De exen - Leodora Darlington

Een beschadigde geest scheldt niets kwijt ! 

'Als jij het hart van mijn zus breekt, breek ik het jouwe.' 

Leodora Darlington en haar hoofdpersonage Natalie zijn donkere vrouwen. Is dat bijzonder? Dat zou het niet mogen zijn. Maar hoe vaak lees je een boek van een zwarte man of vrouw? Uit de niet-spannende literatuur kennen we Toni Morrison, James Baldwin, Mary Angelou, Michelle Obama, Chinua Achebe, Ben Okri, Chimamanda Adiche en de ook in Nederland gelauwerde Mohamed Mbougar Sarr (Prix Goncourt 2021) enz. 

Maar in de thrillerwereld?? Dan kom je bij, voor ons, (vrij) onbekende namen terecht zoals: Oyinkan Braithwaite, Nicola Yoon, Stacey Abrams, Shanora Williams, Sara Koffi, Erin E. Adams, Amber en Danielle Brown, Kellye Garrett... Geen van deze succesvolle auteurs werd vertaald in het Nederlands! En dat is een schokkende vaststelling!

Gewelddadige impulsen

In 'De exen' exploreert Leodora Darlington de kwetsbaarheid van vrouwen in hun relaties met mannen. Natalie heeft een verleden van onbetrouwbare vriendjes, die zonder haar toestemming een seksfilmpje deelden, gewelddadig waren of tegen haar wil seks met haar hadden. Op zo'n momenten beantwoordde ze pijn met pijn, een onhandige oplossing die aardig uit de hand kon lopen... 

Omdat ze aan de giftige sfeer tijdens haar kinder- en jeugdjaren een trauma heeft overgehouden, wist haar geheugen heftige momenten uit waardoor ze zich niet kan herinneren hoever ze is gegaan. 'Schuilt er een monster in mij?' is een vraag die haar voortdurend kwelt. Als ze een setje vormt met haar charmante baas, lijkt er eindelijk een stabiele toekomst voor haar te zijn weggelegd. Deze James zou 'een hoofdrol kunnen spelen in een romantische kerstfilm', schrijft Leodora. Maar dan moet het plot zijn venijnigste duivels nog ontbinden!

'Te' is geen compliment !

Dit is een boek waarop het woord 'veel' van toepassing is. Er lopen erg veel beschadigde mensen in rond, er komen erg veel complexe levens in voor en er wordt erg veel aan beschouwende psychologie gedaan. Dat laatste gaat ten koste van het verhaal, of de handeling, zoals je wilt. Fictie mag niet leiden tot uitleggerigheid! Bovendien bewijst een over-the-top stoffering de geloofwaardigheid geen dienst. Alleen de licht spottende auteursstem brengt wat lucht in de volgestouwde bladzijden.

Wat de schrijfster wel goed doet is aandacht vragen voor rijkeluiszoontjes die menen overal aanspraak op te kunnen maken, voor podcasts waarin alfamannetjes het recht opeisen om te heersen over vrouwen, voor het idee dat zorgzaamheid een verkapte vorm van dominantie kan zijn en voor (zwarte) vrouwen die een date met hun leven moesten bekopen (zie nawoord).  

Schoonmaakbeurt

Dat Leodora Darlington niet om ideeën verlegen zit, maatschappelijk bewogen is en ook geregeld een mooie stijlfiguur met de lezers deelt, mag duidelijk zijn. Als ze bereid is om een frisse wind door haar literaire huis te laten waaien en de overtollige inboedel aan de deur te zetten, zullen haar meer lof en sterren te beurt vallen. Voorlopig geldt: Less is more! 

★★★

De dode in het meer - Matthew Costello Neil Richards

 Twee vrouwelijke coupplegers ! (deel 7)

'Als je leven op het spel staat, 

is zelfs de waarheid het proberen waard.'

Het kleine Cherringham en het Zuid-Franse Saint-Martin zien wederzijdse belangen in het tot stand komen van een stedenband of jumelage. Hoewel zustersteden elkaar op tal van vlakken kunnen steunen, ligt de nadruk van het Engels-Franse partnerschap vooral op het geldgewin van enkele ondernemers. Bovendien vult burgemeester Laurant Bourdin door middel van chantage graag zijn eigen zakken. 

Een feest in mineur

Als de buitenlanders, in afwachting van de ondertekening, uitgebreid gefêteerd worden op het kasteel van lady Repton, lijkt de sfeer op z'n best te zijn. Maar dat is schijn. De ochtend nadien drijft het lichaam van de burgervader levenloos in het aangrenzende meer. Even later wordt Simon, de opportunistische zoon van de adellijke familie gearresteerd. Volgens Sarah heeft hij, ondanks zijn blauwe bloed, 'het karakter van een straatkat'! Toch zegt haar intuïtie dat hij niet de schuldige is. Samen met haar 'partner in crime' Jack ondervraagt ze, met de gebruikelijke scherpte, getuigen die hen niet veel wijzer maken. Alleen als de list die 'de yank' bedacht heeft, slaagt, kan de dader ontmaskerd worden.

In dit genietbare zevende deel van de Cherringham-reeks struikelen amoureuze escapades over zakencontracten. En daarmee is weer eens aangetoond dat de mens lang niet altijd beide voeten op de grond houdt. Zelfs niet als de kassa uitnodigend rinkelt!

★★★

Een dodelijk vuur - Matthew Costello Neil Richards

 De heksen treft geen schuld ! (deel 6)

'Ik kan er geen touw aan vastknopen.'

In dit zesde deel van de Cherringham-reeks komen twee werelden samen: die van de bozige eigenaar van 'Mabb's farm', en die van het bovennatuurlijke waarin kwade geesten met hun vervloekingen de bewoners van de aarde het leven zuur maken. Volgens de dorpslegende komen drie omgebrachte vrouwen uit de tijd van de heksenvervolgingen op de heuvel rond de boerderij spoken. De onterecht gedode slachtoffers zouden hun tragische lot willen wreken door boer Charlie met ratten, zieke koeien en brand de gordijnen in te jagen.

