De dochter - T.M. Logan

De verliteraturing 

van extreme kwetsbaarheid !

'Jij bent mijn lab, Lauren. 

Jij en Declan en je kinderen en Cassie.' 

Wie op zoek is naar een plot met snelle, verrassende wendingen en een adembenemende spanningsboog moet bij T.M. Logan zijn! In 'De dochter' wordt dat laatste al duidelijk in hoofdstuk twee waarin de diepste angst van een moeder werkelijkheid wordt... een beklemming die haar pas op de laatste bladzijden zal loslaten. 

Je ergste nachtmerrie

Als Lauren haar dochter op de campus van haar universiteit wil ophalen, blijkt dat ze al geruime tijd geen studente meer is en haar kamer door iemand anders bewoond wordt. Bovendien is ze telefonisch niet meer bereikbaar en heeft ze afstand genomen van haar sociale leven. Omdat het even duurt voor de politie een onderzoek start, neemt Lauren zelf het voortouw en gaat daarbij over grenzen die haar naar een wereld brengen waarin alleen het recht van de sterkste geldt. Bij haar én de lezer gaan de alarmbellen steeds luider rinkelen!

Op deze gruweltocht is zoontje Lucas haar steun en toeverlaat. De 12-jarige is haar talisman, de geluksbrenger die meer informatie uit een telefoon kan halen dan een volwassene, misleidend acteurstalent heeft en, als het erom spant, heel koelbloedig kan zijn. Hij is de glimlach op het gezicht van zijn lezend publiek! 

De touwtjes in handen

Hoewel de plotelementen vlot over elkaar heen buitelen, blijft de stijl van de auteur vloeiend en treffend. Hij laat de maatschappelijke lading die vrouw- en misdaadgerelateerd is, op de achtergrond haar verhaal vertellen. Daarnaast is er nog een rolletje voor het gegeven dat een moeder haar verwachtingen niet mag projecteren op haar kind. In deze handeling- en gevoelensgedreven intrige neemt T.M. Logan je mee naar een achtbaan die dwars door een duister spookhuis naar beneden raast! De collega-schrijvers die moeite hebben met het strak houden van de spanningsboog kunnen bij hem in de leer!

★★★★

Slaap zacht - B.A. Paris

Gevangen in je eigen leven !

'Maar ik heb het niet koud.

Het was Damon Parker die over mijn graf liep.'

B.A. Paris is haar handelsmerk altijd trouw! Ze bezorgt haar lezers steeds een vrouw die in erg nauwe schoentjes zit en niet weet hoe ze zich uit de wurgende situatie kan redden. 

In nesten

'Slaap zacht' is niet anders. Omdat Elle zich, gestuurd door haar morele kompas, bemoeid heeft met het vinden van bewijslast voor de veroordeling van een mogelijke moordenaar, heeft ze zich de haat van zijn familie op de hals gehaald. Hoewel er door haar impulsieve gedrag twee doden zijn gevallen, kan ze net aan de gevangenis ontsnappen en krijgt ze bovendien een nieuwe identiteit. Maar daarmee is haar verhaal niet verteld! 

Elle die Nell is geworden draagt een groot schuldgevoel met zich mee. Ze vindt dat ze boete moet doen voor haar onbezonnenheid en geen geluk verdient. Een liefhebbende vriend, trouwplannen, het invullen van haar kinderwens... daar mag ze niet aan toegeven. 'Ik heb me altijd een toekomst voorgesteld waarin ik alleen dood ga, zonder vrienden en zonder familie', zo hard klinkt het vonnis dat ze over zichzelf uitspreekt! Zolang ze anderen niet toelaat in haar leven, is eenzaamheid haar deel.

Opgejaagd

Naast de psychologische lading maakt de spanning natuurlijk ook deel uit van het handelsmerk B.A. Paris. Samen met andere toppers uit het genre zoals Freida McFadden, Jeneva Rose, Marit Vanström, Willow Rose, Sarah Goodwin... is zij in staat om de spanningsboog voortdurend strak te houden. In 'Slaap zacht' ontstaat de onrust en angst uit de risico's die Elle neemt of genomen heeft, en de invloed van de mystery guest die zich in schuin gedrukte woorden tot de lezer richt. Zonder te weten uit welke hoek het gevaar dreigt, voelt de intuïtieve Nell haar stalker dichterbij komen.  

Een kaper op de kust

Voor de kritische lezer dringt een vergelijking met Freida McFadden zich op. Beiden kennen de kneepjes van het vak. Met vaste hand nemen ze je mee naar een plot zonder scheurtjes, een verhaal dat je voorstellingsvermogen nooit tart. En toch... steekt de New Yorkse haar oudere collega naar de kroon. Terwijl Freida's dynamiek je naar het puntje van je stoel drijft, zul je je in het gezelschap van B.A. Paris, behalve op de laatste bladzijden, niet verslikken in je thee. Daarbij stel je ook vast dat McFaddens originaliteit en de afwisseling van haar invalshoeken imponerend is. Hoewel ook zij een herkenbare signatuur heeft, kleurt de inkt van haar letterkrullen telkens anders! De kwalificatie 'cum laude' gaat naar de The big apple!

★★★★

Het geheim van de tradwife - Liane Child

Een 19de-eeuwse moraal ! 

'Mijn vader zei altijd dat

zolang er Republikeinen aan het roer staan, 

alles in orde komt.'

Sinds enkele jaren is het fenomeen van de 'traditional wife' hot op social media. Deze vrouwen zijn meestal rechts-conservatief en orthodox-christelijk en geloven in een jaren '50 levensstijl met de man als kostwinner naast een echtgenote die huisvrouw en moeder is. De tradwife is populair in de Amerikaanse Midwest en Engeland. 

De ene homesteader is de andere niet

Liane Child heeft haar hoofdpersonage Madison uitstekend neergezet. Omwille van een extreme ervaring in haar jonge leven maar ook uit gemakzucht, accepteert ze de dominantie van haar man. Ze is op weg naar haar vijfde kind en geeft haar kroost, samen met een lerares, thuisonderwijs. Op die manier sluiten de ouders ideeëngoed uit dat niet bij hun subcultuur hoort en creëren ze een beperkt, onjuist en intolerant wereldbeeld in de hoofden van hun kinderen. Het enige moderne trekje van Madison is haar succesvolle social media-activiteit die aardig wat geld in het laadje brengt.  

Om het beeld van het succesvolle tradwife te nuanceren, voert Liane Child Brianne op. Zij en haar partner Jonah hebben zonder startkapitaal een ranch overgenomen en kunnen de eindjes niet aan elkaar knopen. Terwijl de kippen doodgaan, oefent Brianne eindeloos op het bakken van eetbaar desembrood. Een breed gelikete influencer zal ze nooit worden!

Meteen op de afspraak 

Deze debuterende auteur slaagt er bijzonder goed in het nep-imago van Madison vorm te geven. De camera gelooft alles wat je hem toont! De 'perfect tradwife' vertelt haar volgers niet dat ze geen mening mag hebben, geen beslissingen mag nemen en niet over haar eigen inkomsten mag beschikken. Omdat homemakers afhankelijk en dus kwetsbaar zijn, lopen zij bovendien, in combinatie met een macho-opvoedingscultuur, meer risico om slachtoffer te worden van huiselijk geweld. Ook dit aspect wordt in het boek verkend.

