Vind mijn dochter - Willow Rose

De kinderen van de mangrove !

'Dit was wat ik deed, wie ik was: 

een beschermer, een zoeker naar waarheid.'  

Als er één terugkerend kenmerk te vinden is in de boeken van Willow Rose, dan is het intensiteit. Ook in 'Vind mijn dochter' is rechercheur Billie Ann weer de bevlogenheid zelf. Omdat deze keer een persoonlijke missie haar werk doorkruist, tilt ze haar inzet zelfs nog naar een hoger niveau. Als de tienjarige Madison vermist wordt, wil ze niet alleen het meisje kost wat kost levend vinden maar ook tegelijkertijd aan de rechter tonen dat ze de veiligheid van (haar) kinderen kan waarborgen. Tijdens de afhandeling van de echtscheiding is haar eigen drietal aan haar ex toegewezen, een beslissing die ze wat graag zou terugdraaien. 

Geen speeltuin

Deze keer ploetert haar team door de mangrovebossen, tropische planten of bomen met een uitgebreid wortelstelsel in en boven het water. Hoewel er alligators, krokodilachtige reptielen, in de rivier zwemmen, voelen kinderen zich aangetrokken tot dit gebied. Billie Ann heeft in haar tienertijd wel eens gevochten met zo'n kleine kaaiman. Je krijgt sterk de indruk dat ook Willow Rose zeer vertrouwd is met 'het moeras dat een mengeling is van leven en verrotting'. Vooral door de nachtelijke zoektochten draagt deze originele setting bij aan het intensiveren van het plot! 

Als Billie Ann de context van haar opsporingszaak begint te zien, schrikt ze zich een hoedje. Ook omdat haar ouders in de val van de extremistische geloofsgemeenschap van dominee Amalia, een wolf in schaapsvacht, zijn getrapt, zorgt de confrontatie met deze malafide goeroe voor hoog oplopende emoties. Terwijl de rechercheur met rationele argumenten komt, verliest de andere partij zich in zwevende symboliek. Dat heet een dovemansgesprek en geldt evenzeer voor de dialogen met haar vader en moeder. Zal ze voldoende belastend materiaal kunnen vinden om hard op treden en deze manipulatieve bedriegster voor het gerecht te slepen? En... zal ze dat snel genoeg kunnen doen? 

Adembenemend

Naast haar krachtige fysieke optreden is Billie Ann - en dus de schrijfster - ontzettend doortastend in de gesprekken met getuigen en verdachten. Wat nog meer aanspreekt is haar grote betrokkenheid bij slachtoffers en bij wat voor haar gerechtigheid is. Wil je die hartverwarmende lading op een geloofwaardige manier tot bij de lezer brengen, dan moet je een voortreffelijke pen hebben. Willow Rose slaagt er onafgebroken in je onder de huid van al haar personages te laten kruipen! Zet je schrap voor de emotionele rollercoaster die deze maatschappelijk geëngageerde Florida Crime 4 in petto heeft! Hoewel de rollen omgekeerd worden, voltrekt de apotheose zich in onvervalste Capitool-bestormingssfeer...

★★★★1/2

Vreemd bloed - Marly van Otterloo

 Nooit te oud voor mondigheid !

'Het punt met (het schenden van) vertrouwen is, 

dat het nooit meer helemaal goed komt.'

Als je op zoek bent naar spanning, levert een werkvloer met een hiërarchische structuur tal van mogelijkheden op. In een zorghotel voor ouderen, waarin een medewerkster met sardonisch genoegen de scepter zwaait, heeft Marly van Otterloo een ongezonde bedrijfscultuur gevonden. 

Venijn kent geen leeftijd

Naast de hulpbehoevende demente of aan parkinson lijdende gasten, zijn er de assertieve karakters die een realistische versie laten zien van Richard Osmans 'Moordclub'. Hoewel ze geen speurdersambitie hebben, kunnen de bewoners van Villa Rietsteijn scherp uit de hoek komen als het om hun wensen gaat of om het bekritiseren van de bitsige Wilma. De balorigste mept met haar stok in het rond of plet stiekem een peperdure orchidee fijn. Toch richt de pestende en snerende supervisor haar pijlen niet op de bejaarden maar op de vrijwilligers die ze als concurrenten ervaart. Wilma is het prototype van een sociaal weinig gewaarde vrouw. Dit vat vol frustraties gunt anderen het licht in de ogen niet. 'Ik niet, dan zij ook niet', lijkt haar motto te zijn.

