Een dodelijk vuur - Matthew Costello Neil Richards

 De heksen treft geen schuld ! (deel 6)

'Ik kan er geen touw aan vastknopen.'

In dit zesde deel van de Cherringham-reeks komen twee werelden samen: die van de bozige eigenaar van 'Mabb's farm', en die van het bovennatuurlijke waarin kwade geesten met hun vervloekingen de bewoners van de aarde het leven zuur maken. Volgens de dorpslegende komen drie omgebrachte vrouwen uit de tijd van de heksenvervolgingen op de heuvel rond de boerderij spoken. De onterecht gedode slachtoffers zouden hun tragische lot willen wreken door boer Charlie met ratten, zieke koeien en brand de gordijnen in te jagen.

Tegengewicht
Wie slim gebruik - of moet je zeggen 'misbruik? - maakt van het geloof in het paranormale, is Tamara, de in wijde jurken gehulde spirituele schakel tussen het zichtbare en dat wat niet door iedereen waarneembaar is. Sinds het rondzoemen van de vloekverhalen rinkelt de bel steeds vaker in haar winkeltje. Zelfs Jack, de voormalige New Yorkse rechercheur, komt bij haar over de vloer. Maar, gewiekst als hij is, spant hij Tamara net voor zijn karretje. 'In mijn wereld zorgen mensen voor hun eigen vervloekingen', stelt hij nuchter vast. Samen met zijn speurdersmaatje Sarah zal hij de echte boosdoeners ontmaskeren!

Een tandje erbij

Vanaf nummer vier heeft deze novelleserie meer diepgang gekregen! De plots werden rijker en interessanter. Dat geldt ook zeker voor 'Een dodelijk vuur'. In deze laatste vertelling komt het schrijversduo op voor de ratio. Of zoals Emily, de echtgenote van de Anglicaanse pastoor, het zegt: 'Geloven in vervloekingen is gevaarlijk. Het geeft mensen de kans om verantwoordelijkheden te ontlopen.' En dat was net wat de aanstichter van het kwaad van plan was...!

★★★ 1/2

Het penthouse - Catherine Cooper

Ooit komt loontje om zijn boontje ! 

'Er zijn hier al te veel leugens verteld, jarenlang.'

Werelden waarin afgunst en revanche de dienst uitmaken, zijn 'gefundenes Fressen' voor thrillerauteurs! Voor deze mazzel kunnen ze, bijvoorbeeld, bij de muziekindustrie terecht. Wie droomt van status, applaus, geld en roem, waagt er vaak zijn kans. Vooral de boys- en girlsbands die Catherine Cooper in 'Het penthouse' opvoert, passen perfect in dit plaatje. Haar hoofdpersonage, de getalenteerde zangeres Enola, doet er alles aan om de leading lady van 'Breathe' te kunnen blijven. Achter de schermen blijkt het vrolijke meidentrio er een nepimago op na te houden. Angel en Sophie kunnen het bloed van hun rivale wel drinken, niet in het minst omwille van haar relatie met posterboy Max die het gezicht is van de jongensband 'This way up'. 

Het verleden leeft

Als Enola van de radar verdwijnt, wordt er gespeculeerd. Is dit een afrekening? En van wie dan? Van jaloerse groepsleden, van een ontspoorde fan, een dominant vriendje of misschien zelfs van haar verbitterde moeder. Is ze ontvoerd, vermoord of gevlucht voor de hypocrisie van haar bestaan? Om de nostalgische fans tegemoet te komen en tegelijkertijd een laatste keer een slaatje uit hun populariteit te slaan, organiseert hun manager, bijna twintig jaar later, een groots reünieconcert in Las Vegas. De derde podiummicrofoon staat er eenzaam en alleen bij...

In het werk van Catherine Cooper valt vooral het zeer geslaagde thrilleruitstapje naar de Malediven op. Dankzij een aantal originele plotelementen, de lokale sfeer en het dynamische vertelritme levert 'Het resort' veel leesplezier op. Ook 'De cruise' met zijn levendige intrige en goed uitgewerkte personages mag er zijn, ondanks de mindere tweede verhaallijn. Bovendien delen beide boeken hun thematiek met 'Het penthouse': manipulatie, schuldgevoelens, imago(schade), gewetenloosheid en het najagen van een droom. 

Geen hoogvlieger

Maar waar de succesvolle voorgangers konden uitpakken met originaliteit, blijft haar nieuwste kunstje hangen in het simplistische gegeven van de schijnheilige, egocentrische entertainment business. Niets nieuws onder de zon! Zelfs het grensoverschrijdend gedrag bij talentenjachten zoals 'The Voice' krijgt hier een rolletje. Verder is de stijl vrij uitleggerig en mist daarom vaart. Een vuurwerkfontein is 'Het penthouse' dus niet! Gelukkig redden Coopers algemene romantechnische vaardigheden haar jongste telg van de verdrinkingsdood! 