Liane Child komt met veel verdiend tromgeroffel de literaire wereld binnen! Haar debuut is taal- en stijlvast. Beide verhaallijnen vinden elkaar op een ongedwongen manier, verrassend op het eerste gezicht, volkomen aannemelijk bij een tweede blik. Maar als je gelooft dat de kracht van een verhaal valt of staat bij de personages, dan zal deze Britse schrijfster je niet teleurstellen! Ze zijn zo levensecht en meerduidig dat je het niet kunt laten om met hen te communiceren, hen te bevragen en kanttekeningen te maken. Misschien wil je zelfs actie ondernemen als iemand grenzen overschrijdt of een ander daarvoor behoed moet worden. Wie in de juiste stemming verkeert, heeft het idee op de ranch te wonen. Voor de weekhartigen is er altijd de knuffelkoe die mag blijven leven!

Eenzijdig onderwijs

Hoewel haar boek als 'twisty' wordt weggezet - altijd weer die clichématige verkoopargumenten - gaat je hartslag vooral omhoog wanneer je rechtvaardigheidsgevoel het zwaar te verduren krijgt. En die machteloosheid ervaar je op bijna elke bladzijde. Als je je voorstelt dat dit vrouw vernederende gedrag generaties lang over de hele Midwest heerst én bovendien, zo leert ons de actualiteit, politiek wordt uitgebuit, dan ontsnap je niet aan enige moedeloosheid. Achter het verschijnsel van de tradwives zit een gewortelde ideologie! Jammer dat dit boek de scholierenleeslijst van het uitgestrekte midden van de VS nooit zal halen. Over het verbannen van boeken in het Amerikaanse onderwijs is voldoende journalistieke informatie voor handen (1). En hoe leercensuur werkt, maakt ook huislerares Cally meer dan duidelijk!

 

★★★★1/2 

(1) Zo werd de geïllustreerde uitgave van het dagboek van Anne Frank uit schoolbibliotheken verwijderd omdat er, volgens ouders en bestuurders, 'seksueel getinte handelingen' in voor kwamen.

De crash - Freida McFadden

 Wie sterk is in het hoofd, 

doet het juiste!

Dat 'De crash' van het begin tot het einde een strak plot gedreven boek is, wordt heel snel duidelijk! Hoewel Freida McFadden nooit lang aarzelt voor ze je hartslag verhoogt, gunt dit verhaal de lezer geen enkele adempauze. 

Hoe maak je een boek spannend?

De grootste spanning die je kunt opwekken, komt voort uit een situatie waarin je zelf zou kunnen terechtkomen en die je geen schijn van kans lijkt te geven op ontsnapping. Dat is precies wat er met Tegan gebeurt. Ze is een jonge, hoogzwangere vrouw met een zeer kwetsbare sociale achtergrond. Wanneer ze op weg is naar haar broer, die op twee uur rijden van haar huis als skileraar de kost verdient, wordt ze overvallen door een sneeuwstorm, botst ze al slippend tegen een boom en versplintert ze haar voet. Redders in nood, Hank en Polly, een echtpaar dat in een afgelegen blokhut woont, blijken vreemde intenties te hebben.

De handige McFadden brengt meteen herkenbaar maar ook misleidend gedrag in de psychologische speelruimte. Hoe vaak betrappen we onszelf en anderen op het kort-door-de-bocht interpreteren van signalen of indrukken? Omdat zowel Tegan als Polly zich bezondigen aan foute conclusies, ontstaat er tussen hen een spanningsveld en vindt de vrouw des huizes ondersteunende argumenten voor haar excentrieke plan. De motor van dit plot is hiermee aangezwengeld!

Wat is een goede moeder?

Maar Freida zou Freida niet zijn als ze geen andere lagen zou aanbrengen. Ze plaatst het omgaan met een ongeplande zwangerschap tegenover een onvervulde kinderwens. Die laatste koppelt ze aan een zeer moralistische, enggeestige vrouw. Of de auteur het zo bedoeld heeft of niet, een scherpe lezer denkt aan de gepolariseerde Amerikaanse samenleving waarin de moraal met het vingertje omhoog een grote rol speelt! Aan de Oostkust, waar deze schrijvende arts woont, wordt er anders gedacht over individuele vrijheid dan, bijvoorbeeld, in de Midwest of andere 'buitengebieden'!  

Aanvullende romantechnische middelen waar de schrijfster gebruik van maakt, zijn de chantage en de dilemma's waar Hank mee geconfronteerd wordt. Uiteindelijk leiden ze tot de ontknoping van een perfect bedacht en opgebouwd verhaal waarover je terecht mag zeggen dat je het niet weg kunt leggen tot de laatste pagina is omgekeerd! 

★★★★★

Een moord in november - Simon Mason

Verdwaalde levens !

'De meeste dingen zijn gewoon blunders.'

(leitmotiv)

Als Stephen Fry het werk van deze schrijver 'absolutely first class' noemt, dan weet je dat 'Een moord in november' geen dertien-in-een-dozijn-boek is! De locatie is alvast niet doorsnee. Van oud-student Simon Mason mag je verwachten dat je op een geloofwaardige manier wordt meegenomen naar een misdaadmysterie in een college van de prestigieuze Oxford-universiteit.

Een knetterend duo !
En je krijgt meteen waar voor je geld. Tussen het rechercheursduo Wilkins en Wilkins heerst een permanent spanningsveld dat weinig te maken heeft met het complexe moordonderzoek zelf maar des te meer met de emotionele instabiliteit van Ryan. Je zou van borderline-gedrag kunnen spreken, 'een soort niet-denken vol kolkende gevoelens' volgens de auteur. Reken er dus maar op dat Ryan zijn partner Ray, die alles volgens het boekje doet en getuigen respectvol behandelt, tot wanhoop drijft. 

De ontembaarheid van de flamboyante collega leidt tot uit de hand lopende situaties, waar ook het Tuchtcollege lucht van krijgt, en een zwaar beledigde rector van een academie die éénendertig Britse Premiers heeft afgeleverd! Enig superioriteitsgevoel en de bijbehorende lange tenen is 'the university' niet vreemd! Anderzijds breekt Ryan de geregeld vastlopende speurtocht op een ingenieuze manier open. Hoe ver kan dit enfant terrible gaan tot het lijntje knapt?

Jezelf verliezen
Simon Mason besteedt aandacht en zorg aan zijn personages. Voor de tragiek in dit verhaal moet je bij de Syrische vluchteling Ameena zijn. Het oorlogsdrama is voor de jonge juriste ook een familiedrama dat haar een trauma bezorgd heeft. In haar hoofd is een cocktail van haat, wraak en rabiaat geloof ontstaan. Gaat ze aan dit destructieve denken ten onder of... haalt het leitmotiv (zie citaat boven deze tekst) haar in?

Tussen deze met zichzelf en anderen vechtende karakters, loopt er ook een engeltje rond. Ryan junior, het zoontje van, is de innemende mascotte van deze getergde fictiewereld met een groot realiteitsgehalte. De kleine wijsneus die zijn vader probeert op te voeden, vertedert iedereen en krijgt het zelfs voor elkaar de gespannen werksfeer enigszins te ontdooien. 

