De Ex - Freida McFadden

Een koningin zonder kroon !

'Dat is de belangrijkste beslissing die een vrouw kan nemen: 

wat voor man ze als echtgenoot kiest.'

Zou het kunnen dat de New Yorkse queen of suspense haar lezers een keer op hun honger laat zitten? Dat een deel van haar talent niet thuis geeft. Met het vorderen van de bladzijden sluipt die gedachte meer en meer in het verhaal over 'De Ex'. 

Tussen droom en werkelijkheid

Als je in een boekhandel tussen de grote klassiekers je dagen mag doorbrengen en je lievelingsboek bovendien 'Wuthering Heights' is, dan ben je gevoelig voor grote liefdes. En als je eigen grootouders elkaar over de dood heen hebben liefgehad, dan zou jouw bijna-ideale partner toch ook ooit je pad moeten kruisen. Daar wil Cassie in geloven en helemaal voor gaan. Die kans krijgt ze wanneer een charmante arts uit de nabijgelegen kliniek de winkelbel laat rinkelen.

Maar Joël is door het leven getekend. Hij heeft zijn geliefde op een dramatische manier verloren en was niet gelukkig met haar opvolgster. Bovendien wordt Cassie in zijn vriendenkring erg koel ontvangen. De rancuneuze Lydia, die door McFadden scherp getekend wordt, vernedert de nieuwe vriendin tot op het bot. 

Mist verbeeldingskracht

'De Ex' is een roman die met een licht verteerbaar spanningssausje overgoten wordt. Om eeuwenoude gevoelens zoals jaloezie en bezitsdrang tot hun recht te laten komen, is er een unieke vorm van creativiteit nodig. Helaas wringt hier het schoentje. De auteur laat zich verleiden tot een recept met overbekende ingrediënten: een ongezonde band met een ex-partner, intimiderende stalking, enkele geheimen en een belager die als eindtwist wordt opgevoerd.    

  

Hoewel dit geen topprestatie is, blijft Freida McFadden een vakvrouw. Een foutloze verhaalstructuur, kundig uitgewerkte personages en een perfecte dosering, kun je altijd op haar conto schrijven. In een tijd waarin je een aantal van haar collega's ziet worstelen met over- of onderstoffering en een te zware stijl, besef je dat zelfs het onder de knie krijgen van basistechnieken geen sinecure is. Als deze topauteur de gewaagde duisternis van haar andere werk terugvindt, dan zullen de fans haar opnieuw in de armen sluiten. Een kat met zeven (of meer) levens komt altijd op haar pootjes terecht! 

★★★

Schuldspel - Jo Furniss

 AI heeft geen stijl !

'Blijven slechte mensen slecht als ze aan je kant staan?'

Steeds nieuwe debutanten strijden om een plekje tussen collega's die je gewaardeerde blijvers zou kunnen noemen. De voormalige BBC-journaliste Jo Furniss is een van hen. Gezien haar professionele achtergrond mag je een overtuigend niveau en een brandende ambitie verwachten. Dat zij er ook zo over denkt merk je meteen. Geen lange aanloop. Er wordt meteen een stok in het hoenderhok gegooid! 

De nachtmerrie van elke ouder

Als de ouders van een groep scholieren worden samengeroepen in de aula van een eliteschool, horen ze dat hun zonen en dochters niet zijn teruggekeerd van een zwemcompetitie. Dat leidt tot wilde speculaties over losgeld en zelfs terrorisme. Naarmate de stress toeneemt, worden er meer onderlinge verdachtmakingen geuit en wilde plannen gesmeed om de impasse te doorbreken. 

Wat Jo Furniss vooral interesseert is hoe haar personages - ouders en kinderen - zich proberen staande te houden. Terwijl andere auteurs zouden schrijven dat de plotspelers zichzelf verliezen, zegt zij dat iedereen nog meer zichzelf wordt: 'Akin nog hooghartiger, Ayesha nog heerszuchtiger, Jack nog laffer, Mariah nog dramatischer.' En Emily, de ik-persoon, wringt zich in bochten om haar dubbele identiteit te beschermen.

Hoe komen we hieruit?