★★★

De touwtjes in handen - Matthew Costello Neil Richards

 Een gespleten ziel ! (deel 5)

'Ik had altijd het idee 

dat jij alles volgens het boekje wilde doen.'

Voor de introductie (inhoud en vorm) van deze novellereeks, lees hier de recensies van deel 1 en 2:

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-aan-de-thames-neil-richards-matthew-costello-klassiek.html

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-op-het-landhuis-matthew-costello-neil-richards-rijk.html

Als de poppenspeler de kinderen van Cherringham weer eens vermaakt met de avonturen van Jan Klaassen en Katrijn, komt er plots een einde aan de voorstelling. Otto, de man die aan de touwtjes trekt, blijkt in elkaar te zijn gezakt en overleden. Terwijl iedereen rouwt om deze alleraardigste inwijkeling van Duitse afkomst, komen Jack en Sarah stap voor stap achter een gruwelijke waarheid. 

De dorpshorizon gaat open

In 'De touwtjes in handen' heeft het speurdersduo voor het eerst te maken met een politiek gegeven binnen een internationale context. Een oud-collega uit Jacks New Yorkse tijd weet wel raad met het duiden van een tattoo die een geheim met zich meedraagt.   

Dit vijfde deel is een bijzonder treffend verhaal! Het samenvallen van de poppenkasttraditie, de zeldzame, vaak oude marionetten en de ware identiteit van de kindvriendelijke verteller levert een beklijvend beeld op. Maar het meest bijzondere is de morele houding van Jack en Sarah bij de afronding van de zaak. Het begrip gerechtigheid vullen ze op een eigenzinnige en toch bevattelijke manier in. Hier bewijzen de auteurs dat je zelfs in een novelle een groot thema kunt aansnijden en de lezer met een verrijkte geest kunt achterlaten!

★★★1/2

Het mysterie van Albert I - Johan Op de Beeck

Mythen sterven niet ! 

'Albert hield zijn legertje in de loopgraven 

waar het leven smerig en onmenselijk was, 

maar er was dus nog leven.'

De dodelijke val van rotsklimmer koning Albert I (1934) is zoals de titel van dit boek het zegt 'een mysterie'. Toch is het ook een controversieel onderwerp waarover, bijna een eeuw later, nog allerlei stemmen hun licht laten schijnen. Was het een aanslag of heeft de afbrokkelende rots in Marche-les-Dames het ongeval veroorzaakt?

Vijandige buren

Complottheorieën over Duitse inmenging of Frans wantrouwen tegenover een vorst die tijdens WO I niet als een mak schaap achter de oorlogstactiek van de zuiderburen liep, zouden moordmotieven kunnen zijn. Bovendien waren gewelddadige, rechts- en linksextremisten in dit laatste land zeer actief. 

Aan Belgische kant speelde de kwestie van het Franco-Belgisch Militair Akkoord dat beide landen sinds 1920 verbond. Vooral voor de Vlamingen stond het pact gelijk aan 'het inmuren van België in het Franse bastion'. Anderzijds probeerde ook Duitsland via propaganda en financiering van de Vlaams-nationalistische pers het touw in de richting van de Rijn te trekken. De prioriteit van koning-soldaat Albert I lag trouwens bij de stabiliteit van zijn land, geen eenvoudige opdracht als je tussen twee grootmachten gesandwicht wordt. Maar wie ook een hand had in de eventuele moordaanslag, nooit zou een burger van naam en faam zelf de trekker overhalen. Daarvoor had je goed betaalde hulpjes die niet om vuile karweitjes verlegen zaten. Wellicht kon je die wel in het explosieve Parijs vinden...

Het plot

Wanneer oorlogsveteraan en detective Romain Goethals van de Staatsveiligheid de opdracht krijgt om het mysterie uit te zoeken, hoeft hij niet naar zijn motivatie te zoeken. Net zoals voor de andere loopgravensoldaten van de IJzer, is de koning zijn held. Albert bracht veel tijd door bij zijn mannen en was geen voorstander van de vleesmolenstrategie van de Fransen. 

Uit het onderzoek dat de speurder tot bij de Naamse onderzoeksrechter Charles Philippart, Waalse getuigen en een deskundige alpinist brengt, blijkt dat de officiële enquête barst van de blunders, lacunes, tegenstrijdigheden, onbekwaamheid... of luiheid. Er was bovendien geen officiële overlijdensakte, noch werd het initiatief genomen voor een reconstructie van de mogelijke misdaad. Moest de magistraat misschien buigen voor intimidatie uit politieke hoek? Als het spoor naar Parijs wijst, is Goethals zijn leven niet meer zeker en wordt het steeds duidelijker dat zijn opdrachtgevers hun handen niet voor hem in het vuur zullen steken. 

Aan elkaar geklonken

Als dit geen roman was, zou de lezer niet kunnen ontsnappen aan een wrang einde. Gelukkig kon de auteur een vriendschap van de hoogste loyaliteit uit zijn schrijvershoed toveren... de onwrikbare verbondenheid van zij die in de Dodengang vochten, de vooruitgeschoven post van de Belgische verdediging die bitter weinig overlevingskansen bood. 

