later Americans. Als in 1776 de onafhankelijkheidsverklaring door het Continental Congress wordt aangenomen, krijgt de nieuwe identiteit een officieel karakter.  

Peter van der Heiden stelt ons vier markante figuren per eeuw voor. Vanzelfsprekend vallen de meest bekende namen je het eerst op. Zo zijn er de twee Roosevelts, Theodore en Franklin, die beiden president werden maar geen rechtstreekse verwanten waren. Toch hadden ze een verre Nederlandse voorvader gemeen. Theodore was de eerste moderne president (1901-1909), strijdend voor de belangen van de doorsnee Amerikaan. Franklin Roosevelt bekleedde door de oorlogsomstandigheden het hoogste ambt langer dan de twee gebruikelijke termijnen, van 1933 tot 1945. Als gevolg van de Wall Street Crash (1929) was zijn beleid erop gericht om de natie economisch en financieel recht te houden. Deze gewaardeerde president was ook de drijvende kracht achter de oprichting van de Verenigde Naties (1942).

De god van het geld en het ware Opperwezen  

Een andere opvallende naam is die van Cornelius Vanderbilt (1794-1877) de hardvochtige, geldbeluste scheeps- en treinmagnaat, de eerste grote kapitalist die een stempel drukte op de infrastructuur van zijn land. Hij werd ook de grootste werkgever van de VS. Verder zijn er de, voor het grote publiek, onbekende founding fathers. Zo is er de rebelse predikant Theodorus Jacobus Frelinghuysen (1691-1747), die de protestantse verzuiling wilde inruilen voor een spirituele religie. 'Geen kerkregels, wel strenge leefregels', was zijn motto. Dit grotere gevoel van gemeenschappelijkheid versterkte de Amerikaanse identiteit. Bovendien bereikten zijn nazaten de hoogste regionen van de nationale politiek. 

Ook John Jay, een politicus met wortels in de Dutch-American en Anglo-American elite, liet zich opmerken in de jaren voor en na de onafhankelijkheid. Hij onderhandelde in Europa over vrede met Engeland en werd opperrechter onder de eerste president, George Washington. 

En wat gezegd van de perstycoon Edward Bok (1863-1930), die van 'The Ladies' Home Journal' een succesblad met één miljoen abonnees maakte en ook een eigen persbureau had. Zijn bedrijfsvoering kun je modern noemen, gericht op doelgroepdenken en sponsering met de hulp van adverteerders. 

Waar zijn de vrouwen?

Uiteraard vind je in de afgelopen eeuwen weinig vrouwen die een stempel konden drukken op de Amerikaanse maatschappij. Zelfs voor de vooruitstrevende Edward Bok ging vrouwenkiesrecht te ver. Hij vond dat een politieke stem bedreigend was voor mannen. Toch is het portret waarmee dit boek opent, er één van een vrouw. Catalyntje (1606-1688), een kind van gevluchte Waalse protestanten, die op haar achttiende op de boot stapte naar de nog jonge kolonie, maakte gebruik van haar recht op zelfstandig juridisch optreden. Ze eiste genoegdoening van een voormalige scheepsarts van de West-Indische Compagnie die haar agressief en neerbuigend behandeld had... en won het pleit. Catalyntje is ook de oermoeder van zo'n miljoen Amerikanen waaronder acteur Humphrey Bogart.

De krachtigste vrouw uit dit boek is zonder meer de tot slaaf gemaakte, Nederlands sprekende Isabella die meermaals werd doorverkocht en een mensonwaardig leven leidde. Toen deze diepgelovige vrouw de aansporing om zichzelf te bevrijden rechtstreeks van Jezus meende te krijgen, ontsnapte ze samen met haar jongste dochter. Na de afschaffing van de slavernij bleef ze strijden tegen rassendiscriminatie, wel onder de naam Sojourner Truth, zoals God haar in een visioen had opgedragen. Ze werd een rondreizende activiste, een zwarte suffragette.

