Westwaarts - Eric Westerveld

Niet elke parel glimt ! 

'Angst managen: het is een essentiële vaardigheid voor de zeezeiler.'

Omdat mensen en boeken van structuur houden, heeft Eric Westerveld niet alleen zijn zeilavontuur gedeeld maar ook een tweedelijnsverhaal gecreëerd dat de eigen ervaring op een spiegelende manier doorkruist. Hierin speelt Christoffel Columbus de hoofdrol. Over hem zegt de auteur: 'Columbus is soms verstopt in de geschiedenis maar komt vaak weer tevoorschijn.' Dat laatste neemt de hedendaagse zeenomade graag voor zijn rekening. In het spoor van de ontdekkingsreiziger zeilt hij naar de overkant van de Atlantische oceaan waarvan de laatmiddeleeuwse admiraal dacht dat het de kusten van Azië waren. 

Buigen maar niet barsten

In 'Westwaarts' wordt de ontdekkingsreiziger helemaal van onder het stof gehaald. Je leeft mee met de haast bovenmenselijke missie die hij voor zichzelf heeft bedacht: het eindeloos lobbyen bij de Portugese en Spaanse vorsten die zijn reizen moeten financieren, het mentale gevecht tegen officieren die hem van zijn troon willen stoten, de vaak mislukte pogingen om zijn bemanning, waaronder veroordeelde moordenaars en ander gespuis, in bedwang te houden en het hoofd bieden aan tegenslagen op zee en op de Caribische eilanden. 

Voeg daar nog de gebrekkige kennis bij over de ligging van de continenten, de grootte van de aarde, weer, wind en orkaanseizoenen, en je krijgt samen met de bevelvoerder een punthoofd. Bovendien zijn de schepen niet altijd zeewaardig. Als de reizigers kolonisten worden, loopt de situatie helemaal uit de hand. De rouwdouwers gaan achter de inheemse vrouwen aan, schuwen het geweld niet en kunnen hun honger naar goud, net als de ontrouwe leidinggevenden, niet bedwingen. Columbus, die geen bestuurder is maar wel die rol moet spelen, krijgt de neuzen niet in dezelfde richting. Vanuit zijn machteloosheid en gekneed door de geplogenheden van zijn tijd, houdt ook hij de handen niet schoon. 

In een fuik

Toch blijft hij koppig zijn doel achterna varen, ervan overtuigd dat westwaarts reizen hem naar de Mongoolse vorst en grondlegger van het Chinese Rijk zal brengen. De Grote Khan (spreek uit Chaan) zal hem vast vertellen over die andere Italiaanse ontdekkingsreiziger die hij op bezoek had: Marco Polo. De schrijver noemt de Genuees 'een doorzetter met tunnelvisie'. Denken met open vizier is niet echt aan hem besteed.

Wie dezelfde kant op vaart maar precies weet welke kusten en eilanden hij zal vinden, is Eric Westerveld. Toch glanst ook voor hem de 'Parelketting', een aaneenschakeling van kleine stukjes land (van Grenada tot de Maagdeneilanden), niet elke dag. De 'parels' zijn orkaangevoelig, huisvesten actieve vulkanen, verwelkomen gasten met bootgevaarlijke riffen en hebben turbulent vaarwater zoals 'de wasmachine' bij Grenada.  

Niet voor watjes

Zeezeilers weten dat ze hun tanden op elkaar moeten zetten op hardship-momenten. Een beschadigde stag of andere averij, noodweer of grote schepen die op je afkomen zonder dat de stuurman je vraag om ruimte beantwoordt. 'We zitten als kaas in een tosti, met aan weerszijden honderden verlichte patrijspoorten', zo verwoordt Eric een aanval van nachtelijke angst. Op andere tijden wordt er heerlijk gechild, gekanood, gesnorkeld of gesmuld van een lokale maaltijd. 

