De indringer - Freida McFadden

Van slachtoffer naar dader 

is slechts één stap ! 

'Ik heb een zwak voor het idee 

dat kindermishandelaars krijgen wat ze verdienen.' 

Het aanhoudende succes van haar boeken heeft Freida McFadden deels te danken aan haar variërende aanpak. Al haar stand alone's hebben een eigen identiteit. Zo biedt 'De indringer' je, van de eerste tot de laatste bladzijde, een door heftige spanning gedreven plot. De hartslag van de lezer komt nooit tot rust. Zowel de interactie tussen de personages als hun woonomstandigheden en een geselende storm zorgen voor een valkuilscenario waaruit ontsnappen bijna onmogelijk is. Tegelijkertijd word je geconfronteerd met een schokkende morele kwestie.

De plotspelers

De voormalige docente Casey heeft zich, om redenen die later in het verhaal duidelijk worden, teruggetrokken in een afgelegen blokhut. Tijdens het nachtelijke noodweer merkt ze dat een jonge tiener zich schuilhoudt in haar schuurtje. Hoewel het meisje onder het bloed zit en een mes in haar hand houdt, opent ze haar huis voor het bange kind. Van dan af speelt er zich een mentaal kat-en-muisspel af waarbij het wantrouwen tussen beiden nooit verdwijnt.

In een tweede lijn volg je Ella, een verwaarloosde en mishandelde dochter van een alleenstaande moeder. Dit is McFadden op haar best! In deze hoofdstukken zorgt de combinatie van een grootse verbeelding en bovengemiddelde intelligentie voor meeslepend proza! De machtsverhouding tussen de volwassene en het kind doet je huiveren. Ook de morele chantage van de moeder is een sterk element.     

Niet alleen entertainment !

Wat de thematiek betreft, heeft de schrijfster heel wat hooi op haar vork genomen. Zo waagt ze zich aan: kwetsbaarheid tegenover weerbaarheid, sociaal isolement, pestgedrag, falende ouders of andere opvoeders en het thema uit de titel van deze recensie. Toch gaat het grote punt dat ze wil maken over een eeuwenoude vraag. Mag je voor eigen rechter spelen als je vindt dat overheidsinstanties je in de steek laten? Wellicht hangt het antwoord af van hoe je de kwestie benadert, emotioneel of rationeel. Gevoelsmatig zul erg meeleven met slachtoffers zoals Ella en Nell. Tegelijkertijd weet je ratio dat rechtspraak volgens afgesproken regels moet gebeuren en niet het resultaat mag zijn van de willekeur van burgers. Als dat laatste het geval is, dan regeert het recht van de sterkste en is rechtvaardigheid ver te zoeken!

In de slotfase verrast McFadden je met enkele mooie twists and turns. Op die manier krijgt de climax een ontroerende toon die je glimlachend en enigszins opgelucht achterlaat. Zelfs een hartverscheurend verhaal kan een arm om je schouders leggen!

★★★★★

De passagier - Chloë van Silfhout

Een nobele daad met een prijskaartje !

'Ik ben verloren. Maar wel thuis.'

Chloë van Silfhout is geen nieuwe maar wel een vrij onbekende naam. Dat maakt je nieuwsgierig. Kan ze voldoende gewicht in de weegschaal leggen om een plaats op te eisen tussen de Nederlandse kwaliteitsauteurs?

Veel voor de kiezen...

Door het verhaal te laten starten in Zuid-Portugal waar een bestuurder met zelfmoordgedachten op voetgangers inrijdt, heeft ze een setting en invalshoek gecreëerd waarbij ze ver van de polderthrillers blijft. Een origineel idee valt altijd op. Als stewardess Tess één van de slachtoffers blijkt te zijn, breekt er voor haar vriendinnenclubje een lange rouwperiode aan. Wanneer het drietal een jaar later naar het zuiden reist om haar te gedenken, worden de onbeantwoorde vragen alleen maar talrijker. Terug thuis volgen verontrustende ontwikkelingen elkaar op. In korte tijd veranderen de ooit zo hechte banden in wederzijdse verwijdering en stroeve communicatie. En dan moet de echte ontnuchtering nog komen...