Vakkennis

Zoals Stephen Fry suggereert, slaagt Simon Mason over de hele lijn voor dit auteursexamen! Hij brengt originaliteit, niet alleen op het vlak van personages, ook door het kiezen voor een tegendraads plot: slachtoffer, dader en motief blijven lange tijd onbekend. Ondanks deze gedurfde aanpak verlies je nooit je belangstelling voor de ontwikkeling van dit verhaal. Als de puzzelende lezer sneller wil denken dan de schrijver zal hij zich schrap moeten zetten! Het rechercheteam verbaast namelijk zichzelf...

Simon Mason communiceert op een prettig-gedoseerde manier. Daarbij wisselt hij vaart, beschouwing, getuigenverhoren en sfeermomenten met elkaar af. Bovendien schudt hij geregeld een stijlfiguur uit de mouw, zoals: 'Achter het huis stonden kale bomen met de stramheid van een oude man.' Op inhoud én verpakking valt niets af te dingen!

Meer, meer, meer...

Deze in het Nederlands debuterende Brit, heeft nog veel moois op de plank liggen! Hoe enthousiaster de lezers, hoe sneller de vertalingen zullen volgen! En, geef toe, niemand wil toch de geniale rouwdouwer Ryan Wilkins kwijtraken!

★★★★★

Een voor een - Alice Feeney

 Flirten met de randen van de werkelijkheid !

'En mensen kunnen haat als een hobby gaan beschouwen.

Hoe meer ze oefenen, hoe beter ze erin worden.'

Een locked room mystery kan zich op tal van locaties afspelen. Alice Feeney heeft gekozen voor een getijdeneiland waar je bij vloed zo'n acht uur van de bewoonde wereld bent afgesneden. Voeg daarbij een Atlantische storm en familieleden die elkaar verbaal fileren en aan een plot dat rekeningen onzacht vereffent, is niet meer te ontsnappen!

Een verzuurd gezin

Nadat de 80-jarige Nana, die een succesvolle schrijfster is, haar testament met haar nazaten heeft gedeeld, zakt de stemmingstemperatuur tot onder het vriespunt. De beer is los! Allerlei uitingen van foute relaties worden zichtbaar: pesten, negeren, kleineren, zorg verwarren met cadeaus, meer van dieren houden dan van mensen, vluchten in de letterlijke zin maar ook in drank, medicijnen... verbeelding. Maar wie is hier het meest teleurgesteld? En wie heeft wel erg veel boter op het hoofd?

De jongste dochter Daisy, de vertelstem van dit boek, is de bijna onzichtbare buitenstaander. Dit 'madeliefje' is een karakter dat ontroert. Omdat haar hartkwaal, en vooral haar moeder, haar belette naar school te gaan, ging ze in boeken op zoek naar kennis. 'Uit boeken kun je alles leren wat je maar wilt weten, en ze zijn meestal eerlijker dan mensen,' zo vertrouwt ze je toe. En over het hart zegt ze: 'Ik vroeg me af hoe en waarom dat nogal lelijke orgaan had kunnen uitgroeien tot het universele symbool van liefde.'

Neem je tijd !

In 'Eén voor één' gaat Alice Feeney vaak op de beschouwende toer. Ze schrijft snijdende dialogen en pakt je in met haar one-liners en cynische doordenkertjes. Er is hier en daar zelfs ruimte voor een historisch weetje over een Keltische traditie of Grieks-Romeins denken. Dat is oma's wijsheid. Bijgevolg is de handeling, zeker in de eerste helft van dit verhaal, het ondergeschoven kindje. Dit plot is geschikt voor liefhebbers van slow burn books, lezers die langzaam maar zeker in de personages willen kruipen.  

Alice Feeney werkt het één-voor-één-aftelrijmpje met vaste hand af. Wie houdt van een verrassende ontknoping zal niet op zijn honger blijven zitten. Als de rookgordijnen optrekken, ontstaat er bijna een nieuw verhaal. Dan begrijp je ook waarom de schrijfster oma's verjaardag laat samenvallen met Halloween. De betekenis van dit heidens feest verklaren zou een spoiler zijn. Laten we het erop houden dat dan de grens tussen de wereld van de doden en de mensen vervaagt! Cryptisch... toch?! Maar ook een bijzondere vondst die perfect verweven is met de vertelling! Knap werk van Feeney!

★★★★

Verloren dochter - Megan Miranda

 Wie houdt wie de hand boven het hoofd ?

'De onberispelijke rechercheur Perry Holt 

was mijn rolmodel.'

Wie het Engelstalige werk van Megan Miranda enigszins kent, weet dat haar boeken zich rond terugkerende thema's afspelen: heftige gebeurtenissen uit het verleden, verdwenen mensen, vergeten en vergeven en het contrast met een idyllische omgeving waar het leven zich volgens voorspelbare patronen voortbeweegt. Dat is niet anders in het Texaanse plaatsje Mirror Lake, het decor van 'Verloren dochter'.

Het samengestelde gezin wankelt

Als Hazels moeder, na het illegaal leeghalen van een bankrekening, spoorloos verdwijnt, blijft de veertienjarige achter bij het rechercheursgezin van haar stiefvader en zijn twee zonen. Omdat de sociale omgeving de vrouw als dader brandmerkt en niet als potentieel slachtoffer wil zien, verhuist Hazel na haar studie naar de grote stad waar ze succesvol is in het renoveren van gebouwen. Na de dood van de familievader erft ze het ouderlijk huis... een verrassing voor de kinderen van zijn eigen bloed. Vooral Caden, die altijd al jaloers was op de band tussen zijn broer Gage en Hazel, ergert zich groen en geel! 

Terwijl de sfeer om te snijden is, gedraagt ook het huis zich vreemd. Er verdwijnen batterijen uit de rookmelders, in de tuin zorgen bewegingsmelders voor onrust, overal kijken spiegels je aan en de kruipruimte heeft bezoek gekregen van een wasbeer... of een andere ongenode gast. Vrij snel wordt het duidelijk dat deze ons-kent-ons gemeenschap zijn eigen zaakjes wil regelen, ook de kwesties met een reukje, ook de dossiers die door de politie onderzocht worden. Hoewel Hazel niet weet wie te vertrouwen is, gaat ze toch vol voor de waarheid! 

Niemand kijkt mee

Het echt bestaande Mirror Lake ligt binnen de beslotenheid van een afgelegen regio en gedraagt zich ook zo. Je kunt je voorstellen dat het geen boodschap heeft aan de 'bemoeienissen' van het centrale bestuur waarvoor Washington symbool staat. Je eigen boontjes doppen is veel comfortabeler! Ook het meer kan lang zwijgen. Deze verdwijningszaak komt pas aan het rollen als de droogte toeslaat en het water zijn geheimen moet prijsgeven.

'Zonen die de zonden van hun vaders verdoezelen...', schrijft Megan Miranda in dit grondig gestoffeerde plot waarin aan het eind iets te veel verhaalelementen over elkaar heen buitelen. Toch is de boodschap duidelijk: foute loyaliteiten verwarren trouw met gerechtigheid en het persoonlijke met het maatschappelijke. Daarom is het laatste woord aan voormalig rechercheur Pete en boezemvriend van de pater familias Perry: 'Het (politie)bureau is de enige familie die ik heb.' 