Tegengewicht
Wie slim gebruik - of moet je zeggen 'misbruik? - maakt van het geloof in het paranormale, is Tamara, de in wijde jurken gehulde spirituele schakel tussen het zichtbare en dat wat niet door iedereen waarneembaar is. Sinds het rondzoemen van de vloekverhalen rinkelt de bel steeds vaker in haar winkeltje. Zelfs Jack, de voormalige New Yorkse rechercheur, komt bij haar over de vloer. Maar, gewiekst als hij is, spant hij Tamara net voor zijn karretje. 'In mijn wereld zorgen mensen voor hun eigen vervloekingen', stelt hij nuchter vast. Samen met zijn speurdersmaatje Sarah zal hij de echte boosdoeners ontmaskeren!

Een tandje erbij

Vanaf nummer vier heeft deze novelleserie meer diepgang gekregen! De plots werden rijker en interessanter. Dat geldt ook zeker voor 'Een dodelijk vuur'. In deze laatste vertelling komt het schrijversduo op voor de ratio. Of zoals Emily, de echtgenote van de Anglicaanse pastoor, het zegt: 'Geloven in vervloekingen is gevaarlijk. Het geeft mensen de kans om verantwoordelijkheden te ontlopen.' En dat was net wat de aanstichter van het kwaad van plan was...!

★★★ 1/2

Het penthouse - Catherine Cooper

Ooit komt loontje om zijn boontje ! 

'Er zijn hier al te veel leugens verteld, jarenlang.'

Werelden waarin afgunst en revanche de dienst uitmaken, zijn 'gefundenes Fressen' voor thrillerauteurs! Voor deze mazzel kunnen ze, bijvoorbeeld, bij de muziekindustrie terecht. Wie droomt van status, applaus, geld en roem, waagt er vaak zijn kans. Vooral de boys- en girlsbands die Catherine Cooper in 'Het penthouse' opvoert, passen perfect in dit plaatje. Haar hoofdpersonage, de getalenteerde zangeres Enola, doet er alles aan om de leading lady van 'Breathe' te kunnen blijven. Achter de schermen blijkt het vrolijke meidentrio er een nepimago op na te houden. Angel en Sophie kunnen het bloed van hun rivale wel drinken, niet in het minst omwille van haar relatie met posterboy Max die het gezicht is van de jongensband 'This way up'. 

Het verleden leeft

Als Enola van de radar verdwijnt, wordt er gespeculeerd. Is dit een afrekening? En van wie dan? Van jaloerse groepsleden, van een ontspoorde fan, een dominant vriendje of misschien zelfs van haar verbitterde moeder. Is ze ontvoerd, vermoord of gevlucht voor de hypocrisie van haar bestaan? Om de nostalgische fans tegemoet te komen en tegelijkertijd een laatste keer een slaatje uit hun populariteit te slaan, organiseert hun manager, bijna twintig jaar later, een groots reünieconcert in Las Vegas. De derde podiummicrofoon staat er eenzaam en alleen bij...

In het werk van Catherine Cooper valt vooral het zeer geslaagde thrilleruitstapje naar de Malediven op. Dankzij een aantal originele plotelementen, de lokale sfeer en het dynamische vertelritme levert 'Het resort' veel leesplezier op. Ook 'De cruise' met zijn levendige intrige en goed uitgewerkte personages mag er zijn, ondanks de mindere tweede verhaallijn. Bovendien delen beide boeken hun thematiek met 'Het penthouse': manipulatie, schuldgevoelens, imago(schade), gewetenloosheid en het najagen van een droom. 

Geen hoogvlieger

Maar waar de succesvolle voorgangers konden uitpakken met originaliteit, blijft haar nieuwste kunstje hangen in het simplistische gegeven van de schijnheilige, egocentrische entertainment business. Niets nieuws onder de zon! Zelfs het grensoverschrijdend gedrag bij talentenjachten zoals 'The Voice' krijgt hier een rolletje. Verder is de stijl vrij uitleggerig en mist daarom vaart. Een vuurwerkfontein is 'Het penthouse' dus niet! Gelukkig redden Coopers algemene romantechnische vaardigheden haar jongste telg van de verdrinkingsdood! 

★★★

De touwtjes in handen - Matthew Costello Neil Richards

 Een gespleten ziel ! (deel 5)

'Ik had altijd het idee 

dat jij alles volgens het boekje wilde doen.'

Voor de introductie (inhoud en vorm) van deze novellereeks, lees hier de recensies van deel 1 en 2:

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-aan-de-thames-neil-richards-matthew-costello-klassiek.html

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-op-het-landhuis-matthew-costello-neil-richards-rijk.html

Als de poppenspeler de kinderen van Cherringham weer eens vermaakt met de avonturen van Jan Klaassen en Katrijn, komt er plots een einde aan de voorstelling. Otto, de man die aan de touwtjes trekt, blijkt in elkaar te zijn gezakt en overleden. Terwijl iedereen rouwt om deze alleraardigste inwijkeling van Duitse afkomst, komen Jack en Sarah stap voor stap achter een gruwelijke waarheid. 

De dorpshorizon gaat open

In 'De touwtjes in handen' heeft het speurdersduo voor het eerst te maken met een politiek gegeven binnen een internationale context. Een oud-collega uit Jacks New Yorkse tijd weet wel raad met het duiden van een tattoo die een geheim met zich meedraagt.   

Dit vijfde deel is een bijzonder treffend verhaal! Het samenvallen van de poppenkasttraditie, de zeldzame, vaak oude marionetten en de ware identiteit van de kindvriendelijke verteller levert een beklijvend beeld op. Maar het meest bijzondere is de morele houding van Jack en Sarah bij de afronding van de zaak. Het begrip gerechtigheid vullen ze op een eigenzinnige en toch bevattelijke manier in. Hier bewijzen de auteurs dat je zelfs in een novelle een groot thema kunt aansnijden en de lezer met een verrijkte geest kunt achterlaten!

★★★1/2

De indringer - Freida McFadden

Van slachtoffer naar dader 

is slechts één stap ! 

'Ik heb een zwak voor het idee 

dat kindermishandelaars krijgen wat ze verdienen.' 

Het aanhoudende succes van haar boeken heeft Freida McFadden deels te danken aan haar variërende aanpak. Al haar stand alone's hebben een eigen identiteit. Zo biedt 'De indringer' je, van de eerste tot de laatste bladzijde, een door heftige spanning gedreven plot. De hartslag van de lezer komt nooit tot rust. Zowel de interactie tussen de personages als hun woonomstandigheden en een geselende storm zorgen voor een valkuilscenario waaruit ontsnappen bijna onmogelijk is. Tegelijkertijd word je geconfronteerd met een schokkende morele kwestie.

