Dood spoor - Jo Callaghan

Razernij is nog geen stoornis ! 

'AI zal mijn werk niet overnemen.

Het (systeem) zal het alleen maar herdefiniëren.'

Bij haar debuut, 'In een oogwenk', toonde Jo Callaghan ons dat ze van een AI-opsporingsentiteit een levendig en zelfs aaibaar personage kon maken! In deze opvolger speelt het hologram Lock dan ook weer een rol van betekenis. Hij - eigenlijk 'het' - is uitgerust met 'deep learning allegoritmen' die het mogelijk maken om gigantische hoeveelheden data in enkele seconden te verwerken. Lock kan contracten en klantgegevens verwerken, taartdiagramman maken, camerabeelden bekijken, de telefoon uitlezen, je vertellen hoe laat het opgehouden is met sneeuwen maar ook een virtuoptie (virtuele autopsie) uitvoeren. 

Geen wonderkind !

Anderzijds heeft hij geen psychologisch inzicht, ziet hij achterliggende verbanden niet, ontdekt hij geen motieven van daders en kan hij geen halve waarheden vertellen. Diplomatisch of tactisch uit de hoek komen tijdens een persconferentie mag je dus niet van hem verwachten. En net dat zou hij moeten leren. Binnen het corps wordt er druk uitgeoefend op rechercheur Kat om deze nieuwe manier van werken op een transparante manier aan de burger voor te stellen. En dat kan niet zonder het optreden van het hologram. De controverse die Lock oproept is trouwens makkelijk voor te stellen! Kat moet alle zeilen bijzetten om het publiek ervan te overtuigen dat zij en niet haar AI-medewerker het onderzoek leidt. 

De zaak die in 'Dood spoor' op haar desk ligt, zit vol symboliek en is daarom complex. Een rancuneuze dader martelt en kruisigt zijn slachtoffers. Hoewel Kat in de verminkte lichamen het gezegde 'Horen, zien en zwijgen' ontdekt, helpt die wijsheid haar niet verder. Wanneer het verhelderende puzzelstukje gevonden wordt, maakt ze kennis met een Keltische koningin die zo diep gekwetst was dat ze uit razernij 80.000 Romeinen naar het hiernamaals verwezen heeft.

Topprestatie !

In dit tweede deel van de Lock-reeks pakt Jo Callaghan flink uit! Ze gaat maatschappelijke kwesties niet uit de weg, maakt forse statements en schuwt de polemiek niet. Haar thema's gaan over (het gebrek aan) vertrouwen in de politie, suggestieve of leugenachtige berichtgeving in de media, de relatie tussen gender, opvoeding en macht en kort door de bocht denken in het algemeen.   

Dit alles en meer wikkelt ze in knetterende dialogen, licht-cynische humor, spitsvondig denkwerk, zwierige taal en een niet aflatende dynamiek! Het is een auteur uit wiens hand je eet! Jo Callaghan verdient meer aandacht en waardering! Deze hoogst intelligente AI-researcher uit de British Midlands kan haar kennis perfect omzetten in literatuur. En laat je niet afschrikken door de moeilijk te vatten en kille artificiële intelligentie. De charmante en, af en toe, irritante drammer Lock is een eersteklas verleider!

★★★★★

Broers - Carolijn Visser

 Als de oorlog voorbij is, kun je spelen !

Met een grootvader die op zondagmiddag zijn kinderen spannende verhalen vertelde en in de vakantie met zijn vrouw door Europa spoorde, is bij Carolijn Visser de appel niet ver van de boom gevallen. Toch is haar opa niet de spilfiguur van 'Broers' geworden. De levensweg van haar vader en zijn broers is, ook door de maatschappelijke ontwikkelingen van hun tijd, nog net iets fascinerender!

De natie staat op !