Wanneer de bijspringkracht-voor-één-week, de succesvolle en knappe Mare, haar intrek in de villa neemt, doopt Wilma haar pijlenarsenaal nog wat dieper in het gif. Maar ook andere ego's zijn te groot om van een hecht team te kunnen spreken. Terwijl Cordelia van het winkeltje en Theo, de chauffeur van het pendelbusje, zich als ongekroonde koningen gedragen, lijkt directeur Hans, zich zo onzichtbaar mogelijk te maken. Bovendien heeft Mare te maken met een vertrouwenskwestie op het thuisfront. Haar partner Harold geeft zelf toe dat 'haar geweten beslist sterker ontwikkeld is dan het zijne'. Dat belooft weinig goeds...

Een gemiste kans

Elementen genoeg, dus, om psychologische confrontaties te kunnen uitwerken. Jammer genoeg blijven de personages om elkaar heen draaien in een verhaal dat, wat het zorghotel betreft, als een nachtkaars uitdooft. Of je een spannende of niet-spannende roman schrijft, altijd is de psychologische opbouw en ontknoping van fundamenteel belang! Beide genres drijven op, naar een climax toegroeiende, innerlijke conflicten en fricties met de buitenwereld. Enkel de relatie van Mare en Harold respecteert dit literaire basisprincipe. 

Veruit de meeste wrijvingen in dit boek beloven veel maar bevriezen halfweg. Daarna wordt er snel een einde bij bedacht. Een enigszins belezen lezer zal bij deze manier van schrijven altijd op zijn honger blijven zitten. Daarom komt de ruim bemeten drie sterren-waardering op het conto van het zelfbewuste AOW-gezelschap dat een lange neus trekt naar betweterige leeftijdsdiscriminatie! 

★★★

De schreeuw - Horst Fjell

Over vaders en zonen !

'Hoe luidt het spreekwoord ook alweer?

Deugd en ondeugd liggen dicht bij elkaar?'

 

Auteurs geraken wel eens uitgekeken op hun personages. En soms zelfs op hun eigen geest. Wie geluk heeft vindt dan een schrijversmaatje dat zich wil schikken in een duobaan. Zo zijn de Noren Jørn Lier Horst en Jan Erik Fjell samen voor een literair avontuur gegaan dat ze 'De schreeuw' genoemd hebben. 

Gerechtigheid

Het hoofdpersonage Marcus is een voormalige militair die nu als podcastmaker op zoek gaat naar een mogelijke rechterlijke dwaling waarbij de verkeerde man veroordeeld werd voor de ontvoering van een jong meisje. Wanneer hij ontdekt dat er een valse getuigenis in het spel is, weet hij dat zijn vermoedens gegrond zijn. Met de hulp van de luisteraars en zijn criminele vader, die in hechtenis zit, komt hij steeds dichter bij de waarheid. 

Deze vader-zoonrelatie is een originele vondst! Omdat Frank ongeveer zijn hele leven in de bajes heeft doorgebracht, is zijn inbreng in de opvoeding van Markus erg beperkt geweest. Nu hij last lijkt te krijgen van wroeging, probeert hij volgens het zware-jongens-principe van dienst en wederdienst, zo nodig ondersteund door enige fysieke intimidatie, cruciale informatie bij een medegedetineerde los te weken. Hoewel Markus moeite heeft met de plots aangehaalde familiebanden, maakt hij dankbaar gebruik van deze collegiale speurder. 

Terugkerend thema
Een ander gaaf idee is het gebruik van de schreeuw als leitmotiv voor het verhaal. Omdat Markus getekend is door twee traumatische ervaringen, die met geweld tegen vrouwen te maken hebben, wordt hij geplaagd door nachtmerries. Daarin hoort hij telkens opnieuw een schreeuw om hulp van een doodsbange vrouw. Lezers met enige verbeelding zullen eenzelfde schreeuw horen als ze zich voorstellen hoe het meisje zich verzette tegen haar ontvoerder. Bij die worsteling heeft ze haar knuffelpinguïn moeten achterlaten.