Net zoals in het andere werk van Johan Op de Beeck word je in 'Het mysterie van Albert I' meegesleept door zijn veelzijdige taal, suggestieve kracht en immense verbeelding! Bij hem lees je ook altijd om te leren. Daar zorgt zijn uitpuilende rugzak met weetjes, verbanden en inzichten voor. Jammer genoeg moeten schrijver en lezer het deze keer stellen met enkele ontbrekende puzzelstukjes. Die missende schakels komen helemaal op het conto van de officiële versie van de feiten die tientallen fouten en ongerijmdheden bevat. 

Onopgelost raadsel

'Het mysterie van Albert I' is en blijft een roman', benadrukt de auteur. 'Maar uit de lucht gegrepen is mijn verhaal evenmin.'

Toch heeft dit boek deze poging tot bescheidenheid niet nodig. Het 'openbare aanklagersduo' Goethals-Op de Beeck laat in een gedetailleerd en gefundeerd betoog geen spaander heel van het ambtelijke prutswerk! 

Helaas kunnen de heren niet bij een beëdigde rechter terecht om hun gram te halen. En zo blijft het vermoeden hangen en het antwoord op de kernvraag knagen! Jammer dat we Albert niet meer kunnen vragen waarom hij zijn klimbril niet droeg...

★★★★★

De visser - Mathijs Deen

Twee zonen, twee vermiste vaders !  

'Zijn moeder is dood maar hij denkt aan zijn vader.'

Als Liewe Cupido, rechercheur in Duitse dienst, naar Texel terugkeert om zijn moeder te begraven en het ouderlijk huis te verkopen, vindt hij de logboeken van zijn op zee achtergebleven vader. Het is de hoogste tijd om antwoorden te vinden op de eeuwig terugkerende vragen. De omstandigheden waarin hij overboord sloeg, moeten uitgeklaard worden.  Omdat er heel wat verontrustende tegenstrijdigheden naar boven komen, weet Liewe dat opgeven onmogelijk is. Hoewel hij de nog levende bemanningsleden van de intussen verkochte kotter op de rooster legt, botst hij op het gezegde: 'Wat op zee gebeurt, blijft op zee'.   

Het leven gaat verder... maar hoe?
Ondanks de terughoudendheid is het overduidelijk dat alle betrokkenen worstelen met de herinnering aan die noodlottige nacht. Hun geweten speelt hen parten. Dat geldt voor oom Henk, die de afwezigheid van de familievader enigszins probeerde te verzachten maar ook voor de nog levende bemanningsleden en de politieman van weleer die het dossier te snel moest sluiten. Zelfs de nazaten van een bendeleider die viskotters gebruikte voor het aan land brengen van zware drugs, zitten met onbeantwoorde vragen en die willen ze op een dwingende manier helder krijgen. Had vader Cupido iets met heroïnesmokkel te maken? Daar wil een zoon toch helemaal niet aan denken...

Ook in het sluitstuk van deze Wadden-reeks haalt Mathijs Deen zijn troefkaarten boven. Naast zijn gevarieerde taal en soepele stijl is er ook nu weer het prettig gecompliceerde plot dat enig denkwerk vergt van de lezer. En, gewoontegetrouw, ligt er in 'De visser' iets onder de oppervlakte dat voor diepgang zorgt.  

De schrijver die altijd levert

Dat er aan de verbeelding van deze auteur niets ontbreekt, vertellen je de filmische scènes van het labeur aan boord en het altijd dreigende water dat plots in een kanaalrat kan veranderen. Maar ook de binnenkant van de personages weet hij wakker te schudden. Zo is er de traumatische ervaring van matroos Mees, de frustratie van de nukkige gepensioneerde politieman, de innerlijke strijd van oom Henk en de stille ontdooiing van Liewe die, met dank aan vriendin Miriam, geleerd heeft om te communiceren. Toch mogen ook de actiemomenten niet vergeten worden. Liewes één-tegen-vier-aanpak is een originele vondst!

Helaas... zal deze successerie ons verlaten! Gelukkig niet zonder orgelpunt. Mathijs Deen is erin geslaagd om van de halve Texelaar Liewe Cupido een echter eilander en een visserskind te maken. Op kousenvoeten neemt de lijfspreuk 'Wat op zee gebeurt, blijft op zee' ook bezit van de rechercheur. Dat deze morele gedaanteverandering ingrijpende gevolgen heeft, moet Liewe accepteren. Of de lezer er blij mee is, valt te betwijfelen... En dat is als groot compliment bedoeld!

★★★★★

Mevrouw mijn moeder - Yvonne Keuls

 Een boom die je niet kon verplanten !

'Elk druppeltje cultuur dat ik kon opdrinken, 

moest ik van haar drinken.'