De plotspelers

De voormalige docente Casey heeft zich, om redenen die later in het verhaal duidelijk worden, teruggetrokken in een afgelegen blokhut. Tijdens het nachtelijke noodweer merkt ze dat een jonge tiener zich schuilhoudt in haar schuurtje. Hoewel het meisje onder het bloed zit en een mes in haar hand houdt, opent ze haar huis voor het bange kind. Van dan af speelt er zich een mentaal kat-en-muisspel af waarbij het wantrouwen tussen beiden nooit verdwijnt.

In een tweede lijn volg je Ella, een verwaarloosde en mishandelde dochter van een alleenstaande moeder. Dit is McFadden op haar best! In deze hoofdstukken zorgt de combinatie van een grootse verbeelding en bovengemiddelde intelligentie voor meeslepend proza! De machtsverhouding tussen de volwassene en het kind doet je huiveren. Ook de morele chantage van de moeder is een sterk element.     

Niet alleen entertainment !

Wat de thematiek betreft, heeft de schrijfster heel wat hooi op haar vork genomen. Zo waagt ze zich aan: kwetsbaarheid tegenover weerbaarheid, sociaal isolement, pestgedrag, falende ouders of andere opvoeders en het thema uit de titel van deze recensie. Toch gaat het grote punt dat ze wil maken over een eeuwenoude vraag. Mag je voor eigen rechter spelen als je vindt dat overheidsinstanties je in de steek laten? Wellicht hangt het antwoord af van hoe je de kwestie benadert, emotioneel of rationeel. Gevoelsmatig zul erg meeleven met slachtoffers zoals Ella en Nell. Tegelijkertijd weet je ratio dat rechtspraak volgens afgesproken regels moet gebeuren en niet het resultaat mag zijn van de willekeur van burgers. Als dat laatste het geval is, dan regeert het recht van de sterkste en is rechtvaardigheid ver te zoeken!

In de slotfase verrast McFadden je met enkele mooie twists and turns. Op die manier krijgt de climax een ontroerende toon die je glimlachend en enigszins opgelucht achterlaat. Zelfs een hartverscheurend verhaal kan een arm om je schouders leggen!

★★★★★

Moord op het landhuis - Matthew Costello Neil Richards

 Reken je niet te snel rijk ! (deel 2)

'Een heel leven van boeken lezen 
was in een doorweekte brij veranderd.'

In een detectivereeks over een Engels dorp op een half uurtje rijden van Oxford, mag een enigszins bouwvallig landhuis met een geheime kamer niet ontbreken. Als op een nacht brand uitbreekt en de bejaarde bewoner het leven laat, heeft zijn mantelzorgster bedenkingen bij de omstandigheden rond zijn dood.   

Het geheim van de dode

Meteen schieten Jack en Sarah, de speurders uit het eerste deel (Moord aan de Thames), uit de startblokken. Terwijl de yank doet waarvoor hij is opgeleid, leert Sarah snel. Ze is niet bang voor onaangename confrontaties en durft lastige vragen te stellen. Met enig doordouwen krijgt het steeds beter ingewerkt stel verdachten en getuigen aan de praat. 

Het wordt snel duidelijk dat de drie kinderen niet samen door één deur kunnen en het getouwtrek om de erfenis in volle gang is. Maar welke weg leidt naar de waarheid? Is het misschien de trap naar de geheime kamer? Of moeten de detectives naar een ver verleden en een wereld die niet meer bestaat?

Vakkennis

Het is knap dat Costello en Richards de beperkte mogelijkheden die een novelle hun biedt, optimaal benutten. Al hun personages krijgen een gezicht en een achtergrond, de interactie tussen de speurders uit zich in prettig lezende dialogen, het tempo van het plot past netjes in het geringe aantal bladzijden en de stoffering is ruim voldoende om de aandacht van de lezer vast te houden. Voeg daarbij de ietwat magnetiserende sfeer die over deze verhalen hangt, en je wil altijd weer naar het volgende deel. Nog vierentwintig te gaan!

★★★

Spreken is zilver - Matthew Costello Neil Richards

 Een misleidende tongval uit de Midwest ! 

(deel 4)

'Jack wist dat soms de middelen het doel heiligden, 

maar dit was anders.'

Voor de introductie (inhoud en vorm) van deze novellereeks, lees hier de recensies van deel 1 en 2:

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-aan-de-thames-neil-richards-matthew-costello-klassiek.html

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-op-het-landhuis-matthew-costello-neil-richards-rijk.html

'Spreken is zilver' zegt de titel, 'zwijgen is goud', zegt het spreekwoord. Hoe je mensen die de kiezen op elkaar houden kunt aansporen tot loslippigheid, is een uitdaging waaraan rechercheurs niet ontsnappen. 

Wie wil de buit voor zichzelf?

In dit vierde deel van de Cherringham-reeks moeten Jack en Sarah al hun creatieve talenten aanspreken om de daders van de verdachten te kunnen onderscheiden. Wanneer twee klaplopers met een metaaldetector een artefact uit de Romeinse tijd ontdekken, blijken alle betrokkenen op zwart zaad te zitten: de noodlijdende pachtboer, de bezitster van de akker die tot de verarmde plattelandsadel behoort, de gelukkige vinders en zelfs de professor emeritus in de oudheidkunde... die het zonder pensioenuitkering moet stellen. Als de kostbare schaal uit een kluis verdwijnt, zit het speurdersduo met de handen in het haar!

Even is er een eureka-moment. Maar wat doe je met onrechtmatig verkregen bewijs? Dan kun je alleen maar bluffen op z'n Texaans...

Het stukje theater dat bij de ontknoping wordt opgevoerd, levert erg prettig leesmateriaal op! 'Spreken is zilver' is wellicht het meest geslaagde deel van alle vier!

★★★   

Moord aan de Thames - Neil Richards Matthew Costello

 Klassiek en Brits ! (deel 1)

'Dit was vast heel vreemd voor hem,

alsof hij in een of andere gezellige Britse detectiveserie

 terechtgekomen was.'

