Solo avonturier - Roos Freije

Een verkleumende zomer in Samiland ! 

'De routines voelen niet aan als sleur 

maar juist als een ultieme vorm van vrijheid.'

Heel wat verhalen beginnen met: Er was eens...! Ook het verhaal van Roos Freije. 

Er was eens een jonge vrouw die niet meer kon lopen en bang was dat ze nooit meer zou kunnen stappen. De medische specialisten vonden geen antwoord. Toen Roos haar emoties begon toe te laten en zich niet meer richtte op wat anderen van haar verwachtten, ging haar fysieke conditie er steeds meer op vooruit. Het niet functioneren van haar lichaam had een psychosomatische oorzaak. Bij dat inzicht hoorde ook een ommezwaai in haar manier van leven. Voor de onbevredigende kantoorbaan kwam een staptocht van 440km door het ruige noorden van Zweden in de plaats. 

Geen zondagsuitje

'Een lange afstandswandeling is geen vakantie', schrijft Roos. 'Ze verandert je als mens.' Om dat te laten gebeuren, heb je confrontaties, ontdekkingen en soms uitdagingen nodig. Aan deze voorwaarden is er geen gebrek op de Kungsleden-route. De eerste week wordt de hitte (de opwarming heeft ook het noorden van Europa bereikt) verdreven door onweders. Omdat er veel gesmolten sneeuw is, moeten er meer brede rivieren overgestoken worden met een pont... of, vaker nog, al roeiend in een kano. Een krachtige stroming en sterke wind maken er topsport van! Met behulp van een gezichtsbedekkend insectennetje moet Roos zich in dit muggenwalhalla staande houden. 

Als ze zich over keienpaden en met planken bedekte moerasgrond, moet voortbewegen, worden de kilometers en de dagen lang. Een rugzak van zo'n vijftien kilo helpt het ritme ook niet vooruit. En na een aantal uitputtende etappes kun je getroffen worden door 'hiker hunger', een niet te stillen hongergevoel dat een gevolg is van een negatieve energiebalans. Op zo'n moment zet Roos de tegenaanval in, gewapend met chocoladerepen en calorierijke wraps met pindakaas. 

Hoeveel kun je hebben?

Tijdens de laatste etappes wordt haar volharding nog meer op de proef gesteld. Dan steken stormen op met windkracht vijf tot tien. Bovendien daalt de temperatuur tot het vriespunt of lager. Op de tent vormen zich laagjes ijs. En haar vingers vragen om drie paar handschoenen. Waarom het tentzeil en de wandelstokken niet de lucht ingaan en zijzelf niet opstijgt, is een raadsel...

Gelukkig worden al deze ontberingen voor een groot stuk gecompenseerd door de indrukwekkende omgeving. Bergen weerspiegelen in helderblauwe rivieren, het uitzicht na een lange klim is overweldigend, Roos wordt wakker in een schilderij met een gletsjer aan de horizon, ze loopt langs watervallen en strandjes, door bossen en valleien... en ziet honderden rendieren! 

Hoe meer kilometers hoe lichter

Omdat de lange staptochten uitnodigen tot reflecties, krijgt ze een heldere kijk op zichzelf. Het verbaast haar hoe licht haar hoofd voelt als ze op pad is. Ook 's avonds is ze veel minder moe dan na een kantoordag. Ze beseft hoe weinig er nodig is om zich gelukkig te voelen. Toch piekert ze ook over het onveiligheidsgevoel dat single vrouwen niet vaak verlaat. Als je wildkampeert of door een bos loopt, ontsnap je niet aan angstgedachten. Je kunt zomaar oog in oog staan met een man die de slechtste bedoelingen heeft. Om haar verbeelding de kop in te drukken, is Roos gestopt met het lezen van thrillers en het bekijken van misdaadseries.      

Om dit verhelderende boek te wegen zou je het in de context moeten plaatsen van de beste verhalen over het lopen van lange afstanden. En dan valt je toch één euvel op. Wil je een vertelling echt tot leven brengen, dan heb je personages nodig. In 'Solo avonturier' ontmoet je medestappers zoals Sandra, Liz, Gijs, Hannah... maar je leert ze niet kennen. Je krijgt niet veel meer mee dan wat informatie over een sabbatical, het opzeggen van een vaste baan of het ondernemerschap. Vlakke karakters beroeren de lezer niet. 