Toch mist dit boek aandacht voor mensen en hun samenleving. Een bezoek aan een slavenmuseum maakt deze leegte niet goed. Socializen gebeurt steevast in het clubhuis van de marina. Dat mag... maar waarom niet eens gaan buurten in het inheemse kroegje of op de markt? Eric is niet goed in het typeren van individuen. Bij een zeldzaam gesprek vraagt hij niet door. Zijn observaties zijn oppervlakkig. Zo vindt hij dat het carnaval van Trinidad dé identiteit van het land weergeeft. Dat lijkt erg kort door de bocht gedacht als je het hebt over een multi-ethnische maatschappij met een diversiteit aan historische wortels. En waarom niet eens proberen te achterhalen hoe de bewoners van de 'Départements d'Outre-Mer' (Martinique, Guadeloupe) hun band met moederland Frankrijk beleven? Zijn zij gelukkiger dan de eilanders die gebroken hebben met het Verenigd Koninkrijk of is vrijheid gelijk aan blijheid?

De vorm kan beter
Ook op het vlak van taal en stijl, laat de auteur steken vallen. Soms grammaticaal ('De bruine plakkaten hopen zich meestal op aan de oostkusten, gaat rotten en stinken op stranden...'), soms wat een vertaling betreft. De 'Nuestra-Señora-de-las-Nieves' is niet 'Onze Dame van de Sneeuw' maar 'Onze-Lieve-Vrouw-van-de-Sneeuw'. Hier is de schipper even vergeten dat de regio doordrenkt is van het katholieke geloof. Het kerstenen was een prioritair aspect van de fanatieke Spaanse veroveringsdrang.

'Westwaarts' laat zich makkelijk vergelijken met de verliteratuurde wereldreis van Ben Rutte: 'Dit nemen ze ons niet meer af.' Als je beide stukken over de San Blas-eilanden naast elkaar legt, dan weet je wie de boeiendste vertelstem heeft, wie de beste stylist is, wie de meeste verbeelding heeft, wie filmische scènes kan schrijven. Bij Ben zit de lezer in de bijboot, een voorrecht dat Billy, hoe sympathiek ook, de lezende passagier onthoudt! Op het karveel van Columbus was er wel een plaatsje vrij!  

★★★1/2

Scheuren in de hemel - Anne-Gine Goemans

 Boze kunst, grimmige burgers !

'Ik heb niemand verkracht, ik heb ervoor betaald.'

Het verdriet van Groningen, daar delen we allemaal in. Barsten in de muren, de ene na de andere inspectieronde, karige of helemaal geen uitbetalingen, de vervloekte NAM, de vergeten noordoosthoek van Nederland. Ook de maatschappelijk geëngageerde auteur Anne-Gine Goemans werd door dit drama geraakt. Het kreeg een prominente plaats in haar spannende roman 'Scheuren in de hemel'.  

Zich vastbijten is de boodschap

Als inspecteur Barbara Holland zich verdiept in de moord op Nynke de Jager, vijfentwintig jaar geleden, komen de twee hoofdverdachten van weleer opnieuw in beeld. Nu haar resten zijn gevonden, wordt het oude dossier van onder het stof gehaald. Daarin vindt Barbara de namen van een Duitse zedendelinquent, Edo Schneider, en het toenmalige bezitterige vriendje van Nynke, Vincent Bleker, die nu een respectabele medewerker van de NAM is. Het spreekt voor zich dat de focus vol op de gewelddadige vrouwenmishandelaar komt te liggen. Maar ook het gladde ex-liefje blijft niet buiten schot. Hoe je de dader met bewijslast aan het slachtoffer koppelt, is voor elke speurder een hoofdpijnvraag. 

Twee nevenpersonages verpersoonlijken de slepende gevolgen van de gaswinning in de regio. Rein de Ridder, eigenaar van een ijzerwinkel, woont in een caravan bij zijn beschadigde huis. Om de herstelling ervan te kunnen betalen, laat hij zich verleiden tot het verhuren van zijn schuur aan een crimineel. En dan is er nog beeldend kunstenares Titia, die met verkrampte woede aan een bewegend kunstobject bouwt. Voor deze erg toepasselijke creatie heeft ze een naargeestige rol in gedachten. Als de schrijfster de pijn van de gedupeerden verwoordt, is haar toon hard en onverbloemd.  