Zou er op Hazels pijnlijke ontdekkingstocht ruimte zijn voor het Miranda-thema 'vergeving'?

★★★1/2

Het chateau - Catherine Cooper

 De Franse droom spat uit elkaar !

De boeken van Catherine Cooper worden niet in chronologische volgorde vertaald. Is dat relevant? Er valt je in elk geval iets op als je haar oudere thrillers ('The chalet' - 2020 en 'The chateau' - 2021) vergelijkt met de recentere ('The cruise' - 2024 en 'The island' - 2024). Bij deze schrijfster neemt de kwaliteit met de jaren aanzienlijk toe. Het creëren van dynamiek en het zoeken naar originaliteit heeft ze steeds beter in de vingers gekregen. 

Vluchten kan niet

Na het lezen van 'De cruise' en 'Het resort', viel het ontbreken van intensiteit in combinatie met een nodeloos complexe structuur in haar debuutroman, 'Het chalet', erg tegen. En nu is er dus 'Het chateau', nummer twee in de chronologie. 

Nick en Aura knappen een kasteeltje op in Zuid-Frankrijk. Waarom ze Londen de rug hebben toegekeerd en hun relatie kwetsbaar lijkt, is lange tijd niet duidelijk. Terwijl ze hard werken om tijdig hun B&B te kunnen openen, maken ze kennis met andere expats in de omgeving. Deze landgenoten zijn keurig tot chique aan de buitenkant maar geen toonbeeld van fatsoen als ze hun maskers laten vallen. In deel twee ga je terug in de tijd en ontvouwt zich de crisis waarvan het stel nog steeds de gevolgen draagt. 

Een onvoldoende

Helaas is 'Het chateau' een verhaal in slow motion. Het lijdt onder een gebrek aan plotontwikkeling en frisheid. De thematiek hoort thuis in de categorie 'dertien-in-een-dozijn', een etiket dat fataal is voor het leesplezier. Hoewel de personages, zoals altijd bij haar, degelijk uitgewerkt zijn, kunnen ze de roman niet uit het slop trekken. Het enige lichtpuntje van dit boek vind je in het motief op de laatste bladzijden. Dat is sterk genoeg om de hele wereld ter verantwoording te roepen...

Haar latere, maar door ons eerder gelezen thrillers, 'De cruise' en 'Het resort', lijken wel door een andere auteur geschreven. Laten we snel overstappen op haar meest recente werk: 'The penthouse' (2025) en 'The lake' (2025). Als de theorie die in deze recensie ontwikkeld is, klopt, dan kunnen we binnenkort opnieuw aanknopen bij de vitaliteit van de Catherine Cooper 2.0! 

★★1/2

Liefs, mama - Iliana Xander

Het inktzwarte plan van een sociopaat !

 'Ze was het scherpste mes uit de la.'

Van een nieuwe in het Nederlands vertaalde schrijfster vraag je je altijd af of zij de toelatingsproef tot het auteursgilde zal doorstaan! Wat haar kwaliteiten betreft, houdt de Amerikaanse Iliana Xander haar lezers niet lang in twijfel. Haar urgente toon en uitgesproken personages kluisteren je onmiddellijk aan het verhaal.

Wie is de echte Lizzy?

Mama uit de titel is Elisabeth Casper, die vanuit haar gothic werkkamer geregeld spannende bestsellers aflevert. Terwijl de fans haar op handen dragen, ziet dochter Mackenzie haar als 'een gecompliceerde bitch met een briljant talent'. Kort na Lizzy's verdacht overlijden ontvangt Kenz, zoals haar maatje en cybersecurity specialist EJ haar noemt, anonieme brieven. Deze dagboekfragmenten zetten alles wat ze weet over haar familie op de helling! De succesboeken lijken trouwens niet helemaal uit de verbeelding van de schrijfster te zijn ontstaan.

In 'Liefs, mama' is Mackenzies verlies van vertrouwen in haar intimi, de motor van de spanning. Gelukkig kan ze op haar zoektocht naar de schokkende waarheid rekenen op hulptroepen: EJ, haar docent John en Dianne, de huishoudster van het kindertehuis waar Elisabeth opgroeide. 

'Wie had gedacht dat ik op mijn 21ste niet mijn familie als rots zou hebben maar mijn beste vriend?', vraagt ze zich verbijsterd af. Toch leidt het plot niet naar een nagelbijtende climax. Het heeft de toon van een spannende roman waarvan de bouwstenen aan het eind op hun plek vallen. 

De grenzen van goed en kwaad

Boeken over de complexiteit van een schuldvraag zijn altijd relevant. Ook dit. Hoewel de kwade genius zich in de huid van Tonya, een straatvechtster met een onfortuinlijke jeugd, heeft genesteld, is ook de ziel van Lizzy verre van zuiver. Zelfs vader Ben, de moreelgrijze meeloper, zet je aan tot nadenken. Iliana Xander geeft hun een scherp profiel en een duidelijke stem. 'Liefs, mama' is een ontroerende, originele, evenwichtig gecomponeerde vertelling met af en toe verrassende stijlbeelden. Een aanrader voor lezers die graag een band opbouwen met bezielde plotspelers! 

★★★★

Eén voor één - Freida McFadden

Wie heeft er iets op de kerfstok ? 

'Ze denken dat ze hun huwelijk hebben gered,

maar die magneet gaat hen kapot maken.'

Als Freida McFadden je meeneemt naar een donker bos met verdwaalde personages en je houdt de titel van dit verhaal in gedachten, dan verschijnt de cover van Agatha Christies 'En toen waren er nog maar...' op je netvlies. Zou de queen of suspense dit gruwelijke aftelrijmpje evengoed beheersen als de oermoeder van het spannende boek? Ze lijkt in elk geval de handschoen op te nemen!

Revanche
Het gegeven is eenvoudig. Drie bevriende stellen hebben een natuurvakantie geboekt in een afgelegen gebied. En wat mis kan gaan, gaat ook mis: autopech, de weg kwijt geraken ondanks de hulp van een kaart en een kompas, honger en dorst, blauwe bessen die er geen zijn...! Voortschrijdend inzicht leert hun dat wat toeval lijkt, wellicht niet lukraak gebeurt. Iemand heeft het op hen gemunt, een verbitterd mens op zoek naar genoegdoening! Wie is het karakter achter de hoofdstukken met de titel 'Anoniem'??

Zoals we van haar mogen verwachten, hanteert Freida ook in 'Eén voor één' een frisse, heldere, dynamische stijl die je meteen aan het verhaal kluistert. Van haar plots hoef je nooit te zeggen dat ze even op gang moeten komen. Met een paar pennenstreken schetst ze een situatie of creëert ze een spanningsveld. Het schrijven lijkt haar bedrieglijk makkelijk af te gaan. Hoewel je de invalshoek van dit boek moeilijk origineel kunt noemen, moet je gaandeweg toegeven dat ze dit gegeven naar haar hand zet. De enige echte Freida-signatuur komt, zoals steeds, vol in het licht te staan bij de ontknoping. Dan springt er altijd minstens één duiveltje uit een doosje dat je verrast en je met doordenkertjes achterlaat! 