Literatuur heeft eigen wetten

Een beklijvend ervaringsboek is meer dan een solo-ervaring! Dat heeft collega-auteur Twan Huys goed begrepen toen hij zijn voettochten op papier zette. En dan is er nog Mariska van der Klis, die over het pelgrimspad naar Santiago de Compostella liep. Zij heeft de emotionele rugzak van haar mede-wandelaars doorgegeven. Deze ontwrichte levens grijpen je naar de keel en bezorgen je onvergetelijke leesmomenten. 

Hoewel er van enige overstoffering sprake is, verrijken de talrijke reflecties dit Zweedse avontuur maar dragen het niet. Een literaire reis vraagt om andere criteria dan een reis over de wereld!

★★★1/2

Verhalen van de dierenambulance - Kirsten Dorrestijn

Van de grasparkiet tot de bully XL ! 

'Jongeren willen tegenwoordig alleen maar geld verdienen 

terwijl waardering veel belangrijker is.'

Dieren horen bij mensen en mensen bij dieren! Onze leefruimtes grenzen immers aan elkaar of vallen samen. Daarom hebben we de morele taak om te zorgen voor de vertrouwde twee- en viervoeters maar ook voor de reptielen en amfibieën in nood. Voor dieren met of zonder eigenaar kan de dierenambulance veel betekenen. Honden, katten, (water)(roof)vogels, egels, holenuilen, slangen... voor allemaal is er een gepaste opvang. Er zijn zo'n 90 lokale organisaties over het hele land.

Veel kennis en expertise
Dankzij het verhalende boek van Kirsten Dorrestijn krijg je een blik achter de schermen die je veel verder brengt dan de vertederende tv-spotjes. De ambulances rijden uit om dieren te redden of ze uit hun lijden te verlossen. Soms komen ze te laat, dan helpt een couveuse of dierenarts niet meer. Het leed verzachten is het enige wat dan nog overblijft. Toch is de opvang op de basis of bij gespecialiseerde toevluchtsoorden zoals de egelopvang in Zoetermeer of het vissenasiel in Sliedrecht, van grote kwaliteit. 

Het verbaast hoe ver de kennis van de medewerkers reikt! Zij weten je te vertellen dat waterschildpadden water nodig hebben om hun eten door te slikken terwijl landschildpadden een laag bakje water nodig hebben om niet te verdrinken. En als je een pauw moet vangen, zet je een beschermende bril op. De elegante siervogel heeft klauwen als een grote hand! Dit boek gaat vaak over details die het verschil kunnen maken. 

Emotionele betrokkenheid
'Het meeste dierenleed dat ik tegenkom wordt veroorzaakt door mensen', vertelt vrijwilliger Jurre. Dan moet je in de eerste plaats denken aan het verkeer maar ook aan glasramen, visgerei, verwaarlozing en mishandeling. Als het dierenleed groot is, moet je het hoofd koel houden. Dat kan de oud-militair Arnaut als de beste. Hij heeft voor hetere vuren gestaan. 

Alle medewerkers hebben hun eigen achtergrond en persoonlijkheid. Ambulancebestuurder Eline, die ooit redacteur was bij de overheid, wordt blij van beestjes die opknappen, van een politieagent die haar groet of een oude dame die haar een chocolaatje geeft. Voormalig rechercheur René heeft nu een heel andere relatie met de volkswijken waar hij vroeger onwillige zoniet agressieve burgers ontmoette. Toch is zijn motivatie dezelfde. Hij wil 'net als slachtoffers van misdrijven die niet meer voor zichzelf spreken, dieren een stem geven.' 

Handen op elkaar !

Bij iedereen stroomt de liefde voor dieren door het hart! Wat erg gewaardeerd wordt is dat dieren nooit een dubbele agenda hebben of oordelen. Geen van allen spot met het rode haar van Suzanne! Een land dat geld en zorg besteedt aan het welzijn van dieren is een beschaafde natie! Ook een niet-aaibaar beestje als de schorpioen kan in Nederland op hulp rekenen. Hulde aan alle warme handen en de sponsors die hun werk mogelijk maken!

★★★★

Rakel - Satu Rämö

IJsland is geen eiland meer !

'Dat wat eigendom van het hele volk was,

werd eigendom van een paar enkelingen.'

Net als rechercheur Hildur begint te wennen aan een relaxed werkritme, kondigt zich het ene na het andere misdrijf aan. Er worden menselijke resten gevonden bij haar familiehuis, er ligt een halfdode hulpkok van een cruiseschip in het ziekenhuis, vakantiehuisjes krijgen ongewenste bezoekers en vriendin Helga sterft zeer onverwachts in het bejaardentehuis. Zijn dat niet te veel lijntjes om uit te werken en met elkaar te verbinden?  