Het oordeel

Hoewel alle plotelementen keurig op hun plaats vallen, moet je toch erkennen dat dit verhaal overgestoffeerd is: te veel acteurs, te veel achtergronden, te veel sporen en lijnen. Bovendien gaat de spanningsboog er enigszins onder lijden. Een kleiner maar toch storend feit is het benoemen van inspecteur Barbara Holland. In scènes met haar intimi noemt de auteur haar 'Barbara'. Maar in werksituaties klinkt het: 'Holland had erover gehoord' of 'Wederom zet Holland de stopwatch aan'. Dat valt niet lekker in het oor en zorgt voor afstand tussen de lezer en de heldin! Het is ook jammer dat, omwille van de chronologie, de frustratie over de NAM niet kan samenvallen met de afwikkeling van het moordonderzoek. Als het om een actuele moord zou gaan, dan kon dat wel. Met de juiste aanpak zou dan ook de overstoffering van de baan zijn! 

Pluspunten zijn de maatschappelijke thema's (woekerrente, orgaanhandel, vrouwenmishandeling, nalatige overheid) en de ontmaskering van de dader die pas diep in de finale plaats vindt. Toch bieden deze sterkhouders, evenmin als de vertederende seniorenverliefdheid van Barbara's professionele partner, net te weinig tegengewicht voor een vierde ster!

★★★1/2

Soortgenoten - Marit Vanström

 Twee stijfhoofden op zoek naar gerechtigheid !

'De grootste wetenschappers aller tijden 

hadden altijd controversiële beslissingen moeten nemen.

Roem komt achteraf'.

Zoals over alle gesloten werelden hangt er ook over TBS-klinieken een raadselachtige sfeer. Wat hebben de bewoners precies op hun kerfstok? En kun je van sociaal-gestoorden acceptabele burgers maken? Zo ja, hoe dan? Dat braakliggende terrein geeft een fictieauteur de ruimte om de setting in alle vrijheid, hoewel niet onvoorbereid, in te vullen. Iemand als Marit Vanström weet daar wel raad mee... 

Geen mededogen

Als criminologe en speurneus Jackie door een ontsnapte TBS-er gegijzeld wordt, is zij de enige die zijn verhaal gelooft. De overheid en de buitenwacht hebben hun kort-door-de-bocht-mening meteen klaar. Als gevolg hiervan wordt het lot van de getraumatiseerde Steijn door een hedendaagse guillotine beslecht! 

Hoewel ze zich 'machteloos en tandeloos' voelt, neemt ze samen met haar 'partner in crime', ex-marinier en oud-politieman Joszef, de handschoen op. Het wordt steeds duidelijker dat 'De Rijnpoort-kliniek' zich bezondigt aan ongeoorloofde praktijken. Getraliede ramen kunnen ook geheimen vasthouden! 

Diepgang

Net zoals in de andere boeken van Marit Vanström krijgt de lezer ook hier weer de kans om zijn denkvermogen aan te scherpen en zijn inzicht in maatschappelijke mechanismen te verrijken. Nadat een wakker geschudde Officier van Justitie zich in de strijd gooit, blijkt dat zij meer middelen ter beschikking heeft maar ook binnen strakke lijnen moet opereren. Jackie daarentegen kan ongestoord bij een serieverkrachter op bezoek gaan en de man op een sluwe manier aanzetten tot medewerking. Op het medische vlak word je bijgepraat over stoornissen, behandelmethodes en revolutionaire medicatie. 

Dat alles wordt, zoals het in een psychologische roman past, verwerkt in de karakters, hun gedrag en hun communicatie. Deze auteur blinkt uit in scherpe, slimme dialogen. Zo wringt Joszef zich in allerlei bochten om zijn rol van zedendelinquent op een geloofwaardige manier te spelen. Hij is intussen undercover gegaan in de 'De Rijnpoort'. Ook de therapiegesprekken tussen cliënten en hulpverleners zijn van een fijnzinnige intelligentie.

Vakmanschap

Martin Vanströms verhalen zijn de tegenpool van de wijdlopige opbouw waarvan sommige minder begaafde collega's zich bedienen. De geestelijke vader van Jackie en Joszef, daarentegen, stoffeert elke bladzijde op een ingenieuze, plot voedende manier. Toch is Marits nieuwste detective zoveel meer dan een goed gelegde puzzel. Het is ook een schreeuw om aandacht van de meest kwetsbaren onder ons, zij die door de samenleving beschimpt en uitgebraakt worden. Voor een dwangstoornis kies je zelf niet!