Hoewel de schrijfster taal en stijl goed in de vingers heeft, woorden en zinnen laat variëren en in elkaar vloeien, moet je vaststellen dat ze in het grootste gedeelte van het boek te weinig plotelementen aandraagt en dus wijdlopig is. Als de handeling, of zoals je wilt, de spanning toeneemt, wordt de voortgang snel onderbroken door lang uitgesponnen zelfreflecties en onderling gepraat. Te veel beschouwingen zorgen voor uitleggerigheid en daar is fictie niet mee gebaat. Een spanningsboog bouw je langzaam maar gestaag op zonder dat het elastiek breekt! 

Neem de lezer ernstig !

In de eindfase gebeurt net het tegenovergestelde. Daar buitelen de plotelementen voortdurend over elkaar heen. Je wordt overstelpt door uit de lucht vallende puzzelstukjes. De onderstoffering wordt dus overstoffering, een euvel dat, naast het leescomfort, ook de geloofwaardigheid ondermijnt. 

En terwijl het basisperspectief origineel is, laat Chloë van Silfhout zich toch verleiden tot een feel good sfeertje van aantrekkelijke, langbenige vrouwen en charismatische mannen die tot de hogere middenklasse behoren. Ook het stewardessgehalte van Tess draagt bij tot een evasieve droomwereld.  Voor deze aanpak zal zeker een lezerspubliek bestaan maar... als je wil opvallen en een nominatie voor een literaire prijs in de wacht wil slepen, dan moet je uit een ander vaatje tappen. Met de gedachte die blijft hangen als je dit boek dichtklapt, kom je al een eindje: terwijl Tess door de vriendinnen gewantrouwd wordt, heeft ze, in naam van de vriendschap, een grootse daad gesteld! 

Het ongevraagde advies luidt: lees het werk van de beste collega's en probeer hun meest geslaagde verhalen te evenaren! En neem een redacteur onder de arm die de grove borstel bovenhaalt! 'Less is - nog steeds - more', ook als het over de grande finale gaat!

★★1/2

Het einde schrijft zichzelf - Evelyn Clarke

De ontmaskering 

van het literaire establishment !

'Woorden kunnen liegen, 

maar het lichaam spreekt altijd de waarheid.'

Zeven hongerige auteurs die hun plaats willen veroveren op de bestsellerslijst, wordt gevraagd om in het geheim het laatste boek van een overleden successchrijver te voltooien. Gezien de clichématige thema's van veel crime novels, is deze invalshoek een verademing... maar ook een niet te onderschatten uitdaging. Stel je het werk van de poppenspeler maar eens voor! Hoeveel hoofd- en nevenpersonages moet hij, in de maat of helemaal uit de toon, laten dansen? En hoe kun je het onderwerp literatuur verbinden met spanning zonder in stereotypen te vervallen?  

De messen geslepen
De zeven 'midlisters' krijgen een weekend lang de tijd om hun werkstuk kant en klaar in te leveren. Omdat de winnaar fors betaald krijgt en bovendien een drievoudig boekencontract mag ondertekenen, is de competitiegeest al meteen om te snijden. De haantjes-de-voorste willen imponeren, dagen hun tegenstanders uit en proberen hun ego's te doorprikken. 'Met mededogen gaat hij deze wedstrijd niet winnen', houdt Jaxon zich voor. 