Richards en Costello schrijven novelles, boekjes van minder dan honderd bladzijden. In dit genre kun je veel minder plotelementen en personages ontwikkelen. Ook de periode waarin het verhaal zich afspeelt is noodgedwongen korter en van een tweede plotlijn is al helemaal geen sprake. Toch is het de moeite waard om af en toe uit te zoeken wie binnen deze grenzen een onderhoudende en coherente intrige kan uitwerken.

Een Britse yank

Hou je van de Britse plattelandssfeer, dan kun je je overgeven aan één van de zesentwintig delen rond grafisch vormgever Sarah en de uit New York aangespoelde bootbewoner Jack die ooit een doorwinterde grootstadrechercheur was. Dankzij de tegenstellingen tussen hen vormen ze een ongewoon maar complementair speurdersduo. In dit eerste deel wordt Sammi, de jeugdvriendin van Sarah, dood aangetroffen op de oevers van de Thames. Omdat de conclusie 'zelfmoord' niet overtuigend klinkt, hebben de Yank en zijn maatje hun eerste zaak beet. 

Ook het dorp aan de rivier heeft een eigen karakter. Mensen die op elkaars lip leven, zijn voorzichtig met het delen van informatie of meningen. Bovendien leeft de gemeenschap van het watertoerisme. De enige politieagent houdt verontrustend nieuws dus bij voorkeur onder de pet. 

Leesplezier

'Moord aan de Thames' is een authentiek verhaal dat waardering verdient. Met deze levensechte personages, inspirerende setting en heel aardig recherchewerk zou dit auteursteam een volwassen detective kunnen schrijven. Als ze wat meer plotdraden hadden kunnen weven, was de ontknoping wellicht wat complexer en verrassender geweest. Ook de IT-vriend van Sarah, die gezicht noch stem krijgt, had zijn voordeel kunnen doen met een tweetal extra bladzijden. Zelfs een novelle moet die ruimte kunnen creëren. Toch nodigt dit kleine broertje van 'Midsummer Murders' uit tot het lezen van de vervolgdelen!

★★★

Moord bij maanlicht - Matthew Costello Neil Richards

De koekjesmoord ! (deel 3)

'Je ziet zo dat ze boekhandelaren zijn, dacht Jack.'

Voor de introductie (inhoud en vorm) van deze novellereeks, lees hier de recensies van deel 1 en 2:

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-aan-de-thames-neil-richards-matthew-costello-klassiek.html

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-op-het-landhuis-matthew-costello-neil-richards-rijk.html

In dit derde deel liggen de rivierschuiten en aken nog steeds aan de oevers van de Thames die Cherringham doorkruist. En naar aloude plattelandsgewoonte bloeit het verenigingsleven in het Cotswolds dorp. Na een repetitie van het koor Iaat de naar huis stappende Kirsty het leven. Zou ze een fout koekje gegeten hebben bij de afsluiting van de zangavond? Zoals iedereen weet heeft Kirsty last van een dodelijke allergie voor pinda's. En waarom werkte haar levensreddende adrenalinepen niet? Genoeg verontrustende vragen om het speurdersteam Jack en Sarah tot actie te bewegen.

Via een gladde makelaar, een plaatselijke bankdirecteur met een zwak voor vrouwen, twee boekhandelaars en de piano spelende boze heks, kunnen de yank en de webdesigner het mysterie ontrafelen. 'Moord bij maanlicht' neemt de Anglofiel mee op een onderhoudende, sfeervolle armchair travel! 

★★★

De oppas - Sophie Stava

Een doortrapte 'pas de deux' !

'Ik dacht dat dit de manier was 

om te maken dat mensen van me hielden.'

In 'De oppas' voeren twee vrouwen die van elkaar verschillen maar ook veel gemeen hebben, een rollenspel op waarbij ze heel wat te verliezen hebben.

Geen zondagskind

Als de pas ontslagen Sloane de nanny wordt van een welgesteld gezin in Brooklyn, hoopt ze weer voor enige tijd een vast inkomen te hebben. En omdat ze weet dat een sociale achtergrond met enig aanzien je helpt bij het krijgen van aandacht en waardering, is ze gewend geraakt aan verzinsels over haar leven. Zonder leugens zou ze het vaderloze kind zijn en de zielige, jonge vrouw met een behoeftige moeder.  

In haar ogen heeft de rijke Violet alles wat je maar kunt wensen, een woest aantrekkelijke man inbegrepen. Toch is ook Violet een beschadigd mens, stuk gemaakt door dominante ouders en hun verstikkende opvoeding. Zelfs mister perfect, Jay, heeft zijn onbetrouwbare kantjes. Ze is minstens zo eenzaam als Sloane, die de wat stijlvollere naam Caitlin heeft aangenomen, en vooral verzuurd. Toch merkt de nanny daar helemaal niets van. Ook Violet begrijpt de kunst van het acteren... en het bedenken van een uitgekookt stappenplan!

Personages tussen wit en zwart

Wat het verhaal van deze twee vrouwen echtheid geeft, is de vriendschap die ze voor elkaar voelen. Ze worden niet herleid tot karikaturen die helemaal samenvallen met hun listig draaiboek. Violet en Caitlin cirkelen als sterdansers in een 'pas de deux' om elkaar heen. Stava's choreografie over vriendschap en verraad overtuigt! Het bijna-zussen-gehalte wordt steeds sterker... tot andere emoties de bovenhand krijgen en het thrillerkarakter het plot overneemt. Na een iets te wijdlopige aanloop volgt een ontroerend slot met een verrassing van formaat op de laatste bladzijden. Ook bij deze ontknoping slaagt de schrijfster erin je genuanceerd naar haar personages te laten kijken.   

Hoewel een man de aanjager van deze intrige is, toont Sophie Stava aan dat vrouwen die zich willen bevrijden van hun verleden, niet noodzakelijk elkaars concurrenten zijn en niet hoeven te pleasen om geliefd te zijn. Of je, net als zij, bij zo'n ontvoogding het recht naar je hand mag zetten, daar hoef je niet lang over na te denken. Ontembare revanchegevoelens laat je best over aan de verbeelding van auteurs. Zij zullen ze wel in acceptabele fictiebanen leiden!

★★★★

Eén van ons - Lucy Clarke

Van de roze wolk gevallen !

'We waren degenen die haar op een sokkel hebben geplaatst.

En wij waren ook degenen die haar daar vanaf trokken.'