Alles bij elkaar opgeteld levert 'Soortgenoten' dus een perfect boek op... toch? Hum, soms zijn recensenten de luis in de pels van de schrijver. De leesluis van dienst heeft deze keer, op zo'n 40% van het einde, een zinnetje genoteerd dat de - voorlopige - dader die tot diep in de finale meegaat, ontmaskerde. Je wilt niet voor de speurders uitlopen. Ach, misschien wilde deze geroutineerde verteller alleen de scherpzinnigheid van zijn lezers testen!

 

★★★★1/2

Al mijn leugens - Nelle Lamarr

 Hoe héél véél leugens 

bijna naar de waarheid leiden !

'Vergeleken met haar is Scrooge een gulle kerstman.'

Hoe rancuneus kun je worden als je werkgeefster je dag in dag uit toesnauwt en vernedert? Dat is wat Sloane te verduren krijgt sinds ze bij de succesauteur Barbara Van Wyck als PA werkt. Ze hoeft dus ook niet lang na te denken over haar reactie wanneer ze de koningin van het spannende boek dood boven haar toetsenbord aantreft. Ze grist de bijna voltooide kopij van de volgende bestseller mee en gaat naar huis. 

Knagend geweten

Nadat Sloane het manuscript enigszins naar haar hand heeft gezet, zoekt ze een literair agent die op haar beurt een enthousiaste uitgever vindt. Het hulpje van Barbara wordt een gevierde schrijfster, koopt een mooie flat en... krijgt last van wroeging in de gedaante van hallucinaties en nachtmerries. Als je zieltje niet zuiver is, krijg je spoken op bezoek. Zo valt er al snel bedreigende post in haar brievenbus. Iemand weet wat ze gedaan heeft maar er was toch niemand anders in Barbara's huis...?

Zit hier het razend spannende plot in dat je mag verwachten? Hum, dat valt een beetje tegen. De kans is groot dat de geoefende lezer zowat halfweg de dader ontmaskert. Terwijl er, enerzijds, wat te veel ontraadselende achtergrondinformatie wordt gegeven, mislukken, anderzijds, de pogingen om misleidende scenario's een aura van geloofwaardigheid te geven. Toch hoort Nelle Lamarr credits te krijgen voor haar slotakkoord. Die laatste twist bedenkt vast niemand! 

Sterke eindsprint
Hoewel 'Al mijn leugens' een onderhoudend verhaal oplevert, is het ook een net-niet-prestatie. Wat ontbreekt is moeilijk te benoemen. Je zou kunnen zeggen dat ze 'de kracht van het woord' niet helemaal beheerst. Haar belangrijkste collega-auteurs - en dan moet je toch weer in de eerste plaats McFadden noemen - hebben dat talent wel. Toch eindigt ze sterk met een hoofdpersonage dat tot op het bot gekleineerd wordt. De bijna-ontmenselijkte Sloane verscheurt je hart. Zo zwaar kan een rechtbank je nooit straffen!

★★★1/2     

Schaduwstad - Kimberly Belle

 De jacht is geopend !

'Wie te veel vragen stelt, 

krijgt antwoorden die hij niet wil horen.'

Wie dit boek met een vluchtige blik bekijkt, ziet er wellicht een rijkeluisvakantietrip in met een feel good karakter. Kimberly Belle heeft wel meer misleidende scènes voor haar lezers en haar hoofdpersonage klaarliggen. In 'Schaduwstad' wordt Stella helemaal zoek gespeeld terwijl ze wordt benaderd door mannen (en één vrouw) die allemaal beweren dat ze te vertrouwen zijn. Hoe heeft het zover kunnen komen...?

Kwetsbaar geluk

Terwijl de antiekhandelaar Adam Knox en zijn vrouw genieten van een verblijf in het romantische Parijs heeft er een bomaanslag plaats. Wat later is Adam, die in de buurt iets te regelen had, onvindbaar. En Stella radeloos... maar ook slim. Ze weet veel van technologie en communicatiesystemen, ook de toepassingen die haar onder de radar houden. Intussen heeft ze begrepen dat haar 'ideale' man zich in schimmige werelden beweegt. Toch blijft ze herhalen: 'De Adam die ik ken wil het verleden behouden, niet uitbuiten.' Als hij nog leeft, dan zal ze hem vinden! De vraag is: 'Willen anderen dat ook?'