Goed, beter, best
En wie heeft nu de krachtmeting tussen de grand old lady en deze hedendaagse spring-in-het-veld gewonnen? Dat antwoord is even onmogelijk als de vergelijking tussen een eigentijdse topsporter en een succesvolle collega van lang geleden. Wij lopen, zwemmen, schaatsen, fietsen, schrijven en lezen op het ritme van onze tijd. En Freida McFadden mag van heel wat lezers een medaille gaan ophalen!

★★★★

In een rustige buurt - Seraphina Nova Glass

Een vrouwelijk front ! 

'Mensen zijn beleefd en het is altijd stil. 

Maar vannacht werd die stilte bruut doorbroken'

De rustige buurt uit het verhaal van deze Texaanse schrijfster roept meteen de sfeer op van het suburban thriller genre waarin Shari Lapena al jaren uitblinkt. In deze buitenwijken woont de hogere middenklasse die vaak bedreven is in het optrekken van een façade. Auteurs van spannende boeken gaan er graag op zoek naar de barsten in het fatsoen en zelfs het verdonkeremanen van sociaal onacceptabel gedrag.  

Wie is wie?

Drie stellen, waarbij twee bazige, té zelfverzekerde mannen en twee vrouwen die hun nek durven uitsteken, sturen het plot aan. Om het psychologische evenwicht enigszins te herstellen en misschien haar mannelijke lezers tegemoet te komen, voert Seraphina Nova Glass echtgenoot Grant op, een invoelende man met een luisterend oor. 

Het duurt even voor je overtuigd geraakt van de diepgang van het gebeuren maar, als je erin begint te geloven, dan gooit de auteur ook meteen alle trossen los! De krachtige confrontatie tussen Paige en Charlotte is hier een mooi voorbeeld van. Grants vrouw Paige zet een glansrol neer als imitator van een officier van justitie. Haar perfect opgebouwd en overrompelend betoog legt de tegenpartij het zwijgen op. Als lezer droom je van zoveel talent voor assertiviteit!

Aanklacht

Het onderliggende thema van dit boek is femicide, een haatmisdrijf tegen vrouwen dat vaak plaats vindt in de context van huiselijk geweld of machtsongelijkheid in relaties. De creatieve speelsheid van Paige en haar vriendin Cora zorgen voor de behapbaarheid van deze heftige invalshoek. En omdat ze met veel branie de handen in elkaar slaan zijn ze in staat om het noodlot te keren.

Seraphina Nova Glass is een geëngageerde schrijfster die haar angstige, wanhopige personage Georgia het doorzettingsvermogen geeft om uit een geslagen positie op te staan. Op dit punt reikt ze B.A. Paris de hand! Van een auteur die opkomt voor het empowerment van vrouwen wil je graag nog meer zien. Als de uitgeverij deze wens deelt, dan liggen er nog zo'n zeven thrillers van Seraphina's hand klaar om te vertalen!

★★★★

De ex-vrouw - Sally Rigby & Amanda Ashby

Wie houdt er echt van Cassie?

'Plots voelde Cassie zich honderd jaar oud 

toen zijn eerlijkheid alle sprookjes wegnam 

die ze zichzelf had verteld.'

In de domestic thrillers van het schrijversduo Sally Rigby en Amanda Ashby spelen geheimen altijd een hoofdrol! Ook in 'De ex-vrouw', het eerste in het Nederlands vertaalde boek, hebben beide vrouwelijke hoofdpersonages er alles voor over om de donkere bladzijde uit hun verleden onbesproken te houden. Als daar het daglicht op zou vallen, komt bij de ene het perfecte huisje-boompje-beestje in gevaar en bij de andere de toekomst van haar tienerdochter. Tussen hen staat een man die een ex is én een bijna echtgenoot.

Tot elkaar veroordeeld

En toch gaat de bal aan het rollen. Een afperser, een zeventienjarige die de sociale spelregels nog niet goed begrijpt en een verlaten echtgenote die gaat stoken in andermans huishouden, brengen een steeds groeiende waterval van gebeurtenissen op gang. Aan het eind van deze kettingreactie zijn er alleen maar verliezers. Iedereen hangt in de touwen! Maar wie is de mystery man/woman die de cascade van flink wat water heeft voorzien? 

Hoewel het werk van Sally Rigby en Amanda Ashby wordt geprezen om de verrassende wendingen en het onverwachte slotakkoord, mag dit talent voor twists and turns niet het enige criterium voor het rapportcijfer zijn. Als je hen vergelijkt met de beste collega's in dit genre, zie je dat de psychologische opbouw en uitwerking wat te wensen overlaat. Psychologische spanning is iets anders dan een plot dat af en toe een onvoorspelbare afslag neemt. 

De echte spanning wordt gecreëerd door onderhuidse angsten en controleverlies bij tegen elkaar schurende personages. En dat aspect is niet de sterkste kant van dit auteursduo. In plaats van de stressoorzaken samen met de plotspelers te ervaren moet de lezer het doen met gepraat over de gevolgen ervan. Freida McFadden is hier de grote leermeester. 

De vertaler in gebreke !

Bovendien is de taal en stijl iets te schraal en te weinig dynamisch om de perfecte gangmaker te zijn van het verhaal. Toch is wat de vorm betreft, de slordige vertaling uit het Engels het meest storend.

Bijvoorbeeld:

'Kon Alice met Norah redeneren?'

(i.p.v. Kon Alice met Norah hierover van gedachten wisselen?' of '... hierover praten?')

'Ik sta buiten het huis.'

(i.p.v. 'Ik sta voor de deur.')

'Maar dit was van een heel ander niveau.'

(i.p.v. 'Maar dit was van een heel andere aard.')

Zie ook de foute zinsconstructie van het citaat boven deze recensie!

Je zou denken dat de AI het hier van de vertaler heeft overgenomen.

Wie zich op de diepere laag van dit boek wil richten, mag eens nadenken over het meervoudige antwoord op de vraag die de titel stelt... en wat dat antwoord ons leert over hoe wij omgaan met liefde! 

 

★★★1/2

De huurder - Freida McFadden

Een gehaaide vissenmoeder !

'Als je iemand goed kent, 

is het niet zo moeilijk hem tot waanzin te drijven.'

De productiviteit van Freida McFadden blijft je verbazen! Pas zestien maanden geleden kwam 'De hulp' met veel tromgeroffel de lezerswereld binnen. Met 'De huurder' is ze al aan haar negende in het Nederlands vertaalde thriller toe! Maar wat nog meer verrast, is haar non stop werkende verbeelding. 'Zou ze wel een uitknop hebben'? vraag je je wel eens af. 

In Freida's web

Elke bladzijde van dit swingende boek leert je dat het niet zo is. Ze schrijft vast door terwijl ze slaapt. Haar gevatte oneliners en schalkse associaties dragen bovendien de enige echte Freida-signatuur. Daarbij toont ze in 'De huurder' aan dat je met hele kleine verhaalelementen spanning kunt creëren, mensen uit elkaar kunt spelen en ze tot wanhoop drijven. Probeer dat maar eens op een geloofwaardige manier voor mekaar te krijgen als je alleen fruitvliegjes, jeukaanvallen, een overleden goudvis en een zoekgeraakte telefoon opvoert. Dan moet je echt McFadden heten!