Verveelt nooit

In de loop van het onderzoek krijgen niet alleen de criminelen een gezicht maar maakt Satu Rämö ook ruimte voor maatschappelijke kwesties. Ze praat ons bij over de politiek van de visquota die geleid heeft tot de verrijking van de grootschalige vissers en het buiten spel zetten van de eenmansboten. Ook blijkt huiselijk geweld op het platteland een taboe te zijn. Bovendien zorgen, in dit plot, de cruiseships die rond IJsland varen niet alleen voor een opbloei van de havenactiviteiten. Op de schepen kunnen mensenhandelaars actief zijn en de duizenden opvarenden die aan land komen hebben niet allemaal een wit zieltje. Toch lijkt deze laatste invalshoek een product van de fictiegeest van de auteur. Mensenhandel in IJsland beperkt zich wellicht tot vrouwenhandel. 

Terwijl veel Scandi's lijden onder tergende traagheid slaagt deze schrijfster er altijd in om het IJslandse ritme voldoende gestoffeerd te houden. Af en toe weeft ze er een natuurmoment, zoals het zomerse geluid van de hemelgeit, doorheen of komt ze met aantrekkelijke weetjes. Zo zijn er de 18de-eeuwse heksenjachten, een slinkse praktijk van de gevestigde orde, of de vakantiehuisjes waarin je tijdens de lange winter niet mag verblijven in verband met lawinegevaar, of ook nog de sinistere gewoonte van buitenlanders die naar het eiland komen om zelfmoord te plegen. Voor de achtergebleven intimi is de gedachte aan een verdwijning iets makkelijker te hanteren dan het beeld van een zelfdoding.

De lat ligt hoog

Satu Rämö knoopt dankzij enkele subtiele vondsten de lijntjes aan elkaar. Ze spiegelen allemaal in de thematiek van het gruwelijke misbruik van de allerzwaksten. In dit ambitieus opgezette plot vallen ogenschijnlijk losstaande feiten op een logische manier samen. Voor een bij harde wind surfende rechercheur en haar fanatiek breiende rechterhand, Jakob, is dat een hele prestatie. Toch hebben ze één zaak in de handen van Interpol moeten leggen. 'Rakel' is zonder meer het sterkste en meest geëngageerde boek uit deze Hildur-reeks! 

By the way... in de IJslands lerende Finse speurder zal de inwijkeling Satu zichzelf moeiteloos herkennen. 

★★★★★

Moordlust - Machteld van Zalingen

Niet elke tiran maakt literaire sier ! 

'Marion had zich nooit laten beschermen, ook niet door hem.'

Met haar vorige boek 'Het genootschap' heeft Machteld van Zalingen veel indruk gemaakt. De beklemmende sfeer van een orthodox-protestantse leefgemeenschap in combinatie met een onderzoeksjournalist die undercover gaat, biedt tal van thrillerwaardige ingrediënten waarmee een getalenteerde auteur wel raad weet. Het resultaat hield dan ook heel wat liefhebbers van het genre gevangen in een leesbubbel!

Onder het mom van therapie

In 'Moordlust' mag rechercheur Manon Dijkgraaf (zie ook 'Wraakzusters') zich opnieuw wagen aan de risicovolle kanten van haar beroep. Om het raadsel van een onopgeloste moord te kunnen ontrafelen, moet ze diep doordringen in een hulpverleningsproject waar een onwelriekend reukje aan zit. Dat leidt niet alleen naar een nachtelijke mestkelder maar ook naar een naargeestige manager die psychiatrische ondersteuning verwart met een zeer lucratief verdienmodel.  

 

Terwijl de kracht van 'Wraakzusters' in de psychologische en morele diversiteit van de drie vriendinnen ligt, zijn de personages in het nieuwste boek bijna zwart-wit wat hun ontwikkeling zeer in de weg zit. En terwijl in 'Het genootschap' de machtsbeluste leidinggevende die kwetsbare mensen misbruikt, de spanning opvoert door een constante verklikkers- en angstcultuur te voeden, moet je toch vaststellen dat zijn alter ego op de Veluwe je niet echt bij het nekvel grijpt. Ook is zijn rechterhand, Yvonne, maar een slappe versie van de kloosterzuster die als een kapo de religieuze sekte in de klauwen heeft!

