Dan zien we dezelfde sterrren - Maurits Chabot

 Waar van alles te weinig is !

'Kyiv is een stad waar oorlog reclame krijgt 

en kunsten worden beschermd.'

Na Tommy Wieringa en Jelle Brandt Corstius is Maurits Chabot de derde schrijvende deelnemer aan de hulpkonvooien van Jaap Scholten die volgestouwde terreinwagens bij Oekraïense commandanten afleveren. 

Laat ons niet achter

Mocht je denken dat al die bladzijden vol getuigenissen te veel van het goede zijn, dan brengen de frontsoldaten en hun achterban in 'Dan zien we dezelfde sterren' je snel op andere gedachten. De vrijwilligers van Protect Ukraine worden vooral gewaardeerd omdat ze een stem hebben in het Westen. En die stem kan niet luid genoeg klinken. 'Ze mogen niet te veel risico's lopen', voegt therapeute Olysia, die oorlogsveteranen psychische zorg verleent, er verontrust aan toe. 'Ze moeten blijven leven!' Dat vindt ook Artem die de oostgrens met Rusland bewaakt. Hij herinnert ons eraan dat de belangstelling voor Oekraïne sinds enige tijd afkalft.

Zelfs voor deze hulp verlenende Nederlanders is het gevaar nooit ver weg. Om te ontsnappen aan de Russische inlichtingendienst, moeten alle digitale toestellen in het Pools-Oekraïense grensgebied worden uitgeschakeld. Elke ochtend wordt de onderkant van de auto's gecheckt op explosieven. Rijden doen ze altijd in colonne, gesandwicht tussen de commandant en zijn militairen. Geregeld houdt Jaap een safety briefing. Hoe dichter ze bij het front komen, hoe sneller ze rijden en hoe hoger de hartslag is. Het zicht op de uitgestrekte begraafplaatsen en de talrijke koelwagens met lijken brengt allesbehalve rust!

We doen het wel zelf!

Naast de terreinwagens, de nachtkijkers, medische hulpmiddelen, noodgeneratoren, een zee-drone voor de haven van Odessa enz. vallen de elektrische motorfietsen op en in de smaak. Halteplaatsen zijn onder meer een dronefabriek in Lviv, het legerhospitaal in Kyiv, de 80ste brigade van Soemy en het Feniks-team dat bestaat uit Westerse elitecommando's. Overal wachten leden van 'het volksleger' hen op. Zelfredzaamheid is de Oekraïners op het lijf geschreven. Hun aversie tegen de corrupte en onmachtige overheid is groot. IT-ers knutselen drones in elkaar, oudere vrouwen maken camouflagenetten, het rugbyteam brengt hulpgoederen naar het front, de bankmanager leert schieten, de muzikant wordt hospik. Voor de ploeg van Jaap Scholten zijn de communicatielijnen kort en is de logistiek transparant.  

Bij of na het eten komen de tongen los. De manier waarop de strijders hun apocalyptische werkelijkheid onder woorden brengen, verbaast. Ze zijn niet beschroomd, noemen de dingen bij naam, leggen hun kwetsbaarheid op tafel, dromen soms hardop en gebruiken een taal die ook rekruten zonder uniform begrijpen. Vriendschappen ontstaan, emotionele banden die misschien ooit veel pijn kunnen doen. 'Je kunt in korte tijd (iemand) al heel lang kennen,' schrijft Maurits Chabot. 

Onvergetelijk

Van alle heroïsche beelden die dit boek oproept, komt er steeds één bovendrijven: dat van de Braziliaan Oscar, lid van Team Feniks. Deze uit de kluiten gewassen commando kreeg zijn training in de favela's waar een eindeloze drugsoorlog woedt. Aan het front is hij een rolmodel geworden, een held die, onder vijandelijk vuur, gewonden over honderden meters naar veiliger oorden sleept. 

Toch mogen we de minder flamboyante vechters niet vergeten. Zo is er de kok van het 80ste die aan het fornuis gekluisterd is omdat zijn oren niet meer horen.