Het verhaal van Carolijns vader Ar en zijn broer Martin begint spectaculair! Om aan de Arbeitseinsatz van de nazi's te ontsnappen, sprongen beiden jongens in januari '45 uit een trein die op weg was naar Duitsland. Omdat het einde van de oorlog in zicht kwam, staat deze actie symbool voor het openbreken van de horizon en de vrijheid die daarmee gepaard ging. 

Eerst was er nog de schaarste die weinig armslag toestond. De luxe warenhuisketen Bijenkorf moest enkele jaren geduld uitoefenen vooraleer de oude slogan 'De Bijenkorf heeft het', weer van onder het stof kon gehaald worden. Eind jaren '40 kreeg Martin, die designer was geworden, er een baan aangeboden als teamleider van de meubelafdeling. Intussen waren Martin en Ar al naar 'the place to be' van die tijd, Parijs, gereisd. Als je een lege broekzak had, kon je altijd liften. 

The sky is the limit

Voor Ar was Frankrijk niet exotisch genoeg. Samen met zijn vrouw Sophie emigreerde hij naar Soerabaja waar hij een aanstelling kreeg bij de Javasche Bank. Met de gruwelen van de koloniale oorlog in gedachten en het nationalistische bewustzijn in het hart, probeerden zijn collega's Ar weg te pesten. Een paar jaar later was de wereldreiziger, een illusie armer, terug thuis.

Terwijl Martin en zijn partner Mia zich met huid en haar in de opbloeiende kunstwereld stortten, grote namen als Appel, Rietveld, Christo, Panamarenko en later zelfs de oud Luftwaffe-piloot Joseph Beuys ontmoetten en veel werken aankochten of ruilden, was broer Carel erin geslaagd om een carrière uit te bouwen als beeldhouwer. Na een moeilijke beginperiode, exposeerde hij op de Biënnale van Venetië en op Documenta in Kassel. Als Martin uiteindelijk hoofdconservator van Boijmans van Beuningen wordt, kun je wel stellen dat de nazaten van opa Visser de kansen die de post '45-maatschappij boden, met beide handen gegrepen hebben!

Ontketende vrouwen

Gold dat ook voor de vrouwen? Zus Adri liet haar saaie verloofde staan en vertrok naar Curaçao, Martin en Mia deelden hun kunstdromen als gelijkwaardige partners, Carolijns moeder Sophie gaf Engelse les in Soerabaja en later lezingen over de achtergestelde positie van de Nederlandse vrouw. Dat een werkende echtgenote ook een goede moeder kon zijn, moest je in de jaren '60 nog bewijzen. Dat belette Sophie niet om in Middelburg, waar het gezin was gaan wonen, conrector te worden. Zij was een rolmodel!

In 'Broers' zie je dat er op de weg naar hun volwassenheid twee levensaders lopen. De eerste gaat terug naar de opvoeding die de nieuwsgierige en gecultiveerde grootvader hen meegaf. Hij schilderde en trok de wereld in. Bovendien kan een bedrijfsleider niet zonder volharding een bouwonderneming recht houden. De tweede werd hen aangereikt door de tijdgeest die hongerig was en daarom vol initiatieven en durf zat. Terwijl Ar en Martin er ooit in geslaagd waren om uit een rijdende trein te springen, wisten zij en veel naoorlogse jongeren in een wagon te glippen die hen naar inspirerende landschappen bracht. Het lag in de lijn van de verwachtingen dat ook de voetstappen van Carolijn op een dappere manier haar blikveld zouden openen! Een reisschrijfster is bovendien handig met een penseel!

★★★★

On track - Kris Jespers

Een spirituele zoektocht 
is nog geen reisroute ! 

'De reis, het proces, is mijn grootste plezier,

daaruit haal ik voldoening.'

Twee vrouwen stappen met een ezel door Jordanië. De twee van elkaar losstaande tochten leveren elk een reisboek op. Het eerste werd geschreven door Tamar Valkenier en hier uitgebreid besproken. 'On track' is het andere. Beide vrouwen zijn op zoek naar het verrassende, het opgaan in de natuur en autonomie. 

