The wilder way - Eva zu Beck

 De weg, die ben je zelf ! 

'Ik was een dertiger, single en kinderloos 

en was niet van plan daar iets aan te veranderen.'

Eva's Poolse grootvader was een fervente reiziger met een enorme verzameling National Geographic tijdschriften en een collectie reisdagboeken. De appel is dus niet ver van de boom gevallen.

Als de hang naar avontuur en autonomie hardnekkig begint te knagen, zegt ze haar vet betaalde maar stresserende baan op en neemt ze afscheid van haar zeer geschikte echtgenoot. 

Hoog en ver

De lat op ooghoogte leggen is niet aan Eva besteed. Haar doelen reiken bijna tot de hemel. Als opmaatje naar de kilometervretende bestemmingen die haar wachten, zet ze voet aan de grond op de gevaarlijkste luchthaven ter wereld: Lukla Airport (Nepal) ligt op 2845m tussen een ravijn en een bergwand. Van daaruit onderneemt ze een zuurstofarme staptocht naar het basiskamp van de Mount Everest (5364m).

Van het drukke reisprogramma dat ze over enkele jaren gespreid heeft, deelt ze 'de vormende reizen' met haar lezers. Want het gaat haar om wat de aardbol en zijn bewoners je leren en wat je jezelf leert. Het idee om het onbekende te omarmen, is één van de eerste inzichten die ze opslaat. Daar voegt ze een tweede aan toe: 'Ik ontdekte dat wanneer ik alleen reisde met een open hart en dito geest, ik nooit alleen zou zijn'.

Eeuwenoude democratie

In het eindeloos mooie Pakistan is Eva in haar nopjes! Vooral de noordelijke regio met een landschap dat veel groter is dan de mens en bewoond wordt door het meest gastvrije volk dat je je kunt voorstellen, blijft je bij. Als ze een jirga, een raad van stamoudsten die via consensus tot besluitvorming komt, mag bijwonen, voelt ze zich terecht bevoorrecht. Vandaar gaat ze naar Mongolië, het steppeland van Dzjengis Khan en zijn ruiterleger. Dagenlang trekt ze met twee paarden door een leeg decor en een horizon die maar niet dichterbij wil komen. Als de matig gesocialiseerde hengst haar bokkig uit het zadel gooit, loopt ze kneuzingen en een lichte hersenschudding op. Knarsetandend en iets te vroeg moet ze de handdoek gooien.  

Niet alles gaat voor de wind! Als ze op het Jemenitische eiland Socotra aankomt, breekt de coronacrisis uit. Hoewel deze plek omwille van de geïsoleerde ligging uiterst veilig is, krijgt Eva te maken met straatintimidatie en zelfs een poging tot verkrachting. Het is niet de eerste en zeker niet de laatste keer dat deze soloreizigster beseft dat te veel mannen in vrouwen een voorwerp zien dat je kunt bezitten. En vaak helpt een verdedigingsstrategie niet. Een trouwring dragen, een neptelefoontje met je 'echtgenoot' plegen, een afkoopsom voorstellen, een pepperspray proberen te gebruiken als je in een wurggreep genomen wordt..., blijken in de praktijk weinig doeltreffende acties te zijn.   

Wat wil ik?

Wanneer ze haar overjarige Land Rover Defender van Mexico naar Alaska dirigeert, heeft ze tijd zat om haar nieuwe leven te overdenken. Ondanks de onbetaalbare ervaringen heeft ze een web van vragen te ontrafelen. Heb ik een partner nodig? Wil ik kinderen? Kan ik zonder een sociale structuur? Leidt alleen zijn tot eenzaamheid? Hoe ga ik met het deel van mijn familie om dat wenst dat ik mij conformeer en settle? Enz. 'Een leven ver van de maatschappij en moderniteit was altijd wel zwaar', moet ze toegeven.

   

Een vrouw die zonder noodmonteurs in de buurt door de taiga van Yukon navigeert en wat verder een duik neemt in de Noordelijke IJszee, kan de wereld aan! Toch zijn er andere ervaringen en een dosis emotionele intelligentie nodig om haar zielenleven in de juiste banen te leiden. En dat is de grootste opgave die Eva zu Beck zich tot doel heeft gesteld. The Pan American Highway is een weg die makkelijker te lezen is dan het pad dat bij je hart past! 