'Dan zien we dezelfde sterren' is allesbehalve 'het boek te veel'. Dit is een niet te missen verhaal, een onweerstaanbaar verbindend literair werk. Om voor zijn lezers een helse wereld te kunnen openen, heeft Maurits Chabot zijn gevoelszintuig optimaal gebruikt. Trouwens, de konvooireiziger zelf keert als een ander mens terug. Hij is iemand geworden die schrikt van een Nederlandse drone en elke dag zijn Oekraïense vrienden groet!

★★★★★

Het eiland - Sara B. Elfgren

Een uitgedaagde vriendschap !

'Ik ben opgegroeid in grijze zones 

en met een onderliggende onzekerheid.'

De halfzusjes Nia en Mirjam hebben de beste herinneringen aan de zomers die ze doorbrachten in het familiehuis op het kleine Zweedse eiland Tallholmen. Hoewel ze niet samen opgroeiden, werden ze beste vriendinnen. Toch kwam hun relatie tijdens hun jonge volwassenheid onder druk te staan. 'Zodra ze een relatie had, ontstond er een vreemde oppervlakkigheid tussen ons', zegt Mirjam. Nia valt steeds op foute mannen, een eigenschap waarvoor ze een prijs betaalt als ze in zee gaat met Konrad, een dominante, narcistische man die steeds gewelddadiger wordt. Haar uitnodiging voor een 'Girls only' verjaardagsfeest komt dus als een verrassing.

Machtsmisbruik

In 'Het eiland' staat het thema 'fysieke en mentale mishandeling van vrouwen' centraal. Niet alleen wat de ervaring en het gedrag van het slachtoffer betreft, maar ook hoe de sociale omgeving erop reageert. 'Het ging om het uitoefenen van controle, om jezelf toestemming geven iemand anders pijn te doen', schrijft Sara B. Elfgren. Aan de andere kant tonen vrouwen te lang empathie en willen ze graag denken dat hun partner hen nodig heeft. Dat je er voor iemand kan zijn, geeft je een fijn gevoel. De loyaalste vrienden zullen het slachtoffer steunen zo lang ze hun nek niet hoeven uit te steken. Anderen vinden dat ze begrip moeten opbrengen voor beide partijen of stoppen het verhaal onder het tapijt. Deze schrijfster gaat op de literaire barricaden staan voor onrecht dat al te vaak het daglicht niet ziet! 

Daarnaast is dit een boek over een complexe vriendschap en wat je kunt betekenen voor elkaar. 'Het eiland' is dan ook meer een psychologische roman dan een spannend leesavontuur. Na een erg lange aanloop, waarin de auteur vergeet de spanningsboog strak te trekken, verhoogt haar pen pas in het laatste gedeelte de hartslag van de lezer. 

Een onvoldoende

Hoewel Sara B. Elfgren een talent heeft voor psychologische en maatschappelijke inzichten, is dit debuut te wijdlopig, te uitleggerig en soms ronduit saai. Het geregeld onderbreken van de plotopbouw door het inlassen van lange flashbacks, getuigt evenmin van een briljante visie. Jammer genoeg weerspiegelt de metafoor van het stormachtige eilandje zich niet in de schrijftechniek van deze nieuwkomer. De boot naar de wereld van de mensen kun je op meer dan één manier missen! 

★★1/2

De au pair - Sidonie Bonnec

 Onwrikbare liefde ! 

'Je zou bijna denken 

dat au pairs in deze villawijk meisjes van binnen zijn.'

Als er weer een boek over een huishoudhulp (cf. Freida McFadden), een au pair of een uitwisselingsstudent (cf. Nelle Lamarr) in de winkel ligt, frons je even de wenkbrauwen. Met het idee in het achterhoofd dat tal van terugkerende thema's hun weg vinden in de literatuur, mag je hopen dat Sidonie Bonnec over een uitgebreide verbeelding beschikt en er een fris verhaal van maakt!

In een strop !