Niet alle moeders houden zich bezig met huishoudelijke taken. Ook de Indische moeder van Yvonne Keuls niet. Dat had alles te maken met het standengevoel dat ze uit de voormalige kolonie had meegebracht. In tempo doelou was er een meid of een knecht voor elke denkbare taak in of rond het huis. Bij dat Indische hoorde ook de corrigerende tik die wel eens pijn kon doen. Dan zwierde ze de puntige hak van een slipper naar het kinderhoofdje of liet ze haar middelvinger tegen een oorlel knallen. 

Een opvoeding op stand

Het speerpunt van nonja's (mevrouw) opvoeding was de cultuur. De tiener Yvonne werd meermaals per week naar het Kurhaus in Scheveningen gestuurd waar haar jeugdabonnement recht gaf op tig voorstellingen. Maar toen ze als volwassene haar intelligentie en gecultiveerdheid wilde richten op een maatschappelijke rol - die van schrijfster en spreker - was mama daar faliekant tegen. Een gehuwde vrouw hoefde geen geld te verdienen, daar had ze haar man voor. Tja, nonja was aan het eind van de 19de eeuw geboren...

Gul was ze wel! Haar 'Indisch' huis stond altijd open voor jongeren die, even of voor jaren, onderdak nodig hadden. De aangespoelden kregen een bed en een keukentafeltje om hun huiswerk aan te maken. Mevrouw Bamberg was trouwens zelf ook een ontheemde. Ze heeft er jaren over gedaan om een paar schoenen te vinden die haar voeten, op een min of meer comfortabele manier, doorheen de Nederlandse winter konden dragen.   

Het zal je moeder maar zijn !

'Het was altijd maar de vraag welke moeder ik zou aantreffen als ik bij haar kwam', schrijft Yvonne Keuls. Mevrouw had een complexe persoonlijkheid waarin plaats was voor een hardnekkige koppigheid, stemmingswisselingen, een logica die ze niet met haar kinderen deelde en een moeilijk hanteerbare relatie met de werkelijkheid. In de laatste fase van haar leven vocht haar aard een onvermijdbaar conflict uit met het verlies van autonomie.   

Het afpellen van die gelaagde ziel was wellicht de grootste uitdaging voor de auteur. Toch is Yvonne Keuls erin geslaagd om een vrouw uit een ander continent en een andere tijd dicht bij de lezer te brengen! Maar wie nog dichter bij nonja komt, is de dochter zelf. Net als de jonge drenkelingen die mama op het droge trok, heeft Yvonne zich al schrijvend om het lot van kwetsbare kinderen bekommerd. Bovendien is schrijven hetzelfde als verhalen vertellen... en dat kon de geboren Soendanese als de beste. Iets verrassender is dat bij een bezoek aan de Indonesische nonja doekoen (mevrouw toverdrank) Yvonnes Westerse rationaliteit een beetje gaat wankelen ten voordele van de Oosterse magie!  

★★★★1/2

De indringer - Freida McFadden

Van slachtoffer naar dader 

is slechts één stap ! 

'Ik heb een zwak voor het idee 

dat kindermishandelaars krijgen wat ze verdienen.' 

Het aanhoudende succes van haar boeken heeft Freida McFadden deels te danken aan haar variërende aanpak. Al haar stand alone's hebben een eigen identiteit. Zo biedt 'De indringer' je, van de eerste tot de laatste bladzijde, een door heftige spanning gedreven plot. De hartslag van de lezer komt nooit tot rust. Zowel de interactie tussen de personages als hun woonomstandigheden en een geselende storm zorgen voor een valkuilscenario waaruit ontsnappen bijna onmogelijk is. Tegelijkertijd word je geconfronteerd met een schokkende morele kwestie.

De plotspelers

De voormalige docente Casey heeft zich, om redenen die later in het verhaal duidelijk worden, teruggetrokken in een afgelegen blokhut. Tijdens het nachtelijke noodweer merkt ze dat een jonge tiener zich schuilhoudt in haar schuurtje. Hoewel het meisje onder het bloed zit en een mes in haar hand houdt, opent ze haar huis voor het bange kind. Van dan af speelt er zich een mentaal kat-en-muisspel af waarbij het wantrouwen tussen beiden nooit verdwijnt.

In een tweede lijn volg je Ella, een verwaarloosde en mishandelde dochter van een alleenstaande moeder. Dit is McFadden op haar best! In deze hoofdstukken zorgt de combinatie van een grootse verbeelding en bovengemiddelde intelligentie voor meeslepend proza! De machtsverhouding tussen de volwassene en het kind doet je huiveren. Ook de morele chantage van de moeder is een sterk element.     

Niet alleen entertainment !

Wat de thematiek betreft, heeft de schrijfster heel wat hooi op haar vork genomen. Zo waagt ze zich aan: kwetsbaarheid tegenover weerbaarheid, sociaal isolement, pestgedrag, falende ouders of andere opvoeders en het thema uit de titel van deze recensie. Toch gaat het grote punt dat ze wil maken over een eeuwenoude vraag. Mag je voor eigen rechter spelen als je vindt dat overheidsinstanties je in de steek laten? Wellicht hangt het antwoord af van hoe je de kwestie benadert, emotioneel of rationeel. Gevoelsmatig zul erg meeleven met slachtoffers zoals Ella en Nell. Tegelijkertijd weet je ratio dat rechtspraak volgens afgesproken regels moet gebeuren en niet het resultaat mag zijn van de willekeur van burgers. Als dat laatste het geval is, dan regeert het recht van de sterkste en is rechtvaardigheid ver te zoeken!