Dieren en vrouwen onderaan de ladder
Op stap gaan met een (last)dier lijkt makkelijk maar is het niet. Je bent verantwoordelijk voor het welzijn van de ezel, het paard of de kameel. Sommige hindernissen zijn trouwens moeilijker te nemen voor de viervoeter dan voor de mens. En vind je voldoende water en gras in een dor gebied? Wat doe je met balorige kinderen die stenen gooien of het beest met een scherp voorwerp willen verwonden? Met dit soort mishandeling heeft Kris meer dan eens te maken in Jordanië. Respect voor dieren blijkt een weinig populaire eigenschap te zijn. 

Met alleen reizende vrouwen gaan veel mannen evenmin respectvol om. Dat een onafhankelijke vrouw in hun (plattelands)cultuur niet bestaat, lijkt een vrijbrief te zijn voor ernstig grensoverschrijdend gedrag! Power woman Kris pakt meer dan eens uit met haar dreigendste stem en zwaaiende wandelstokken om een opdringerige kerel te verjagen. Op ezel Lonky hoeft ze niet te rekenen. Dit heertje voelt zich al geïntimideerd door een blaffende hond.

Het pad roept !

Terwijl doorsnee reizigers in een gelijkaardige situatie gillend naar huis zouden rennen, richt deze avonturierster zich op de genietbare momenten en stapt vrolijk verder. De grote gastvrijheid van de Jordaniërs, het heerlijke eten en vooral het decor van wadi's met hoog oplopende wanden en de enthousiast bloeiende bloemen in het noorden van het land, maken van elke dag iets bijzonders. 

In de tweede helft van dit boek voltrekt zich een stijlbreuk! Hier worden maar liefst 13 landen opgevoerd. In enkele weken passeren Georgië en Turkije de revue. Nergens is er sprake van interessante ontmoetingen of het anderszins zoeken naar de identiteit van een land. Je zou straffeloos de namen van deze bestemmingen kunnen inruilen voor andere en de tekst bewaren. Daarna wordt, woordeloos (!), het Nieuw-Zeelandse Zuidereiland bezocht, gesurvivald in Zweden, op een drafje door vijf landen in Zuidoost-Azië gegaan, in Peru met lama's gewandeld en de grens overgestoken naar Bolivia. Tussendoor worden er in de VS nog even paarden gesocialiseerd.  

Wees selectief
Er is een ongeschreven wet die zegt dat bestemmingen waar de ervaringen miniem zijn, misschien wel in een dagboek, maar niet in een boek worden opgenomen! Of... je moet een zeer originele beschouwer zijn à la Paul Theroux of Bill Bryson. Aan niets hebben lezers niets. Deze onkunde maakt van dit tweede deel een rommelig allegaartje. 

Bij grote uitzondering begrijpt de schrijfster dat een verhaal aansprekende personages nodig heeft. In Jordanië was er een betekenisvolle confrontatie met een drammerige Bedoeïenen familievader die zich erg laatdunkend uitliet over vrouwen zonder kinderen. Wellicht voelde hij zich bedreigd in zijn status en macht door iemand als Kris. Eeuwenoude wortels laten niet snel los! Ook in Bolivia lokt ze haar lezers naar de bestemming toe. Het grootste zoutmeer ter wereld waar roze flamingo's komen broeden en de schokkende traditie van de offerandes aan Moeder Aarde waarbij zowel foetussen als omgebrachte mensen worden geofferd, maken indruk. 

Een literair genre is geen passe-partout

Helaas blijven zoveel andere mogelijke vertellers in de schaduw hangen. Voer eens een gesprek met enige diepgang en citeer daaruit! Zo trek je je lezers een wereld binnen! Een reisboek schrijf je niet vanuit de gedroomde 'totale afzondering'... Als Kris Jespers aan het eind van haar nomadische route tot de conclusie komt dat 'de connectie met de natuur geen hobby meer is maar een nieuwe levenswijze', dan is daar niets mis mee. Maar een recensent bespreekt een boek en dat zijn twee erg verschillende zaken!