Terwijl het plot drijft op de queeste van Stella en de vaart die gecreëerd wordt door het onzichtbare gevaar, krijgt de thematiek van de bloedantiek alle ruimte. Omdat er groot geld te verdienen is met deze malafide handel, worden er op grote schaal artefacten en eigendomsdocumenten vervalst. Zelfs musea en veilinghuizen worden in de maling genomen of doen er zelf aan mee. Dat laatste is een schokkende vaststelling van de schrijfster. Tenminste als je ervan uitgaat dat Kimberley Belle haar achtergrondresearch goed gedaan heeft. Degelijke auteurs besteden daar veel tijd aan. In oorlogsgebieden of landen met corrupte regimes kunnen zware criminelen vrij makkelijk hun slag slaan. Welke rol speelt Adam hierin?

Even ademen

Toch is er in deze obscure werkelijkheid nog plaats voor enige 'couleur locale'. Kimberly Belle deelt interessante weetjes over de zonnewijzer van de Saint-Sulpicekerk die door zijn stralen de klokken kan laten luiden of over de honderdvijftig jaar oude eiken die nodig waren om de spits en het dak van de afgebrande Notre-Dame te herstellen. Oppervlakkig wordt het bij haar nooit!

De hoofdrolspelers in 'Schaduwstad' zijn geen zwart-wit personages. Liefde kan leiden tot 'kleine maar gevaarlijke gunsten', zegt Stella. Fraude en loyaliteit lopen kriskras door dit verhaal! Toch slagen beide karakters erin om het bewijs te leveren dat mensen kunnen veranderen. Dat idee heeft de schrijfster haar lezers op een uitgesproken manier willen meegeven. 

Topprestatie

Naast de aansprekende inhoud mag ook de verpakking er zijn. Kimberly Belles vertelstijl zou je fris en zonder kapsones kunnen noemen. Daarom verbaast het niet dat Freida McFadden van dit boek heeft genoten. Ook haar verhalen zijn fris en van een misleidende eenvoud. Bovendien is originaliteit een bijkomende kwaliteit die ze met elkaar delen. Met het etiket 'Zomerthriller' doe je 'The Paris widow', zoals de titel in het Engels klinkt, echt te kort!

★★★★1/2

Stille wateren - Kicky Sehlstedt

 Een dorp in de wurggreep van een pokeraar !

'Maar later begrepen we

 dat het gewoon monopoliegeld was.'

De promotie van spannende boeken uit Zweden wordt steeds ondersteund door laaiend enthousiaste krantenrecensies uit dit land. Zo lees je over 'Stille wateren' in het Aftonbladet en op de Nederlandse cover:

'Het jaar is nog maar net begonnen, en dit is nu al de kanshebber voor beste thriller van het jaar.'

En het regionale blad Bohusläningen schrijft:

'Waarschuwing: dat wordt bingelezen.'

Zullen we eens nuchter kijken naar dit debuut?

Het verlies van de onschuld

Dertig jaar geleden kwam een vriendengroepje samen om Midzomer te vieren aan de Zweedse westkust. Omdat de drank rijkelijk vloeide ontstond er een eruptie van emoties die twee jongens, Kalle en Patrik, onzacht met elkaar confronteerde. Vriendin Julia stond in het brandpunt van hun dispuut. Toch was dit niet de enige wig die de vriendschap deed splijten. 

Diezelfde avond verdween de vader van Patrik. Op dat moment was het vastgoedbedrijf van Pelle niet meer te redden. Had hij zelfmoord gepleegd? Die optie verdween van tafel toen meer dan drie decennia later lokale duikers een koffer vonden met de resten van een lichaam. Intussen is Kalle een plichtsbewuste rechercheur geworden die er alles aan zal doen om de waarheid te laten spreken. Dat die waarheid hem in een emotioneel spagaat brengt, is een niet onbelangrijk element in deze psychologische detective.

Niet alles is idyllisch

Kicki Sehlstedt is erin geslaagd de sfeer op te roepen van de scherenkust waar het leven voor de meeste bewoners eenvoudig is en de dagelijkse regelmaat voorspelbaar. Dat wil niet zeggen dat er geen zorgen zijn. Het alcoholgebruik is fors, de verkeersboetes van dezelfde orde. Nog belangrijker is de invloed van de EU-visquota en... de vastgoedcrisis die voor veel gedupeerden en nog meer kwaad bloed heeft gezorgd. Vooral die laatste maatschappelijke context wordt in 'Stille wateren' uitgewerkt.