Bij de ontvoerde jongeren zie je een gelijkaardig overlevingspatroon. Iemand vindt dat het gebruik van geweld tot een oplossing kan leiden, een ander kiest de weg van het onderhandelen en Olivia, de dochter van Emily, probeert de groep veilig te houden met het pleasen van een man die macht over haar heeft. Toch is dit geen verhaal van daders en slachtoffers. Bijna alle betrokkenen hebben vormen van onethisch gedrag op hun kerfstok. Misschien zou je verwachten dat Jo Furniss hen scherp veroordeelt maar niets is minder waar. Zij staat achter een proces van verzoening, hoeveel mentale schade er ook is aangericht. En wat de jongere generatie betreft, gaat ze helemaal voor het idee van de spons en de tweede kans.

In 'Schuldspel' spelen psychologie en moraliteit een hoofdrol. De grondige aanpak ervan levert wel een wat overgestoffeerd plot en een vaak te compacte, drukke stijl op. Je krijgt de indruk dat de auteur in permanente angst leeft om de lezer te verliezen. Misschien is dat wel de angst van een debutant. 

Wat een brutaliteit!

Het niet helemaal in de vingers hebben van de vorm kun je een beginneling wel vergeven. Maar met de draken van de uit het Engels vertaalde zinnen komt dit boek niet weg!  Enkele voorbeelden:

'Ik moet stoppen', zegt een tienermeisje tegen de chauffeur/ontvoerder als ze zich niet lekker voelt.

'Hij was onverbitterd over een blessure die...' (Unembittered?)  

'De noodzaak van de velen weegt zwaarder dan die van de weinigen.'

(Naast de overtollige lidwoorden, zou ook 'noodzaak' 'belang' moeten zijn.)

'Ik wuif hem weg om zijn eigen podium te zoeken.' 

(Bedoeld wordt 'een opstapje'. 'Wegwuiven' heeft trouwens geen vast voorzetsel.)

'Je kunt geen omelet maken en al dat soort dingen...'

(Zinspeling op de bekende uitdrukking 'Je kunt geen omelet maken zonder eieren te breken'. '...en al dat soort dingen' wordt niet gezegd in het Nederlands. Wel: enzovoort.)

'Ik mag geen cijfers laten zakken', zegt een bezorgde scholier.

(Wellicht stond er 'I cannot drop points'.)

Als je in het colofon kijkt, zie je dat bij 'Vertaling' de uitgeverij vermeld staat. Er was dus geen professionele vertaler betrokken bij dit project. Dan kun je alleen maar denken... aan AI! 

Met dit soort praktijken schoffeer je de auteur, de lezers, de Nederlandse taal en de literatuur! Bovendien ondermijn je de positie van al onze kundige vertalers. De vergevingsgezinde spons van Jo Furniss is op dit schandelijke bedrog niet van toepassing!

★★★1/2

Westwaarts - Eric Westerveld

Niet elke parel glimt ! 

'Angst managen: het is een essentiële vaardigheid voor de zeezeiler.'

Omdat mensen en boeken van structuur houden, heeft Eric Westerveld niet alleen zijn zeilavontuur gedeeld maar ook een tweedelijnsverhaal gecreëerd dat de eigen ervaring op een spiegelende manier doorkruist. Hierin speelt Christoffel Columbus de hoofdrol. Over hem zegt de auteur: 'Columbus is soms verstopt in de geschiedenis maar komt vaak weer tevoorschijn.' Dat laatste neemt de hedendaagse zeenomade graag voor zijn rekening. In het spoor van de ontdekkingsreiziger zeilt hij naar de overkant van de Atlantische oceaan waarvan de laatmiddeleeuwse admiraal dacht dat het de kusten van Azië waren. 

Buigen maar niet barsten

In 'Westwaarts' wordt Columbus helemaal van onder het stof gehaald. Je leeft mee met de haast bovenmenselijke missie die hij voor zichzelf heeft bedacht: het eindeloos lobbyen bij de Portugese en Spaanse vorsten die zijn reizen moeten financieren, het mentale gevecht tegen officieren die hem van zijn troon willen stoten, de vaak mislukte pogingen om zijn bemanning, waaronder veroordeelde moordenaars en ander gespuis, in bedwang te houden en tegenslagen op zee en op de Caribische eilanden. 

Voeg daar nog de gebrekkige kennis bij over de ligging van de continenten, de grootte van de aarde, weer, wind en orkaanseizoenen, en je krijgt samen met de bevelvoerder een punthoofd. Bovendien zijn de schepen niet altijd zeewaardig. Als de reizigers kolonisten worden, loopt de situatie helemaal uit de hand. De rouwdouwers gaan achter de inheemse vrouwen aan, schuwen het geweld niet en kunnen hun honger naar goud, net als de ontrouwe leidinggevenden, niet bedwingen. Columbus, die geen bestuurder is maar wel die rol moet spelen, krijgt de neuzen niet in dezelfde richting. Vanuit zijn machteloosheid en gekneed door de geplogenheden van zijn tijd, houdt ook hij de handen niet schoon. 