★★★★1/2

Een dodelijk vuur - Matthew Costello Neil Richards

 De heksen treft geen schuld ! (deel 6)

'Ik kan er geen touw aan vastknopen.'

In dit zesde deel van de Cherringham-reeks komen twee werelden samen: die van de bozige eigenaar van 'Mabb's farm', en die van het bovennatuurlijke waarin kwade geesten met hun vervloekingen de bewoners van de aarde het leven zuur maken. Volgens de dorpslegende komen drie omgebrachte vrouwen uit de tijd van de heksenvervolgingen op de heuvel rond de boerderij spoken. De onterecht gedode slachtoffers zouden hun tragische lot willen wreken door boer Charlie met ratten, zieke koeien en brand de gordijnen in te jagen.

Tegengewicht
Wie slim gebruik - of moet je zeggen 'misbruik? - maakt van het geloof in het paranormale, is Tamara, de in wijde jurken gehulde spirituele schakel tussen het zichtbare en dat wat niet door iedereen waarneembaar is. Sinds het rondzoemen van de vloekverhalen rinkelt de bel steeds vaker in haar winkeltje. Zelfs Jack, de voormalige New Yorkse rechercheur, komt bij haar over de vloer. Maar, gewiekst als hij is, spant hij Tamara net voor zijn karretje. 'In mijn wereld zorgen mensen voor hun eigen vervloekingen', stelt hij nuchter vast. Samen met zijn speurdersmaatje Sarah zal hij de echte boosdoeners ontmaskeren!

Een tandje erbij

Vanaf nummer vier heeft deze novelleserie meer diepgang gekregen! De plots werden rijker en interessanter. Dat geldt ook zeker voor 'Een dodelijk vuur'. In deze laatste vertelling komt het schrijversduo op voor de ratio. Of zoals Emily, de echtgenote van de Anglicaanse pastoor, het zegt: 'Geloven in vervloekingen is gevaarlijk. Het geeft mensen de kans om verantwoordelijkheden te ontlopen.' En dat was net wat de aanstichter van het kwaad van plan was...!

★★★ 1/2

Het penthouse - Catherine Cooper

Ooit komt loontje om zijn boontje ! 

'Er zijn hier al te veel leugens verteld, jarenlang.'

Werelden waarin afgunst en revanche de dienst uitmaken, zijn 'gefundenes Fressen' voor thrillerauteurs! Voor deze mazzel kunnen ze, bijvoorbeeld, bij de muziekindustrie terecht. Wie droomt van status, applaus, geld en roem, waagt er vaak zijn kans. Vooral de boys- en girlsbands die Catherine Cooper in 'Het penthouse' opvoert, passen perfect in dit plaatje. Haar hoofdpersonage, de getalenteerde zangeres Enola, doet er alles aan om de leading lady van 'Breathe' te kunnen blijven. Achter de schermen blijkt het vrolijke meidentrio er een nepimago op na te houden. Angel en Sophie kunnen het bloed van hun rivale wel drinken, niet in het minst omwille van haar relatie met posterboy Max die het gezicht is van de jongensband 'This way up'. 

Het verleden leeft

Als Enola van de radar verdwijnt, wordt er gespeculeerd. Is dit een afrekening? En van wie dan? Van jaloerse groepsleden, van een ontspoorde fan, een dominant vriendje of misschien zelfs van haar verbitterde moeder. Is ze ontvoerd, vermoord of gevlucht voor de hypocrisie van haar bestaan? Om de nostalgische fans tegemoet te komen en tegelijkertijd een laatste keer een slaatje uit hun populariteit te slaan, organiseert hun manager, bijna twintig jaar later, een groots reünieconcert in Las Vegas. De derde podiummicrofoon staat er eenzaam en alleen bij...

In het werk van Catherine Cooper valt vooral het zeer geslaagde thrilleruitstapje naar de Malediven op. Dankzij een aantal originele plotelementen, de lokale sfeer en het dynamische vertelritme levert 'Het resort' veel leesplezier op. Ook 'De cruise' met zijn levendige intrige en goed uitgewerkte personages mag er zijn, ondanks de mindere tweede verhaallijn. Bovendien delen beide boeken hun thematiek met 'Het penthouse': manipulatie, schuldgevoelens, imago(schade), gewetenloosheid en het najagen van een droom. 