Uit de in het Nederlands vertaalde boeken van Lucy Clarke blijft je vooral 'Onderstroom' bij, een tropische vakantietocht die zijn idyllisch karakter langzaam maar zeker inruilt voor een dreigend, zelfs inktzwart avontuur. Als de maskers afvallen, kijk je diep in de onbetrouwbare lagen van de menselijke ziel. Toch maakt Lucy Clarke altijd ruimte vrij voor invoelbaarheid. De rugzak die sommigen met zich meedragen, kan behoorlijk belastend zijn!

Zeepbel

Zo is het ook in 'Eén van ons'. Op een droomlocatie in Griekenland vieren zes vriendinnen het aanstaande huwelijk van Lexi, de spilfiguur van het clubje. Met de hulp van ouzo en bubbels wordt er hard gezongen en wild gedanst. Je zou denken dat het leven een feest is. Maar als het ene dominosteentje valt, dan volgt de rest vanzelf. Er zijn te veel frustraties die hun weg naar buiten zoeken en hier en daar is er een rekening te vereffenen. 

Diverse thema's stofferen het plot: waarheid of leugen, pleasen of trouw zijn aan jezelf, bang zijn voor het onbekende of durven te gaan voor je dromen, moeder- en vaderschap, mannelijke superioriteit en natuurlijk escapisme tegenover werkelijkheid. 'Zoveel fantasieën, zo snel opgebouwd, zo snel verloren,' verzucht één van de vriendinnen.

Onbevredigend

Ondanks de cryptische verhaalelementen en het psychologische inzicht, blijft 'Eén van ons' te lang een lichtvoetig en wijdlopig boek, 448 bladzijden vol blauw water en 'wining and dining'! In vergelijking met 'Onderstroom' of 'De hike' wordt de spanning eindeloos uitgesteld en wordt ze nooit snijdend. De Clarke-formule wordt te breed uitgesmeerd. Helaas moet je vaststellen dat deze auteur veel beter kan en hopen dat de uitgeverij volgende keer een boek uitzoekt dat haar talent recht doet. Misschien komt haar nieuwste daarvoor in aanmerking (Engelstalige publicatie 09.04.26): 

★★★

Freida McFadden - De draagmoeder

 Een iets te handige briefopener !

'Ze hebben me bespeeld als een viool.'

Telkens weer slaagt Freida McFadden erin om een plot te bedenken waarbij ze zichzelf niet herhaalt. Alleen vertellers met een ongebreidelde verbeelding en een intelligent brein kunnen dit voor elkaar krijgen. Ook in 'De draagmoeder' tapt ze opnieuw uit een ander vaatje... een heel ingenieus vaatje! 

Valkuil

Aan het leven van Abby, die succesvolle campagnes opzet voor een reclamebedrijf en met een benijdenswaardige man getrouwd is, ontbreekt maar één ding: een baby. Omdat ze onvruchtbaar is, wordt er gezocht naar een adoptiekind... tot een verrassende maar ook verleidelijke mogelijkheid op haar en zijn pad komt. Abby's haast perfecte medewerkster biedt haar chef aan om tegen betaling van een studie draagmoeder te zijn. Als de marketing verantwoordelijke begrijpt dat de gewiekste Monica de allerslechtste bedoelingen heeft, is een ontsnappingsroute niet meer in zicht. 

De hoofdstukken waarin Abby elk houvast verliest en moederziel alleen komt te staan, zijn door hun psychologische kracht de meest aansprekende van het hele boek. Freida McFadden brengt de lezer hier zo dicht bij het personage dat je een masterplan wil bedenken om de gedupeerde uit een verloren positie te redden. Niemand anders kan haar helpen, zelfs haar topadvocaat komt met een onheilsboodschap. Onrecht roept (bijna) altijd empathie en solidariteit op! Ook een eindeloos belezen mens wordt ongemakkelijk van deze reddeloos verloren Abby.

Er is maar één Freida !

Omdat deze schrijfster je wil laten geloven dat het kwaad zal overwinnen heeft ze er alles aan gedaan om van de boosdoener een buitengewoon verstandige vrouw te maken, iemand die anderen altijd net twee stappen voor is en Abby, ondanks haar groeiende argwaan, naar de afgrond dirigeert. Bijna trekt haar plan van aanpak de lezer over de schreef! Monica is trouwens gemodelleerd naar 'mijnheer McFadden' die een wiskundige is. Schrik dus niet als je af en toe wat terminologie leest die je zéér vreemd in de oren klinkt.

'De draagmoeder' is klassiek van opzet en toch origineel. Naast de gedurfde plotelementen en een rotsvaste structuur, kun je rekenen op een stijl die perfect doseert en het ideale vertelritme creëert. Je krijgt net genoeg ademruimte om aan de lezersdood te ontsnappen! Dit is een top-McFadden! Blijf bij ons, Freida, op de dekentjesdagen, op broeierige zomeruren en alle dagen daar tussenin!

★★★★★

Home is where the bodies are - Jeneva Rose

 Als het warme nest vergiftigd wordt !

'Sommige dingen moet je dragen, zoals schuldgevoel, 

verdriet en oude jassen die zijn achtergelaten 

door dierbaren die we verloren hebben.' 

Wie de eerdere boeken van Jeneva Rose gelezen heeft, herinnert zich vast de gewetenloze advocate Sarah, die water in vuur kan veranderen. Dit 'don't mess with me-personage' dat vooral haar eigen rancune uiterst ernstig neemt, staat garant voor een leesavontuur op het puntje van je stoel! Dat schept hoge verwachtingen voor deze opvolger...

Ontreddering

Rond het doodsbed van hun moeder komen drie kinderen bij elkaar. Ze zijn geen vrienden, sturen snerende verwijten naar elkaar en bekvechten over de toekomst van het familiehuis in Wisconsin. Nadat hun vader, zeven jaar geleden, spoorloos verdween viel het gezin uiteen. Zoon Michael verhuisde naar een andere staat en verdiende sloten geld, zus Nicole, die ooit een schrijversdroom had, geraakte verslaafd aan drugs en Beth werd een tienermoeder. Wat hen, en voordien hun ouders, uit elkaar heeft gedreven, vormt de rode draad van het boek. 

