Wat we vergeten - Dana Smit

 Het onbegrepen vak van rechercheur !

'Gewone dagen zijn voor gewone mensen.'

Van onverwachte telefoontjes, die een pijnlijke ervaring uit het verleden wakker schudden, kun je erg schrikken. Dat overkomt de voormalige politievrouw Kaia wanneer haar Londense ex-collega Oliver voorstelt om terug te keren naar het oude nest: de Metropolitan Police (MET).  

In het hol van de leeuw

Omdat haar vertrek, zeven jaar geleden, een traumatische nasmaak heeft achtergelaten, besluit ze de uitnodiging te aanvaarden. Maar het weerzien valt niet mee. Deze keer maakt ze deel uit van het Major Investigation Team, de afdeling die moordzaken probeert op te lossen. Daar wacht haar de confrontatie met de verdwijning van Meryl Hayes, een goede bekende die opgroeide in een gezin met huiselijk geweld. Van haar is nu... een oog gevonden. Bovendien moet Kaia optornen tegen de olifantenhuid en de bazigheid van de haantjes in haar omgeving.

 

In de loop van het plot wordt het duidelijk dat Dana Smit haar kennis en inzichten als rechercheur in de Britse hoofdstad literair verzilverd heeft. Maar daar hoort ook heel wat frustratie bij. Teamleden zoals Kahir en Frank morren over gesprekken met getuigen of verhoren van verdachten die tot weinig of niets leiden en zelfs onbetrouwbaar kunnen zijn, over onderzoeksantwoorden die met 'misschien' beginnen of over verdachten die ze moeten laten gaan bij gebrek aan hard bewijs. Kahir noemt dit 'een groot verschil tussen weten en bewijzen'. 'Niemand snapt het, hé', zucht collega Frank. 'Alles wat we meemaken. Alleen wij snappen het.' 

Boeven zijn moeilijk te vatten

In het geval van huiselijk geweld komt het vaak voor dat het slachtoffer uit angst niet wil getuigen. Dan heb je geen juridische poot om op te staan. Dat heeft Kaia jaren geleden mogen ervaren. In 'Wat we vergeten' krijgen trouwens meer maatschappelijke kwesties aandacht. Zo is er de theorie van de wraakzuchtige dader die, volgens haar wijsheid, bijna nooit proportioneel te werk gaat maar wild om zich heen slaat. Ook die reactie maakt recherchewerk erg ingewikkeld. Bijna is de knoop van dit plot niet te ontwarren. 

Zoals je mag verwachten is alleen de beste Kaia in staat om de impasse te verbreken én de juiste persoon te beschuldigen. Dit is een vrouw met bravoure! Toch krijgt ze een draai om de oren van Kahir die sneert: 'Ook goed bedoelde corruptie is corruptie.' Daar moet zij nog even over nadenken...

Een kwaliteit kan ook een nadeel zijn

'Wat we vergeten' is dus een boek dat rijk is aan ideeën en kritische inkijkjes in mens en wereld. Maar het is net dit uitgangspunt dat verantwoordelijk is voor de ellenlange en iets te vaak aanwezige dialogen. Ook de beschouwende uitleggerigheid remt de dynamiek van de handeling af. Dit is een overgestoffeerd verhaal van een auteur die te veel hooi op de vork heeft genomen. Té goed en té volledig willen zijn is een valkuil voor een fictieschrijver. Een college geven is een ander vak. Minder delen en meer doseren is de boodschap! De beste collega's wijzen je de weg. 

★★★1/2

Het Rembrandtmysterie - Mijke van Rijn

 Aan wie behoort de kunst ?

Als je een nazaat bent van de broer van Rembrandt van Rijn, dan moet je haast wel enige creativiteit in de vingers hebben. Je hoeft daarom geen penseel te kunnen hanteren, een pen kan ook overweg met verbeelding. En als je 17de-eeuwse schilderijen van een grote meester wil verbinden met een hedendaags rechercheonderzoek, dan is het stelen van kunstwerken uit musea een dankbare bron van inspiratie. Voeg daarbij nog twee aan elkaar gewaagde politievrouwen en je hebt bouwstenen die een plot kunnen dragen. 