Terwijl de ene de rust bewaart, lopen anderen tandenknarsend rond. De Texaanse spierbundel Jaxon, bijvoorbeeld, loopt over van frustratie omdat zijn uitgever afzag van verdere samenwerking. Millie is dan weer jaloers op jongere YA-auteurs. In het genre dat zij beoefent, geldt 'hoe jonger, hoe populairder'. Zelfs de benjamin van het gezelschap, Cate, worstelt met rancune ten opzichte van het uitgeverswereldje. Haar moeder heeft een levenslange, vruchteloze strijd gevoerd om haar manuscripten gepubliceerd te krijgen. En het schrijversduo Sienna en Malcolm verliest zich in onderlinge conflicten. Zij zullen het 25-jarig jubileum van Nicci French niet evenaren! 

Op de korrel genomen

In dit debuut schuwt Evelyn Clarke de kritiek op de boekenelite allerminst! De iconische dode, Arthur Fletch, is een narcist die zijn bibliotheek gevuld heeft met alle edities en vertalingen van zijn eigen werk. In de rest van zijn huis domineren jachttrofeeën, morbide verzamelobjecten en een gedetailleerd schaalmodel van zijn eigen woonst die ook het huis is van zijn hoofpersonage Julia Petrarch.  

In het uitgeverswereldje dat dit auteurskoppel gecreëerd heeft, zijn redacteuren of het bevoorrechte familielid van de baas of een bitcherige carrièrevrouw. Evelyn Clarke gebruikt ook de term 'wegwerpschrijvers', scribenten die door literair agenten en de uitgeverij aan het lijntje gehouden worden, gereduceerd tot markt-gerelateerde producten. Of zoals één van de wedstrijdbeesten het uitdrukt: 'Je moet tegenwoordig niet alleen je werk maar ook jezelf in de markt zetten.'     

Welk boek ben ik aan het lezen?

'Het einde schrijft zichzelf' is een verwarrend boek. Niet wat de constructie of ontwikkeling betreft, maar wat de toon en stijl aangaat. Dat klinkt cryptisch... Het is dan ook niet makkelijk uit te leggen. Heel lang ga je mee met het verhaal zoals dat in de vorige alinea's verteld wordt: een scherpe, kritische visie die het menselijk tekort koppelt aan een commerciële wereld die alleen aan de buitenkant een cultureel gezicht heeft. En daaronder ligt een spanningsveld, net zoals bij een doorsnee thriller.

Als, met het vorderen van de bladzijden, het verhaal aan geloofwaardigheid verliest (voorbeelden zouden spoilers zijn), begin je er anders naar te kijken. Het uiteindelijke lot dat de personages moeten ondergaan zou je een over-the-top-behandeling kunnen noemen. Kort daarna verandert de toon van verhalend naar betogend wat het leescomfort en -plezier geen dienst bewijst. Bovendien blijkt uit het nawoord dat het de bedoeling was om een satirisch plot te schrijven. Pas in het laatste deel komt die spottende klankkleur bovendrijven. Je mag de lezer inhoudelijk op het verkeerde been zetten maar niet wat de vorm betreft! Trouwens, een klassieke benadering, een plot gedreven boek met een goed uitgewerkte, tot nadenken stemmende achtergrond, zou een veel beter idee zijn geweest!

★★★

Gerard Heineken - Annejet van der Zijl

De man die een steen verlegde in de rivier !

'Zoals gewoonlijk was Gerard er snel bij 

als het om nieuwigheden ging.'

In deze verhalende biografie over de founding father van het bierbedrijf Heineken plaatst Annejet van der Zijl een ambitieuze jonge hond in zijn generatie en zijn tijd.   

Wie jong is heeft de toekomst !

Toen Gerard Heineken in 1841 geboren werd, was van de Gouden 17de Eeuw alleen nog vergane glorie over. Door oorlogen, zwak bestuur en technische achterstand had de handelsnatie de aansluiting gemist met landen die vol inzetten op innovatie en industrialisering. Als Gerard 22 jaar later kiest voor het overnemen van een Amsterdamse brouwerij is dat een gedurfde keuze. Bier was bederfelijk, had veel zorg nodig en vond maar moeizaam zijn weg naar de klant. Toch past deze uitdaging bij hem en zijn goed opgeleide vrienden, een nieuwe generatie die de vastgeroeste standenmaatschappij zat is en de wereld wil bestormen.  