Het radeloze slachtoffer heet Blake, een ontslagen grootverdiener die een kamer in zijn gehypothekeerde huis verhuurt om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Als hij vermoedt dat de nieuwe housemate een gemene mol is, heeft hij nog maar een deel van de waarheid ontdekt. De schok die veel weg heeft van een aardverschuiving, moet dan nog komen. Intussen heeft zijn verloofde Krista de stekker al uit de relatie getrokken. Van een dode goudvis naar een personage dat met zijn rug tegen de muur staat, is voor deze schrijfster een kwestie van een paar goed doordachte plotstappen. 

Perfecte uitvoering

Uit dit overtuigende verhaal blijkt dat Freida McFadden zich ernstig verdiept heeft in sociopatisch gedrag. Alle basiskenmerken van een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis worden verliteratuurd: gebrek aan empathie, impulsiviteit, manipulatief gedrag, gebrek aan schuldbesef, wraakgevoelens, gewelddadigheid. Een avontuurlijke cocktail voor een thrillerauteur die veel ballen in de lucht kan houden! Vóór dit zwaar op de hand gaat klinken, moet nog even gezegd worden dat deze vrouw altijd ruimte maakt voor speelsheid en licht absurdisme. Denk maar aan het begrafenisritueel dat de gouden vis te beurt valt. Of aan zelfgebakken koekjes als leitmotiv!

Met 'De huurder' heeft de queen of suspense nogmaals bewezen dat niemand erin slaagt om haar naar de kroon te steken! 

★★★★1/2

Het zigzagmeisje - Elly Griffiths

De uitgespeelde magiërs !

'Dat was het probleem met goochelaars.

Ze wisten hoe ze moesten verdwijnen.'

Dat Elly Griffiths de Keltische mythen van Norfolk zou inruilen tegen de wereld van het naoorlogse variététheater, is opmerkelijk. Wie had gedacht dat een goochelaar de plaats zou innemen van een druïde? Toch hebben Max Mephisto en Cathbad een en ander gemeen. Ze delen een plek aan de rand van de samenleving, daar waar mensen wonen die zich niet thuis voelen tussen alledaagse burgers. Bovendien horen beiden bij het universum van de magie.

Een macabere act

In het eerste deel van haar nieuwe reeks, de Brighton mysteries, ontmoeten we figuren uit de veranderende entertainment business van de jaren '50. Toen moesten magiërs plaatsmaken voor komieken, de radio voor de televisie en het theater voor de bioscoop. Tegen deze achtergrond nemen Max en rechercheur Edgar Stephens hun oorlogsvriendschap weer op. In die woelige jaren waren ze lid van de Magic Men, een geheime militaire cel die op een creatieve manier de vijand moest proberen te misleiden. De aanleiding voor het hernieuwde contact is gruwelijk. Edgar moet een in stukken gesneden lichaam identificeren en de moordenaar voor het gerecht brengen. Het lijkt erop dat iemand een goocheltruc met menselijke rekwisieten heeft nagespeeld!

Kritische kijk

Hoewel Elly Griffiths, dankzij haar grootvader die een musical-komiek was, het artiestenleven van zeventig jaar gelegen overtuigend in beeld brengt, krijg je toch geen warm gevoel bij dit boek. Ondanks de snedige en knipogende opmerkingen van haar personages mist het plot urgentie en een volgehouden spanningsboog. Bovendien moeten haar karakters het afleggen tegen de hoofdrolspelers van de Norfolk-serie. Terwijl Max en Edgar op afstand blijven, kun je archeologe Ruth en druïde Cathbad moeiteloos omarmen. Inspecteur Stephens mag je zelfs een kleurloos personage noemen. En het uitgebreid toegelichte motief van de Brighton-moordenaar is niet helemaal geloofwaardig. Dat wordt het alleen als je van de griezel een psychopaat maakt.  

Huizenruil

Ook al leveren de nakende teloorgang van het variété en de onvermijdelijke nostalgie die de artiesten bij vlagen overvalt, de meest ontroerende passages van dit boek op, moet je toch vaststellen dat de auteur zich meer thuis voelt op het Engelse platteland. Hoewel je de verdere ontwikkeling van deze detectivereeks rond rechercheur Edgar een kans moet geven, vraag je je niettemin af of de Griffiths-fan zal kunnen aarden in deze nieuwe habitat! 

★★★

Wat ons rest - Elly Griffiths

Een Keltische priester in het nauw !

'Popsterren hebben fans. 
Academici hebben meestal critici.'

Het einde van de Ruth Galloway-reeks zat er aan te komen! Vijftien goed ontvangen delen die zich afspelen in één regio en rond dezelfde hoofdpersoon, kun je een uitzonderlijke prestatie noemen. In 'Wat ons rest' - een niet mis te verstane titel - neemt Elly Griffiths op haar kenmerkende manier afscheid van haar personages en wat hen bindt aan het Engelse buitengebied dat Norfolk heet. 

Een heidense filosoof

De laatste zaak van hoofdinspecteur Nelson en zijn sidekick, archeologe Ruth, brengt hen naar een ingemetseld skelet in een muur van een voormalige kroeg. Als de overledene geïdentificeerd is, komt een universitaire vakgroep uit Cambridge in beeld. Maar ook Cathbad, de zelf verklaarde druïde met het zesde zintuig die in kosmische energie gelooft, blijkt lang geleden het slachtoffer van dichtbij gekend te hebben. In het slotstuk van deze serie krijgt dit unieke personage een dragende rol. Ook nu is de man met de blauwe cape een verlengstuk van de mythen, de oud-Noorse goden en de archeologische vindplaatsen die de identiteit van Norfolk bepalen. Toch draagt niet iedereen deze vredelievende zonderling een warm hart toe.    

Naar de prehistorie

Hoewel de setting van de 4000 jaar oude neolithische vuursteengroeven met hun donkere gangen enige huiver uitlokt, biedt het middenstuk van dit plot helaas te weinig dynamiek. Dat heeft onder meer te maken met de beschouwende gedachten rond het opheffen van de Faculteit Archeologie waaraan Ruth doceert. Daarnaast heeft Elly Griffiths een lang hoofdstuk over Vaderdag ingelast. Deze technische ingreep geeft haar de kans om ook de nevenpersonages nog een laatste keer op te voeren. Omdat ze de familieleden in diverse huizen onderbrengt, tekenen zich de breuklijnen in hun relaties scherp af. 

Voor alles is er een laatste keer

Zoals het past in een afscheidsboek, komen de plotacteurs voor ingrijpende keuzes te staan die, linksom of rechtsom, voor weemoed zullen zorgen. Het leven is een wereld in beweging! Dat geldt ook voor de schrijfster. Zij zal Cathbad nooit meer met de bulterriër Thing over de stranden laten struinen of op pelgrimstocht laten gaan naar de kapel met de gemummificeerde hand zonder lichaam. Haar beslissing om een punt te zetten achter deze reeks en een nieuwe creatieve weg in te slaan, zal zeker gepaard zijn gegaan met een vleugje melancholie.