Wanneer de Bretoense Emmylou als au pair aan de slag gaat in de buurt van Londen, komt ze in een gezin terecht dat er vreemde gewoonten op na houdt. Er komen donker geklede mensen op bezoek die ze niet mag ontmoeten, de werkkamer van de vader gaat op een dubbel slot, de zwarte bijbel van de Engelse koning Jacobus, die leed aan heksenwaan en veel onschuldige slachtoffers maakte, ligt overal in huis en het tienjarige zoontje met de misvormde benen volgt les in een streng religieus centrum. Bovendien wordt Emmylou niet verondersteld de ommuurde compound te verlaten. Omdat ze geld nodig heeft en, met het oog op een betere toekomst, de Engelse taal wil leren, buigt ze zich naar de wensen van haar werkgevers.

Na de gebruikelijke inleidende bladzijden waarop de schrijfster de hoofdpersoon en de omgeving die haar nieuwe thuis wordt, scherpzinnig vormgeeft en je nog niet weet uit welke hoek het gevaar komt, trekt het plot zich als een sneltrein op gang. De spanningzoeker wordt op elke regel in de watten gelegd! Omdat je adem onafgebroken wordt afgesneden zul je naar lucht willen happen en je, net als Emmylou, af en toe aan een ontsnappingspoging wagen. 'Alleen werken, studeren, niet nadenken... niet zoeken, niet graven', houdt de au pair zich voor als ze beseft hoe kwetsbaar ze is. Als er iemand in de familie overlijdt en het afscheid voor een kantelpunt zorgt, zegt Emmylou: 'Ze zijn één en al verdriet. Ik één en al angst.' 

Gevangen in taal

Wie enige kennis heeft van het Frans, ziet door de vertaling heen dat dit boek oorspronkelijk in de taal van onze francofone zuiderburen geschreven is. Terwijl wij een omschrijvende, meanderende stijl hanteren, drukken de Fransen zich uit in compacte werkwoordsvormen en zinnen. Omdat deze auteur de spanning maximaal wil vasthouden, gaat ze tempo maken wat de woorddichtheid nog meer vergroot. Net zoals van elkaar losgemaakte muzieknoten, creëert ze een staccato ritme dat in het Nederlands niet prettig leest.

Bijvoorbeeld: 'Halverwege de middag, regelmatig een bui, een haastig bekladde hemel.'

Noodgedwongen ontwikkelt de vertaler een stijl waar je een beetje moe van wordt... Een betere dosering van de taal zou helpen!

Ondanks deze vormopmerking, is 'De au pair' een beklijvend, beeldend en origineel boek met oog voor details! Naast een beangstigend is het ook een tragisch en luguber verhaal! Het laat zien hoe godsdienstwaanzin ons blind maakt voor de morele meetlat. Daarbij toont het aan dat mensenhandel een verrassend gezicht kan hebben. En dankzij het overtuigende talent van Sidonie Bonnec weten we dat het onvoorstelbare toch geloofwaardig kan zijn!

★★★★1/2

Dood spoor - Jo Callaghan

Razernij is nog geen stoornis ! 

'AI zal mijn werk niet overnemen.

Het (systeem) zal het alleen maar herdefiniëren.'

Bij haar debuut, 'In een oogwenk', toonde Jo Callaghan ons dat ze van een AI-opsporingsentiteit een levendig en zelfs aaibaar personage kon maken! In deze opvolger speelt het hologram Lock dan ook weer een rol van betekenis. Hij - eigenlijk 'het' - is uitgerust met 'deep learning algoritmen' die het mogelijk maken om gigantische hoeveelheden data in enkele seconden te verwerken. Lock kan contracten en klantgegevens verwerken, taartdiagramman maken, camerabeelden bekijken, de telefoon uitlezen, je vertellen hoe laat het opgehouden is met sneeuwen maar ook een virtoptie (virtuele autopsie) uitvoeren. 

Geen wonderkind !

Anderzijds heeft hij geen psychologisch inzicht, ziet hij achterliggende verbanden niet, komt hij de motieven van daders niet op het spoor en kan hij geen halve waarheden vertellen. Diplomatisch of tactisch uit de hoek komen tijdens een persconferentie mag je dus niet van hem verwachten. En net dat zou hij moeten leren. Binnen het korps wordt er druk uitgeoefend op rechercheur Kat om deze nieuwigheid op een transparante manier aan de burger voor te stellen. En dat kan niet zonder het optreden van het hologram. De controverse die Lock oproept is trouwens makkelijk voor te stellen! Kat moet alle zeilen bijzetten om het publiek ervan te overtuigen dat zij en niet haar AI-medewerker het onderzoek leidt. 