In een fuik

Toch blijft hij koppig zijn doel achterna varen, ervan overtuigd dat westwaarts reizen hem naar de Mongoolse vorst en grondlegger van het Chinese Rijk zal brengen. De Grote Khan (spreek uit Chaan) zal hem vast vertellen over die andere Italiaanse ontdekkingsreiziger die hij op bezoek had: Marco Polo. De schrijver noemt de Genuees 'een doorzetter met tunnelvisie'. Denken met open vizier is niet echt aan hem besteed.

Wie dezelfde kant op vaart maar precies weet welke kusten en eilanden hij zal vinden, is Eric Westerveld. Toch glanst ook voor hem de 'Parelketting', een aaneenschakeling van kleine stukjes land (van Grenada tot de Maagdeneilanden), niet elke dag. De 'parels' zijn orkaangevoelig, huisvesten actieve vulkanen, verwelkomen gasten met bootgevaarlijke riffen en kunnen, zoals 'de wasmachine' bij Grenada, in turbulent vaarwater liggen.  

Niet voor watjes

Zeezeilers weten dat ze hun tanden op elkaar moeten zetten in hardship-situaties. Een beschadigde stag of andere averij, noodweer of grote schepen die op je afkomen terwijl de stuurman niet reageert op je vraag om meer ruimte, kunnen behoorlijk wat stress veroorzaken. 'We zitten als kaas in een tosti, met aan weerszijden honderden verlichte patrijspoorten', zo verwoordt Eric een aanval van nachtelijke angst. Op andere tijden wordt er heerlijk gechild, gekanood, gesnorkeld of gesmuld van een lokale maaltijd. 

Toch mist dit boek aandacht voor mensen en hun samenleving. Een bezoek aan een slavenmuseum maakt deze leegte niet goed. Socializen gebeurt steevast in het clubhuis van de marina. Waarom niet eens gaan buurten in het plaatselijke kroegje of op de markt? Eric is niet goed in het typeren van individuen. En bij een zeldzaam gesprek vraagt hij niet door. Ook zijn observaties zijn oppervlakkig. Zo vindt hij dat het carnaval van Trinidad dé identiteit van het land weergeeft. Dat lijkt erg kort door de bocht gedacht als je het hebt over een multi-ethnische maatschappij met een diversiteit aan historische wortels. Wat hebben de olie- en gasinkomsten trouwens gebracht? Werden ze op een sociaal-verantwoorde manier besteed of kwamen ze in handen van buitenlandse investeerders of een binnenlandse elite? En waarom niet eens proberen te achterhalen hoe de bewoners van de 'Départements d'Outre-Mer' (Martinique, Guadeloupe) hun band met moederland Frankrijk beleven? Zijn zij gelukkiger dan de eilanders die gebroken hebben met het Verenigd Koninkrijk of is vrijheid gelijk aan blijheid?

De vorm kan beter
Ook op het taalvlak laat de auteur steken vallen. Soms grammaticaal ('De bruine plakkaten hopen zich meestal op aan de oostkusten, gaat rotten en stinken op stranden...'), een andere keer wat een vertaling betreft. De 'Nuestra-Señora-de-las-Nieves' is niet 'Onze Dame van de Sneeuw' maar 'Onze-Lieve-Vrouw-van-de-Sneeuw'. Hier is de schipper even vergeten dat de regio doordrenkt is van het katholieke geloof. Het kerstenen was een prioritair aspect van de fanatieke Spaanse veroveringsdrang.

'Westwaarts' laat zich makkelijk vergelijken met de verliteratuurde wereldreis van Ben Rutte: 'Dit nemen ze ons niet meer af.' Als je beide stukken over de San Blas-eilanden naast elkaar legt, dan weet je wie de boeiendste vertelstem heeft, wie de beste stilist★ is, wie de meeste verbeelding heeft, wie filmische scènes kan schrijven. Bij Ben zit de lezer, in figuurlijke zin, in de bijboot, een voorrecht dat Billy, hoe sympathiek ook, de lezende passagier te vaak onthoudt! Op het karveel van Columbus was er wel een plaatsje vrij!  