'De schreeuw' is een klassiek opgebouwde detective-puzzel over de draagkracht van een mens. In eerste instantie houdt het incasseringslijntje van de dader nog stand maar als het immorele monster hem opnieuw uitdaagt knapt het onherroepelijk. Voor Markus gaat de zoektocht niet alleen over het rechtbreien van wat krom is maar evenzeer over hoe vaders zich tot hun zonen kunnen verhouden. En daarbij blijkt loyaliteit een complex gegeven te zijn waarover ook een andere vader en een andere zoon kunnen meepraten!

★★★1/2

Lieve Debbie - Freida McFadden

Gif met tegengif bestrijden !

'Na een leven van bijna een halve eeuw 

ben ik tot het besef gekomen 

dat er maar één is die het beste met me voor heeft: ikzelf.'

Misschien is Debbie, de leading lady van de allernieuwste McFadden, wel de natte droom van elke vrouw! Als het leven in de persoon van een horkerige werkgever, een pesterige buur, een naar meiden glurende voetbalcoach of het foute vriendje van dochterlief, een dosis gif spuit, dan maakt Debbie gebruik van haar talenten en verbeelding om grensoverschrijdend terug te slaan. Haar hoge IQ, haar technologische vaardigheden en haar weetjes over opiumpapavers en destructieve Japanse kevers zet ze zonder scrupules in om haar gram te halen. 'Don't mess with Debbie!'

Ontspoord

Pas als je begrijpt welke niet-verwerkte ervaring er achter dit rancuneuze gedrag zit, vergaat het gniffelen je. De sfeer kantelt van vermakelijk naar ernstig met een tragische ondertoon. Sinds haar noodlottige studententijd heeft Debbie niemand meer vertrouwd. Ergens geeft ze toe dat ze zich zelfs nooit helemaal aan haar man gegeven heeft. De wonde zit zo diep dat haar revanchegevoelens volledig bezit van haar nemen. Net wanneer je vreest voor zelfdestructieve acties, bewijst Debbie dat ze haar meest gewaagde plannen tot in de perfectie kan uitvoeren. En omdat, in de laatste fase, de thriller het van de roman wint, kan wraak oude wonden helen. 

Een messcherpe pen

De niet-gepubliceerde stukken van de 'Lieve Debbie-krantenrubriek' zijn trouwens om van te snoepen... op voorwaarde dat er een randje slechtheid in elk van ons schuilt! Hoewel Freida's (licht) cynische humor in dit boek een heerlijk giftige schrijfster laat zien, weet je dat ze te scherp van geest is om haar lezers alleen entertainment te bieden. Kunnen een man en een vrouw elkaar terugvinden terwijl één van beiden een gruwelijk geheim meedraagt, is een vraag die, ook na de laatste bladzijde, blijft hangen. Maar vooral: hoe kun je wraakneigingen ombuigen naar het loslaten van een pijnlijke ervaring? Psychologen vertellen je dat wraak de wrok niet wegneemt en dus niet goed is voor je geestelijke gezondheid. Hoe zal het Debbie vergaan als de oppervlakkige genoegdoening van de vergelding is weggeëbd? Wat je er ook van denkt, het is zonneklaar dat McFadden er weer in is geslaagd om een volkomen op zichzelf staande wereld met unieke acteurs te creëren!

★★★★

Vergelding - Michael Berg

'Grensoverschrijdend' is een understatement !

 

'Haar leven zit erop.

Hoe mooi is het dan om dat met een enorme knal te vieren.'

'Tot in de jaren '70 was de katholieke kerk uiterst invloedrijk in Limburg, zowel op het persoonlijke als het maatschappelijke vlak. Hoever de bemoeienissen gingen, is nu niet meer voor te stellen. Mijnheer pastoor kwam de huishoudboekjes controleren, echtparen aansporen om voor meer kinderen te zorgen en de familievader geraakte zonder de toestemming van de zielenherder niet aan een baan in de koolmijn. Heerlenaar Michael Berg heeft vast herinneringen aan de betweterigheid en autoriteit van de zwartrokken!

Eindelijk openheid van zaken !

De pijnlijkste verhalen hebben met misbruik van kinderen te maken. Niet alleen in Nederland en België maar wereldwijd werden er in de afgelopen jaren getuigenissen verzameld, dossiers samengesteld, documentaires gemaakt en krantenbladzijden vol geschreven over fysieke en mentale vernederingen in internaten, weeshuizen, op vakantiekampen... In sommige gevallen leidden deze praktijken tot zelfdoding. 