In de slotfase verrast McFadden je met enkele mooie twists and turns. Op die manier krijgt de climax een ontroerende toon die je glimlachend en enigszins opgelucht achterlaat. Zelfs een hartverscheurend verhaal kan een arm om je schouders leggen!

★★★★★

De passagier - Chloë van Silfhout

Een nobele daad met een prijskaartje !

'Ik ben verloren. Maar wel thuis.'

Chloë van Silfhout is geen nieuwe maar wel een vrij onbekende naam. Dat maakt je nieuwsgierig. Kan ze voldoende gewicht in de weegschaal leggen om een plaats op te eisen tussen de Nederlandse kwaliteitsauteurs?

Veel voor de kiezen...

Door het verhaal te laten starten in Zuid-Portugal waar een bestuurder met zelfmoordgedachten op voetgangers inrijdt, heeft ze een setting en invalshoek gecreëerd waarbij ze ver van de polderthrillers blijft. Een origineel idee valt altijd op. Als stewardess Tess één van de slachtoffers blijkt te zijn, breekt er voor haar vriendinnenclubje een lange rouwperiode aan. Wanneer het drietal een jaar later naar het zuiden reist om haar te gedenken, worden de onbeantwoorde vragen alleen maar talrijker. Terug thuis volgen verontrustende ontwikkelingen elkaar op. In korte tijd veranderen de ooit zo hechte banden in wederzijdse verwijdering en stroeve communicatie. En dan moet de echte ontnuchtering nog komen...

Hoewel de schrijfster taal en stijl goed in de vingers heeft, woorden en zinnen laat variëren en in elkaar vloeien, moet je vaststellen dat ze in het grootste gedeelte van het boek te weinig plotelementen aandraagt en dus wijdlopig is. Als de handeling, of zoals je wilt, de spanning toeneemt, wordt de voortgang snel onderbroken door lang uitgesponnen zelfreflecties en onderling gepraat. Te veel beschouwingen zorgen voor uitleggerigheid en daar is fictie niet mee gebaat. Een spanningsboog bouw je langzaam maar gestaag op zonder dat het elastiek breekt! 

Neem de lezer ernstig !

In de eindfase gebeurt net het tegenovergestelde. Daar buitelen de plotelementen voortdurend over elkaar heen. Je wordt overstelpt door uit de lucht vallende puzzelstukjes. De onderstoffering wordt dus overstoffering, een euvel dat, naast het leescomfort, ook de geloofwaardigheid ondermijnt. 

En terwijl het basisperspectief origineel is, laat Chloë van Silfhout zich toch verleiden tot een feel good sfeertje van aantrekkelijke, langbenige vrouwen en charismatische mannen die tot de hogere middenklasse behoren. Ook het stewardessgehalte van Tess draagt bij tot een evasieve droomwereld.  Voor deze aanpak zal zeker een lezerspubliek bestaan maar... als je wil opvallen en een nominatie voor een literaire prijs in de wacht wil slepen, dan moet je uit een ander vaatje tappen. Met de gedachte die blijft hangen als je dit boek dichtklapt, kom je al een eindje: terwijl Tess door de vriendinnen gewantrouwd wordt, heeft ze, in naam van de vriendschap, een grootse daad gesteld! 

Het ongevraagde advies luidt: lees het werk van de beste collega's en probeer hun meest geslaagde verhalen te evenaren! En neem een redacteur onder de arm die de grove borstel bovenhaalt! 'Less is - nog steeds - more', ook als het over de grande finale gaat!

★★1/2

Het einde schrijft zichzelf - Evelyn Clarke

De ontmaskering 

van het literaire establishment !

'Woorden kunnen liegen, 

maar het lichaam spreekt altijd de waarheid.'

Zeven hongerige auteurs die hun plaats willen veroveren op de bestsellerslijst, wordt gevraagd om in het geheim het laatste boek van een overleden successchrijver te voltooien. Gezien de clichématige thema's van veel crime novels, is deze invalshoek een verademing... maar ook een niet te onderschatten uitdaging. Stel je het werk van de poppenspeler maar eens voor! Hoeveel hoofd- en nevenpersonages moet hij, in de maat of helemaal uit de toon, laten dansen? En hoe kun je het onderwerp literatuur verbinden met spanning zonder in stereotypen te vervallen?  

De messen geslepen
De zeven 'midlisters' krijgen een weekend lang de tijd om hun werkstuk kant en klaar in te leveren. Omdat de winnaar fors betaald krijgt en bovendien een drievoudig boekencontract mag ondertekenen, is de competitiegeest al meteen om te snijden. De haantjes-de-voorste willen imponeren, dagen hun tegenstanders uit en proberen hun ego's te doorprikken. 'Met mededogen gaat hij deze wedstrijd niet winnen', houdt Jaxon zich voor. 