★ Een stilist is iemand met een mooie stijl; een stylist is een vormgever.

★★★1/2

Scheuren in de hemel - Anne-Gine Goemans

 Boze kunst, grimmige burgers !

'Ik heb niemand verkracht, ik heb ervoor betaald.'

Het verdriet van Groningen, daar delen we allemaal in. Barsten in de muren, de ene na de andere inspectieronde, karige of helemaal geen uitbetalingen, de vervloekte NAM, de vergeten noordoosthoek van Nederland. Ook de maatschappelijk geëngageerde auteur Anne-Gine Goemans werd door dit drama geraakt. Het kreeg een prominente plaats in haar spannende roman 'Scheuren in de hemel'.  

Zich vastbijten is de boodschap

Als inspecteur Barbara Holland zich verdiept in de moord op Nynke de Jager, vijfentwintig jaar geleden, komen de twee hoofdverdachten van weleer opnieuw in beeld. Nu haar resten zijn gevonden, wordt het oude dossier van onder het stof gehaald. Daarin vindt Barbara de namen van een Duitse zedendelinquent, Edo Schneider, en het toenmalige bezitterige vriendje van Nynke, Vincent Bleker, die nu een respectabele medewerker van de NAM is. Het spreekt voor zich dat de focus vol op de gewelddadige vrouwenmishandelaar komt te liggen. Maar ook het gladde ex-liefje blijft niet buiten schot. Hoe je de dader met bewijslast aan het slachtoffer koppelt, is voor elke speurder een hoofdpijnvraag. 

Twee nevenpersonages verpersoonlijken de slepende gevolgen van de gaswinning in de regio. Rein de Ridder, eigenaar van een ijzerwinkel, woont in een caravan bij zijn beschadigde huis. Om de herstelling ervan te kunnen betalen, laat hij zich verleiden tot het verhuren van zijn schuur aan een crimineel. En dan is er nog beeldend kunstenares Titia, die met verkrampte woede aan een bewegend kunstobject bouwt. Voor deze erg toepasselijke creatie heeft ze een naargeestige rol in gedachten. Als de schrijfster de pijn van de gedupeerden verwoordt, is haar toon hard en onverbloemd.  

Het oordeel

Hoewel alle plotelementen keurig op hun plaats vallen, moet je toch erkennen dat dit verhaal overgestoffeerd is: te veel acteurs, te veel achtergronden, te veel sporen en lijnen. Bovendien gaat de spanningsboog er enigszins onder lijden. Een kleiner maar toch storend feit is het benoemen van inspecteur Barbara Holland. In scènes met haar intimi noemt de auteur haar 'Barbara'. Maar in werksituaties klinkt het: 'Holland had erover gehoord' of 'Wederom zet Holland de stopwatch aan'. Dat valt niet lekker in het oor en zorgt voor afstand tussen de lezer en de heldin! Het is ook jammer dat, omwille van de chronologie, de frustratie over de NAM niet kan samenvallen met de afwikkeling van het moordonderzoek. Als het om een actuele moord zou gaan, dan kon dat wel. Met de juiste aanpak zou dan ook de overstoffering van de baan zijn! 

Pluspunten zijn de maatschappelijke thema's (woekerrente, orgaanhandel, vrouwenmishandeling, nalatige overheid) en de ontmaskering van de dader die pas diep in de finale plaats vindt. Toch bieden deze sterkhouders, evenmin als de vertederende seniorenverliefdheid van Barbara's professionele partner, net te weinig tegengewicht voor een vierde ster!

★★★1/2

Soortgenoten - Marit Vanström

 Twee stijfhoofden op zoek naar gerechtigheid !

'De grootste wetenschappers aller tijden 

hadden altijd controversiële beslissingen moeten nemen.

Roem komt achteraf'.

Zoals over alle gesloten werelden hangt er ook over TBS-klinieken een raadselachtige sfeer. Wat hebben de bewoners precies op hun kerfstok? En kun je van sociaal-gestoorden acceptabele burgers maken? Zo ja, hoe dan? Dat braakliggende terrein geeft een fictieauteur de ruimte om de setting in alle vrijheid, hoewel niet onvoorbereid, in te vullen. Iemand als Marit Vanström weet daar wel raad mee... 