De zaak die in 'Dood spoor' op haar desk ligt, zit vol symboliek en is daarom complex. Een rancuneuze dader martelt en kruisigt zijn slachtoffers. Hoewel Kat in de verminkte lichamen het gezegde 'Horen, zien en zwijgen' ontdekt, helpt die wijsheid haar niet verder. Wanneer het verhelderende puzzelstukje gevonden wordt, maakt ze kennis met een Keltische koningin die zo diep gekwetst was dat ze uit razernij 80.000 Romeinen naar het hiernamaals verwezen heeft.

Topprestatie !

In dit tweede deel van de Lock-reeks pakt Jo Callaghan flink uit! Ze gaat maatschappelijke kwesties niet uit de weg, maakt forse statements en schuwt de polemiek niet. Haar thema's gaan over (het gebrek aan) vertrouwen in de politie, suggestieve of leugenachtige berichtgeving in de media, de relatie tussen gender, opvoeding en macht en kort door de bocht denken in het algemeen.   

Dit alles en meer wikkelt ze in knetterende of speelse dialogen, (licht-cynische) humor, spitsvondig denkwerk, zwierige taal en een niet aflatende dynamiek! Het is een auteur uit wiens hand je eet! Jo Callaghan verdient meer aandacht en waardering! Deze hoogst intelligente AI-researcher uit de British Midlands kan haar kennis perfect omzetten in literatuur waarbij ze de randen van de werkelijkheid een klein beetje oprekt. En laat je niet afschrikken door de moeilijk te vatten en kille artificiële intelligentie. De charmante en, af en toe, irritante drammer Lock is een eersteklas verleider!

★★★★★

Broers - Carolijn Visser

 Als de oorlog voorbij is, kun je spelen !

Met een grootvader die op zondagmiddag zijn kinderen spannende verhalen vertelde en in de vakantie met zijn vrouw door Europa spoorde, is bij Carolijn Visser de appel niet ver van de boom gevallen. Toch is haar opa niet de spilfiguur van 'Broers' geworden. De levensweg van haar vader en zijn broers is, ook door de maatschappelijke ontwikkelingen van hun tijd, nog net iets fascinerender!

De natie staat op !

Het verhaal van Carolijns vader Ar en zijn broer Martin begint spectaculair! Om aan de Arbeitseinsatz van de nazi's te ontsnappen, sprongen beiden jongens in januari '45 uit een trein die op weg was naar Duitsland. Omdat het einde van de oorlog in zicht kwam, staat deze actie symbool voor het openbreken van de horizon en de vrijheid die daarmee gepaard ging. 

Eerst was er nog de schaarste die weinig armslag toestond. De luxe warenhuisketen Bijenkorf moest enkele jaren geduld uitoefenen vooraleer de oude slogan 'De Bijenkorf heeft het', weer van onder het stof kon gehaald worden. Eind jaren '40 kreeg Martin, die designer was geworden, er een baan aangeboden als teamleider van de meubelafdeling. Intussen waren Martin en Ar al naar 'the place to be' van die tijd, Parijs, gereisd. Als je een lege broekzak had, kon je altijd liften. 

The sky is the limit

Voor Ar was Frankrijk niet exotisch genoeg. Samen met zijn vrouw Sophie emigreerde hij naar Soerabaja waar hij een aanstelling kreeg bij de Javasche Bank. Met de gruwelen van de koloniale oorlog in gedachten en het nationalistische bewustzijn in het hart, probeerden zijn collega's Ar weg te pesten. Een paar jaar later was de wereldreiziger, een illusie armer, terug thuis.

Terwijl Martin en zijn partner Mia zich met huid en haar in de opbloeiende kunstwereld stortten, grote namen als Appel, Rietveld, Christo, Panamarenko en later zelfs de oud Luftwaffe-piloot Joseph Beuys ontmoetten en veel werken aankochten of ruilden, was broer Carel erin geslaagd om een carrière uit te bouwen als beeldhouwer. Na een moeilijke beginperiode, exposeerde hij op de Biënnale van Venetië en op Documenta in Kassel. Als Martin uiteindelijk hoofdconservator van Boijmans van Beuningen wordt, kun je wel stellen dat de nazaten van opa Visser de kansen die de post '45-maatschappij boden, met beide handen gegrepen hebben!

