Drie generaties 'gelukkige' wandelaars !
'So weit die Füsse tragen.'
Heel wat mensen hebben een grote droom! Maar tussen droom en daad liggen veel struikelblokken. Alleen als je niet maalt om een flinke uitdaging, kun je iets unieks neerzetten. Bijvoorbeeld een staptocht van 555km met 22.200m aan klimwerk dwars door de Alpen en de Dolomieten. Op een zomerdag in 2023 zet getting-things-done-man-Twan-Huys de eerste stappen op de route die de geschiedenis is ingegaan als 'Het droompad'. Dat dit een enigszins verbloemende naam is, zullen hij en zijn zoon Jack snel merken...
Voor niets gaat de zon op !
Vooral voor de tiener wordt het snel duidelijk dat de tocht geen zondagswandeling is. Pijnlijke blaren en een wespensteek met een felle allergische reactie kwellen hem. En er wordt al gauw acht uur per dag gestapt, geklommen, over gladde stenen gegleden. Als later de hoge toppen in zicht komen, verzuren de spieren, is het weer haast onvoorspelbaar, gapen de afgronden aan de rand van het smalle pad en is er geen berghut om in te schuilen. Wanneer ze bovendien kopje-onder dreigen te gaan in een ijskoude, snelstromende rivier zijn ze de wandelwoede niet meer meester!
Op andere momenten overheerst het geluksgevoel. Dan verliezen ze zich in de vergezichten, de bezwerende stilte, een azuurblauw meer, een driftige waterval, alpenrozen of een zeldzame edelweiss. En 's avonds wacht een herbronnende maaltijd in een Hütte of een Gasthof waar het leuk socializen is met collega-stappers uit verre landen.
Geen licht zonder donker
Toch is dit verhaal veel groter dan een voettocht. Hoewel je op plekken zonder wifi de hectiek en de waan van de dag achter je laat, kunnen slechte tijdingen je op enig moment bereiken. Zo dringt de dood zich schaamteloos een weg door harmonieuze dagen. Eerst sterft vader Frits, de man die van Twan een wandelaar maakte, daarna krijgt een vriend en vakgenoot een dodelijk ongeval. Liefdevolle herinneringen aan leermeester Huys worden zorgvuldig door de stapbladzijden heen gevlochten.
In het 'Het droompad' raken leven en dood elkaar voortdurend aan. Smalle richels met een staalkabel als enig houvast bezorgen zelfs de lezer op de bank koude rillingen. Twan houdt er een nachtmerrie aan over. Ook de oorlog in Oekraïne is niet uit het hoofd te wissen. Jongeren vanaf 17 jaar krijgen nu een dienstplichtbrief van de overheid. Van het prachtige bergkerkhof loopt Jack snel weg. En bijna was de zoon er niet geweest. De passage over zijn risicovolle geboorte in een chaotisch New Yorkse ziekenhuis doet je huiveren.
Beklijvend
Natuurlijk is het ook, en vooral, een boek over vaders en zonen. Over een doorgegeven passie. Over een stamhouder die verder leeft in de zielen van zijn zoon en kleinkind. 'Het droompad' leidt je niet alleen naar sublieme hoogten maar ook naar diepten die staan voor houvast en liefde!
★★★★★