Geen mededogen

Als criminologe en speurneus Jackie door een ontsnapte TBS-er gegijzeld wordt, is zij de enige die zijn verhaal gelooft. De overheid en de buitenwacht hebben hun kort-door-de-bocht-mening meteen klaar. Als gevolg hiervan wordt het lot van de getraumatiseerde Steijn door een hedendaagse guillotine beslecht! 

Hoewel ze zich 'machteloos en tandeloos' voelt, neemt ze samen met haar 'partner in crime', ex-marinier en oud-politieman Joszef, de handschoen op. Het wordt steeds duidelijker dat 'De Rijnpoort-kliniek' zich bezondigt aan ongeoorloofde praktijken. Getraliede ramen kunnen ook geheimen vasthouden! 

Diepgang

Net zoals in de andere boeken van Marit Vanström krijgt de lezer ook hier weer de kans om zijn denkvermogen aan te scherpen en zijn inzicht in maatschappelijke mechanismen te verrijken. Nadat een wakker geschudde Officier van Justitie zich in de strijd gooit, blijkt dat zij meer middelen ter beschikking heeft maar ook binnen strakke lijnen moet opereren. Jackie daarentegen kan ongestoord bij een serieverkrachter op bezoek gaan en de man op een sluwe manier aanzetten tot medewerking. Op het medische vlak word je bijgepraat over stoornissen, behandelmethodes en revolutionaire medicatie. 

Dat alles wordt, zoals het in een psychologische roman past, verwerkt in de karakters, hun gedrag en hun communicatie. Deze auteur blinkt uit in scherpe, slimme dialogen. Zo wringt Joszef zich in allerlei bochten om zijn rol van zedendelinquent op een geloofwaardige manier te spelen. Hij is intussen undercover gegaan in de 'De Rijnpoort'. Ook de therapiegesprekken tussen cliënten en hulpverleners zijn van een fijnzinnige intelligentie.

Vakmanschap

Martin Vanströms verhalen zijn de tegenpool van de wijdlopige opbouw waarvan sommige minder begaafde collega's zich bedienen. De geestelijke vader van Jackie en Joszef, daarentegen, stoffeert elke bladzijde op een ingenieuze, plot voedende manier. Toch is Marits nieuwste detective zoveel meer dan een goed gelegde puzzel. Het is ook een schreeuw om aandacht van de meest kwetsbaren onder ons, zij die door de samenleving beschimpt en uitgebraakt worden. Voor een dwangstoornis kies je zelf niet!

Alles bij elkaar opgeteld levert 'Soortgenoten' dus een perfect boek op... toch? Hum, soms zijn recensenten de luis in de pels van de schrijver. De leesluis van dienst heeft deze keer, op zo'n 40% van het einde, een zinnetje genoteerd dat de - voorlopige - dader die tot diep in de finale meegaat, ontmaskerde. Je wilt niet voor de speurders uitlopen. Ach, misschien wilde deze geroutineerde verteller alleen de scherpzinnigheid van zijn lezers testen!

 

★★★★1/2

Al mijn leugens - Nelle Lamarr

 Hoe héél véél leugens 

bijna naar de waarheid leiden !

'Vergeleken met haar is Scrooge een gulle kerstman.'

Hoe rancuneus kun je worden als je werkgeefster je dag in dag uit toesnauwt en vernedert? Dat is wat Sloane te verduren krijgt sinds ze bij de succesauteur Barbara Van Wyck als PA werkt. Ze hoeft dus ook niet lang na te denken over haar reactie wanneer ze de koningin van het spannende boek dood boven haar toetsenbord aantreft. Ze grist de bijna voltooide kopij van de volgende bestseller mee en gaat naar huis. 

Knagend geweten

Nadat Sloane het manuscript enigszins naar haar hand heeft gezet, zoekt ze een literair agent die op haar beurt een enthousiaste uitgever vindt. Het hulpje van Barbara wordt een gevierde schrijfster, koopt een mooie flat en... krijgt last van wroeging in de gedaante van hallucinaties en nachtmerries. Als je zieltje niet zuiver is, krijg je spoken op bezoek. Zo valt er al snel bedreigende post in haar brievenbus. Iemand weet wat ze gedaan heeft maar er was toch niemand anders in Barbara's huis...?

Zit hier het razend spannende plot in dat je mag verwachten? Hum, dat valt een beetje tegen. De kans is groot dat de geoefende lezer zowat halfweg de dader ontmaskert. Terwijl er, enerzijds, wat te veel ontraadselende achtergrondinformatie wordt gegeven, mislukken, anderzijds, de pogingen om misleidende scenario's een aura van geloofwaardigheid te geven. Toch hoort Nelle Lamarr credits te krijgen voor haar slotakkoord. Die laatste twist bedenkt vast niemand! 