Rassenideologie

Al de Dutch-Americans uit dit boek hebben dankzij hun talenten, inzet en avonturierslef een uniek leven geleid. Ze hebben bovendien hun plaats in de geschiedenisboeken opgeëist. Toch past, naast respect en misschien zelfs bewondering, ook kritische zin. Zelfs de meest vooruitstrevende politieke voormannen hadden een ambivalente houding t.a.v. de afschaffing van de slavernij. Omdat ook zij een slavenplantage en/of huisslaven hadden, zagen ze de vrijlating als een geleidelijk, en dus vaag, proces. Ook met de oorspronkelijke bewoners, de Indianen, gingen de machthebbers meedogenloos en gewelddadig om.

Maar... als al deze uiteenlopende levens één karakteristiek gemeen hebben, dan is dat het gebruiken van de letterlijke en figuurlijke ruimte die een land in opbouw pioniers te bieden heeft. Ambitie heeft baat bij een open horizon. Daar lag ook The American Dream van Martin Van Buren (1782-1862), de herbergierszoon die de achtste president van de Verenigde Staten werd!

★★★★★

Hoe het puntje van de i op mijn hoofd viel - Gerri Eickhof

 De man die het allemaal zag gebeuren !

'Ik ben nogal onhandig met mensen. 
Het werk wordt een soort gedwongen tegengewicht 
voor mijn sociale onbeholpenheid.'

Toen Journaal-verslaggever Gerri Eickhof in 2025 met pensioen ging heeft hij zijn gedetailleerd archief en zijn bijna feilloze geheugen geopend om voor zichzelf en ons een anekdotische kroniek van zijn journalistieke leven te schrijven. 

Door de grote poort

Als hij in 1988 redacteur wordt op de afdeling Buitenland van het NOS-Journaal, gaat de horizon open. Op zijn reizen naar tal van crisisgebieden wordt hij voor de leeuwen geworpen. In de brandhaarden van Irak, Joegoslavië, Rwanda, Israël, Palestina, Centraal-Afrika... staat hij steeds opnieuw tussen de kruitdampen. Ethische keuzes dringen zich op. Kunnen slachtoffers van een massamoord als close-up in beeld worden gebracht? Omdat het gaat om 'man made misery' moet dat kunnen, vindt Gerri. Eindredacteuren zijn het niet altijd eens met zijn standpunten. Maar het juiste tegenargument kan helpen.

Verslaggevers strijden trouwens met hun chefs om zoveel mogelijk uitgezonden seconden te krijgen. Met een score van 15 tot 25 moet je het doen. Daarnaast is er nog de emotionele confrontatie met het geweld. 'Ik voel tranen', schrijft hij, 'maar schuif het werk tussen mij en deze hel op aarde.' Als hij tussen de bedrijven door in Nederland is, mag hij lichtvoetige onderwerpen verslaan: de Sinterklaasinkopen, een bijna-overstroming in Limburg, het North Sea Jazz Festival, Prinsjesdag enz. Intussen heeft hij ook de officiële status van verslaggever gekregen. Voor wat hoort wat!

Krabbenmand

Je op de werkvloer staande houden, vraagt trouwens meer flexibiliteit en incasseringsvermogen dan je als buitenstaander zou denken. Achter de schermen van het keurige Journaal vind je, naast de rustige, aardige collega's, behoorlijk veel arrogant, nukkig, cynisch en pesterig personeel in alle lagen van de hiërarchie. Eén hoofdredacteur wordt nadrukkelijk genoemd. Gerard van der Wulp, de autocraat die regeert met willekeur, is, op z'n zachtst gezegd, niet geliefd. Dat hoofdredacteuren komen en gaan heeft zo zijn voor- en nadelen. 'Er zijn maar weinig bovengeschikten die hun voorkeuren helemaal thuislaten', concludeert Gerri. Als je in het goede kamp zit, is het prettig werken. Zit je in het slechte kamp, dan vergaat het lachen je soms dagelijks.  