Wellicht verwoordt de jonge rechercheur Lucy de overdenking van menig trouwe lezer: 'Ik vind Norfolk een interessant graafschap. Met veel geheimen.'

Bedankt, Elly Griffiths! We hebben geleerd, gedagdroomd en genoten!

★★★★ 

Laat hem niet binnen - Lisa Jewell

   De smoezenman !

'En jij?' vroeg ze. 'Ben jij een goed mens?'

'Dat denk ik wel', zei hij. 'Dat denk ik inderdaad.'

Kun je iemand overhalen om zijn bankrekening leeg te halen zonder een wurgend afpersingsmiddel ter beschikking te hebben? Dat kan. Als je het spel van emotionele chantage slim speelt! En daar is Nick - of noem hem bij één van zijn andere camouflagenamen - een kei in. 

Geslepen

Zo'n ingewikkelde rol is natuurlijk niet op ieders lijf geschreven. Deze vijftiger is nog steeds een knappe man die bovendien precies de gevoelige snaren van vrouwen weet te vinden. Hij is nooit humeurig, altijd charmant en weet hen te verrassen met etentjes, bloemen of een andere attentie. Maar het zijn vooral zijn overtuigingskracht en gewiekste strategie die hem bij zijn uiteindelijke doel brengen. Bovendien is hij in staat om enkele levens tegelijk te leven. Deze beroepscrimineel weet heel goed hoe hij van meerdere walletjes kan eten. 

En wie zijn die vrouwen dan? Sommigen zijn kleine ondernemers van wie je enig zakelijk wantrouwen en inzicht zou verwachten. Toch zijn zakenmensen ook ambitieus en vertrouwd met het nemen van risico's. Van deze dubbele zwakte maakt onze doortrapte man graag misbruik. Hij kan iedereen een droom verkopen... of een onbestaande zieke moeder!

Samen sterk!

Net als haar hoofdpersoon beweegt Lisa Jewell zich met het gemak van een spin in een veeldradig web. De uitdrukking 'de ballen in de lucht houden' schiet hier tekort. In dit opzicht heeft ze een pittig werkstuk over de streep getrokken! Ook de psychologische uitwerking is sterk en dus overtuigend. Even voorbij halfweg schakelt ze een versnelling hoger en wordt het verhaal grimmiger. De kruik gaat zolang te water tot ze barst! En dat kan snel gaan als enkele vastberaden vrouwen in actie schieten.

Hoewel 'Laat hem niet binnen' niet overloopt van spanning, beantwoordt het boek aan de klassieke criteria van een psychologische thriller. Ben je geïnteresseerd in de identiteit van een respectloze, impulsieve, manipulatieve, agressieve en bijna-gewetenloze sociopaat, dan neemt gladaal Nick je moeiteloos op sleeptouw! 

★★★★

De vrouw op zolder - Freida McFadden

De kunst van het manipuleren !    

'Ze lijkt beter. Ik zou blij moeten zijn 

maar alles in dit huis geeft me een afschuwelijk gevoel.'

Vijftien maanden na 'De hulp' is McFaddens achtste in het Nederlands vertaalde thriller verschenen! Dat zegt alles over haar overrompelend succes en, gelukkig ook, over de kwaliteit van haar werk.

Wat is echt?

En toch... is 'De vrouw op zolder' minder origineel, trager van opbouw en mist de authentieke verbeeldingskracht van McFaddens eerdere boeken. In dit plot neemt ze je mee naar een weg-van-de-wereld-plek en een uiterst kwetsbare, immobiele echtgenote met aanzienlijke hersenschade. Hoe is het zover kunnen komen? En wie is de aantrekkelijke heer des huizes en bestsellerauteur? Het is aan de hoofdpersoon Sylvia, die de zorg voor Victoria op zich neemt, om de onderstroom van het kwaad te ontdekken! 

Terwijl de relaties langzaam maar zeker ontsporen, nemen de verwarring en de spanning toe. Hoewel je de uiteindelijke climax keurig vakmanschap kunt noemen, verdient het slotakkoord niet het compliment adembenemend of eigenzinnig. De enigszins ervaren lezer laat zich niet makkelijk op het verkeerde been zetten. Ook het addertje dat uit de epiloog tevoorschijn komt, maakt een geforceerde indruk. Van queen Freida verwacht je net iets meer vindingrijkheid. 

Ook haar buitengewone intelligentie beperkt zich deze keer tot haar vakgebied van de hersengeneeskunde. De tot de verbeelding sprekende tekening van Victoria dankt ze aan deze leerschool. Maar het denkwerk, dat vaak met een ethisch-maatschappelijke ('De perfecte zoon') of zelfs literaire kwestie te maken heeft (cf. het inzetten van 'The Raven', het symbolische gedicht van Edgar Alan Poe, in 'De leraar'), blijft hier achterwege. De aanwezigheid van de successchrijver had haar daartoe kunnen inspireren!

Goed maar niet top

Er zijn bovendien iets te veel parallellen met 'De hulp' om van een oorspronkelijk boek te kunnen spreken. Ook met het gegeven van het afgelegen, ingesneeuwde huis herhaalt ze zich. Denk aan 'Lieg nooit' en 'De crash' (verschijnt 04.11.25). Toch beantwoordt dit vers-van-de-pers-boek aan de criteria van de doorsnee thrillerlezer: onderhoudend, levensechte karakters, een volgehouden spanningsboog, een setting die het verhaal ondersteunt, een lotsbestemming die je hart raakt en een vloeiende taal en stijl. Maar een grote McFadden is het niet. Laten we hopen dat de bron van dit supertalent niet aan het opdrogen is!

★★★★

Zij was het - Sian Gilbert

Een tropisch eiland als lokaas !

'Zo begin je geen gesprek.

Zo begin je een oorlog.'

Als vier vriendinnen een uitnodiging krijgen voor een vrijgezellenfeest op de Bahamas, zijn ze verrast. Niet door de exclusieve bestemming maar omdat de gastvrouw onmogelijk warme herinneringen kan hebben aan hun gezamenlijke schooltijd. En dat is zacht uitgedrukt. De aanstaande bruid, Poppy, was jarenlang slachtoffer van hun doortrapte pesterijen. 

Fake houdt geen stand

Niet alleen de bachelorette maar ook de andere dames hebben de sociale ladder met succes beklommen. De ene is een zakenbankier, de andere een evenementenmanager, een derde een social media celebrity en de laatste hoeft voor haar designer-aankopen niet eens te werken. Dat is tenminste het plaatje voor de buitenwereld. Achter hun visitekaartjes gaan ontrouw, mishandeling en zelfs drugsverslaving schuil. Van al hun kwetsbaarheden zal Poppy genadeloos misbruik maken. Nu zij, en niet de anderen, de regie in handen heeft, wordt de rekening uit het verleden vereffend!

Hoewel 'Zij was het' meer dan voldoende spanningselementen biedt voor een overtuigende thriller, zakt de aandachtsboog van de lezer weg na een eerste climax. Daarna volgt een weinig geloofwaardig en te breed uitgesponnen stuk over het onderlinge wantrouwen tussen de genodigden. Op deze weg naar het slotakkoord mist de schrijfster inspiratie. Tot aan de ontknoping volgt ze een rommelig pad vol saaie herhalingen! Wie rekent op een laatste vuurpijl, komt bedrogen uit. Er wordt alleen nog een pover aapje uit de mouw geschud.