Net als in het eerdere werk van Jeneva Rose, wordt hier het vertrouwen tussen de plotacteurs bruusk geschonden. Zowel de ouders als de kinderen voelen zich emotioneel verraden, zij het op verschillende tijdstippen en aanvankelijk om diverse redenen. Als de zussen en de broer, bij het opruimen van de nalatenschap, oude videobanden bekijken, is de schok groot. Zullen ze na al die jaren van onbeantwoorde vragen eindelijk ontdekken waarom hun vader plots het gezin verlaten heeft?

Totale ontwrichting

'Home is where the bodies are' toont aan dat je in enkele minuten tijd een beslissing kunt nemen waarbij je jezelf en je intimi een leven lang zwaar in nesten werkt en die je nooit meer ongedaan kunt maken. Allerlei werelden vallen uit elkaar, individuele en gezamenlijke, binnen en buiten de familie. Het grootste verlies komt wellicht op het conto van de hypocrisie, het theater van de leugen dat de verantwoordelijken moeten opvoeren om hun hachje te redden. Hun rest enkel een nepleven. 

Dit derde vertaalde boek van Jeneva Rose is een psychologische roman met een spanningselement. Voor meer dan de helft van het boek vraag je je af waar de opbouw van de suspense blijft. Pas na zo'n 70% gelezen te hebben, komt er enige vaart in zonder dat je bij het nekvel gegrepen wordt. Is dit de Jeneva Rose van 'Het perfecte huwelijk' en 'De perfecte scheiding'? vraag je je met stijgende verbazing af. Hoewel de psychologische uitwerking van kundigheid getuigt, schiet de verhalende kracht waarop fictie gebaseerd is, tekort. 

Waar is de 'oude' Jeneva?

In 'Home is where the bodies are' verkent de auteur het terrein van de ouderliefde en de loyaliteit tegenover je kinderen. Vader en moeder Thomas gaan over alle morele grenzen heen om hun kind te beschermen. Daarbij brengen ze tal van anderen onherroepelijke schade toe. Hoewel Jeneva Rose dit intrigerende denkexperiment op een gefundeerde manier tot bij de lezer brengt, mis je de vileine pen die ze als geen ander kan hanteren en waarmee ze je alle hoeken van het leesgenot laat zien!

★★★1/2

Dood spoor - Jo Callaghan

Razernij is nog geen stoornis ! 

'AI zal mijn werk niet overnemen.

Het (systeem) zal het alleen maar herdefiniëren.'

Bij haar debuut, 'In een oogwenk', toonde Jo Callaghan ons dat ze van een AI-opsporingsentiteit een levendig en zelfs aaibaar personage kon maken! In deze opvolger speelt het hologram Lock dan ook weer een rol van betekenis. Hij - eigenlijk 'het' - is uitgerust met 'deep learning algoritmen' die het mogelijk maken om gigantische hoeveelheden data in enkele seconden te verwerken. Lock kan contracten en klantgegevens verwerken, taartdiagramman maken, camerabeelden bekijken, de telefoon uitlezen, je vertellen hoe laat het opgehouden is met sneeuwen maar ook een virtoptie (virtuele autopsie) uitvoeren. 

Geen wonderkind !

Anderzijds heeft hij geen psychologisch inzicht, ziet hij achterliggende verbanden niet, komt hij de motieven van daders niet op het spoor en kan hij geen halve waarheden vertellen. Diplomatisch of tactisch uit de hoek komen tijdens een persconferentie mag je dus niet van hem verwachten. En net dat zou hij moeten leren. Binnen het korps wordt er druk uitgeoefend op rechercheur Kat om deze nieuwigheid op een transparante manier aan de burger voor te stellen. En dat kan niet zonder het optreden van het hologram. De controverse die Lock oproept is trouwens makkelijk voor te stellen! Kat moet alle zeilen bijzetten om het publiek ervan te overtuigen dat zij en niet haar AI-medewerker het onderzoek leidt. 

De zaak die in 'Dood spoor' op haar desk ligt, zit vol symboliek en is daarom complex. Een rancuneuze dader martelt en kruisigt zijn slachtoffers. Hoewel Kat in de verminkte lichamen het gezegde 'Horen, zien en zwijgen' ontdekt, helpt die wijsheid haar niet verder. Wanneer het verhelderende puzzelstukje gevonden wordt, maakt ze kennis met een Keltische koningin die zo diep gekwetst was dat ze uit razernij 80.000 Romeinen naar het hiernamaals verwezen heeft.

Topprestatie !

In dit tweede deel van de Lock-reeks pakt Jo Callaghan flink uit! Ze gaat maatschappelijke kwesties niet uit de weg, maakt forse statements en schuwt de polemiek niet. Haar thema's gaan over (het gebrek aan) vertrouwen in de politie, suggestieve of leugenachtige berichtgeving in de media, de relatie tussen gender, opvoeding en macht en kort door de bocht denken in het algemeen.   

Dit alles en meer wikkelt ze in knetterende of speelse dialogen, (licht-cynische) humor, spitsvondig denkwerk, zwierige taal en een niet aflatende dynamiek! Het is een auteur uit wiens hand je eet! Jo Callaghan verdient meer aandacht en waardering! Deze hoogst intelligente AI-researcher uit de British Midlands kan haar kennis perfect omzetten in literatuur waarbij ze de randen van de werkelijkheid een klein beetje oprekt. En laat je niet afschrikken door de moeilijk te vatten en kille artificiële intelligentie. De charmante en, af en toe, irritante drammer Lock is een eersteklas verleider!

★★★★★

Vind mijn dochter - Willow Rose

De kinderen van de mangrove !

'Dit was wat ik deed, wie ik was: 

een beschermer, een zoeker naar waarheid.'  

Als er één terugkerend kenmerk te vinden is in de boeken van Willow Rose, dan is het intensiteit. Ook in 'Vind mijn dochter' is rechercheur Billie Ann weer de bevlogenheid zelf. Omdat deze keer een persoonlijke missie haar werk doorkruist, tilt ze haar inzet zelfs nog naar een hoger niveau. Als de tienjarige Madison vermist wordt, wil ze niet alleen het meisje kost wat kost levend vinden maar ook tegelijkertijd aan de rechter tonen dat ze de veiligheid van (haar) kinderen kan waarborgen. Tijdens de afhandeling van de echtscheiding is haar eigen drietal aan haar ex toegewezen, een beslissing die ze wat graag zou terugdraaien. 