Terwijl de ene de rust bewaart, lopen anderen tandenknarsend rond. De Texaanse spierbundel Jaxon, bijvoorbeeld, loopt over van frustratie omdat zijn uitgever afzag van verdere samenwerking. Millie is dan weer jaloers op jongere YA-auteurs. In het genre dat zij beoefent, geldt 'hoe jonger, hoe populairder'. Zelfs de benjamin van het gezelschap, Cate, worstelt met rancune ten opzichte van het uitgeverswereldje. Haar moeder heeft een levenslange, vruchteloze strijd gevoerd om haar manuscripten gepubliceerd te krijgen. En het schrijversduo Sienna en Malcolm verliest zich in onderlinge conflicten. Zij zullen het 25-jarig jubileum van Nicci French niet evenaren! 

Op de korrel genomen

In dit debuut schuwt Evelyn Clarke de kritiek op de boekenelite allerminst! De iconische dode, Arthur Fletch, is een narcist die zijn bibliotheek gevuld heeft met alle edities en vertalingen van zijn eigen werk. In de rest van zijn huis domineren jachttrofeeën, morbide verzamelobjecten en een gedetailleerd schaalmodel van zijn eigen woonst die ook het huis is van zijn hoofpersonage Julia Petrarch.  

In het uitgeverswereldje dat dit auteurskoppel gecreëerd heeft, zijn redacteuren of het bevoorrechte familielid van de baas of een bitcherige carrièrevrouw. Evelyn Clarke gebruikt ook de term 'wegwerpschrijvers', scribenten die door literair agenten en de uitgeverij aan het lijntje gehouden worden, gereduceerd tot markt-gerelateerde producten. Of zoals één van de wedstrijdbeesten het uitdrukt: 'Je moet tegenwoordig niet alleen je werk maar ook jezelf in de markt zetten.'     

Welk boek ben ik aan het lezen?

'Het einde schrijft zichzelf' is een verwarrend boek. Niet wat de constructie of ontwikkeling betreft, maar wat de toon en stijl aangaat. Dat klinkt cryptisch... Het is dan ook niet makkelijk uit te leggen. Heel lang ga je mee met het verhaal zoals dat in de vorige alinea's verteld wordt: een scherpe, kritische visie die het menselijk tekort koppelt aan een commerciële wereld die alleen aan de buitenkant een cultureel gezicht heeft. En daaronder ligt een spanningsveld, net zoals bij een doorsnee thriller.

Als, met het vorderen van de bladzijden, het verhaal aan geloofwaardigheid verliest (voorbeelden zouden spoilers zijn), begin je er anders naar te kijken. Het uiteindelijke lot dat de personages moeten ondergaan zou je een over-the-top-behandeling kunnen noemen. Kort daarna verandert de toon van verhalend naar betogend wat het leescomfort en -plezier geen dienst bewijst. Bovendien blijkt uit het nawoord dat het de bedoeling was om een satirisch plot te schrijven. Pas in het laatste deel komt die spottende klankkleur bovendrijven. Je mag de lezer inhoudelijk op het verkeerde been zetten maar niet wat de vorm betreft! Trouwens, een klassieke benadering, een plot gedreven boek met een goed uitgewerkte, tot nadenken stemmende achtergrond, zou een veel beter idee zijn geweest!

★★★

Gerard Heineken - Annejet van der Zijl

De man die een steen verlegde in de rivier !

'Zoals gewoonlijk was Gerard er snel bij 

als het om nieuwigheden ging.'

In deze verhalende biografie over de founding father van het bierbedrijf Heineken plaatst Annejet van der Zijl een ambitieuze jonge hond in zijn generatie en zijn tijd.   

Wie jong is heeft de toekomst !

Toen Gerard Heineken in 1841 geboren werd, was van de Gouden 17de Eeuw alleen nog vergane glorie over. Door oorlogen, zwak bestuur en technische achterstand had de handelsnatie de aansluiting gemist met landen die vol inzetten op innovatie en industrialisering. Als Gerard 22 jaar later kiest voor het overnemen van een Amsterdamse brouwerij is dat een gedurfde keuze. Bier was bederfelijk, had veel zorg nodig en vond maar moeizaam zijn weg naar de klant. Toch past deze uitdaging bij hem en zijn goed opgeleide vrienden, een nieuwe generatie die de vastgeroeste standenmaatschappij zat is en de wereld wil bestormen.  