Gemiste kans

Sian Gilbert heeft moeite met het volhouden van een sterke vertelstem. Collega's van haar zoals de adembenemende Sarah Goodwin maar ook Marion Pauw, Catherine Cooper, Jo Nesbø, Ulf Kvensler... kunnen veel beter overweg met het thema van de giftige groepsdynamiek. Het enige geslaagde personage is Poppy. Haar venijnige plaagstootjes ontwikkelen zich tot een slimme wraakoefening die iedereen de das om doet. Daarbij doorprikt ze de valse gewetenloosheid van de andere plotacteurs die nooit boven hun cassante pesterigheid uitstijgen. 

Het is verbijsterend en stuitend dat er weer eens een zéér matige thriller de hemel in wordt geprezen door bevriende auteurs en andere recensenten! Zelfs 'De Inktkoelie' heeft zich door hun mateloze 'sterrengulheid' in de val laten lokken! 

★★1/2

De perfecte scheiding - Jeneva Rose

Een onverslaanbaar brein !

'Vertrouwen is als glas. 

Als het gebroken is, valt het niet meer te lijmen.'

Dat de spijkerharde topadvocate Sarah Morgan zich sinds enige tijd inzet voor een stichting die burgers met een strafblad ondersteunt bij hun reïntegratie, mag de lezer van 'De perfecte scheiding' niet misleiden. Haar credo 'Don't mess with me' is ook in de nieuwste thriller rond dit assertieve personage springlevend!  

Wie heeft het beste plan?

Dat haar tweede man Bob tijdens een dronken bui een scheve schaats rijdt, valt uiteraard niet goed bij Sarah. Omdat manlief vruchteloos voor haar op de knieën gaat, weet je dat de heldin van Jeneva Rose ook deze keer niet te vermurven is. Voor de boze maar ook bange Bob blijft alleen de confrontatie over. Hij mag er niet aan denken het ouderlijk gezag over zijn dochter te verliezen. Zonder hem en de lezers in haar kaarten te laten kijken werkt Sarah gelijktijdig een ingenieus plan uit dat pas in de grande finale duidelijk wordt. 

Tot het zo ver is, moet ze ook de recherche, die verdachte ontwikkelingen onderzoekt, te vriend houden. Dat doet ze met verve! Zoals Bob zegt is ze 'als een dobbelsteen: er kan maar één kant naar boven liggen, precies de kant die ze wil laten zien.' En dat beeld toont de liefhebbende moeder, de goede-doelen-activiste, de steunpilaar van de gemeenschap en de nog steeds rouwende voormalige echtgenote van Adam, haar onterecht ter dood veroordeelde eerste man.

 

Krachttoer

Jeneva Rose investeert altijd op een overtuigende manier in de spanningsvelden die het plot doorkruisen. En omdat ze talrijk zijn, komt de suspense-zoeker steeds aan zijn trekken. Net zoals in het eerste deel van deze reeks is het wantrouwen en het emotionele verraad een constante. Ze komt voort uit het giftige verleden en de dito intenties van de actoren. Ook zul je de charmante ex-gedetineerde in de gaten willen houden. 

Verder blijft het genieten van de intelligentie van deze schrijfster. Sarah is de gedroomde advocate, van een cliënt of van haarzelf. Haar redeneringsvermogen en de daaruit volgende argumentatie blaast je weg. Wie zou er niet zo'n scherpe geest willen hebben? Bovendien is ze sluw en volhardend. Zou ze opnieuw zo uitgekookt zijn in deel drie? Dit vervolg werd al aangekondigd door Mrs Rose herself!

★★★★

Doe niet open - Alex Smith

Altijd papadag !

'Als hij zich de slechtste scenario's niet zou kunnen inbeelden,

zou hij zijn werk niet kunnen doen.'

Als hoofdinspecteur Robert Kett vanuit de Londense MET naar het landelijke Norfolk wordt gedetacheerd, is het niet meteen de bedoeling dat hij aan het werk gaat. Na het teleurstellende onderzoek naar zijn verdwenen vrouw is hij aan herbronning toe. Bovendien heeft hij de zorg voor drie kleine monsters... excuus... een baby, een kleuter en een zevenjarige, die zijn uithoudingsvermogen zwaar op de proef stellen.

De mens in de speurder

Omdat er op dat moment in een verwaarloosde wijk enkele jonge meiden van de radar verdwijnen, wordt Kett gevraagd om zijn expertise op het vlak van ontvoeringen te delen met het lokale politieteam. Alex Smith neemt ruim de tijd om de bijna onmogelijke balans tussen werk en zorg te schetsen. Tijdens die passages creëert hij een tragikomische sfeer die de pijn en de liefde in Roberts ziel duidelijk maakt. Dat belet dit vertederende personage niet om zich even later koelbloedig te mengen in een levensbedreigende situatie.   

Een minder geslaagd karakter is commissaris Clare. Deze driftkop buldert onafgebroken met zijn kerkklok van een stem. Als hij niet blaft, slaat hij met zijn vuisten op tafel. Welke politieman of -vrouw wil permanent verkleuterd en vernederd worden? In de echte wereld zou Clare al tig keer tegen de MeToo-muur zijn aangelopen! Als je grappig wil zijn, vermijd dan de overtreffende trap!

Toppers zijn niet doorsnee !

Het recherchewerk, daarentegen, is sober, gedoseerd en realistisch. Net als in de werkelijkheid worden er kleine stappen gezet waarbij Kett het verschil maakt. Hij toont het onderscheid aan tussen goed observeren en de zintuigen bijzonder efficiënt gebruiken. Deze subtiele meerwaarde kan in een zoektocht een wereld van verschil maken. En zoals elke topspeurder kan hij één en één, beter dan anderen, bij elkaar optellen. Toch moet ook gezegd worden dat zijn eureka-moment behoorlijk uit de lucht gegrepen is. En dat is jammer. 

Wie ook wat boven de aarde zweeft, is de thrillingfiction-recensent die wordt geciteerd op de eerste bladzijden van dit boek. Hij/zij vindt dat Robert Kett het beeld oproept van John Rebus, de heldhaftige hoofdpersoon van Ian Rankin. Rebus is een whisky drinkende, trotse, Schotse rouwdouwer, een lone wolf, die niet overloopt van charme. Zullen we eens ophouden met het maken van groteske vergelijkingen en de dito taal die we erbij hanteren? Aan elke min of meer geslaagde thriller hangt het label compelling, a cracking read, engrossing, relentlessly fast paced enz. Britse critici en marketeers zijn in dit misleidende taalgebruik het meest bedreven!

Met de voeten op de grond

Zonder roze bril zie je in Alex Smith een elegante stilist die een genietbaar debuut geschreven heeft! Toch moet je eerlijkheidshalve toegeven dat hij niet komt bovendrijven in het kwaliteitsgeweld van zijn beste collega's die kunnen uitpakken met een vitalere vertelstem!

★★★1/2