★★1/2

Vind mijn dochter - Willow Rose

De kinderen van de mangrove !

'Dit was wat ik deed, wie ik was: 

een beschermer, een zoeker naar waarheid.'  

Als er één terugkerend kenmerk te vinden is in de boeken van Willow Rose, dan is het intensiteit. Ook in 'Vind mijn dochter' is rechercheur Billie Ann weer de bevlogenheid zelf. Omdat deze keer een persoonlijke missie haar werk doorkruist, tilt ze haar inzet zelfs nog naar een hoger niveau. Als de tienjarige Madison vermist wordt, wil ze niet alleen het meisje kost wat kost levend vinden maar ook tegelijkertijd aan de rechter tonen dat ze de veiligheid van (haar) kinderen kan waarborgen. Tijdens de afhandeling van de echtscheiding is haar eigen drietal aan haar ex toegewezen, een beslissing die ze wat graag zou terugdraaien. 

Geen speeltuin

Deze keer ploetert haar team door de mangrovebossen, tropische planten of bomen met een uitgebreid wortelstelsel in en boven het water. Hoewel er alligators, krokodilachtige reptielen, in de rivier zwemmen, voelen kinderen zich aangetrokken tot dit gebied. Billie Ann heeft in haar tienertijd wel eens gevochten met zo'n kleine kaaiman. Je krijgt sterk de indruk dat ook Willow Rose zeer vertrouwd is met 'het moeras dat een mengeling is van leven en verrotting'. Vooral door de nachtelijke zoektochten draagt deze originele setting bij aan het intensiveren van het plot! 

Als Billie Ann de context van haar opsporingszaak begint te zien, schrikt ze zich een hoedje. Ook omdat haar ouders in de val van de extremistische geloofsgemeenschap van dominee Amalia, een wolf in schaapsvacht, zijn getrapt, zorgt de confrontatie met deze malafide goeroe voor hoog oplopende emoties. Terwijl de rechercheur met rationele argumenten komt, verliest de andere partij zich in zwevende symboliek. Dat heet een dovemansgesprek en geldt evenzeer voor de dialogen met haar vader en moeder. Zal ze voldoende belastend materiaal kunnen vinden om hard op treden en deze manipulatieve bedriegster voor het gerecht te slepen? En... zal ze dat snel genoeg kunnen doen? 

Adembenemend

Naast haar krachtige fysieke optreden is Billie Ann - en dus de schrijfster - ontzettend doortastend in de gesprekken met getuigen en verdachten. Wat nog meer aanspreekt is haar grote betrokkenheid bij slachtoffers en bij wat voor haar gerechtigheid is. Wil je die hartverwarmende lading op een geloofwaardige manier tot bij de lezer brengen, dan moet je een voortreffelijke pen hebben. Willow Rose slaagt er onafgebroken in je onder de huid van al haar personages te laten kruipen! Zet je schrap voor de emotionele rollercoaster die deze maatschappelijk geëngageerde Florida Crime 4 in petto heeft! Hoewel de rollen omgekeerd worden, voltrekt de apotheose zich in onvervalste Capitool-bestormingssfeer...

★★★★1/2

Vreemd bloed - Marly van Otterloo

 Nooit te oud voor mondigheid !

'Het punt met (het schenden van) vertrouwen is, 

dat het nooit meer helemaal goed komt.'

Als je op zoek bent naar spanning, levert een werkvloer met een hiërarchische structuur tal van mogelijkheden op. In een zorghotel voor ouderen, waarin een medewerkster met sardonisch genoegen de scepter zwaait, heeft Marly van Otterloo een ongezonde bedrijfscultuur gevonden. 