Geen hoogvlieger

Maar waar de succesvolle voorgangers konden uitpakken met originaliteit, blijft haar nieuwste kunstje hangen in het simplistische gegeven van de schijnheilige, egocentrische entertainment business. Niets nieuws onder de zon! Zelfs het grensoverschrijdend gedrag bij talentenjachten zoals 'The Voice' krijgt hier een rolletje. Verder is de stijl vrij uitleggerig en mist daarom vaart. Een vuurwerkfontein is 'Het penthouse' dus niet! Gelukkig redden Coopers algemene romantechnische vaardigheden haar jongste telg van de verdrinkingsdood! 

★★★

De touwtjes in handen - Matthew Costello Neil Richards

 Een gespleten ziel ! (deel 5)

'Ik had altijd het idee 

dat jij alles volgens het boekje wilde doen.'

Voor de introductie (inhoud en vorm) van deze novellereeks, lees hier de recensies van deel 1 en 2:

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-aan-de-thames-neil-richards-matthew-costello-klassiek.html

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-op-het-landhuis-matthew-costello-neil-richards-rijk.html

Als de poppenspeler de kinderen van Cherringham weer eens vermaakt met de avonturen van Jan Klaassen en Katrijn, komt er plots een einde aan de voorstelling. Otto, de man die aan de touwtjes trekt, blijkt in elkaar te zijn gezakt en overleden. Terwijl iedereen rouwt om deze alleraardigste inwijkeling van Duitse afkomst, komen Jack en Sarah stap voor stap achter een gruwelijke waarheid. 

De dorpshorizon gaat open

In 'De touwtjes in handen' heeft het speurdersduo voor het eerst te maken met een politiek gegeven binnen een internationale context. Een oud-collega uit Jacks New Yorkse tijd weet wel raad met het duiden van een tattoo die een geheim met zich meedraagt.   

Dit vijfde deel is een bijzonder treffend verhaal! Het samenvallen van de poppenkasttraditie, de zeldzame, vaak oude marionetten en de ware identiteit van de kindvriendelijke verteller levert een beklijvend beeld op. Maar het meest bijzondere is de morele houding van Jack en Sarah bij de afronding van de zaak. Het begrip gerechtigheid vullen ze op een eigenzinnige en toch bevattelijke manier in. Hier bewijzen de auteurs dat je zelfs in een novelle een groot thema kunt aansnijden en de lezer met een verrijkte geest kunt achterlaten!

★★★1/2

Het mysterie van Albert I - Johan Op de Beeck

Mythen sterven niet ! 

'Albert hield zijn legertje in de loopgraven 

waar het leven smerig en onmenselijk was, 

maar er was dus nog leven.'

De dodelijke val van rotsklimmer koning Albert I (1934) is zoals de titel van dit boek het zegt 'een mysterie'. Toch is het ook een controversieel onderwerp waarover, bijna een eeuw later, nog allerlei stemmen hun licht laten schijnen. Was het een aanslag of heeft de afbrokkelende rots in Marche-les-Dames het ongeval veroorzaakt?

Vijandige buren

Complottheorieën over Duitse inmenging of Frans wantrouwen tegenover een vorst die tijdens WO I niet als een mak schaap achter de oorlogstactiek van de zuiderburen liep, zouden moordmotieven kunnen zijn. Bovendien waren gewelddadige, rechts- en linksextremisten in dit laatste land zeer actief. 

Aan Belgische kant speelde de kwestie van het Franco-Belgisch Militair Akkoord dat beide landen sinds 1920 verbond. Vooral voor de Vlamingen stond het pact gelijk aan 'het inmuren van België in het Franse bastion'. Anderzijds probeerde ook Duitsland via propaganda en financiering van de Vlaams-nationalistische pers het touw in de richting van de Rijn te trekken. De prioriteit van koning-soldaat Albert I lag trouwens bij de stabiliteit van zijn land, geen eenvoudige opdracht als je tussen twee grootmachten gesandwicht wordt. Maar wie ook een hand had in de eventuele moordaanslag, nooit zou een burger van naam en faam zelf de trekker overhalen. Daarvoor had je goed betaalde hulpjes die niet om vuile karweitjes verlegen zaten. Wellicht kon je die wel in het explosieve Parijs vinden...