Ook met de functies en taken wordt slordig omgegaan. Eén voorbeeld. Plots mogen gewone verslaggevers niet meer in beeld. Ze worden opzijgeschoven door verslaggevers-presentatoren die zich elitair gedragen. Daar sta je dan met je tonnen ervaring, werkdagen op het oncontroleerbare ritme van het nieuws en hachelijke missies naar conflictgebieden! Gerri weet als geen ander dat zelfs het puntje op de i van een hotelnaam je knock-out kan slaan. Toch blijft hij nuchter onder deze manipulaties, zet hooguit het volume van zijn autoradio op bozig-hard!

Hoe lang nog?

Deze 'rechtop-in-de-wind-man' is wel kwetsbaar als het gaat om racistische bejegeningen. Daar heeft hij zowel in de buitenwereld als op de redactie last van. Fouilleringen, vernederende communicatietaal van de Maréchaussée op Schiphol en de gebruikelijke Zwarte Piet-allusies, daar ontsnapt een mens van kleur niet aan. Alleen de pindanoot houdt op te bestaan na de kindertijd. 

Deze memoir heeft de vorm van een kralenketting, een lange aaneenschakeling van scènes allerhande die samen een loopbaan en een leven weergeven. Als de auteur in het laatste deel de wegwijzer van het archief loslaat, wordt zijn stijl verhalender. Dan nemen de dansende regels je op sleeptouw. Een schrijvershand moet losjes kunnen bewegen! De toon, die de signatuur van de journalist is, blijft dezelfde. Hij is speels met een ernstige ondertoon, ironisch tot licht cynisch. Zijn gesproken én geschreven zinnen gaan hand in hand, gebald en in een puntig staccato. De stand-up reporter en de schrijver, voor altijd trouw aan zichzelf!  

★★★★

Winterstilte - Ragnar Jónasson, Katrin Jakobsdóttir

 Duivelse kinderen !

Dit is altijd een wereldstad geweest 

maar tegelijk ook een klein vissersdorp.'

Als Ragnar Jónasson met Katrin Jakobsdóttir, de oud-premier van IJsland, samenwerkt, krijgen zijn boeken altijd meer maatschappelijke diepgang. In 'Winterstilte' keren de thema's uit hun debuut 'Reykjavik' terug. Zwijgcultuur, ondergeschiktheid en grensoverschrijdend gedrag krijgen opnieuw de volle aandacht, zij het in een andere context. En onderzoeksjournaliste Sunna mag de kastanjes weer uit het vuur halen. Fáskrúðsfjörður, een vissersdorp in het uiterste noordoosten van het land, is nu haar werkterrein. 

Spelen met vuur

Bij het verzamelen van informatie voor een artikelenreeks in de krant, stuit ze op een inmiddels verlaten Frans hospitaal waar de bewoners geheimzinnig over doen. Met een borrel op wil de gemeentesecretaris kwijt dat er 'iets verschrikkelijks gebeurd is'. Anderen, waaronder de burgemeester en de narrige politiechef, houden de kaken stijf op elkaar en maken haar duidelijk dat ze haar neus niet in hun dorpszaken mag steken. Wanneer de eigengereide Sunna ontdekt dat er een verband is tussen drie mensen die als kind die in een opvanghuis hebben gewoond, houdt niets of niemand haar nog tegen op weg naar de waarheid en... een prestigieuze scoop!

In dit tweede deel heeft het auteursduo de kans gegrepen om zijn personages beter uit te werken en hun ontwikkeling wat meer vaart te geven. 'Winterstilte' zal lezers boeien die op zoek zijn naar matige spanning, een dosis sfeer en een tragische psychologische achtergrond. Die laatste invalshoek richt zich op de mentale gevolgen voor mishandelde kinderen. Beschadigde geesten kunnen niet alleen last hebben van gedragsproblemen maar zelfs heftige sociale stoornissen ontwikkelen. Tot welke extremen dat laatste kan leiden, ervaar je in dit plot. Deze gedurfde aanpak kan wellicht - hier spreekt de leek - door een professional onderbouwd worden.

Een punt in de marge...