Een dader onder de radar

Wanneer een collectie juwelen die ooit aan Saskia Uylenburgh, de eerste vrouw van Rembrandt, hebben toebehoord, tijdens een transport naar het Rijksmuseum spoorloos verdwijnt, krijgen Filly en Sarah te maken met een dossier dat lang hermetisch gesloten blijft. Hoewel ze schilderijen, sieraden, namen van criminelen en steden op de wereldkaart met elkaar in verband kunnen brengen, geeft het onderzoek de waarheid niet prijs. Pas als ze ontdekken wie het meeste belang heeft bij het in handen krijgen van de buit, valt de puzzel in elkaar. De dader is iemand met een eigen logica en moraal die de lezer maar vooral Sarah overrompelt. 

Deze speurneus steelt trouwens voortdurend de show. Als je haar wilt definiëren is de uitdrukking 'buiten de lijntjes kleuren' een understatement. Ze gebruikt haar getrainde lichaam en wapen op een efficiënte maar tegelijkertijd ongeoorloofde manier. Voorbeelden hiervan zouden spoilers zijn. Bovendien schuwt ze een verkleedpartij of een ander theaterstukje niet. Ze is dan ook meer een fictiefiguur dan een rechercheur die je in een politiebureau tegen het lijf zou kunnen lopen.   

Vrouwen in de kou

In dit grondig geresearchte boek kun je met heel wat lijntjes meelopen. Zo krijg je een toelichting bij de werken van Rembrandt, kun je je verplaatsen in de drie vrouwen van de grootmeester, de geplogenheden van die tijd en spraakmakende kunstroven die, onder meer, aantonen dat het British Museum de afgelopen honderd jaar zo lek als een mandje was. Dat geldt trouwens ook voor het Louvre van waar in 2025 de Franse kroonjuwelen in zeven minuten van eigenaar verwisselden! 

Toch blijft inhoudelijk vooral het verhaal van Geertje hangen. Toen deze met Rembrandt samenlevende vrouw aan de kant werd geschoven, ging ze via juridische weg haar zaak bepleiten maar kon in de door mannen gedomineerde maatschappij geen vuist maken. De gelauwerde schilder stuurde Geertje, die de zoon uit zijn eerste huwelijk had opgevoed, naar een tuchthuis waar je als goedkope arbeidskracht werd uitgebuit. 

Niet altijd behapbaar

Hoewel je dus een onderhoudend verhaal mag verwachten, overleven de laatste hoofdstukken de kritische meetlat niet. Op deze bladzijden word je overstelpt door een eindeloze reeks feiten en verbanden met of zonder details. Je krijgt de indruk dat het plot opnieuw verteld wordt maar dan vanuit een ander perspectief. Het boek barst uit zijn voegen en van dosering is geen sprake meer. 'Less is more'! Wat de afbakening van dit (en andere) onderwerp(en) betreft, kun je, bijvoorbeeld, bij Simone van der Vlugt terecht. Zij sneed een stukje uit deze uitpuilende taart en beperkte zich in 'Schilderslief' tot het leven van Geertje.

★★★★

Solo avonturier - Roos Freije

Een verkleumende zomer in Samiland ! 

'De routines voelen niet aan als sleur 

maar juist als een ultieme vorm van vrijheid.'

Heel wat verhalen beginnen met: Er was eens...! Ook het verhaal van Roos Freije. 

Er was eens een jonge vrouw die niet meer kon lopen en bang was dat ze nooit meer zou kunnen stappen. De medische specialisten vonden geen antwoord. Toen Roos haar emoties begon toe te laten en zich niet meer richtte op wat anderen van haar verwachtten, ging haar fysieke conditie er steeds meer op vooruit. Het niet functioneren van haar lichaam had een psychosomatische oorzaak. Bij dat inzicht hoorde ook een ommezwaai in haar manier van leven. Voor de onbevredigende kantoorbaan kwam een staptocht van 440km door het ruige noorden van Zweden in de plaats. 