In 'Vergelding' is Michael Berg op een overtuigende manier aan de slag gegaan met deze thematiek. Voor zijn tweede verhaallijn, die steeds dominanter wordt, gaat hij vijftig jaar terug in de tijd. Omdat Petra intelligent maar niet zo ijverig is, wordt ze door haar ouders naar een katholieke kostschool gestuurd. Daar is haar rebelse kant meteen een excuus voor lijfstraffen en eenzame opsluiting. Tot overmaat van ramp ontdekt ze dat haar kamergenoot door moeder-overste seksueel misbruikt wordt en een poging tot suïcide onderneemt. 

Tot hier en niet verder

Wat deze auteur erg goed verliteratuurt is dat het om een machtsrelatie gaat. Oppernon, soeur Dorothea, weet haar slachtoffers handig te chanteren en haar mede-kloosterzusters te intimideren. Op kapelaan Cuypers, de sympathieke jonge biechtvader, hoeven de gedupeerden evenmin te rekenen. Glimlachen is iets anders dan je nek uitsteken! De sadistische heks regeert tot... iemand lef toont en een grens trekt! 

Dit tweede deel van de Mergellandmoorden raakt je ziel en vooral de plek waar je rechtvaardigheidsgevoel zit! Net daarom kun je je verbinden met iemand die voor eigen rechter speelt. Boeken zijn bij voorkeur niet eenduidig. Om zo dicht bij de lezer te kunnen komen, moet de verontwaardiging van de schrijver minstens even groot zijn. Michael Berg vernoemt trouwens ook nog even de bisschop van Roermond, de hiërarchische verantwoordelijke van de nonnen. Wellicht bedoelt hij de orthodoxe Joannes Gijsen die tijdens en na zijn ambtsperiode veel kritiek te slikken kreeg onder meer voor zijn lakse houding tegenover misbruik door geestelijken. Waarom de auteur zo begaan is met deze kwestie is een vraag voor een interviewer. 

Unieke prestatie 

Je zou bijna vergeten dat 'Vergelding' een feilloze constructie heeft, het juiste tempo volgt, aanraakbare personages opvoert en een toprechercheur aanbiedt die 'lijken met feesthoedjes' in een vrieskist heeft zien liggen. Tel daarbij een vriendin en een vriend op die in gewelddadige omstandigheden om het leven zijn gekomen en je hebt voldoende traumatische ervaringen om een dagelijks gevecht mee te voeren. Daar is geen korenwijntje tegen opgewassen!

Dit is een uniek werkstuk dat het hele jaar kan blijven bovendrijven! Hierbij horen nominaties en, waarom niet, een grote prijs!

★★★★★

Woeste kust - Charlotte McConaghy

Wapen je tegen de gewetenlozen !

'Op een dag, en dat zal niet lang meer duren,

zal alles verbranden, verdrinken of verhongeren, wij ook!'

Een familie in crisis gedijt altijd goed in een roman. Leg innerlijke en onderlinge conflicten in een kundige schrijvershand, en je komt een heel eind. Charlotte McConaghy laat een vader met drie kinderen op een sub-Antarctisch eiland wonen dat op schaarse tijdstippen door een schip bevoorraad wordt. Als gevolg van de interactie met wetenschappers op de onderzoeksbasis, hebben dramatische wendingen het gezin uit evenwicht gebracht. Voeg daarbij nog de impact van twee vrouwen, een dode en een ongenode huisgenote, en je begrijpt dat vader Dominic de ballen nog maar net in de lucht kan houden!

Invoelbare acteurs

De schrijfster heeft haar personages met veel zorg en diepgang uitgetekend. De oudste jongen, Raff, werd door het leven al hardvochtig aan de tand gevoeld en worstelt met de naweeën. Ook tienerdochter Fen is haar onschuld definitief kwijtgeraakt. Enkel de negenjarige Orly, het knuffelkarakter van dit boek, kan zich nog volop overgeven aan zijn fascinatie voor het bestaan en de overweldigende natuur die hem omringt. Hij is pienter, weet precies welke albatros op het nest zit en zegt altijd het juiste. Toch heeft ook hij al geleerd waarom de bescherming van de zadenbank, die de mensheid in tijden van ecologische rampspoed van de hongerdood zou moeten redden, een noodzaak is. Orly was een trouwe leerling van de projectleider van de basis. Bij het begin van deze intrige zijn alle wetenschappers naar huis vertrokken. 