Venijn kent geen leeftijd

Naast de hulpbehoevende demente of aan parkinson lijdende gasten, zijn er de assertieve karakters die een realistische versie laten zien van Richard Osmans 'Moordclub'. Hoewel ze geen speurdersambitie hebben, kunnen de bewoners van Villa Rietsteijn scherp uit de hoek komen als het om hun wensen gaat of om het bekritiseren van de bitsige Wilma. De balorigste mept met haar stok in het rond of plet stiekem een peperdure orchidee fijn. Toch richt de pestende en snerende supervisor haar pijlen niet op de bejaarden maar op de vrijwilligers die ze als concurrenten ervaart. Wilma is het prototype van een sociaal weinig gewaarde vrouw. Dit vat vol frustraties gunt anderen het licht in de ogen niet. 'Ik niet, dan zij ook niet', lijkt haar motto te zijn.

Wanneer de bijspringkracht-voor-één-week, de succesvolle en knappe Mare, haar intrek in de villa neemt, doopt Wilma haar pijlenarsenaal nog wat dieper in het gif. Maar ook andere ego's zijn te groot om van een hecht team te kunnen spreken. Terwijl Cordelia van het winkeltje en Theo, de chauffeur van het pendelbusje, zich als ongekroonde koningen gedragen, lijkt directeur Hans, zich zo onzichtbaar mogelijk te maken. Bovendien heeft Mare te maken met een vertrouwenskwestie op het thuisfront. Haar partner Harold geeft zelf toe dat 'haar geweten beslist sterker ontwikkeld is dan het zijne'. Dat belooft weinig goeds...

Een gemiste kans

Elementen genoeg, dus, om psychologische confrontaties te kunnen uitwerken. Jammer genoeg blijven de personages om elkaar heen draaien in een verhaal dat, wat het zorghotel betreft, als een nachtkaars uitdooft. Of je een spannende of niet-spannende roman schrijft, altijd is de psychologische opbouw en ontknoping van fundamenteel belang! Beide genres drijven op, naar een climax toegroeiende, innerlijke conflicten en fricties met de buitenwereld. Enkel de relatie van Mare en Harold respecteert dit literaire basisprincipe. 

Veruit de meeste wrijvingen in dit boek beloven veel maar bevriezen halfweg. Daarna wordt er snel een einde bij bedacht. Een enigszins belezen lezer zal bij deze manier van schrijven altijd op zijn honger blijven zitten. Daarom komt de ruim bemeten drie sterren-waardering op het conto van het zelfbewuste AOW-gezelschap dat een lange neus trekt naar betweterige leeftijdsdiscriminatie! 

★★★

De schreeuw - Horst Fjell

Over vaders en zonen !

'Hoe luidt het spreekwoord ook alweer?

Deugd en ondeugd liggen dicht bij elkaar?'

 

Auteurs geraken wel eens uitgekeken op hun personages. En soms zelfs op hun eigen geest. Wie geluk heeft vindt dan een schrijversmaatje dat zich wil schikken in een duobaan. Zo zijn de Noren Jørn Lier Horst en Jan Erik Fjell samen voor een literair avontuur gegaan dat ze 'De schreeuw' genoemd hebben. 

Gerechtigheid

Het hoofdpersonage Marcus is een voormalige militair die nu als podcastmaker op zoek gaat naar een mogelijke rechterlijke dwaling waarbij de verkeerde man veroordeeld werd voor de ontvoering van een jong meisje. Wanneer hij ontdekt dat er een valse getuigenis in het spel is, weet hij dat zijn vermoedens gegrond zijn. Met de hulp van de luisteraars en zijn criminele vader, die in hechtenis zit, komt hij steeds dichter bij de waarheid. 

Deze vader-zoonrelatie is een originele vondst! Omdat Frank ongeveer zijn hele leven in de bajes heeft doorgebracht, is zijn inbreng in de opvoeding van Markus erg beperkt geweest. Nu hij last lijkt te krijgen van wroeging, probeert hij volgens het zware-jongens-principe van dienst en wederdienst, zo nodig ondersteund door enige fysieke intimidatie, cruciale informatie bij een medegedetineerde los te weken. Hoewel Markus moeite heeft met de plots aangehaalde familiebanden, maakt hij dankbaar gebruik van deze collegiale speurder. 