Te veel weeffouten

Helaas moet je vaststellen dat 'Moordlust' een dertien-in-een-dozijn detectiveverhaal is. Halfweg wordt het plot voorspelbaar, het frauderen van de manager heeft niets origineels, de rechercheur strijkt, op een stereotype manier, de chef tegen de haren in en krijgt een berisping, de tweedelijns intrige versterkt het cliché van de corruptie op Curaçao en is bovendien een iets te simplistisch uitgewerkt draadje, en de maatschappelijke laag komt hier, in tegenstelling tot de onderbouwing in 'Het genootschap', niet uit de verf. Een aantal alledaagse actiescènes kan trouwens de saaiheid niet wegpoetsen. Misschien wil Marit Vanström wel een masterclass geven!

★★1/2

Het huishouden van Grietje Steen - Mérie van der Rijt

 Vier het leven !

'Je bent een kind van je vader.

Bij jullie (kinderen) schijnt altijd de zon.'

Als je je het doen en laten in een ver verleden wil voorstellen, dan vind je inspiratie in schilderijen en goed geresearchte boeken. In 'Het huishouden van Grietje Steen' komen beide bronnen samen.

Schilders zijn bij leven arm

Het staat bijna in de sterren geschreven dat de dochters van kunstschilder Jan van Goyen (1596-1656) met één van hun vaders vakgenoten trouwen. De jongste valt als een blok voor Jan Steen (1626-1679), die op de dag van vandaag in de grootste musea ter wereld te bewonderen is terwijl hij zijn leven lang ploeterend het hoofd boven water probeerde te houden. Voor echtgenote Grietje betekende deze verbintenis een vaak lege geldbuidel en heel veel creativiteit in de keuken. Om deze scènes vol aroma en soms met genezende kracht tot bij de lezer te kunnen brengen, heeft Mérie van der Rijt heel wat recepten, ingrediënten en smaak gevende kruiden uit de 17de eeuw bestudeerd.   

Grietje symboliseert ook het irrationele denken waaraan dit plot niet kan ontsnappen. God is het begin en het einde van de dagen en alle jaren. Waar Jan een relativerende kijk op religie heeft, wordt zijn vrouw panisch bij de gedachte dat de duivel haar komt bezoeken en aanzetten tot zondige gedachten en daden. Als hij in haar verbeelding verschijnt, wil ze hem meteen verjagen door als boetedoening te gaan klussen of de kralen van de rozenkrans eindeloos door haar vingers te laten gaan. De ratio is niet gediend van een gebrek aan kennis en logisch denken! 'Als je voor eeuwig slaapt, blijf je voor eeuwig in dromenland', zegt Jan over een dode in de familie. 'Waarom heeft hij niet 'in de hemel' gezegd?', vraagt Grietje zich geschokt af.

Welk personage is het sterkst?

Hoewel de vrouw des huizes van aanpakken weet, oplossinggericht is en zelfs voor een bescheiden eigen inkomen zorgt, blijft de gezichtseinder van dit personage toch beperkt tot vrouwentaken, zwangerschappen, bevallingen en zorgzaamheid voor de bredere familie. Dat gebrek aan diepgang is wellicht de oorzaak van de vrij slappe laatste hoofdstukken die niet tot een pointe leiden. Dit verhaal heeft iets van een uitdovende kaars. Dan vraag je je af welk boek er had kunnen geschreven worden met de schilder als centraal karakter. Iemand die strijdt voor zijn creatieve identiteit, die vecht met het conservatisme van de markt, de jaloezie van zijn collega's en het gebrek aan erkenning van zijn stereotiep denkende vader, heeft een verhalende schrijfster veel te bieden. Wanneer er donderwolken boven zijn hoofd drijven, kan deze man, die net als de dansende drinkebroers op zijn doeken, graag het leven viert, de lucht in een handomdraai klaren. Ook in 'Het huishouden van...' overtuigt de schilder voor wie het glas altijd half vol is.

Als afgestudeerde van de Latijnse School zou hij ook in staat geweest zijn om de maatschappelijke context te duiden. Waarom waren Engeland en de Republiek in oorlog? Waarom waren er katholieke schuilkerken nodig? Waarom is de - wellicht calvinistische - buurvrouw zo gemeen? De keuze om al dan niet de horizon te verbreden, heeft onder meer te maken met het publiek dat een auteur wil aanspreken. Maar toch... lezers kunnen wel enige maatschappelijke relevantie aan. Denk, bijvoorbeeld, aan het zeer succesvolle en bewierookte boek van Annemarie Ros: 'Het wonder van het noorden'. Daarin speelt Margaretha, een slimme, sterke, godvrezende recluse, vanuit haar ingemetselde cel, de hoofdrol. Omdat ze het in een vrouwonvriendelijke omgeving opneemt tegen het patriarchaat van bestuurders en geestelijken, legt deze historische roman een strop van invoelbaarheid en bewondering rond de hals van wie Margaretha leert kennen. 