Ondanks het Spartaanse bestaan is de familie verknocht aan de genadeloze omgeving. Met lede ogen moeten ze aanzien hoe de stormen heftiger worden, de waterspiegel stijgt, de kusten worden weggevreten, de permafrost smelt. Hun dagen op het eiland zijn geteld. Zichzelf redden betekent vluchten. Voor de aandachtige lezer symboliseren ze de vluchtelingen die uit haast onbewoonbare delen van de wereld vertrekken. Te veel of te weinig water, het resultaat is hetzelfde!

 

Over zachtheid en weerbaarheid

In dit verhaal houden wreedheid en zachtheid elkaar in evenwicht. Mens en natuur kunnen vernietigend uit de hoek komen. Daar tegenover staat de vrouwelijke fijnzinnigheid van Charlotte McConaghy. Ze laat Fen tussen de zeehonden leven, Orly de pinguïns bij naam noemen, Dom de kleinoden van zijn overleden vrouw koesteren, Raff naar het walvisgezang luisteren en de empathische bultruggen de orka's te hulp schieten. Bovendien is er de grote zorgzaamheid, vooral van de volwassenen voor de kinderen. 

Toch wil de auteur niet de ogen sluiten voor gewetenloze medemensen die ten koste van anderen willen overleven. Werpt Charlotte McConaghy hiermee een blik op het wereldbeeld dat ons te wachten staat? In elk geval wordt het je duidelijk dat een boksbal, onder water kunnen zwemmen en fysieke arbeid hun nut bewijzen als het recht van de sterkste de enige wet is...

Meervoudige kwaliteit

Voor het fictieve Shearwater stond Macquarie, een eiland ten zuiden van Tasmanië, model. Dat de schrijfster daar haar research deed, tilt de roman naar een hoger plan. Naast honderd-en-één weetjes die ze in verhalende passages verpakt waarvan mister charming Orly er een aantal voor zijn rekening neemt, krijg je ook een filmische en zintuiglijke voorstelling van het decor waarin de personages zich bewegen. En omdat ze zelf van meerdere boekgenres houdt, biedt ze je enkele twists and turns aan die niet zouden misstaan in een thriller.

De geëngageerde Charlotte McConaghy is een literaire alleskunner met een bijna eindeloze verbeelding! 

★★★★1/2

Alles voor de reis - Adriaan van Dis

 De verbeelding als troost !

'... omdat een mens in nood 
nu eenmaal weinig werkelijkheid kan verdragen.'

Met hun wapenspreuk 'Laten we zacht zijn voor elkander' tussen het aanklikbed en de verstelbare matras van de doodzieke in, deelt Eefje haar laatste levensweken met haar geliefde Adriaan van Dis. 

A story a day keeps the doctor away
Om de pijn, die ook de morfinepleisters niet helemaal kunnen wegnemen, te verlichten, neemt hij Eefje mee naar de reizen die hem, vaak samen met haar, naar verre bestemmingen brachten: Zuid-Afrika, Namibië, Irak, Iran, Senegal, Arctisch Canada... Reizen naar binnen- en buitenwerelden, naar het wankele zoeken van een jong mens, naar het onvermijdelijke verlies van de onschuld, naar je verplaatsen in anderen en je eigen perspectief opentrekken, of naar mogelijke gasten voor het literaire tv-programma dat ze van 1983 tot 1992 maakten: 'Hier is... Adriaan van Dis'. Gegeerde namen zoals Ousmane Sembène en James Baldwin gaven helaas niet thuis. Werk en leven zijn niet maakbaar!

Bij het temperen van fysieke of geestelijke pijn kunnen ook gedichten, liedjes of een stiekem borrelmoment een wondertje verrichten. En toch gaat geen van beiden het ongemakkelijke uit de weg. Als het nodig is, wordt er een harde (borrel)noot gekraakt! 'We strepen nu niks door', zegt Adriaan, een toespeling op het samen redigeren van vroege romanversies. De aanwezigheid van de Ander, de tweede partner van Eefje, vreet aan de schrijver. Hij wil haar helemaal.  