Geen zondagsuitje

'Een lange afstandswandeling is geen vakantie', schrijft Roos. 'Ze verandert je als mens.' Om dat te laten gebeuren, heb je confrontaties, ontdekkingen en soms uitdagingen nodig. Aan deze voorwaarden is er geen gebrek op de Kungsleden-route. De eerste week wordt de hitte (de opwarming heeft ook het noorden van Europa bereikt) verdreven door onweders. Omdat er veel gesmolten sneeuw is, moeten er meer brede rivieren overgestoken worden met een pont... of, vaker nog, al roeiend in een kano. Een krachtige stroming en sterke wind maken er topsport van! Met behulp van een gezichtsbedekkend insectennetje moet Roos zich in dit muggenwalhalla staande houden. 

Als ze zich over keienpaden en met planken bedekte moerasgrond, moet voortbewegen, worden de kilometers en de dagen lang. Een rugzak van zo'n vijftien kilo helpt het ritme ook niet vooruit. En na een aantal uitputtende etappes kun je getroffen worden door 'hiker hunger', een niet te stillen hongergevoel dat een gevolg is van een negatieve energiebalans. Op zo'n moment zet Roos de tegenaanval in, gewapend met chocoladerepen en calorierijke wraps met pindakaas. 

Hoeveel kun je hebben?

Tijdens de laatste etappes wordt haar volharding nog meer op de proef gesteld. Dan steken stormen op met windkracht vijf tot tien. Bovendien daalt de temperatuur tot het vriespunt of lager. Op de tent vormen zich laagjes ijs. En haar vingers vragen om drie paar handschoenen. Waarom het tentzeil en de wandelstokken niet de lucht ingaan en zijzelf niet opstijgt, is een raadsel...

Gelukkig worden al deze ontberingen voor een groot stuk gecompenseerd door de indrukwekkende omgeving. Bergen weerspiegelen in helderblauwe rivieren, het uitzicht na een lange klim is overweldigend, Roos wordt wakker in een schilderij met een gletsjer aan de horizon, ze loopt langs watervallen en strandjes, door bossen en valleien... en ziet honderden rendieren! 

Hoe meer kilometers hoe lichter

Omdat de lange staptochten uitnodigen tot reflecties, krijgt ze een heldere kijk op zichzelf. Het verbaast haar hoe licht haar hoofd voelt als ze op pad is. Ook 's avonds is ze veel minder moe dan na een kantoordag. Ze beseft hoe weinig er nodig is om zich gelukkig te voelen. Toch piekert ze ook over het onveiligheidsgevoel dat single vrouwen niet vaak verlaat. Als je wildkampeert of door een bos loopt, ontsnap je niet aan angstgedachten. Je kunt zomaar oog in oog staan met een man die de slechtste bedoelingen heeft. Om haar verbeelding de kop in te drukken, is Roos gestopt met het lezen van thrillers en het bekijken van misdaadseries. Is dat niet jammer, zeker omdat de naam Freije oud-Nederlands is voor 'vrij' of 'bevrijd'?    

Om dit verhelderende boek te wegen zou je het in de context moeten plaatsen van de beste verhalen over het lopen van lange afstanden. En dan valt je toch één euvel op. Wil je een vertelling echt tot leven brengen, dan heb je personages nodig. In 'Solo avonturier' ontmoet je medestappers zoals Sandra, Liz, Gijs, Hannah... maar je leert ze niet kennen. Je krijgt niet veel meer mee dan wat informatie over een sabbatical, het opzeggen van een vaste baan of het ondernemerschap. Vlakke karakters beroeren de lezer niet. 

Literatuur heeft eigen wetten

Een beklijvend ervaringsboek is - op een uitzondering na - meer dan een solo-onderneming! Dat heeft collega-auteur Twan Huys goed begrepen toen hij zijn voettochten op papier zette. In het 'Droompad' is hij er zelfs in geslaagd om de plotacteurs te laten opgaan in zijn wandelpassie. En dan is er nog Mariska van der Klis, die over het pelgrimspad naar Santiago de Compostela liep. Zij heeft de emotionele rugzak van haar 'fellow travelers' doorgegeven. Deze ontwrichte levens grijpen je naar de keel en bezorgen je onvergetelijke leesmomenten. 