Gebruikmakend van het aantrekkende economische klimaat en de nieuwe technieken, zoals een revolutionair koelsysteem, krijgt de Heinekens Bierbrouwerij Maatschappij (HBM) de wind in de zeilen. Toch heeft de succesformule ook heel wat te maken met de niet-aflatende inzet en het zakeninstinct van directeur Gerard die berekende risico's niet uit de weg gaat. Ondernemen is durven maar ook strijden. Dat laatste kan zich afspelen in de bestuurskamer van zijn inmiddels gefuseerde onderneming, maar ook bij het te lijf gaan van stijgend grondwater als gevolg van slordige inpolderingswerkzaamheden in de buurt of bij stevige concurrentie uit Duitsland en van de Amstel-bierbrouwer. De HBM komt geregeld in zwaar weer terecht!   

De Belle Époque

Tussen de jonge ondernemingen en de stad ontstaat een wisselwerking. Met de organisatie van de Wereldtentoonstelling van 1883 zet Amsterdam zichzelf weer op de wereldkaart. Een nieuwe Gouden Eeuw breekt aan. Sloop- en bouwwerken volgen elkaar op, spoorverbindingen maken een einde aan de trekschuit, de bedrijfswinsten vloeien deels naar sociale en culturele projecten en het lagerbier met de forse schuimkraag vervangt het luxe herenbier. Industrie mag nooit stilstaan, vindt Gerard!

Hoewel Gerard Heineken geprezen wordt om zijn goedhartigheid, vergevingsgezindheid en talent voor vriendschap, wordt zijn reputatie danig geschaad door een aanhoudende lastercampagne van zijn schrijvende en publicerende schoonzus. De verbitterde Willy Tindal richt haar pijlen op de hele bourgeoisie maar vooral op haar familie. Haar in Trumpiaanse taal neergepende roddelboekjes vinden gretig aftrek in de stad. 'Waar rook is, is vuur' moeten veel lezers gedacht hebben. Wat eerder had het gerucht dat Gerard niet de biologische vader van zijn zoon was, zijn imago al een deuk bezorgd. Als hij in 1893 een plotse dood sterft, verdwijnt zijn nagedachtenis snel uit de familiegeschiedenis. Waren deze privé-aangelegenheden daar de oorzaak van? 'Alles lijkt in rook te zijn opgegaan, waarschijnlijk letterlijk, door één van de vele schoorstenen van Villa Heineken', schrijft zijn biografe met een ondertoon van spijt en gekwetst rechtvaardigheidsgevoel. 

Laat de doden opstaan !

Ook de herinnering aan heel bijzondere mensen kan snel vervliegen. Een aantal van hen wordt later, soms veel later, opnieuw in het licht gezet. Dat geldt, bijvoorbeeld, voor hen die het pad van Annejet van der Zijl kruisen. Zij kunnen rekenen op de precisie en het uithoudingsvermogen waarmee de historica zich door familiearchieven en andere bronnen heen werkt om hen het laatste woord te kunnen geven en... om de leergierigen onder ons op hun wenken te bedienen! 

'Een man met Ausdauer' zouden zijn Duits-Nederlandse voorouders over pionier Gerard zeggen. Geen enkele lezer zal hen tegenspreken! 

★★★★★

Moord op het landhuis - Matthew Costello Neil Richards

 Reken je niet te snel rijk !

'Een heel leven van boeken lezen 
was in een doorweekte brij veranderd.'

In een detectivereeks over een Engels dorp op een half uurtje rijden van Oxford, mag een enigszins bouwvallig landhuis met een geheime kamer niet ontbreken. Als op een nacht brand uitbreekt en de bejaarde bewoner het leven laat, heeft zijn mantelzorgster bedenkingen bij de omstandigheden rond zijn dood.   