Een boek met zicht op kwesties die de samenleving beroeren, heeft altijd een meerwaarde! 

Maar met het vorderen van de bladzijden realiseer je je dat je niet zult ontsnappen aan herhalingen van bekende feiten en algehele langdradigheid. Het verhaal hangt aan een lange, gewillige elastiek! Van het bingelezen uit de inleiding is dus geen sprake. In dit bedje zijn trouwens heel wat Scandi-auteurs ziek!

Verbeterpunten

Hoewel de kracht van Kicki Sehlstedt in de psychologische uitwerking zit en de ontknoping op een invoelbare manier dramatisch en pijnlijk is, bereik je met dit niveau de volwassen en belezen lezer niet! Ook het belangrijkste thema van het boek dat omwille van spoilers niet mag genoemd worden, is al tot vervelends toe opgevoerd. Originaliteit is een must wil je een plot de hemel in prijzen. En laten we niet vergeten kritisch te zijn wat het samenspel van de twee hoofdpersonen betreft. Onderzoeksleider Kalle en true crime podcastmaker Julia zitten elkaar in de weg. Omdat beide personages hetzelfde doel nastreven, moet hun ritme op elkaar afgestemd zijn. Het is niet de bedoeling dat iemand de wedstrijd wint terwijl voor de ander de finish nog niet in zicht is. Daarom krijgt de lezer de indruk dat ze zich niet volledig kunnen ontplooien. Vooral op de activiteiten van Julia lijkt een rem te staan.

Het chauvenistische commentaar van de Zweedse media is dus peptalk. Misschien zouden deze critici eens naar het werk van onze halve Zweed Marit Vanström moeten kijken. Dat helpt vast bij het bijstellen van hun perspectief!

Toemaatje 

Het verbaast dat de dader en de medeplichtige door het verjaringsprincipe niet in staat van beschuldiging kunnen gesteld worden. Sinds de wetswijziging van 2010 als gevolg van de moord op premier Olof Palme in 1986, is verjaring van zware misdaden niet meer mogelijk.

★★★

Eén vierkante kilometer ellende - Joop van Riessen

Een dienstbare dwarsligger !

'Het politiekorps had een gesloten cultuur,

en als er iets mis was 

dan werd dat intern afgehandeld.'

Het voormalige Amsterdamse politiebureau Warmoesstraat wordt zowel volks en historisch als berucht genoemd. Zijn ligging in de Wallenbuurt heeft daar alles mee te maken. Als je omringd wordt door prostitutie, drugshandel en gokbedrijven, dan kun je van de blauwe brigade geen fluwelen aanpak verwachten. In de jaren '70 was hun zone zelfs de meest criminele van Nederland! 

Hard tegen hard

Joop van Riessen, al jaren bekend van zijn uitstekende Anne Kramer-thrillers, heeft een behoorlijk deel van zijn professionele leven op dit adres doorgebracht. Tijdens zijn loopbaan als Wachtcommandant, Peletonscommandant en Chef Recherche krijgt hij een uitdagende, versnelde opleiding die je als 'het hoofd boven water houden in de Warmoesstraat en daarbuiten' zou kunnen omschrijven. Hij komt voor hete vuren te staan bij ontruimingen van kraakpanden en het intomen van vijandige demonstranten. Bouwvakkers, gezagsontrouwe Provo's, anti- snelweg- en metroactievoerders, 'Geen woning, geen kroning' pleitbezorgers... ontketenen een ware stadsoorlog.

Als in de jaren '70 de Chinese drugsmaffia de Zeedijk inpalmt, neemt de corruptie van agenten en rechercheurs aanzienlijk toe. De kat wordt bij de melk gezet. Waar hun vroeger wel eens een gratis maaltijd, wat drankjes of zelfs een onderhoudsbeurt van de auto werd aangeboden, rinkelt de kassa nu een heel stuk luider. In kroegen waar drugs worden verkocht verschijnen sommige handhavers van de wet niet op dagen waarop er gehandeld wordt. Ze laten zich bovendien fêteren door de criminelen, rijden mee naar de haven van Antwerpen of verbergen een partij cocaïne
in de kluis van hun werkkamer.