'Inspiratie en talent zijn goddelijke geschenken', vindt Jan. 

Misschien heeft deze denker uit de vroegmoderne tijd toch een beetje gelijk!

★★★1/2

Als sneeuw voor de zon - Meï Lepage

 Een flauw gerecht smaakt niet naar meer !

'Rechercheurs met te veel zelfvertrouwen 

zijn degenen die zich het makkelijkst laten verleiden.'

Uit de Franse literaire wereld bereiken ons de laatste tijd een aantal zeer kundige en unieke auteurs van spannende boeken. Hoewel twee van hen - Jean-Luc Bannalec en Pierre Martin - een Duits paspoort hebben, laat hun kennis van resp. Bretagne en de Var, niets te wensen over. Ze brengen beide streken op een erg invoelbare manier tot leven en laten hun personages er helemaal mee samenvallen. Ook hun collega Sidonie Bonnec liet zich opmerken door een beangstigend, tragisch en luguber boek waarin godsdienstwaanzin zijn aanhangers blind maakt voor de morele meetlat. En nu is er Meï Lepage met een klassiek opgebouwd detectiveverhaal rond de ontvoering van een jonge vrouw die ook nog eens de dochter is van de plaatselijke politiechef. Kan zij haar naam aan dit lijstje van getalenteerde vakgenoten toevoegen?

Is dit een crisiscentrum?

De openingshoofdstukken doen al meteen de wenkbrauwen fronsen. Terwijl je een alle-hens-aan-denk-sfeer zou verwachten met rechercheurs die bijna de klok rond werken en hun maag vullen met aangeleverde pizza's, heeft Emma, die het onderzoek leidt, alle tijd voor een meergangenlunch, een persoonlijk bezoek aan het kerkhof en wat te veel gepalaver in het algemeen. De opmerking van collega Carène, 'Ik vind dat we voor vandaag wel genoeg hebben gedaan', kun je moeilijk rijmen met een levensbedreigende situatie en een vader in de buurt voor wie de minuten uren duren.

Dat gemis aan urgentie loopt ver door in het verhaal. Wanneer Emma en haar stagiair Alex onverwachts in een vuurlinie terechtkomen en, wat later, een nieuwe verdachte in beeld komt, ervaar je enige reuring. Verder is het een coherent maar kabbelend boek zonder pit! Omdat er ook van originaliteit geen sprake is, kun je Meï Lepage moeilijk een plaatsje geven tussen de namen in de intro hierboven. Ze geraakt nog niet tot bij de enkels van de Frans-Duitse rasvertellers. Wellicht vinden te veel schrijvers een weg naar de planken van de boekhandels. 

Taaltoemaatje

Ergens lees je deze draak van een zin:

'Ofwel hij is onschuldig, ofwel hij kan heel goed acteren.'

Deze structuur is een letterlijke vertaling van: 'Ou bien il est innocent, ou bien il sait très bien jouer.'   

★★1/2

Aan zijn nieuwe vrouw - Willow Rose

Tiktokkers spelen met vuur !

'Hoop is gevaarlijk. 

Hoop maakt je blind voor de valstrikken die worden uitgezet.'

Met 'Aan zijn nieuwe vrouw' gooit Willow Rose haar werk over een andere boeg. De gedreven rechercheur Billie Ann en Florida's mangrovebossen met een door de nacht ploeterend politieteam, zijn uit het zicht verdwenen. Ze zijn vervangen door een high class artsenechtpaar dat voor de buitenwereld en in de ogen van de verliefde Emma, perfect functioneert.

Het sprookje wankelt

Wanneer een social media-kanaal een verdachtmaking verspreidt die dr. Stone in een zeer kwalijk daglicht plaatst, en Emma bovendien brieven krijgt die door zijn omgekomen eerste echtgenote ondertekend zijn, verliest ze haar innerlijk evenwicht. Ze vecht voor het geloof in haar attente man en tegen de twijfels over zijn oprechtheid. Omdat niet alle vragen omtrent het dodelijk ongeval van Alice zijn opgehelderd, gaat ze zelf op onderzoek uit. Ook het hatelijke gedrag van haar stiefdochter, die spiedend en filmend door het huis loopt, baart haar zorgen.   