Geen speeltuin

Deze keer ploetert haar team door de mangrovebossen, tropische planten of bomen met een uitgebreid wortelstelsel in en boven het water. Hoewel er alligators, krokodilachtige reptielen, in de rivier zwemmen, voelen kinderen zich aangetrokken tot dit gebied. Billie Ann heeft in haar tienertijd wel eens gevochten met zo'n kleine kaaiman. Je krijgt sterk de indruk dat ook Willow Rose zeer vertrouwd is met 'het moeras dat een mengeling is van leven en verrotting'. Vooral door de nachtelijke zoektochten draagt deze originele setting bij aan het intensiveren van het plot! 

Als Billie Ann de context van haar opsporingszaak begint te zien, schrikt ze zich een hoedje. Ook omdat haar ouders in de val van de extremistische geloofsgemeenschap van dominee Amalia, een wolf in schaapsvacht, zijn getrapt, zorgt de confrontatie met deze malafide goeroe voor hoog oplopende emoties. Terwijl de rechercheur met rationele argumenten komt, verliest de andere partij zich in zwevende symboliek. Dat heet een dovemansgesprek en geldt evenzeer voor de dialogen met haar vader en moeder. Zal ze voldoende belastend materiaal kunnen vinden om hard op treden en deze manipulatieve bedriegster voor het gerecht te slepen? En... zal ze dat snel genoeg kunnen doen? 

Adembenemend

Naast haar krachtige fysieke optreden is Billie Ann - en dus de schrijfster - ontzettend doortastend in de gesprekken met getuigen en verdachten. Wat nog meer aanspreekt is haar grote betrokkenheid bij slachtoffers en bij wat voor haar gerechtigheid is. Wil je die hartverwarmende lading op een geloofwaardige manier tot bij de lezer brengen, dan moet je een voortreffelijke pen hebben. Willow Rose slaagt er onafgebroken in je onder de huid van al haar personages te laten kruipen! Zet je schrap voor de emotionele rollercoaster die deze maatschappelijk geëngageerde Florida Crime 4 in petto heeft! Hoewel de rollen omgekeerd worden, voltrekt de apotheose zich in onvervalste Capitool-bestormingssfeer...

★★★★1/2

Lieve Debbie - Freida McFadden

Gif met tegengif bestrijden !

'Na een leven van bijna een halve eeuw 

ben ik tot het besef gekomen 

dat er maar één is die het beste met me voor heeft: ikzelf.'

Misschien is Debbie, de leading lady van de allernieuwste McFadden, wel de natte droom van elke vrouw! Als het leven in de persoon van een horkerige werkgever, een pesterige buur, een naar meiden glurende voetbalcoach of het foute vriendje van dochterlief, een dosis gif spuit, dan maakt Debbie gebruik van haar talenten en verbeelding om grensoverschrijdend terug te slaan. Haar hoge IQ, haar technologische vaardigheden en haar weetjes over opiumpapavers en destructieve Japanse kevers zet ze zonder scrupules in om haar gram te halen. 'Don't mess with Debbie!'

Ontspoord

Pas als je begrijpt welke niet-verwerkte ervaring er achter dit rancuneuze gedrag zit, vergaat het gniffelen je. De sfeer kantelt van vermakelijk naar ernstig met een tragische ondertoon. Sinds haar noodlottige studententijd heeft Debbie niemand meer vertrouwd. Ergens geeft ze toe dat ze zich zelfs nooit helemaal aan haar man gegeven heeft. De wonde zit zo diep dat haar revanchegevoelens volledig bezit van haar nemen. Net wanneer je vreest voor zelfdestructieve acties, bewijst Debbie dat ze haar meest gewaagde plannen tot in de perfectie kan uitvoeren. En omdat, in de laatste fase, de thriller het van de roman wint, kan wraak oude wonden helen. 

Een messcherpe pen

De niet-gepubliceerde stukken van de 'Lieve Debbie-krantenrubriek' zijn trouwens om van te snoepen... op voorwaarde dat er een randje slechtheid in elk van ons schuilt! Hoewel Freida's (licht) cynische humor in dit boek een heerlijk giftige schrijfster laat zien, weet je dat ze te scherp van geest is om haar lezers alleen entertainment te bieden. Kunnen een man en een vrouw elkaar terugvinden terwijl één van beiden een gruwelijk geheim meedraagt, is een vraag die, ook na de laatste bladzijde, blijft hangen. Maar vooral: hoe kun je wraakneigingen ombuigen naar het loslaten van een pijnlijke ervaring? Psychologen vertellen je dat wraak de wrok niet wegneemt en dus niet goed is voor je geestelijke gezondheid. Hoe zal het Debbie vergaan als de oppervlakkige genoegdoening van de vergelding is weggeëbd? Wat je er ook van denkt, het is zonneklaar dat McFadden er weer in is geslaagd om een volkomen op zichzelf staande wereld met unieke acteurs te creëren!

★★★★

Achter gesloten deuren - Clare Mackintosh

 Arrogante millennials !

'Een leeg dossier betekent niet dat mensen te vertrouwen zijn.

Het betekent alleen dat ze nog niet zijn betrapt.'

Clare Mackintosh heeft nog maar zelden kunnen rekenen op meer dan een driesterrenwaardering van haar lezers. Toch hoop je dat een volgend boek voor een uitschieter zorgt. Lezers zijn nieuwsgierige wezens!

Rupsje Nooitgenoeg

In een wijk met vermogende bewoners is een vreemde inbreker aan het werk. Hij neemt wat kleinoden mee maar laat het kostbare schilderij hangen. Waar is hij of zij naar op zoek? Tegelijkertijd vinden deze huiseigenaars folders van het plaatselijke makelaarskantoor in de bus. Willen deze zakenlui een slaatje slaan uit het onveiligheidsgevoel van de gedupeerden? Als Natasha, een jonge vastgoedhandelaar, vermoord wordt, komen er meer gortige praktijken aan het licht en gaat de aandacht van de politie vol uit naar de gefortuneerden op de Hill. Wie hoog woont, woont mooi én onderscheidt zich van de lui beneden. 