Hoewel er van enige overstoffering en zelfs herhalingen sprake is, verrijken de talrijke reflecties dit Zweedse avontuur maar dragen het niet. Een literaire reis vraagt om andere criteria dan een reis over de wereld!

★★★1/2

Verhalen van de dierenambulance - Kirsten Dorrestijn

Van de grasparkiet tot de bully XL ! 

'Jongeren willen tegenwoordig alleen maar geld verdienen 

terwijl waardering veel belangrijker is.'

Dieren horen bij mensen en mensen bij dieren! Onze leefruimtes grenzen immers aan elkaar of vallen samen. Daarom hebben we de morele taak om te zorgen voor de vertrouwde twee- en viervoeters maar ook voor de reptielen en amfibieën in nood. Voor dieren met of zonder eigenaar kan de dierenambulance veel betekenen. Honden, katten, (water)(roof)vogels, egels, holenuilen, slangen... voor allemaal is er een gepaste opvang. Er zijn zo'n 90 lokale organisaties over het hele land.

Veel kennis en expertise
Dankzij het verhalende boek van Kirsten Dorrestijn krijg je een blik achter de schermen die je veel verder brengt dan de vertederende tv-spotjes. De ambulances rijden uit om dieren te redden of ze uit hun lijden te verlossen. Soms komen ze te laat, dan helpt een couveuse of dierenarts niet meer. Het leed verzachten is het enige wat dan nog overblijft. Toch is de opvang op de basis of bij gespecialiseerde toevluchtsoorden zoals de egelopvang in Zoetermeer of het vissenasiel in Sliedrecht, van grote kwaliteit. 

Het verbaast hoe ver de kennis van de medewerkers reikt! Zij weten je te vertellen dat waterschildpadden water nodig hebben om hun eten door te slikken terwijl landschildpadden een laag bakje water nodig hebben om niet te verdrinken. En als je een pauw moet vangen, zet je een beschermende bril op. De elegante siervogel heeft klauwen als een grote hand! Dit boek gaat vaak over details die het verschil kunnen maken. 

Emotionele betrokkenheid
'Het meeste dierenleed dat ik tegenkom wordt veroorzaakt door mensen', vertelt vrijwilliger Jurre. Dan moet je in de eerste plaats denken aan het verkeer maar ook aan glasramen, visgerei, verwaarlozing en mishandeling. Als het dierenleed groot is, moet je het hoofd koel houden. Dat kan de oud-militair Arnaut als de beste. Hij heeft voor hetere vuren gestaan. 

Alle medewerkers hebben hun eigen achtergrond en persoonlijkheid. Ambulancebestuurder Eline, die ooit redacteur was bij de overheid, wordt blij van beestjes die opknappen, van een politieagent die haar groet of een oude dame die haar een chocolaatje geeft. Voormalig rechercheur René heeft nu een heel andere relatie met de volkswijken waar hij vroeger onwillige zoniet agressieve burgers ontmoette. Toch is zijn motivatie dezelfde. Hij wil 'net als slachtoffers van misdrijven die niet meer voor zichzelf spreken, dieren een stem geven.' 

Handen op elkaar !

Bij iedereen stroomt de liefde voor dieren door het hart! Wat erg gewaardeerd wordt is dat dieren nooit een dubbele agenda hebben of oordelen. Geen van allen spot met het rode haar van Suzanne! Een land dat geld en zorg besteedt aan het welzijn van dieren is een beschaafde natie! Ook een niet-aaibaar beestje als de schorpioen kan in Nederland op hulp rekenen. Hulde aan alle warme handen en de sponsors die hun werk mogelijk maken!

★★★★

Rakel - Satu Rämö

IJsland is geen eiland meer !

'Dat wat eigendom van het hele volk was,

werd eigendom van een paar enkelingen.'

Net als rechercheur Hildur begint te wennen aan een relaxed werkritme, kondigt zich het ene na het andere misdrijf aan. Er worden menselijke resten gevonden bij haar familiehuis, er ligt een halfdode hulpkok van een cruiseschip in het ziekenhuis, vakantiehuisjes krijgen ongewenste bezoekers en vriendin Helga sterft zeer onverwachts in het bejaardentehuis. Zijn dat niet te veel lijntjes om uit te werken en met elkaar te verbinden?  