Het geheim van de dode

Meteen schieten Jack en Sarah, de speurders uit het eerste deel (Moord aan de Thames), uit de startblokken. Terwijl de yank doet waarvoor hij is opgeleid, leert Sarah snel. Ze is niet bang voor onaangename confrontaties en durft lastige vragen te stellen. Met enig doordouwen krijgt het steeds beter ingewerkt stel verdachten en getuigen aan de praat. 

Het wordt snel duidelijk dat de drie kinderen niet samen door één deur kunnen en het getouwtrek om de erfenis in volle gang is. Maar welke weg leidt naar de waarheid? Is het misschien de trap naar de geheime kamer? Of moeten de detectives naar een ver verleden en een wereld die niet meer bestaat?

Vakkennis

Het is knap dat Costello en Richards de beperkte mogelijkheden die een novelle hun biedt, optimaal benutten. Al hun personages krijgen een gezicht en een achtergrond, de interactie tussen de speurders uit zich in prettig lezende dialogen, het tempo van het plot past netjes in het geringe aantal bladzijden en de stoffering is ruim voldoende om de aandacht van de lezer vast te houden. Voeg daarbij de ietwat magnetiserende sfeer die over deze verhalen hangt, en je wil altijd weer naar het volgende deel. Nog vierentwintig te gaan!

★★★

Moord aan de Thames - Neil Richards Matthew Costello

 Klassiek en Brits !

'Dit was vast heel vreemd voor hem,

alsof hij in een of andere gezellige Britse detectiveserie

 terechtgekomen was.'

Richards en Costello schrijven novelles, boekjes van minder dan honderd bladzijden. In dit genre kun je veel minder plotelementen en personages ontwikkelen. Ook de periode waarin het verhaal zich afspeelt is noodgedwongen korter en van een tweede plotlijn is al helemaal geen sprake. Toch is het de moeite waard om af en toe uit te zoeken wie binnen deze grenzen een onderhoudende en coherente intrige kan uitwerken.

Een Britse yank

Hou je van de Britse plattelandssfeer, dan kun je je overgeven aan één van de zesentwintig delen rond grafisch vormgever Sarah en de uit New York aangespoelde bootbewoner Jack die ooit een doorwinterde grootstadrechercheur was. Dankzij de tegenstellingen tussen hen vormen ze een ongewoon maar complementair speurdersduo. In dit eerste deel wordt Sammi, de jeugdvriendin van Sarah, dood aangetroffen op de oevers van de Thames. Omdat de conclusie 'zelfmoord' niet overtuigend klinkt, hebben de Yank en zijn maatje hun eerste zaak beet. 

Ook het dorp aan de rivier heeft een eigen karakter. Mensen die op elkaars lip leven, zijn voorzichtig met het delen van informatie of meningen. Bovendien leeft de gemeenschap van het watertoerisme. De enige politieagent houdt verontrustend nieuws dus bij voorkeur onder de pet. 

Leesplezier

'Moord aan de Thames' is een authentiek verhaal dat waardering verdient. Met deze levensechte personages, inspirerende setting en heel aardig recherchewerk zou dit auteursteam een volwassen detective kunnen schrijven. Als ze wat meer plotdraden hadden kunnen weven, was de ontknoping wellicht wat complexer en verrassender geweest. Ook de IT-vriend van Sarah, die gezicht noch stem krijgt, had zijn voordeel kunnen doen met een tweetal extra bladzijden. Zelfs een novelle moet die ruimte kunnen creëren. Toch nodigt dit kleine broertje van 'Midsummer Murders' uit tot het lezen van de vervolgdelen!

★★★

Moord bij maanlicht - Matthew Costello Neil Richards

De koekjesmoord !

'Je ziet zo dat ze boekhandelaren zijn, dacht Jack.'