Ontketende vrouwen

Gold dat ook voor de vrouwen? Zus Adri liet haar saaie verloofde staan en vertrok naar Curaçao, Martin en Mia deelden hun kunstdromen als gelijkwaardige partners, Carolijns moeder Sophie gaf Engelse les in Soerabaja en later lezingen over de achtergestelde positie van de Nederlandse vrouw. Dat een werkende echtgenote ook een goede moeder kon zijn, moest je in de jaren '60 nog bewijzen. Dat belette Sophie niet om in Middelburg, waar het gezin was gaan wonen, conrector te worden. Zij was een rolmodel!

In 'Broers' zie je dat er op de weg naar hun volwassenheid twee levensaders lopen. De eerste gaat terug naar de opvoeding die de nieuwsgierige en gecultiveerde grootvader hen meegaf. Hij schilderde en trok de wereld in. Bovendien kan een bedrijfsleider niet zonder volharding een bouwonderneming recht houden. De tweede werd hen aangereikt door de tijdgeest die hongerig was en daarom vol initiatieven en durf zat. Terwijl Ar en Martin er ooit in geslaagd waren om uit een rijdende trein te springen, wisten zij en veel naoorlogse jongeren in een wagon te glippen die hen naar inspirerende landschappen bracht. Het lag in de lijn van de verwachtingen dat ook de voetstappen van Carolijn op een dappere manier haar blikveld zouden openen! Een reisschrijfster is bovendien handig met een penseel!

★★★★

On track - Kris Jespers

Een spirituele zoektocht 
is nog geen reisroute ! 

'De reis, het proces, is mijn grootste plezier,

daaruit haal ik voldoening.'

Twee vrouwen stappen met een ezel door Jordanië. De twee van elkaar losstaande tochten leveren elk een reisboek op. Het eerste werd geschreven door Tamar Valkenier en hier uitgebreid besproken. 'On track' is het andere. Beide vrouwen zijn op zoek naar het verrassende, het opgaan in de natuur en autonomie. 

Dieren en vrouwen onderaan de ladder
Op stap gaan met een (last)dier lijkt makkelijk maar is het niet. Je bent verantwoordelijk voor het welzijn van de ezel, het paard of de kameel. Sommige hindernissen zijn trouwens moeilijker te nemen voor de viervoeter dan voor de mens. En vind je voldoende water en gras in een dor gebied? Wat doe je met balorige kinderen die stenen gooien of het beest met een scherp voorwerp willen verwonden? Met dit soort mishandeling heeft Kris meer dan eens te maken in Jordanië. Respect voor dieren blijkt een weinig populaire eigenschap te zijn. 

Met alleen reizende vrouwen gaan veel mannen evenmin respectvol om. Dat een onafhankelijke vrouw in hun (plattelands)cultuur niet bestaat, lijkt een vrijbrief te zijn voor ernstig grensoverschrijdend gedrag! Power woman Kris pakt meer dan eens uit met haar dreigendste stem en zwaaiende wandelstokken om een opdringerige kerel te verjagen. Op ezel Lonky hoeft ze niet te rekenen. Dit heertje voelt zich al geïntimideerd door een blaffende hond.

Het pad roept !

Terwijl doorsnee reizigers in een gelijkaardige situatie gillend naar huis zouden rennen, richt deze avonturierster zich op de genietbare momenten en stapt vrolijk verder. De grote gastvrijheid van de Jordaniërs, het heerlijke eten en vooral het decor van wadi's met hoog oplopende wanden en de enthousiast bloeiende bloemen in het noorden van het land, maken van elke dag iets bijzonders. 