Verveelt nooit

In de loop van het onderzoek krijgen niet alleen de criminelen een gezicht maar maakt Satu Rämö ook ruimte voor maatschappelijke kwesties. Ze praat ons bij over de politiek van de visquota die geleid heeft tot de verrijking van de grootschalige vissers en het buiten spel zetten van de eenmansboten. Ook blijkt huiselijk geweld op het platteland een taboe te zijn. Bovendien zorgen, in dit plot, de cruiseships die rond IJsland varen niet alleen voor een opbloei van de havenactiviteiten. Op de schepen kunnen mensenhandelaars actief zijn en de duizenden opvarenden die aan land komen hebben niet allemaal een wit zieltje. Toch lijkt deze laatste invalshoek een product van de fictiegeest van de auteur. Mensenhandel in IJsland beperkt zich wellicht tot vrouwenhandel. 

Terwijl veel Scandi's lijden onder tergende traagheid slaagt deze schrijfster er altijd in om het IJslandse ritme voldoende gestoffeerd te houden. Af en toe weeft ze er een natuurmoment, zoals het zomerse geluid van de hemelgeit, doorheen of komt ze met aantrekkelijke weetjes. Zo zijn er de 18de-eeuwse heksenjachten, een slinkse praktijk van de gevestigde orde, of de vakantiehuisjes waarin je tijdens de lange winter niet mag verblijven in verband met lawinegevaar, of ook nog de sinistere gewoonte van buitenlanders die naar het eiland komen om zelfmoord te plegen. Voor de achtergebleven intimi is de gedachte aan een verdwijning iets makkelijker te hanteren dan het beeld van een zelfdoding.

De lat ligt hoog

Satu Rämö knoopt dankzij enkele subtiele vondsten de lijntjes aan elkaar. Ze spiegelen allemaal in de thematiek van het gruwelijke misbruik van de allerzwaksten. In dit ambitieus opgezette plot vallen ogenschijnlijk losstaande feiten op een logische manier samen. Voor een bij harde wind surfende rechercheur en haar fanatiek breiende rechterhand, Jakob, is dat een hele prestatie. Toch hebben ze één zaak in de handen van Interpol moeten leggen. 'Rakel' is zonder meer het sterkste en meest geëngageerde boek uit deze Hildur-reeks! 

By the way... in de IJslands lerende Finse speurder zal de inwijkeling Satu zichzelf moeiteloos herkennen. 

★★★★★

Moordlust - Machteld van Zalingen

Niet elke tiran maakt literaire sier ! 

'Marion had zich nooit laten beschermen, ook niet door hem.'

Met haar vorige boek 'Het genootschap' heeft Machteld van Zalingen veel indruk gemaakt. De beklemmende sfeer van een orthodox-protestantse leefgemeenschap in combinatie met een onderzoeksjournalist die undercover gaat, biedt tal van thrillerwaardige ingrediënten waarmee een getalenteerde auteur wel raad weet. Het resultaat hield dan ook heel wat liefhebbers van het genre gevangen in een leesbubbel!

Onder het mom van therapie

In 'Moordlust' mag rechercheur Manon Dijkgraaf (zie ook 'Wraakzusters') zich opnieuw wagen aan de risicovolle kanten van haar beroep. Om het raadsel van een onopgeloste moord te kunnen ontrafelen, moet ze diep doordringen in een hulpverleningsproject waar een onwelriekend reukje aan zit. Dat leidt niet alleen naar een nachtelijke mestkelder maar ook naar een naargeestige manager die psychiatrische ondersteuning verwart met een zeer lucratief verdienmodel.  