Wie zich de Billie Ann-reeks herinnert, weet dat Willow Rose zich betrokken voelt bij maatschappelijke kwesties. Zo is er de sekte die haar ouders in zijn greep kreeg en haar (ex-)partner die haar neerbuigend behandelt en duidelijk maakt dat hij buitenshuis werkende vrouwen geen warm hart toedraagt. In haar nieuwste boek neemt ze de handschoen op tegen huiselijk geweld van dominante, manipulatieve mannen. Hoewel de door hen toegepaste tactiek van isoleren, controleren, destabiliseren en de sociale omgeving laten geloven in de emotionele instabiliteit van het slachtoffer, een erkend gedragspatroon is, leidt het in fictieverhalen tot voorspelbaarheid. Ook de houding van het slachtoffer laat zich raden: omdat er te veel te verliezen is, regeren het wensdenken en het ongeloof een hele tijd over het gezonde verstand. Op voorgekauwde plots zit niemand te wachten... toch?

Op de weegschaal

In het verlengde van dit maatschappelijk engagement ligt Willows grote hart voor slachtoffers en haar hang naar gerechtigheid. Dat haar empathische aanklacht tegen misstanden ook de drijvende kracht is van 'Aan zijn nieuwe vrouw', betekent helaas niet dat het verhaal over de hele lijn overtuigt. Daarvoor is de uitwerking te clichématig. Terugkijkend op het Billie Ann-vierluik, mis je de zeggingskracht, frisheid en originaliteit van haar eerste thrillers. Die unieke, inpalmende stem heeft ze niet kunnen meenemen naar deze stand alone. Heimwee naar de alligators en de surfende pensionado's zal het lot zijn van menige aandachtige lezer!

★★★

Zusje onder de trap - Steena Holmes

 Een radeloos gemis !

'Ik nam afscheid van het meisje dat ik was en werd iemand anders. 

Iemand die sterk genoeg was om te overleven.'

In 'Zusje onder de trap' heeft Steena Holmes een beladen en moeilijk te verliteraturen onderwerp aangesneden: verdwenen meiden die als seksslavinnen verkocht en doorverkocht worden of in de handen vallen van gestoorde geesten. Ze gebruikt hiervoor het perspectief van de achtergebleven familieleden die vechten tegen het niet-weten, het eeuwige wachten en de hoop die vaak wanhoop wordt en omgekeerd. 

Knagend geweten
Zo is er Paige, die bijna ten onder gaat aan een onverteerbaar schuldgevoel. Hoewel ze lang geleden beloofd had steeds in de buurt te blijven van haar tweelingzusje, is Jessica in een onbewaakt ogenblik voorgoed verdwenen. 'Pas als Jess is gevonden, zal ik mezelf kunnen vergeven voor het feit dat ik haar alleen liet', is een gedachte die haar elke dag kwelt. Om er enigszins het hoofd aan te bieden is ze gaan werken bij Child, een organisatie die verdwijningen voortdurend onder de aandacht van de omgeving brengt en een telefonische tiplijn openhoudt. 

De suggestieve kracht waarmee de psychologische ontwrichting van de families en één van de slachtoffers de lezer bereikt, is de sterkhouder van dit verhaal. 'Zusje onder de trap' is een erg emotioneel boek! Omdat Steena Holmes je inleving en invoelbaarheid bespeelt, wordt je voortdurend de adem afgesneden. En dat is een groot compliment! 

Verhaaltechniek

Minder goed geslaagd is de constructie die met drie plotlijnen te ambitieus is. Er is de Paige-lijn, de Angel-lijn (het slachtoffer) en de Meri Amber-lijn. Hoewel het boek zo'n 400 pagina's dik is, komt de persoonlijke zoektocht van inspecteur Amber naar haar ontvoerde zus onvoldoende uit de verf en krijgt ze een snel uit de lucht gegrepen ontknoping. Fictieauteurs zouden trouwens in staat moeten zijn om hun verhaal in 280 tot 300 bladzijden te vertellen. Doseren is blijkbaar een deel van het ambacht dat niet iedereen in de vingers heeft.   

Volgens Steena Holmes lopen, in de VS, de cijfers van geroofde en mishandelde kinderen op. Stemmen die alarm slaan zijn dus hard nodig! Het zou niet zo mogen zijn dat, zoals in dit boek, een moeder 's nachts het licht in de woonkamer laat branden voor het geval haar dochter thuiskomt!

★★★1/2