Het plot

Wanneer oorlogsveteraan en detective Romain Goethals van de Staatsveiligheid de opdracht krijgt om het mysterie uit te zoeken, hoeft hij niet naar zijn motivatie te zoeken. Net zoals voor de andere loopgravensoldaten van de IJzer, is de koning zijn held. Albert bracht veel tijd door bij zijn mannen en was geen voorstander van de vleesmolenstrategie van de Fransen. 

Uit het onderzoek dat de speurder tot bij de Naamse onderzoeksrechter Charles Philippart, Waalse getuigen en een deskundige alpinist brengt, blijkt dat de officiële enquête barst van de blunders, lacunes, tegenstrijdigheden, onbekwaamheid... of luiheid. Er was bovendien geen officiële overlijdensakte, noch werd het initiatief genomen voor een reconstructie van de mogelijke misdaad. Moest de magistraat misschien buigen voor intimidatie uit politieke hoek? Als het spoor naar Parijs wijst, is Goethals zijn leven niet meer zeker en wordt het steeds duidelijker dat zijn opdrachtgevers hun handen niet voor hem in het vuur zullen steken. 

Aan elkaar geklonken

Als dit geen roman was, zou de lezer niet kunnen ontsnappen aan een wrang einde. Gelukkig kon de auteur een vriendschap van de hoogste loyaliteit uit zijn schrijvershoed toveren... de onwrikbare verbondenheid van zij die in de Dodengang vochten, de vooruitgeschoven post van de Belgische verdediging die bitter weinig overlevingskansen bood. 

Net zoals in het andere werk van Johan Op de Beeck word je in 'Het mysterie van Albert I' meegesleept door zijn veelzijdige taal, suggestieve kracht en immense verbeelding! Bij hem lees je ook altijd om te leren. Daar zorgt zijn uitpuilende rugzak met weetjes, verbanden en inzichten voor. Jammer genoeg moeten schrijver en lezer het deze keer stellen met enkele ontbrekende puzzelstukjes. Die missende schakels komen helemaal op het conto van de officiële versie van de feiten die tientallen fouten en ongerijmdheden bevat. 

Onopgelost raadsel

'Het mysterie van Albert I' is en blijft een roman', benadrukt de auteur. 'Maar uit de lucht gegrepen is mijn verhaal evenmin.'

Toch heeft dit boek deze poging tot bescheidenheid niet nodig. Het 'openbare aanklagersduo' Goethals-Op de Beeck laat in een gedetailleerd en gefundeerd betoog geen spaander heel van het ambtelijke prutswerk! 

Helaas kunnen de heren niet bij een beëdigde rechter terecht om hun gram te halen. En zo blijft het vermoeden hangen en het antwoord op de kernvraag knagen! Jammer dat we Albert niet meer kunnen vragen waarom hij zijn klimbril niet droeg...

★★★★★

De visser - Mathijs Deen

Twee zonen, twee vermiste vaders !  

'Zijn moeder is dood maar hij denkt aan zijn vader.'

Als Liewe Cupido, rechercheur in Duitse dienst, naar Texel terugkeert om zijn moeder te begraven en het ouderlijk huis te verkopen, vindt hij de logboeken van zijn op zee achtergebleven vader. Het is de hoogste tijd om antwoorden te vinden op de eeuwig terugkerende vragen. De omstandigheden waarin hij overboord sloeg, moeten uitgeklaard worden.  Omdat er heel wat verontrustende tegenstrijdigheden naar boven komen, weet Liewe dat opgeven onmogelijk is. Hoewel hij de nog levende bemanningsleden van de intussen verkochte kotter op de rooster legt, botst hij op het gezegde: 'Wat op zee gebeurt, blijft op zee'.   

