Een hardnekkige overlevingsstrategie !
'De taxidermist kijkt uit haar ogen
alsof ze me zonder scrupules aan haar verzameling
opgezette wezens zou kunnen toevoegen.'
Net als in 'Diepe gronden' (02.02.2023) leiden de naweeën van een traumatische ervaring ook in dit boek van Nicolet Steemers tot (zelf)destructief gedrag. Terwijl in het eerste plot Afghanistan-veteranen over oncontroleerbare grenzen heen gaan, hebben sommige personages in 'Niemand verdwijnt...' last van het Stockholm-syndroom. Hierbij ontwikkelen slachtoffers van misbruik of gijzelneming sympathie en genegenheid voor de dader. Het is een overlevingsmechanisme dat hen helpt om met extreme angst om te gaan.
Een ziekelijke cirkel
Als Mila twintig jaar na haar ontvoering door een manipulatieve, narcistische psychiater opnieuw verdwijnt, klopt haar vader aan bij privédetective Isabel. Maar wil Mila wel gevonden worden? Slachtoffers van het Stockholm-syndroom voelen zich bedreigd door familie of hulpverleners die hen proberen te helpen. Zij ervaren hun gedrag immers als comfortabel, niet als een verlies van autonomie en realiteitszin.
Ook in deze spannende roman toont Nicolet Steemers aan dat ze geknipt is om enigszins complexe geesten te verliteraturen voor een breed publiek. De gestoorde zielenknijper Robert Lindeman komt, met de hulp van zijn eigen boek dat natuurlijk van de hand van de schrijfster is, erg goed uit de verf! Net als de lezende Isabel wil je dit manuscript over machtsmisbruik, gewetenloosheid, het totale gebrek aan invoelbaarheid en het afschuiven van verantwoordelijkheid en schuld het liefst naar een verre hoek van de kamer dirigeren.
Twee verschillende genres
Waar in 'Diepe gronden' het PTSS-symptoom een beangstigende, meeslepende dynamiek in de groep creëert, ben je hier aangewezen op de lotgevallen van de privédetective die het vooral van haar intelligentie en lef moet hebben. Terwijl de avontuurlijke staptocht door de Roemeense Karpaten een thriller-etiket krijgt, is 'Niemand verdwijnt...' veel minder plotgedreven. Als de belangrijkste getuige/verdachte het leven laat, word je vooral de assistent van Isabel die wil weten hoe de vork in de steel zit. Hoewel die nieuwsgierigheid je bij het verhaal houdt, en het slotakkoord sterk is, kruip je nooit naar het puntje van je stoel. Of dat laatste nodig is moet elke lezer voor zichzelf uitmaken...
Wie zich niet stoort aan de matige stuwkracht van het plot, mag uitkijken naar deel twee van de Isabel Clement-reeks. Een zichzelf en het leven relativerend mens is altijd prettig gezelschap!
★★★1/2