Terugkerend thema
Een ander gaaf idee is het gebruik van de schreeuw als leitmotiv voor het verhaal. Omdat Markus getekend is door twee traumatische ervaringen, die met geweld tegen vrouwen te maken hebben, wordt hij geplaagd door nachtmerries. Daarin hoort hij telkens opnieuw een schreeuw om hulp van een doodsbange vrouw. Lezers met enige verbeelding zullen eenzelfde schreeuw horen als ze zich voorstellen hoe het meisje zich verzette tegen haar ontvoerder. Bij die worsteling heeft ze haar knuffelpinguïn moeten achterlaten.

'De schreeuw' is een klassiek opgebouwde detective-puzzel over de draagkracht van een mens. In eerste instantie houdt het incasseringslijntje van de dader nog stand maar als het immorele monster hem opnieuw uitdaagt knapt het onherroepelijk. Voor Markus gaat de zoektocht niet alleen over het rechtbreien van wat krom is maar evenzeer over hoe vaders zich tot hun zonen kunnen verhouden. En daarbij blijkt loyaliteit een complex gegeven te zijn waarover ook een andere vader en een andere zoon kunnen meepraten!

★★★1/2

Lieve Debbie - Freida McFadden

Gif met tegengif bestrijden !

'Na een leven van bijna een halve eeuw 

ben ik tot het besef gekomen 

dat er maar één is die het beste met me voor heeft: ikzelf.'

Misschien is Debbie, de leading lady van de allernieuwste McFadden, wel de natte droom van elke vrouw! Als het leven in de persoon van een horkerige werkgever, een pesterige buur, een naar meiden glurende voetbalcoach of het foute vriendje van dochterlief, een dosis gif spuit, dan maakt Debbie gebruik van haar talenten en verbeelding om grensoverschrijdend terug te slaan. Haar hoge IQ, haar technologische vaardigheden en haar weetjes over opiumpapavers en destructieve Japanse kevers zet ze zonder scrupules in om haar gram te halen. 'Don't mess with Debbie!'

Ontspoord

Pas als je begrijpt welke niet-verwerkte ervaring er achter dit rancuneuze gedrag zit, vergaat het gniffelen je. De sfeer kantelt van vermakelijk naar ernstig met een tragische ondertoon. Sinds haar noodlottige studententijd heeft Debbie niemand meer vertrouwd. Ergens geeft ze toe dat ze zich zelfs nooit helemaal aan haar man gegeven heeft. De wonde zit zo diep dat haar revanchegevoelens volledig bezit van haar nemen. Net wanneer je vreest voor zelfdestructieve acties, bewijst Debbie dat ze haar meest gewaagde plannen tot in de perfectie kan uitvoeren. En omdat, in de laatste fase, de thriller het van de roman wint, kan wraak oude wonden helen. 

Een messcherpe pen

De niet-gepubliceerde stukken van de 'Lieve Debbie-krantenrubriek' zijn trouwens om van te snoepen... op voorwaarde dat er een randje slechtheid in elk van ons schuilt! Hoewel Freida's (licht) cynische humor in dit boek een heerlijk giftige schrijfster laat zien, weet je dat ze te scherp van geest is om haar lezers alleen entertainment te bieden. Kunnen een man en een vrouw elkaar terugvinden terwijl één van beiden een gruwelijk geheim meedraagt, is een vraag die, ook na de laatste bladzijde, blijft hangen. Maar vooral: hoe kun je wraakneigingen ombuigen naar het loslaten van een pijnlijke ervaring? Psychologen vertellen je dat wraak de wrok niet wegneemt en dus niet goed is voor je geestelijke gezondheid. Hoe zal het Debbie vergaan als de oppervlakkige genoegdoening van de vergelding is weggeëbd? Wat je er ook van denkt, het is zonneklaar dat McFadden er weer in is geslaagd om een volkomen op zichzelf staande wereld met unieke acteurs te creëren!