In dit derde deel van de Ffion Morgan-reeks, is de gelijknamige rechercheur nog steeds de impulsieve, emotioneel gedreven politievrouw die vaker dan toegestaan buiten de lijntjes kleurt. Dat maakt haar misschien sympathiek in de ogen van de lezers maar tegelijkertijd ook weinig geloofwaardig op professioneel gebied. In het fictiegenre hoeft niet àlles aan de verbeelding te worden overgelaten. De andere personages komen dan weer onvoldoende tot leven. De uitwerking van deze karakters geraakt niet verder dan de oppervlakte en is dus clichématig. Bijgevolg ontwikkelt de lezer geen band met hen. Bovendien overtuigen 'de bliksemafleiders' niet. Zij slagen er niet in om je op het verkeerde been te zetten.

De boot gemist !

In dit boek over hebzucht en chantage verlies je je in het hoge aantal plotspelers en de eindeloze serie verhaalelementen. Overstoffering is een even kwalijke zaak als inhoudelijke armoede. En te midden van al dit geharrewar komt de constructie van het werkstuk bovendrijven in plaats van het fictieverhaal. Het raamwerk dient het plot te ondersteunen en niet omgekeerd. Het mag duidelijk zijn dat Clare Mackintosh ook deze keer geen al te grote ogen gooit!

★★

De dochter - T.M. Logan

De verliteraturing 

van extreme kwetsbaarheid !

'Jij bent mijn lab, Lauren. 

Jij en Declan en je kinderen en Cassie.' 

Wie op zoek is naar een plot met snelle, verrassende wendingen en een adembenemende spanningsboog moet bij T.M. Logan zijn! In 'De dochter' wordt dat laatste al duidelijk in hoofdstuk twee waarin de diepste angst van een moeder werkelijkheid wordt... een beklemming die haar pas op de laatste bladzijden zal loslaten. 

Je ergste nachtmerrie

Als Lauren haar dochter op de campus van haar universiteit wil ophalen, blijkt dat ze al geruime tijd geen studente meer is en haar kamer door iemand anders bewoond wordt. Bovendien is ze telefonisch niet meer bereikbaar en heeft ze afstand genomen van haar sociale leven. Omdat het even duurt voor de politie een onderzoek start, neemt Lauren zelf het voortouw en gaat daarbij over grenzen die haar naar een wereld brengen waarin alleen het recht van de sterkste geldt. Bij haar én de lezer gaan de alarmbellen steeds luider rinkelen!

Op deze gruweltocht is zoontje Lucas haar steun en toeverlaat. De 12-jarige is haar talisman, de geluksbrenger die meer informatie uit een telefoon kan halen dan een volwassene, misleidend acteurstalent heeft en, als het erom spant, heel koelbloedig kan zijn. Hij is de glimlach op het gezicht van zijn lezend publiek! 

De touwtjes in handen

Hoewel de plotelementen vlot over elkaar heen buitelen, blijft de stijl van de auteur vloeiend en treffend. Hij laat de maatschappelijke lading die vrouw- en misdaadgerelateerd is, op de achtergrond haar verhaal vertellen. Daarnaast is er nog een rolletje voor het gegeven dat een moeder haar verwachtingen niet mag projecteren op haar kind. In deze handeling- en gevoelensgedreven intrige neemt T.M. Logan je mee naar een achtbaan die dwars door een duister spookhuis naar beneden raast! De collega-schrijvers die moeite hebben met het strak houden van de spanningsboog kunnen bij hem in de leer!

★★★★

Slaap zacht - B.A. Paris

Gevangen in je eigen leven !

'Maar ik heb het niet koud.

Het was Damon Parker die over mijn graf liep.'

B.A. Paris is haar handelsmerk altijd trouw! Ze bezorgt haar lezers steeds een vrouw die in erg nauwe schoentjes zit en niet weet hoe ze zich uit de wurgende situatie kan redden. 

In nesten

'Slaap zacht' is niet anders. Omdat Elle zich, gestuurd door haar morele kompas, bemoeid heeft met het vinden van bewijslast voor de veroordeling van een mogelijke moordenaar, heeft ze zich de haat van zijn familie op de hals gehaald. Hoewel er door haar impulsieve gedrag twee doden zijn gevallen, kan ze net aan de gevangenis ontsnappen en krijgt ze bovendien een nieuwe identiteit. Maar daarmee is haar verhaal niet verteld! 

Elle die Nell is geworden draagt een groot schuldgevoel met zich mee. Ze vindt dat ze boete moet doen voor haar onbezonnenheid en geen geluk verdient. Een liefhebbende vriend, trouwplannen, het invullen van haar kinderwens... daar mag ze niet aan toegeven. 'Ik heb me altijd een toekomst voorgesteld waarin ik alleen dood ga, zonder vrienden en zonder familie', zo hard klinkt het vonnis dat ze over zichzelf uitspreekt! Zolang ze anderen niet toelaat in haar leven, is eenzaamheid haar deel.

Opgejaagd

Naast de psychologische lading maakt de spanning natuurlijk ook deel uit van het handelsmerk B.A. Paris. Samen met andere toppers uit het genre zoals Freida McFadden, Jeneva Rose, Marit Vanström, Willow Rose, Sarah Goodwin... is zij in staat om de spanningsboog voortdurend strak te houden. In 'Slaap zacht' ontstaat de onrust en angst uit de risico's die Elle neemt of genomen heeft, en de invloed van de mystery guest die zich in schuin gedrukte woorden tot de lezer richt. Zonder te weten uit welke hoek het gevaar dreigt, voelt de intuïtieve Nell haar stalker dichterbij komen.  

Een kaper op de kust

Voor de kritische lezer dringt een vergelijking met Freida McFadden zich op. Beiden kennen de kneepjes van het vak. Met vaste hand nemen ze je mee naar een plot zonder scheurtjes, een verhaal dat je voorstellingsvermogen nooit tart. En toch... steekt de New Yorkse haar oudere collega naar de kroon. Terwijl Freida's dynamiek je naar het puntje van je stoel drijft, zul je je in het gezelschap van B.A. Paris, behalve op de laatste bladzijden, niet verslikken in je thee. Daarbij stel je ook vast dat McFaddens originaliteit en de afwisseling van haar invalshoeken imponerend is. Hoewel ook zij een herkenbare signatuur heeft, kleurt de inkt van haar letterkrullen telkens anders! De kwalificatie 'cum laude' gaat naar de The big apple!

★★★★