 

Terwijl de kracht van 'Wraakzusters' in de psychologische en morele diversiteit van de drie vriendinnen ligt, zijn de personages in het nieuwste boek bijna zwart-wit wat hun ontwikkeling zeer in de weg zit. En terwijl in 'Het genootschap' de machtsbeluste leidinggevende die kwetsbare mensen misbruikt, de spanning opvoert door een constante verklikkers- en angstcultuur te voeden, moet je toch vaststellen dat zijn alter ego op de Veluwe je niet echt bij het nekvel grijpt. Ook is zijn rechterhand, Yvonne, maar een slappe versie van de kloosterzuster die als een kapo de religieuze sekte in de klauwen heeft!

Te veel weeffouten

Helaas moet je vaststellen dat 'Moordlust' een dertien-in-een-dozijn detectiveverhaal is. Halfweg wordt het plot voorspelbaar, het frauderen van de manager heeft niets origineels, de rechercheur strijkt, op een stereotype manier, de chef tegen de haren in en krijgt een berisping, de tweedelijns intrige versterkt het cliché van de corruptie op Curaçao en is bovendien een iets te simplistisch uitgewerkt draadje, en de maatschappelijke laag komt hier, in tegenstelling tot de onderbouwing in 'Het genootschap', niet uit de verf. Een aantal alledaagse actiescènes kan trouwens de saaiheid niet wegpoetsen. Misschien wil Marit Vanström wel een masterclass geven!

★★1/2

Het huishouden van Grietje Steen - Mérie van der Rijt

 Vier het leven !

'Je bent een kind van je vader.

Bij jullie (kinderen) schijnt altijd de zon.'

Als je je het doen en laten in een ver verleden wil voorstellen, dan vind je inspiratie in schilderijen en goed geresearchte boeken. In 'Het huishouden van Grietje Steen' komen beide bronnen samen.

Schilders zijn bij leven arm

Het staat bijna in de sterren geschreven dat de dochters van kunstschilder Jan van Goyen (1596-1656) met één van hun vaders vakgenoten trouwen. De jongste valt als een blok voor Jan Steen (1626-1679), die op de dag van vandaag in de grootste musea ter wereld te bewonderen is terwijl hij zijn leven lang ploeterend het hoofd boven water probeerde te houden. Voor echtgenote Grietje betekende deze verbintenis een vaak lege geldbuidel en heel veel creativiteit in de keuken. Om deze scènes vol aroma en soms met genezende kracht tot bij de lezer te kunnen brengen, heeft Mérie van der Rijt heel wat recepten, ingrediënten en smaak gevende kruiden uit de 17de eeuw bestudeerd.   

Grietje symboliseert ook het irrationele denken waaraan dit plot niet kan ontsnappen. God is het begin en het einde van de dagen en alle jaren. Waar Jan een relativerende kijk op religie heeft, wordt zijn vrouw panisch bij de gedachte dat de duivel haar komt bezoeken en aanzetten tot zondige gedachten en daden. Als hij in haar verbeelding verschijnt, wil ze hem meteen verjagen door als boetedoening te gaan klussen of de kralen van de rozenkrans eindeloos door haar vingers te laten gaan. De ratio is niet gediend van een gebrek aan kennis en logisch denken! 'Als je voor eeuwig slaapt, blijf je voor eeuwig in dromenland', zegt Jan over een dode in de familie. 'Waarom heeft hij niet 'in de hemel' gezegd?', vraagt Grietje zich geschokt af.

Welk personage is het sterkst?

Hoewel de vrouw des huizes van aanpakken weet, oplossinggericht is en zelfs voor een bescheiden eigen inkomen zorgt, blijft de gezichtseinder van dit personage toch beperkt tot vrouwentaken, zwangerschappen, bevallingen en zorgzaamheid voor de bredere familie. Dat gebrek aan diepgang is wellicht de oorzaak van de vrij slappe laatste hoofdstukken die niet tot een pointe leiden. Dit verhaal heeft iets van een uitdovende kaars. Dan vraag je je af welk boek er had kunnen geschreven worden met de schilder als centraal karakter. Iemand die strijdt voor zijn creatieve identiteit, die vecht met het conservatisme van de markt, de jaloezie van zijn collega's en het gebrek aan erkenning van zijn stereotiep denkende vader, heeft een verhalende schrijfster veel te bieden. Wanneer er donderwolken boven zijn hoofd drijven, kan deze man, die net als de dansende drinkebroers op zijn doeken, graag het leven viert, de lucht in een handomdraai klaren. Ook in 'Het huishouden van...' overtuigt de schilder voor wie het glas altijd half vol is.