Het leven gaat verder... maar hoe?
Ondanks de terughoudendheid is het overduidelijk dat alle betrokkenen worstelen met de herinnering aan die noodlottige nacht. Hun geweten speelt hen parten. Dat geldt voor oom Henk, die de afwezigheid van de familievader enigszins probeerde te verzachten maar ook voor de nog levende bemanningsleden en de politieman van weleer die het dossier te snel moest sluiten. Zelfs de nazaten van een bendeleider die viskotters gebruikte voor het aan land brengen van zware drugs, zitten met onbeantwoorde vragen en die willen ze op een dwingende manier helder krijgen. Had vader Cupido iets met heroïnesmokkel te maken? Daar wil een zoon toch helemaal niet aan denken...

Ook in het sluitstuk van deze Wadden-reeks haalt Mathijs Deen zijn troefkaarten boven. Naast zijn gevarieerde taal en soepele stijl is er ook nu weer het prettig gecompliceerde plot dat enig denkwerk vergt van de lezer. En, gewoontegetrouw, ligt er in 'De visser' iets onder de oppervlakte dat voor diepgang zorgt.  

De schrijver die altijd levert

Dat er aan de verbeelding van deze auteur niets ontbreekt, vertellen je de filmische scènes van het labeur aan boord en het altijd dreigende water dat plots in een kanaalrat kan veranderen. Maar ook de binnenkant van de personages weet hij wakker te schudden. Zo is er de traumatische ervaring van matroos Mees, de frustratie van de nukkige gepensioneerde politieman, de innerlijke strijd van oom Henk en de stille ontdooiing van Liewe die, met dank aan vriendin Miriam, geleerd heeft om te communiceren. Toch mogen ook de actiemomenten niet vergeten worden. Liewes één-tegen-vier-aanpak is een originele vondst!

Helaas... zal deze successerie ons verlaten! Gelukkig niet zonder orgelpunt. Mathijs Deen is erin geslaagd om van de halve Texelaar Liewe Cupido een echter eilander en een visserskind te maken. Op kousenvoeten neemt de lijfspreuk 'Wat op zee gebeurt, blijft op zee' ook bezit van de rechercheur. Dat deze morele gedaanteverandering ingrijpende gevolgen heeft, moet Liewe accepteren. Of de lezer er blij mee is, valt te betwijfelen... En dat is als groot compliment bedoeld!

★★★★★

Mevrouw mijn moeder - Yvonne Keuls

 Een boom die je niet kon verplanten !

'Elk druppeltje cultuur dat ik kon opdrinken, 

moest ik van haar drinken.'

Niet alle moeders houden zich bezig met huishoudelijke taken. Ook de Indische moeder van Yvonne Keuls niet. Dat had alles te maken met het standengevoel dat ze uit de voormalige kolonie had meegebracht. In tempo doelou was er een meid of een knecht voor elke denkbare taak in of rond het huis. Bij dat Indische hoorde ook de corrigerende tik die wel eens pijn kon doen. Dan zwierde ze de puntige hak van een slipper naar het kinderhoofdje of liet ze haar middelvinger tegen een oorlel knallen. 

Een opvoeding op stand

Het speerpunt van nonja's (mevrouw) opvoeding was de cultuur. De tiener Yvonne werd meermaals per week naar het Kurhaus in Scheveningen gestuurd waar haar jeugdabonnement recht gaf op tig voorstellingen. Maar toen ze als volwassene haar intelligentie en gecultiveerdheid wilde richten op een maatschappelijke rol - die van schrijfster en spreker - was mama daar faliekant tegen. Een gehuwde vrouw hoefde geen geld te verdienen, daar had ze haar man voor. Tja, nonja was aan het eind van de 19de eeuw geboren...

Gul was ze wel! Haar 'Indisch' huis stond altijd open voor jongeren die, even of voor jaren, onderdak nodig hadden. De aangespoelden kregen een bed en een keukentafeltje om hun huiswerk aan te maken. Mevrouw Bamberg was trouwens zelf ook een ontheemde. Ze heeft er jaren over gedaan om een paar schoenen te vinden die haar voeten, op een min of meer comfortabele manier, doorheen de Nederlandse winter konden dragen.   

Het zal je moeder maar zijn !