Niet klagen maar dragen
Wie de podcast 'Van Dis ongefilterd' volgt, heeft geleerd dat Adriaan een hekel heeft aan zeuren. Volgens hem maak je een obstakel groter door het te delen met anderen. In de duokamer van dit hospice beklagen de bewoners zichzelf dus niet. Het hartverscheurende zit tussen de lijnen! En in het beeld van zijn zorgende, liefhebbende handen, die tot rust zijn gekomen omdat zij zijn onrust temde. 

Dat Eefje, die 'zijn moed, zijn kritiek, zijn duw en tegengas' was, in een haag van lampionnen en zorgmedewerkers het sterfhuis verlaat, betekent niet dat er een einde komt aan hun verbondenheid maar misschien wel aan de reislust van de achterblijver. Ook dat vertelt de podcast je... 

In gesprek met de ziel

In deze autobiografische roman toont Adriaan van Dis zich kwetsbaarder dan ooit. Met het klimmen van de jaren maakt het minder en minder uit wat anderen van je vinden. Lezers blijven er voor een auteur wel toe doen. Maar zij willen niets liever dan onder de huid van hun inspirator kruipen!

★★★★1/2

De leugenaar - Martine Kamphuis

De hardvochtige grenzen van therapie !

'Beschadigde mensen beschadigen mensen.'

Van een auteur, die bovendien psychiater is, mag je iets extra's verwachten, zeker als het gaat om het spannende psychologische boek. Toch kun je je voorstellen dat het verwerken van professionele kennis in een plot voor een breed publiek niet vanzelfsprekend is. 

Een hele uitdaging

Met het kiezen voor een hoofdpersonage dat narcistisch is, een anti-sociaal profiel heeft en borderline-patiënt is, beschik je over heel wat elementen die voor conflicten, buitensporig gedrag en spanning kunnen zorgen. Maar in het hoofd van de lezer wordt het dan wel èrg druk. Voeg daarbij de rugzak met misbruik, falend ouderschap, een pooier, afpersing... die Sylvia meezeult, en je begrijpt dat er romantechnisch véél hooi op de vork ligt. Hier lijkt de stem van de psychiater harder te klinken dan die van de schrijfster! En dat mag niet de bedoeling zijn.

Wanneer therapeute Wynona Post besluit om Sylvia, een cliënt die ze eerder begeleidde, weer onder haar hoede te nemen, lijken de eerste sessies een bemoedigend resultaat op te leveren. Toch ebt het vertrouwen tussen beiden langzaam maar zeker weg en ontstaat er een giftige sfeer. De beschadigde vrouw vervalt in oude patronen, voelt zich onterecht in de steek gelaten en slaat lukraak om zich heen. Uit niet-geheelde pijn ontstaat boosheid, die ontaardt in een revancheplan en een machtsstrijd. Omdat ze zich beroepsmatig aan haar zwijgplicht moet houden, kan de therapeute geen kant op... tot ze besluit enigszins buiten de lijntjes te kleuren. Dit is tenslotte fictie, een wereld waarin de auteur voor rechter mag spelen en de lezer een oogje mag dichtknijpen!

Meer evenwicht

'De leugenaar' heeft een opvallende constructie. Martine Kamphuis heeft ervoor gekozen om het grootste deel van haar plot te stofferen met therapeutische sessies. Hoewel deze gesprekken inzicht geven in de geestestoestand van Sylvia, haar relatie met Wynona en de spannende ontwikkeling ervan, gaat er toch te weinig dynamiek van uit. Deze roman zou gebaat zijn bij meer dosering, een afwisseling van gedachtewisselingen én het volgen van personages bij wat ze doen of meemaken. In de laatste 30% van het boek wordt er wel flink tempo gemaakt. 

De belangrijkste verdienste van deze thriller is van maatschappelijke aard. En dat is een compliment! Of burgers met een stoornis (of stoornissen) die tot geweld kan leiden zich vrij mogen bewegen in de samenleving is een nazinderende vraag. Het is zorgwekkend dat therapeuten, waarin het personage Wynona Post zich wellicht kan spiegelen, moeten toegeven dat hun vertrouwen in een positieve ontwikkeling van hun cliënt een misvatting blijkt. En dan kom je bij de tbs-er die met verlof mag... 

★★★1/2