Geduchte tegenstand

In deze periode van afglijdende moraliteit verhardt de strijd die Joop van Riessen met het kwaad in de eigen gelederen aangaat. Hij blijkt uit taai hout gesneden. En dat is nodig want op steun van zijn meerderen hoeft hij niet te rekenen. De vuile was blijft binnen. Sterker nog: als de pers er lucht van krijgt en het imago van de carrièrejagers in gevaar komt, wordt hij gedegradeerd tot de klokkenluider die het nest bevuilt. Maar na verloop van tijd wint de volhouder en levert de halsstarrigheid een betere bedrijfscultuur op.

Deze memoir grijpt je meermaals naar de keel. Joop van Riessen heeft tijdens zijn hele loopbaan letterlijk en figuurlijk in het oog van de storm gestaan! Steeds op nieuw rechtte hij zijn rug en bleef pal achter het onafhankelijkheidsprincipe staan. De 'arm van de wet' hoorde onkreukbaar te zijn. Omdat hij niet wilde zwijgen en wegkijken heeft zijn carrière meer dan eens aan een zijden draadje gehangen.

De onsterfelijke

Appie Baantjer, ook een voormalige bewoner van Bureau Warmoesstraat, en zijn alterego rechercheur De Cock - met c.o.c.k - zouden voor deze onverschrokken man hun onafscheidelijke hoed afnemen. Wist je trouwens dat Lowietje echt bestaan heeft?

★★★★★

Madame le Commissaire - Pierre Martin

 Vrouwelijke daadkracht !

'Wie uitkijkt naar vallende sterren, 

zal geen paaseieren vinden.'

Minstens twee Duitse auteurs van populaire boeken hebben hun schrijvershart aan Frankrijk verloren: Jean-Luc Bannalec en Pierre Martin zijn hun 'noms de plume'. Beiden hebben zich een regio eigen gemaakt die veel meer biedt dan zon, zee en strand. De eerste neemt je mee naar de Keltische wortels en de bedreigde zoutboeren van Bretagne, de tweede opent je ogen voor maatschappelijke kwesties in de Var die grote invloed hebben op het politieke landschap van Frankrijk. Hoewel er in hun detectives ook ruimte is voor een pluk-de-dag-sfeer, is het niet hun bedoeling om feelgood boeken vol 'couleur locale' te schrijven!

Een onverslaanbaar team !
Als Isabelle Bonnet in een Provencaals dorp herstelt van een traumatische beroepservaring in de hoofdstad, krijgt ze er veel sneller dan gedacht de functie van politiecommissaris aangeboden. Aan haar om de moordenaar te vinden van een Engelse oplichter die er met het geld van misleide investeerders vandoor ging.

Pierre Martin heeft van 'Madame le Commissaire' een krachtig personage gemaakt. Ze is direct en soms bot, stelt moeiteloos haar grenzen, gaat recht op haar doel af en is getraind in gevechtstechnieken. Haar assistent Apollinaire, de enigszins autistische nerd die erg verrassend uit de hoek kan komen, zorgt voor contrasterend gezelschap. Over de man die tegen zijn cactus praat zegt Isabelle hoofdschuddend: 'Af en toe was die jongen bijna geniaal en twee tellen later weer de wereldvreemdheid zelve.' Zij zullen twee handen op één buik worden!

Eigen volk eerst
Net als zijn hoofdpersoon neemt de schrijver geen blad voor de mond. Hij legt de openlijke afkeer van inwijkelingen op de tongen van een aantal dorpsbewoners. Zowel Parijzenaars als buitenlanders krijgen het etiket 'geïmporteerd'. Ook zij die de lokale economie vooruit helpen zijn niet welkom. Hetzelfde spanningsveld laat zich voelen tussen de blaffende gendarmes en de functionarissen van de Police Nationale. Het centrale gezag heet bemoeizucht.

Als je het ongeloofwaardige, kip-zonder-kop-bezoek van Isabelle aan de dader van de moord even wegcijfert, dan is dit een erg prettig lezend verhaal met spitsvondige, snelle dialogen, enige humor, maatschappelijke relevantie en de doortastendheid van een gedreven rechercheur. 

Het tapenaderecept van de burgemeester krijg je er gratis bij!

★★★★