Voor de introductie (inhoud en vorm) van deze novellereeks, lees hier de recensies van deel 1 en 2:

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-aan-de-thames-neil-richards-matthew-costello-klassiek.html

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-op-het-landhuis-matthew-costello-neil-richards-rijk.html

In dit derde deel liggen de rivierschuiten en aken nog steeds aan de oevers van de Thames die Cherringham doorkruist. En naar aloude plattelandsgewoonte bloeit het verenigingsleven in het Cotswolds dorp. Na een repetitie van het koor Iaat de naar huis stappende Kirsty het leven. Zou ze een fout koekje gegeten hebben bij de afsluiting van de zangavond? Zoals iedereen weet heeft Kirsty last van een dodelijke allergie voor pinda's. En waarom werkte haar levensreddende adrenalinepen niet? Genoeg verontrustende vragen om het speurdersteam Jack en Sarah tot actie te bewegen.

Via een gladde makelaar, een plaatselijke bankdirecteur met een zwak voor vrouwen, twee boekhandelaars en de piano spelende boze heks, kunnen de yank en de webdesigner het mysterie ontrafelen. 'Moord bij maanlicht' neemt de Anglofiel mee op een onderhoudende, sfeervolle armchair travel! 

★★★

De oppas - Sophie Stava

Een doortrapte 'pas de deux' !

'Ik dacht dat dit de manier was 

om te maken dat mensen van me hielden.'

In 'De oppas' voeren twee vrouwen die van elkaar verschillen maar ook veel gemeen hebben, een rollenspel op waarbij ze heel wat te verliezen hebben.

Geen zondagskind

Als de pas ontslagen Sloane de nanny wordt van een welgesteld gezin in Brooklyn, hoopt ze weer voor enige tijd een vast inkomen te hebben. En omdat ze weet dat een sociale achtergrond met enig aanzien je helpt bij het krijgen van aandacht en waardering, is ze gewend geraakt aan verzinsels over haar leven. Zonder leugens zou ze het vaderloze kind zijn en de zielige, jonge vrouw met een behoeftige moeder.  

In haar ogen heeft de rijke Violet alles wat je maar kunt wensen, een woest aantrekkelijke man inbegrepen. Toch is ook Violet een beschadigd mens, stuk gemaakt door dominante ouders en hun verstikkende opvoeding. Zelfs mister perfect, Jay, heeft zijn onbetrouwbare kantjes. Ze is minstens zo eenzaam als Sloane, die de wat stijlvollere naam Caitlin heeft aangenomen, en vooral verzuurd. Toch merkt de nanny daar helemaal niets van. Ook Violet begrijpt de kunst van het acteren... en het bedenken van een uitgekookt stappenplan!

Personages tussen wit en zwart

Wat het verhaal van deze twee vrouwen echtheid geeft, is de vriendschap die ze voor elkaar voelen. Ze worden niet herleid tot karikaturen die helemaal samenvallen met hun listig draaiboek. Violet en Caitlin cirkelen als sterdansers in een 'pas de deux' om elkaar heen. Stava's choreografie over vriendschap en verraad overtuigt! Het bijna-zussen-gehalte wordt steeds sterker... tot andere emoties de bovenhand krijgen en het thrillerkarakter het plot overneemt. Na een iets te wijdlopige aanloop volgt een ontroerend slot met een verrassing van formaat op de laatste bladzijden. Ook bij deze ontknoping slaagt de schrijfster erin je genuanceerd naar haar personages te laten kijken.   

Hoewel een man de aanjager van deze intrige is, toont Sophie Stava aan dat vrouwen die zich willen bevrijden van hun verleden, niet noodzakelijk elkaars concurrenten zijn en niet hoeven te pleasen om geliefd te zijn. Of je, net als zij, bij zo'n ontvoogding het recht naar je hand mag zetten, daar hoef je niet lang over na te denken. Ontembare revanchegevoelens laat je best over aan de verbeelding van auteurs. Zij zullen ze wel in acceptabele fictiebanen leiden!

★★★★