'Het was altijd maar de vraag welke moeder ik zou aantreffen als ik bij haar kwam', schrijft Yvonne Keuls. Mevrouw had een complexe persoonlijkheid waarin plaats was voor een hardnekkige koppigheid, stemmingswisselingen, een logica die ze niet met haar kinderen deelde en een moeilijk hanteerbare relatie met de werkelijkheid. In de laatste fase van haar leven vocht haar aard een onvermijdbaar conflict uit met het verlies van autonomie.   

Het afpellen van die gelaagde ziel was wellicht de grootste uitdaging voor de auteur. Toch is Yvonne Keuls erin geslaagd om een vrouw uit een ander continent en een andere tijd dicht bij de lezer te brengen! Maar wie nog dichter bij nonja komt, is de dochter zelf. Net als de jonge drenkelingen die mama op het droge trok, heeft Yvonne zich al schrijvend om het lot van kwetsbare kinderen bekommerd. Bovendien is schrijven hetzelfde als verhalen vertellen... en dat kon de geboren Soendanese als de beste. Iets verrassender is dat bij een bezoek aan de Indonesische nonja doekoen (mevrouw toverdrank) Yvonnes Westerse rationaliteit een beetje gaat wankelen ten voordele van de Oosterse magie!  

★★★★1/2

De indringer - Freida McFadden

Van slachtoffer naar dader 

is slechts één stap ! 

'Ik heb een zwak voor het idee 

dat kindermishandelaars krijgen wat ze verdienen.' 

Het aanhoudende succes van haar boeken heeft Freida McFadden deels te danken aan haar variërende aanpak. Al haar stand alone's hebben een eigen identiteit. Zo biedt 'De indringer' je, van de eerste tot de laatste bladzijde, een door heftige spanning gedreven plot. De hartslag van de lezer komt nooit tot rust. Zowel de interactie tussen de personages als hun woonomstandigheden en een geselende storm zorgen voor een valkuilscenario waaruit ontsnappen bijna onmogelijk is. Tegelijkertijd word je geconfronteerd met een schokkende morele kwestie.

De plotspelers

De voormalige docente Casey heeft zich, om redenen die later in het verhaal duidelijk worden, teruggetrokken in een afgelegen blokhut. Tijdens het nachtelijke noodweer merkt ze dat een jonge tiener zich schuilhoudt in haar schuurtje. Hoewel het meisje onder het bloed zit en een mes in haar hand houdt, opent ze haar huis voor het bange kind. Van dan af speelt er zich een mentaal kat-en-muisspel af waarbij het wantrouwen tussen beiden nooit verdwijnt.

In een tweede lijn volg je Ella, een verwaarloosde en mishandelde dochter van een alleenstaande moeder. Dit is McFadden op haar best! In deze hoofdstukken zorgt de combinatie van een grootse verbeelding en bovengemiddelde intelligentie voor meeslepend proza! De machtsverhouding tussen de volwassene en het kind doet je huiveren. Ook de morele chantage van de moeder is een sterk element.     

Niet alleen entertainment !

Wat de thematiek betreft, heeft de schrijfster heel wat hooi op haar vork genomen. Zo waagt ze zich aan: kwetsbaarheid tegenover weerbaarheid, sociaal isolement, pestgedrag, falende ouders of andere opvoeders en het thema uit de titel van deze recensie. Toch gaat het grote punt dat ze wil maken over een eeuwenoude vraag. Mag je voor eigen rechter spelen als je vindt dat overheidsinstanties je in de steek laten? Wellicht hangt het antwoord af van hoe je de kwestie benadert, emotioneel of rationeel. Gevoelsmatig zul erg meeleven met slachtoffers zoals Ella en Nell. Tegelijkertijd weet je ratio dat rechtspraak volgens afgesproken regels moet gebeuren en niet het resultaat mag zijn van de willekeur van burgers. Als dat laatste het geval is, dan regeert het recht van de sterkste en is rechtvaardigheid ver te zoeken!

In de slotfase verrast McFadden je met enkele mooie twists and turns. Op die manier krijgt de climax een ontroerende toon die je glimlachend en enigszins opgelucht achterlaat. Zelfs een hartverscheurend verhaal kan een arm om je schouders leggen!

★★★★★