Gebruikmakend van het aantrekkende economische klimaat en de nieuwe technieken, zoals een revolutionair koelsysteem, krijgt de Heinekens Bierbrouwerij Maatschappij (HBM) de wind in de zeilen. Toch heeft de succesformule ook heel wat te maken met de niet-aflatende inzet en het zakeninstinct van directeur Gerard die berekende risico's niet uit de weg gaat. Ondernemen is durven maar ook strijden. Dat laatste kan zich afspelen in de bestuurskamer van zijn inmiddels gefuseerde onderneming, maar ook bij het te lijf gaan van stijgend grondwater als gevolg van slordige inpolderingswerkzaamheden in de buurt of bij stevige concurrentie uit Duitsland en van de Amstel-bierbrouwer. De HBM komt geregeld in zwaar weer terecht!   

De Belle Époque

Tussen de jonge ondernemingen en de stad ontstaat een wisselwerking. Met de organisatie van de Wereldtentoonstelling van 1883 zet Amsterdam zichzelf weer op de wereldkaart. Een nieuwe Gouden Eeuw breekt aan. Sloop- en bouwwerken volgen elkaar op, spoorverbindingen maken een einde aan de trekschuit, de bedrijfswinsten vloeien deels naar sociale en culturele projecten en het lagerbier met de forse schuimkraag vervangt het luxe herenbier. Industrie mag nooit stilstaan, vindt Gerard!

Hoewel Gerard Heineken geprezen wordt om zijn goedhartigheid, vergevingsgezindheid en talent voor vriendschap, wordt zijn reputatie danig geschaad door een aanhoudende lastercampagne van zijn schrijvende en publicerende schoonzus. De verbitterde Willy Tindal richt haar pijlen op de hele bourgeoisie maar vooral op haar familie. Haar in Trumpiaanse taal neergepende roddelboekjes vinden gretig aftrek in de stad. 'Waar rook is, is vuur' moeten veel lezers gedacht hebben. Wat eerder had het gerucht dat Gerard niet de biologische vader van zijn zoon was, zijn imago al een deuk bezorgd. Als hij in 1893 een plotse dood sterft, verdwijnt zijn nagedachtenis snel uit de familiegeschiedenis. Waren deze privé-aangelegenheden daar de oorzaak van? 'Alles lijkt in rook te zijn opgegaan, waarschijnlijk letterlijk, door één van de vele schoorstenen van Villa Heineken', schrijft zijn biografe met een ondertoon van spijt en gekwetst rechtvaardigheidsgevoel. 

Laat de doden opstaan !

Ook de herinnering aan heel bijzondere mensen kan snel vervliegen. Een aantal van hen wordt later, soms veel later, opnieuw in het licht gezet. Dat geldt, bijvoorbeeld, voor hen die het pad van Annejet van der Zijl kruisen. Zij kunnen rekenen op de precisie en het uithoudingsvermogen waarmee de historica zich door familiearchieven en andere bronnen heen werkt om hen het laatste woord te kunnen geven en... om de leergierigen onder ons op hun wenken te bedienen! 

'Een man met Ausdauer' zouden zijn Duits-Nederlandse voorouders over pionier Gerard zeggen. Geen enkele lezer zal hen tegenspreken! 

★★★★★

Moord op het landhuis - Matthew Costello Neil Richards

 Reken je niet te snel rijk ! (deel 2)

'Een heel leven van boeken lezen 
was in een doorweekte brij veranderd.'

In een detectivereeks over een Engels dorp op een half uurtje rijden van Oxford, mag een enigszins bouwvallig landhuis met een geheime kamer niet ontbreken. Als op een nacht brand uitbreekt en de bejaarde bewoner het leven laat, heeft zijn mantelzorgster bedenkingen bij de omstandigheden rond zijn dood.   

Het geheim van de dode

Meteen schieten Jack en Sarah, de speurders uit het eerste deel (Moord aan de Thames), uit de startblokken. Terwijl de yank doet waarvoor hij is opgeleid, leert Sarah snel. Ze is niet bang voor onaangename confrontaties en durft lastige vragen te stellen. Met enig doordouwen krijgt het steeds beter ingewerkt stel verdachten en getuigen aan de praat. 

Het wordt snel duidelijk dat de drie kinderen niet samen door één deur kunnen en het getouwtrek om de erfenis in volle gang is. Maar welke weg leidt naar de waarheid? Is het misschien de trap naar de geheime kamer? Of moeten de detectives naar een ver verleden en een wereld die niet meer bestaat?

Vakkennis

Het is knap dat Costello en Richards de beperkte mogelijkheden die een novelle hun biedt, optimaal benutten. Al hun personages krijgen een gezicht en een achtergrond, de interactie tussen de speurders uit zich in prettig lezende dialogen, het tempo van het plot past netjes in het geringe aantal bladzijden en de stoffering is ruim voldoende om de aandacht van de lezer vast te houden. Voeg daarbij de ietwat magnetiserende sfeer die over deze verhalen hangt, en je wil altijd weer naar het volgende deel. Nog vierentwintig te gaan!

★★★

Spreken is zilver - Matthew Costello Neil Richards

 Een misleidende tongval uit de Midwest ! 

(deel 4)

'Jack wist dat soms de middelen het doel heiligden, 

maar dit was anders.'