Bij het duiden van de Franse aanwezigheid op het eiland, worden de IJslandvaarders genoemd. Dat waren Europese vissers die zo'n honderd jaar geleden in de Arctische gebieden op walvisjacht gingen. In dat verband valt ook de naam van (reis)schrijver-marineofficier Pierre Loti, een 19de-eeuwse beroemdheid. Terwijl je er niet van mag uitgaan dat deze man een belletje doet rinkelen bij doorsnee lezers, krijgt hij in 'Winterstilte' één betekenisloos zinnetje toebedeeld. Er is hem niet meer gegund dan 'namedropping'. Toch hoort hij thuis in dit boek. Daar heeft zijn eigen succesroman 'Pêcheurs d'Islande' voor gezorgd. Ook dat verhaal kent een tragisch slot. Zijn hoofdpersonage en de onfortuinlijken uit Sunna's speurtocht ontmoeten elkaar aan het einde van de wereld waar het lot hardvochtig is!

  

★★★★

De bedrieger - LJ Ross

 Onherstelbare schade !

'Hij was een eiland met maar één inwoner.'

Toen LJ Ross over haar nieuwe serie nadacht, was ze op zoek naar 'een genezer' die talent had voor het duiden van crimineel gedrag. Forensisch psycholoog Alexander Gregory is zo'n man. Hij zet zijn kennis en eindeloos geduld in om patiënten met een zware sociale stoornis te helpen. Maar de mens is niet altijd maakbaar...

Wie is wie een stap voor?

Wanneer in het West-Ierse dorpje Ballyfinny een vrouw op een hallucinante manier vermoord wordt, mag Dr. Gregory zijn expertise in dienst stellen van de lokale gemeenschap. Dat wil niet zeggen dat iedereen hem met open armen ontvangt! Misschien is hij wel een zielenknijper die uit is op nationale bekendheid. Bovendien wordt zijn werk gehinderd door de onderlinge verbondenheid die dorpsbewoners nu eenmaal kenmerkt. Zo zal de profiler ontdekken dat de politie omwille van privacy-redenen informatie over een mogelijke dader achterhoudt. Dat mensen elkaar vertrouwen speelt in de kaart van de moordenaar. Voor een bekende open je makkelijk de deur. Omdat hij of zij volgens een patroon en met duidelijke symboliek te werk gaat, dreigen er wellicht nog meer slachtoffers te volgen. 

De leden van de Dames-club die in de plaatselijke pub de maat van de wereld nemen, denken dat het de schuld is van de moderne tijd en het in-tur-net. Daar schiet Alexander Gregory niet veel mee op. 'Ik denk dat we te maken hebben met een moordenaar die weer kind wil zijn', beweert hij. Wie van de twee jagers verschalkt de ander?

Een academicus van vlees en bloed

Omdat er in deze zaak geen DNA of vingerafdrukken gevonden worden, kan de recherche niet aan de slag met databases of telefoontaps en lees je niet over verdachten die zwetend in verhoorkamers zitten. Voor wie graag het gedetailleerde denkwerk van een profiler volgt, is deze invalshoek verfrissend. Toch is Dr. Gregory geen nerd. Hij is een voelend en invoelend karakter dat zijn plek in deze niet zo flexibele gemeenschap moet veroveren. Een roman heeft schurende personages nodig en 'De bedrieger' stelt je op dat vlak niet teleur. Ook dat de lezer verrast wil worden, heeft LJ Ross goed begrepen. Ze slaagt er zelfs in om haar hoogbegaafde hoofdpersoon op het verkeerde been te zetten. 

De opener van deze nieuwe serie zal op veel bijval kunnen rekenen! In het (nog niet vertaalde) tweede deel probeert de forensisch psycholoog zijn evenwicht te bewaren op de Parijse catwalk. Misschien willen de leden van de Dames-club wel op de eerste rij zitten!

 

★★★★★

Ik ben zo weer weg - Pete Wu

Vreemdeling in elkaars leven ! 

'Ik zocht naar een plek waar ik naar buiten kon kijken, 

waar naar binnen werd gekeken, waar werd gezien.'