Sterke eindsprint
Hoewel 'Al mijn leugens' een onderhoudend verhaal oplevert, is het ook een net-niet-prestatie. Wat ontbreekt is moeilijk te benoemen. Je zou kunnen zeggen dat ze 'de kracht van het woord' niet helemaal beheerst. Haar belangrijkste collega-auteurs - en dan moet je toch weer in de eerste plaats McFadden noemen - hebben dat talent wel. Toch eindigt ze sterk met een hoofdpersonage dat tot op het bot gekleineerd wordt. De bijna-ontmenselijkte Sloane verscheurt je hart. Zo zwaar kan een rechtbank je nooit straffen!

★★★1/2     

Schaduwstad - Kimberly Belle

 De jacht is geopend !

'Wie te veel vragen stelt, 

krijgt antwoorden die hij niet wil horen.'

Wie dit boek met een vluchtige blik bekijkt, ziet er wellicht een rijkeluisvakantietrip in met een feel good karakter. Kimberly Belle heeft wel meer misleidende scènes voor haar lezers en haar hoofdpersonage klaarliggen. In 'Schaduwstad' wordt Stella helemaal zoek gespeeld terwijl ze wordt benaderd door mannen (en één vrouw) die allemaal beweren dat ze te vertrouwen zijn. Hoe heeft het zover kunnen komen...?

Kwetsbaar geluk

Terwijl de antiekhandelaar Adam Knox en zijn vrouw genieten van een verblijf in het romantische Parijs heeft er een bomaanslag plaats. Wat later is Adam, die in de buurt iets te regelen had, onvindbaar. En Stella radeloos... maar ook slim. Ze weet veel van technologie en communicatiesystemen, ook de toepassingen die haar onder de radar houden. Intussen heeft ze begrepen dat haar 'ideale' man zich in schimmige werelden beweegt. Toch blijft ze herhalen: 'De Adam die ik ken wil het verleden behouden, niet uitbuiten.' Als hij nog leeft, dan zal ze hem vinden! De vraag is: 'Willen anderen dat ook?'

Terwijl het plot drijft op de queeste van Stella en de vaart die gecreëerd wordt door het onzichtbare gevaar, krijgt de thematiek van de bloedantiek alle ruimte. Omdat er groot geld te verdienen is met deze malafide handel, worden er op grote schaal artefacten en eigendomsdocumenten vervalst. Zelfs musea en veilinghuizen worden in de maling genomen of doen er zelf aan mee. Dat laatste is een schokkende vaststelling van de schrijfster. Tenminste als je ervan uitgaat dat Kimberley Belle haar achtergrondresearch goed gedaan heeft. Degelijke auteurs besteden daar veel tijd aan. In oorlogsgebieden of landen met corrupte regimes kunnen zware criminelen vrij makkelijk hun slag slaan. Welke rol speelt Adam hierin?

Even ademen

Toch is er in deze obscure werkelijkheid nog plaats voor enige 'couleur locale'. Kimberly Belle deelt interessante weetjes over de zonnewijzer van de Saint-Sulpicekerk die door zijn stralen de klokken kan laten luiden of over de honderdvijftig jaar oude eiken die nodig waren om de spits en het dak van de afgebrande Notre-Dame te herstellen. Oppervlakkig wordt het bij haar nooit!

De hoofdrolspelers in 'Schaduwstad' zijn geen zwart-wit personages. Liefde kan leiden tot 'kleine maar gevaarlijke gunsten', zegt Stella. Fraude en loyaliteit lopen kriskras door dit verhaal! Toch slagen beide karakters erin om het bewijs te leveren dat mensen kunnen veranderen. Dat idee heeft de schrijfster haar lezers op een uitgesproken manier willen meegeven. 

Topprestatie

Naast de aansprekende inhoud mag ook de verpakking er zijn. Kimberly Belles vertelstijl zou je fris en zonder kapsones kunnen noemen. Daarom verbaast het niet dat Freida McFadden van dit boek heeft genoten. Ook haar verhalen zijn fris en van een misleidende eenvoud. Bovendien is originaliteit een bijkomende kwaliteit die ze met elkaar delen. Met het etiket 'Zomerthriller' doe je 'The Paris widow', zoals de titel in het Engels klinkt, echt te kort!