★★★★

Vergelding - Michael Berg

'Grensoverschrijdend' is een understatement !

 

'Haar leven zit erop.

Hoe mooi is het dan om dat met een enorme knal te vieren.'

'Tot in de jaren '70 was de katholieke kerk uiterst invloedrijk in Limburg, zowel op het persoonlijke als het maatschappelijke vlak. Hoever de bemoeienissen gingen, is nu niet meer voor te stellen. Mijnheer pastoor kwam de huishoudboekjes controleren, echtparen aansporen om voor meer kinderen te zorgen en de familievader geraakte zonder de toestemming van de zielenherder niet aan een baan in de koolmijn. Heerlenaar Michael Berg heeft vast herinneringen aan de betweterigheid en autoriteit van de zwartrokken!

Eindelijk openheid van zaken !

De pijnlijkste verhalen hebben met misbruik van kinderen te maken. Niet alleen in Nederland en België maar wereldwijd werden er in de afgelopen jaren getuigenissen verzameld, dossiers samengesteld, documentaires gemaakt en krantenbladzijden vol geschreven over fysieke en mentale vernederingen in internaten, weeshuizen, op vakantiekampen... In sommige gevallen leidden deze praktijken tot zelfdoding. 

In 'Vergelding' is Michael Berg op een overtuigende manier aan de slag gegaan met deze thematiek. Voor zijn tweede verhaallijn, die steeds dominanter wordt, gaat hij vijftig jaar terug in de tijd. Omdat Petra intelligent maar niet zo ijverig is, wordt ze door haar ouders naar een katholieke kostschool gestuurd. Daar is haar rebelse kant meteen een excuus voor lijfstraffen en eenzame opsluiting. Tot overmaat van ramp ontdekt ze dat haar kamergenoot door moeder-overste seksueel misbruikt wordt en een poging tot suïcide onderneemt. 

Tot hier en niet verder

Wat deze auteur erg goed verliteratuurt is dat het om een machtsrelatie gaat. Oppernon, soeur Dorothea, weet haar slachtoffers handig te chanteren en haar mede-kloosterzusters te intimideren. Op kapelaan Cuypers, de sympathieke jonge biechtvader, hoeven de gedupeerden evenmin te rekenen. Glimlachen is iets anders dan je nek uitsteken! De sadistische heks regeert tot... iemand lef toont en een grens trekt! 

Dit tweede deel van de Mergellandmoorden raakt je ziel en vooral de plek waar je rechtvaardigheidsgevoel zit! Net daarom kun je je verbinden met iemand die voor eigen rechter speelt. Boeken zijn bij voorkeur niet eenduidig. Om zo dicht bij de lezer te kunnen komen, moet de verontwaardiging van de schrijver minstens even groot zijn. Michael Berg vernoemt trouwens ook nog even de bisschop van Roermond, de hiërarchische verantwoordelijke van de nonnen. Wellicht bedoelt hij de orthodoxe Joannes Gijsen die tijdens en na zijn ambtsperiode veel kritiek te slikken kreeg onder meer voor zijn lakse houding tegenover misbruik door geestelijken. Waarom de auteur zo begaan is met deze kwestie is een vraag voor een interviewer. 

Unieke prestatie 

Je zou bijna vergeten dat 'Vergelding' een feilloze constructie heeft, het juiste tempo volgt, aanraakbare personages opvoert en een toprechercheur aanbiedt die 'lijken met feesthoedjes' in een vrieskist heeft zien liggen. Tel daarbij een vriendin en een vriend op die in gewelddadige omstandigheden om het leven zijn gekomen en je hebt voldoende traumatische ervaringen om een dagelijks gevecht mee te voeren. Daar is geen korenwijntje tegen opgewassen!

Dit is een uniek werkstuk dat het hele jaar kan blijven bovendrijven! Hierbij horen nominaties en, waarom niet, een grote prijs!

★★★★★