Als afgestudeerde van de Latijnse School zou hij ook in staat geweest zijn om de maatschappelijke context te duiden. Waarom waren Engeland en de Republiek in oorlog? Waarom waren er katholieke schuilkerken nodig? Waarom is de - wellicht calvinistische - buurvrouw zo gemeen? De keuze om al dan niet de horizon te verbreden, heeft onder meer te maken met het publiek dat een auteur wil aanspreken. Maar toch... lezers kunnen wel enige maatschappelijke relevantie aan. Denk, bijvoorbeeld, aan het zeer succesvolle en bewierookte boek van Annemarie Ros: 'Het wonder van het noorden'. Daarin speelt Margaretha, een slimme, sterke, godvrezende recluse, vanuit haar ingemetselde cel, de hoofdrol. Omdat ze het in een vrouwonvriendelijke omgeving opneemt tegen het patriarchaat van bestuurders en geestelijken, legt deze historische roman een strop van invoelbaarheid en bewondering rond de hals van wie Margaretha leert kennen. 

'Inspiratie en talent zijn goddelijke geschenken', vindt Jan. 

Misschien heeft deze denker uit de vroegmoderne tijd toch een beetje gelijk!

★★★1/2

Als sneeuw voor de zon - Meï Lepage

 Een flauw gerecht smaakt niet naar meer !

'Rechercheurs met te veel zelfvertrouwen 

zijn degenen die zich het makkelijkst laten verleiden.'

Uit de Franse literaire wereld bereiken ons de laatste tijd een aantal zeer kundige en unieke auteurs van spannende boeken. Hoewel twee van hen - Jean-Luc Bannalec en Pierre Martin - een Duits paspoort hebben, laat hun kennis van resp. Bretagne en de Var, niets te wensen over. Ze brengen beide streken op een erg invoelbare manier tot leven en laten hun personages er helemaal mee samenvallen. Ook hun collega Sidonie Bonnec liet zich opmerken door een beangstigend, tragisch en luguber boek waarin godsdienstwaanzin zijn aanhangers blind maakt voor de morele meetlat. En nu is er Meï Lepage met een klassiek opgebouwd detectiveverhaal rond de ontvoering van een jonge vrouw die ook nog eens de dochter is van de plaatselijke politiechef. Kan zij haar naam aan dit lijstje van getalenteerde vakgenoten toevoegen?

Is dit een crisiscentrum?

De openingshoofdstukken doen al meteen de wenkbrauwen fronsen. Terwijl je een alle-hens-aan-denk-sfeer zou verwachten met rechercheurs die bijna de klok rond werken en hun maag vullen met aangeleverde pizza's, heeft Emma, die het onderzoek leidt, alle tijd voor een meergangenlunch, een persoonlijk bezoek aan het kerkhof en wat te veel gepalaver in het algemeen. De opmerking van collega Carène, 'Ik vind dat we voor vandaag wel genoeg hebben gedaan', kun je moeilijk rijmen met een levensbedreigende situatie en een vader in de buurt voor wie de minuten uren duren.

Dat gemis aan urgentie loopt ver door in het verhaal. Wanneer Emma en haar stagiair Alex onverwachts in een vuurlinie terechtkomen en, wat later, een nieuwe verdachte in beeld komt, ervaar je enige reuring. Verder is het een coherent maar kabbelend boek zonder pit! Omdat er ook van originaliteit geen sprake is, kun je Meï Lepage moeilijk een plaatsje geven tussen de namen in de intro hierboven. Ze geraakt nog niet tot bij de enkels van de Frans-Duitse rasvertellers. Wellicht vinden te veel schrijvers een weg naar de planken van de boekhandels. 

Taaltoemaatje

Ergens lees je deze draak van een zin:

'Ofwel hij is onschuldig, ofwel hij kan heel goed acteren.'

Deze structuur is een letterlijke vertaling van: 'Ou bien il est innocent, ou bien il sait très bien jouer.'   

★★1/2