★★★★1/2

Stille wateren - Kicky Sehlstedt

 Een dorp in de wurggreep van een pokeraar !

'Maar later begrepen we

 dat het gewoon monopoliegeld was.'

De promotie van spannende boeken uit Zweden wordt steeds ondersteund door laaiend enthousiaste krantenrecensies uit dit land. Zo lees je over 'Stille wateren' in het Aftonbladet en op de Nederlandse cover:

'Het jaar is nog maar net begonnen, en dit is nu al de kanshebber voor beste thriller van het jaar.'

En het regionale blad Bohusläningen schrijft:

'Waarschuwing: dat wordt bingelezen.'

Zullen we eens nuchter kijken naar dit debuut?

Het verlies van de onschuld

Dertig jaar geleden kwam een vriendengroepje samen om Midzomer te vieren aan de Zweedse westkust. Omdat de drank rijkelijk vloeide ontstond er een eruptie van emoties die twee jongens, Kalle en Patrik, onzacht met elkaar confronteerde. Vriendin Julia stond in het brandpunt van hun dispuut. Toch was dit niet de enige wig die de vriendschap deed splijten. 

Diezelfde avond verdween de vader van Patrik. Op dat moment was het vastgoedbedrijf van Pelle niet meer te redden. Had hij zelfmoord gepleegd? Die optie verdween van tafel toen meer dan drie decennia later lokale duikers een koffer vonden met de resten van een lichaam. Intussen is Kalle een plichtsbewuste rechercheur geworden die er alles aan zal doen om de waarheid te laten spreken. Dat die waarheid hem in een emotioneel spagaat brengt, is een niet onbelangrijk element in deze psychologische detective.

Niet alles is idyllisch

Kicki Sehlstedt is erin geslaagd de sfeer op te roepen van de scherenkust waar het leven voor de meeste bewoners eenvoudig is en de dagelijkse regelmaat voorspelbaar. Dat wil niet zeggen dat er geen zorgen zijn. Het alcoholgebruik is fors, de verkeersboetes van dezelfde orde. Nog belangrijker is de invloed van de EU-visquota en... de vastgoedcrisis die voor veel gedupeerden en nog meer kwaad bloed heeft gezorgd. Vooral die laatste maatschappelijke context wordt in 'Stille wateren' uitgewerkt.

Een boek met zicht op kwesties die de samenleving beroeren, heeft altijd een meerwaarde! 

Maar met het vorderen van de bladzijden realiseer je je dat je niet zult ontsnappen aan herhalingen van bekende feiten en algehele langdradigheid. Het verhaal hangt aan een lange, gewillige elastiek! Van het bingelezen uit de inleiding is dus geen sprake. In dit bedje zijn trouwens heel wat Scandi-auteurs ziek!

Verbeterpunten

Hoewel de kracht van Kicki Sehlstedt in de psychologische uitwerking zit en de ontknoping op een invoelbare manier dramatisch en pijnlijk is, bereik je met dit niveau de volwassen en belezen lezer niet! Ook het belangrijkste thema van het boek dat omwille van spoilers niet mag genoemd worden, is al tot vervelends toe opgevoerd. Originaliteit is een must wil je een plot de hemel in prijzen. En laten we niet vergeten kritisch te zijn wat het samenspel van de twee hoofdpersonen betreft. Onderzoeksleider Kalle en true crime podcastmaker Julia zitten elkaar in de weg. Omdat beide personages hetzelfde doel nastreven, moet hun ritme op elkaar afgestemd zijn. Het is niet de bedoeling dat iemand de wedstrijd wint terwijl voor de ander de finish nog niet in zicht is. Daarom krijgt de lezer de indruk dat ze zich niet volledig kunnen ontplooien. Vooral op de activiteiten van Julia lijkt een rem te staan.

Het chauvenistische commentaar van de Zweedse media is dus peptalk. Misschien zouden deze critici eens naar het werk van onze halve Zweed Marit Vanström moeten kijken. Dat helpt vast bij het bijstellen van hun perspectief!

Toemaatje 

Het verbaast dat de dader en de medeplichtige door het verjaringsprincipe niet in staat van beschuldiging kunnen gesteld worden. Sinds de wetswijziging van 2010 als gevolg van de moord op premier Olof Palme in 1986, is verjaring van zware misdaden niet meer mogelijk.

★★★