Tegelijkertijd met de publicatie van dit boek loopt er op NPO3 een reportage die zich spiegelt in het verhaal van de auteur. In 'Ik ben zo weer weg' reist Pete Wu met zijn ouders naar hun geboorteplaats Wenzhou, een havenstad op zo'n 450km ten zuiden van Shanghai. Voor Lan en Tong Wu is het vooral een terugkeer naar wat er nog rest van hun jonge jaren en het opnieuw aanknopen met de tradities die de sloophamer van deze explosief groeiende metropool overleefd hebben. Voor Pete is het een reis naar de binnenkant van zijn ouders waarover hij veel vragen heeft die Chinezen van de oudere generatie niet gewend zijn te beantwoorden. Dat levert heel wat ongemak op, scènes die scherp worden geregistreerd door de camera.

Waar zijn de woorden?

Het gebrek aan makkelijke communicatie heeft meer dan één reden. De ene partij praat gebrekkig Nederlands, de andere een soort van kleuter-Chinees, in een poging het dialect van Wenzhou te spreken. Toch zit de werkelijke kloof dieper. Hij heeft alles te maken met cultuur, educatie en ervaringen. Lan en Tong gaan niet naar het theater of naar musea, schatten een Alfpha-mens lager in omdat hij doorgaans veel minder geld verdient en hebben moeite met een zoon die uit de kast komt. 

'Hoe te houden van iemand als je elkaars taal niet spreekt?', vraagt Pete zich af.  

Toch zie je veel tolerantie bij de ouders. Vanuit hun Chinese achtergrond hebben ze geleerd om zich te voegen naar het grotere geheel, zichzelf te zien als onderdeel van een groep. Generaties offeren zich op zodat de volgende lichting een beter leven heeft. 'Je moet je goed gedragen', zegt papa. 'Je past je aan', vindt mama. Die houding hebben ze mee naar Nederland genomen. Hoewel ze niet blij worden van Petes kast, hebben ze hun zoon niet de deur gewezen. Integendeel, deze Amsterdammer zou vaker naar huis moeten komen. Ook een familie is een groep.  

Iedereen in een laadje?

Een boek is natuurlijk, veel meer dan film, geschikt voor essayistisch gedachtegoed. Daar geeft de auteur zich in ruime mate aan over. Hij lijkt zich behoorlijk op te winden over het etiket 'modelmigrant' dat de Nederlandse maatschappij op haar Chinese inwijkelingen kleeft. Labels beknotten de kijk op iemand, ze doen individuen geen recht. Bovendien blijft ook de 'modelmigrant' een buitenstaander. Maar moet je je daarom, enigszins bitter, afvragen waarom je ouders wel hier zouden blijven? Heeft niet iedereen af en toe of vaker met kortzichtigheid en vakjesdenken te maken, Pete? Zo zijn er de onhandige, soms pijnlijke uitspraken van leraars, sociaal werkers, ambtenaren, politici, buren, gezinsleden... Daar mag je als burger uiteraard kritiek op hebben. Laten we wel opletten voor de tunnelvisie die voortkomt uit ressentiment!

Lan en Tong stelen de show in de reportage. Je ziet twee pensionado's van oor tot oor genieten van de vrijheid na een leven van sloven in de snackbar. En dat ze dat vooral doen in de Chinese seniorengemeenschap van Rotterdam, mag voor leken niet uitmaken! Vooral mama heeft een talent voor vrolijkheid, dansen, zingen en stralen! 'Je kunt niet in een buitenlander veranderen', stelt ze nuchter vast. En met dat inzicht kan ze prima verder. Als die Pete van haar wat vaker Pekingeend zou komen eten, zou het geluk haar helemaal omarmen! 

★★★★

Het geheim van het kasteel - Matthew Costello, Neil Richards

 The winner takes it all !

'In een andere familielegende zou de FitzHenry-lijn 

helemaal terugvoeren naar Hendrik V.'