In de tweede helft van dit boek voltrekt zich een stijlbreuk! Hier worden maar liefst 13 landen opgevoerd. In enkele weken passeren Georgië en Turkije de revue. Nergens is er sprake van interessante ontmoetingen of het anderszins zoeken naar de identiteit van een land. Je zou straffeloos de namen van deze bestemmingen kunnen inruilen voor andere en de tekst bewaren. Daarna wordt, woordeloos (!), het Nieuw-Zeelandse Zuidereiland bezocht, gesurvivald in Zweden, op een drafje door vijf landen in Zuidoost-Azië gegaan, in Peru met lama's gewandeld en de grens overgestoken naar Bolivia. Tussendoor worden er in de VS nog even paarden gesocialiseerd.  

Wees selectief
Er is een ongeschreven wet die zegt dat bestemmingen waar de ervaringen miniem zijn, misschien wel in een dagboek, maar niet in een boek worden opgenomen! Of... je moet een zeer originele beschouwer zijn à la Paul Theroux of Bill Bryson. Aan niets hebben lezers niets. Deze onkunde maakt van dit tweede deel een rommelig allegaartje. 

Bij grote uitzondering begrijpt de schrijfster dat een verhaal aansprekende personages nodig heeft. In Jordanië was er een betekenisvolle confrontatie met een drammerige Bedoeïenen familievader die zich erg laatdunkend uitliet over vrouwen zonder kinderen. Wellicht voelde hij zich bedreigd in zijn status en macht door iemand als Kris. Eeuwenoude wortels laten niet snel los! Ook in Bolivia lokt ze haar lezers naar de bestemming toe. Het grootste zoutmeer ter wereld waar roze flamingo's komen broeden en de schokkende traditie van de offerandes aan Moeder Aarde waarbij zowel foetussen als omgebrachte mensen worden geofferd, maken indruk. 

Een literair genre is geen passe-partout

Helaas blijven zoveel andere mogelijke vertellers in de schaduw hangen. Voer eens een gesprek met enige diepgang en citeer daaruit! Zo trek je je lezers een wereld binnen! Een reisboek schrijf je niet vanuit de gedroomde 'totale afzondering'... Als Kris Jespers aan het eind van haar nomadische route tot de conclusie komt dat 'de connectie met de natuur geen hobby meer is maar een nieuwe levenswijze', dan is daar niets mis mee. Maar een recensent bespreekt een boek en dat zijn twee erg verschillende zaken!

★★1/2

Vind mijn dochter - Willow Rose

De kinderen van de mangrove !

'Dit was wat ik deed, wie ik was: 

een beschermer, een zoeker naar waarheid.'  

Als er één terugkerend kenmerk te vinden is in de boeken van Willow Rose, dan is het intensiteit. Ook in 'Vind mijn dochter' is rechercheur Billie Ann weer de bevlogenheid zelf. Omdat deze keer een persoonlijke missie haar werk doorkruist, tilt ze haar inzet zelfs nog naar een hoger niveau. Als de tienjarige Madison vermist wordt, wil ze niet alleen het meisje kost wat kost levend vinden maar ook tegelijkertijd aan de rechter tonen dat ze de veiligheid van (haar) kinderen kan waarborgen. Tijdens de afhandeling van de echtscheiding is haar eigen drietal aan haar ex toegewezen, een beslissing die ze wat graag zou terugdraaien. 

Geen speeltuin

Deze keer ploetert haar team door de mangrovebossen, tropische planten of bomen met een uitgebreid wortelstelsel in en boven het water. Hoewel er alligators, krokodilachtige reptielen, in de rivier zwemmen, voelen kinderen zich aangetrokken tot dit gebied. Billie Ann heeft in haar tienertijd wel eens gevochten met zo'n kleine kaaiman. Je krijgt sterk de indruk dat ook Willow Rose zeer vertrouwd is met 'het moeras dat een mengeling is van leven en verrotting'. Vooral door de nachtelijke zoektochten draagt deze originele setting bij aan het intensiveren van het plot! 

Als Billie Ann de context van haar opsporingszaak begint te zien, schrikt ze zich een hoedje. Ook omdat haar ouders in de val van de extremistische geloofsgemeenschap van dominee Amalia, een wolf in schaapsvacht, zijn getrapt, zorgt de confrontatie met deze malafide goeroe voor hoog oplopende emoties. Terwijl de rechercheur met rationele argumenten komt, verliest de andere partij zich in zwevende symboliek. Dat heet een dovemansgesprek en geldt evenzeer voor de dialogen met haar vader en moeder. Zal ze voldoende belastend materiaal kunnen vinden om hard op treden en deze manipulatieve bedriegster voor het gerecht te slepen? En... zal ze dat snel genoeg kunnen doen? 

Adembenemend

Naast haar krachtige fysieke optreden is Billie Ann - en dus de schrijfster - ontzettend doortastend in de gesprekken met getuigen en verdachten. Wat nog meer aanspreekt is haar grote betrokkenheid bij slachtoffers en bij wat voor haar gerechtigheid is. Wil je die hartverwarmende lading op een geloofwaardige manier tot bij de lezer brengen, dan moet je een voortreffelijke pen hebben. Willow Rose slaagt er onafgebroken in je onder de huid van al haar personages te laten kruipen! Zet je schrap voor de emotionele rollercoaster die deze maatschappelijk geëngageerde Florida Crime 4 in petto heeft! Hoewel de rollen omgekeerd worden, voltrekt de apotheose zich in onvervalste Capitool-bestormingssfeer...

★★★★1/2

Vreemd bloed - Marly van Otterloo

 Nooit te oud voor mondigheid !

'Het punt met (het schenden van) vertrouwen is, 

dat het nooit meer helemaal goed komt.'

Als je op zoek bent naar spanning, levert een werkvloer met een hiërarchische structuur tal van mogelijkheden op. In een zorghotel voor ouderen, waarin een medewerkster met sardonisch genoegen de scepter zwaait, heeft Marly van Otterloo een ongezonde bedrijfscultuur gevonden. 

Venijn kent geen leeftijd

Naast de hulpbehoevende demente of aan parkinson lijdende gasten, zijn er de assertieve karakters die een realistische versie laten zien van Richard Osmans 'Moordclub'. Hoewel ze geen speurdersambitie hebben, kunnen de bewoners van Villa Rietsteijn scherp uit de hoek komen als het om hun wensen gaat of om het bekritiseren van de bitsige Wilma. De balorigste mept met haar stok in het rond of plet stiekem een peperdure orchidee fijn. Toch richt de pestende en snerende supervisor haar pijlen niet op de bejaarden maar op de vrijwilligers die ze als concurrenten ervaart. Wilma is het prototype van een sociaal weinig gewaarde vrouw. Dit vat vol frustraties gunt anderen het licht in de ogen niet. 'Ik niet, dan zij ook niet', lijkt haar motto te zijn.

Wanneer de bijspringkracht-voor-één-week, de succesvolle en knappe Mare, haar intrek in de villa neemt, doopt Wilma haar pijlenarsenaal nog wat dieper in het gif. Maar ook andere ego's zijn te groot om van een hecht team te kunnen spreken. Terwijl Cordelia van het winkeltje en Theo, de chauffeur van het pendelbusje, zich als ongekroonde koningen gedragen, lijkt directeur Hans, zich zo onzichtbaar mogelijk te maken. Bovendien heeft Mare te maken met een vertrouwenskwestie op het thuisfront. Haar partner Harold geeft zelf toe dat 'haar geweten beslist sterker ontwikkeld is dan het zijne'. Dat belooft weinig goeds...

Een gemiste kans

Elementen genoeg, dus, om psychologische confrontaties te kunnen uitwerken. Jammer genoeg blijven de personages om elkaar heen draaien in een verhaal dat, wat het zorghotel betreft, als een nachtkaars uitdooft. Of je een spannende of niet-spannende roman schrijft, altijd is de psychologische opbouw en ontknoping van fundamenteel belang! Beide genres drijven op, naar een climax toegroeiende, innerlijke conflicten en fricties met de buitenwereld. Enkel de relatie van Mare en Harold respecteert dit literaire basisprincipe. 

Veruit de meeste wrijvingen in dit boek beloven veel maar bevriezen halfweg. Daarna wordt er snel een einde bij bedacht. Een enigszins belezen lezer zal bij deze manier van schrijven altijd op zijn honger blijven zitten. Daarom komt de ruim bemeten drie sterren-waardering op het conto van het zelfbewuste AOW-gezelschap dat een lange neus trekt naar betweterige leeftijdsdiscriminatie! 

★★★