Niet elk spannend verhaal heeft een verdacht overlijden of een moordenaar nodig. Enkele met varkensbloed besmeurde waspoppen volstaan om iemand de stuipen op het lijf te jagen. Dat overkomt kasteelheer Oswald FitzHenry wanneer hij voor het slapen gaan een rondje loopt door de kerkers van zijn plattelandsslot. Daar heeft hij een griezelroute uitgezet die vooral bij tienermeiden in de smaak valt. Zij kunnen heerlijk gillen bij het zien van middeleeuwse martelpraktijken en doodvonnissen. Maar die avond is het bloed echt, zijn de poppen verminkt en de dreigbrieven intimiderend. Jack en Sarah mogen mysterie nummer 14 ontrafelen...

Een gefortuneerde stamvader
Hun speurderszin brengt hen naar een verre voorouder van Oswald. Deze kaperkapitein in dienst van de Kroon bestreed de Spaanse vloot en kwam naar huis met een immense oorlogsbuit waarvoor hij rijkelijk beloond werd door zijn vorst. Maar waar zijn deze rijkdommen gebleven? En wie aast op deze nooit uitgekeerde erfenis? 

In 'Het geheim van het kasteel' belanden Jack en Sarah in een eeuwenoud conflict binnen 'the rural nobility' dat opnieuw wordt opgepookt in een tijd van verarmde landadel die de onderhoudskosten van zijn kastelen niet meer kan dragen. Met de hulp van een hackende Sarah, Jacks listige plannetjes en een 3D-model van de plattegrond van het pand, wordt het raadsel onthuld. Of elke betrokkene hier blij van wordt, is zeer de vraag. Zoon Odyssee - Ody voor de intimi - zal in elk geval zijn reis naar hogere sferen probleemloos kunnen verderzetten. Daar heeft hij alleen een stuk of wat hasjpijpjes voor nodig... 

★★★

Een dodelijke zomernacht - Matthew Costello, Neil Richards

De man in wie niemand geloofde !

'Er komt een vreemdeling binnen... 

Alleen is het geen vreemdeling.'

In het 12de deel van de Cherringham-reeks is het woord 'cosy', zoals in 'cosy crime', niet van toepassing. Of zoals oud-rechercheur Jack het zegt: 'Van alle misdaadzaken die ze aan de hand hadden gehad, was deze niet alleen de oudste maar ook de huiveringwekkendste.'   

Bewijslast

Op een avond komt een man de pub binnen... en dan wordt het heel stil. Hij krijgt geen biertje. Verbijstering en woede hangen in de lucht. Jack moet zelfs een opstootje tot bedaren brengen. De ongenode gast blijkt Tim Bell te zijn, de vermeende moordenaar van het tienermeisje Dinah Taylor dat vijfentwintig jaar geleden niet terugkeerde van de kermis. Omdat de vrijgelaten gevangene altijd beweerd heeft dat hij niet de dader is, wil Jack de getuigen van weleer opnieuw aan de tand voelen. In zijn thuisland, de VS, zou bovendien niemand veroordeeld worden op basis van indirect bewijs en de afwezigheid van een dood lichaam. Bij dit auteursduo vind je vaak een morele kwestie die tot nadenken stemt! 

De hakken in het zand

In 'Dodelijke zomernacht' zijn de hoffelijke Engelse omgangsvormen voor een groot deel weg. Mensen die veel te verliezen hebben of al verloren hebben, zijn hun beschavingslaagje kwijt. Dat heeft plaatsgemaakt voor stugheid en vijandigheid. Tim Bell is zijn leven niet meer zeker en, op zijn zoektocht naar informatie, moet Jack zijn 'unieke talent aanwenden om mensen in beweging te krijgen' (dixit speurderspartner Sarah). Dat laatste is natuurlijk de verdienste van de schrijvers die de dialogen naar hun hand zetten.  

Via het vissen op forel en kanongebulder ter ondersteuning van het Cherringham Symphony Orchestra, bereikt ook dit verhaal een climax. En weer eindigt een kermisnacht allesbehalve feestelijk...

★★★1/2