Voor de introductie (inhoud en vorm) van deze novellereeks, lees hier de recensies van deel 1 en 2:

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-aan-de-thames-neil-richards-matthew-costello-klassiek.html

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-op-het-landhuis-matthew-costello-neil-richards-rijk.html

'Spreken is zilver' zegt de titel, 'zwijgen is goud', zegt het spreekwoord. Hoe je mensen die de kiezen op elkaar houden kunt aansporen tot loslippigheid, is een uitdaging waaraan rechercheurs niet ontsnappen. 

Wie wil de buit voor zichzelf?

In dit vierde deel van de Cherringham-reeks moeten Jack en Sarah al hun creatieve talenten aanspreken om de daders van de verdachten te kunnen onderscheiden. Wanneer twee klaplopers met een metaaldetector een artefact uit de Romeinse tijd ontdekken, blijken alle betrokkenen op zwart zaad te zitten: de noodlijdende pachtboer, de bezitster van de akker die tot de verarmde plattelandsadel behoort, de gelukkige vinders en zelfs de professor emeritus in de oudheidkunde... die het zonder pensioenuitkering moet stellen. Als de kostbare schaal uit een kluis verdwijnt, zit het speurdersduo met de handen in het haar!

Even is er een eureka-moment. Maar wat doe je met onrechtmatig verkregen bewijs? Dan kun je alleen maar bluffen op z'n Texaans...

Het stukje theater dat bij de ontknoping wordt opgevoerd, levert erg prettig leesmateriaal op! 'Spreken is zilver' is wellicht het meest geslaagde deel van alle vier!

★★★   

Moord aan de Thames - Neil Richards Matthew Costello

 Klassiek en Brits ! (deel 1)

'Dit was vast heel vreemd voor hem,

alsof hij in een of andere gezellige Britse detectiveserie

 terechtgekomen was.'

Richards en Costello schrijven novelles, boekjes van minder dan honderd bladzijden. In dit genre kun je veel minder plotelementen en personages ontwikkelen. Ook de periode waarin het verhaal zich afspeelt is noodgedwongen korter en van een tweede plotlijn is al helemaal geen sprake. Toch is het de moeite waard om af en toe uit te zoeken wie binnen deze grenzen een onderhoudende en coherente intrige kan uitwerken.

Een Britse yank

Hou je van de Britse plattelandssfeer, dan kun je je overgeven aan één van de zesentwintig delen rond grafisch vormgever Sarah en de uit New York aangespoelde bootbewoner Jack die ooit een doorwinterde grootstadrechercheur was. Dankzij de tegenstellingen tussen hen vormen ze een ongewoon maar complementair speurdersduo. In dit eerste deel wordt Sammi, de jeugdvriendin van Sarah, dood aangetroffen op de oevers van de Thames. Omdat de conclusie 'zelfmoord' niet overtuigend klinkt, hebben de Yank en zijn maatje hun eerste zaak beet. 

Ook het dorp aan de rivier heeft een eigen karakter. Mensen die op elkaars lip leven, zijn voorzichtig met het delen van informatie of meningen. Bovendien leeft de gemeenschap van het watertoerisme. De enige politieagent houdt verontrustend nieuws dus bij voorkeur onder de pet. 

Leesplezier

'Moord aan de Thames' is een authentiek verhaal dat waardering verdient. Met deze levensechte personages, inspirerende setting en heel aardig recherchewerk zou dit auteursteam een volwassen detective kunnen schrijven. Als ze wat meer plotdraden hadden kunnen weven, was de ontknoping wellicht wat complexer en verrassender geweest. Ook de IT-vriend van Sarah, die gezicht noch stem krijgt, had zijn voordeel kunnen doen met een tweetal extra bladzijden. Zelfs een novelle moet die ruimte kunnen creëren. Toch nodigt dit kleine broertje van 'Midsummer Murders' uit tot het lezen van de vervolgdelen!

★★★

Moord bij maanlicht - Matthew Costello Neil Richards

De koekjesmoord ! (deel 3)

'Je ziet zo dat ze boekhandelaren zijn, dacht Jack.'

Voor de introductie (inhoud en vorm) van deze novellereeks, lees hier de recensies van deel 1 en 2:

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-aan-de-thames-neil-richards-matthew-costello-klassiek.html

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-op-het-landhuis-matthew-costello-neil-richards-rijk.html

In dit derde deel liggen de rivierschuiten en aken nog steeds aan de oevers van de Thames die Cherringham doorkruist. En naar aloude plattelandsgewoonte bloeit het verenigingsleven in het Cotswolds dorp. Na een repetitie van het koor Iaat de naar huis stappende Kirsty het leven. Zou ze een fout koekje gegeten hebben bij de afsluiting van de zangavond? Zoals iedereen weet heeft Kirsty last van een dodelijke allergie voor pinda's. En waarom werkte haar levensreddende adrenalinepen niet? Genoeg verontrustende vragen om het speurdersteam Jack en Sarah tot actie te bewegen.

Via een gladde makelaar, een plaatselijke bankdirecteur met een zwak voor vrouwen, twee boekhandelaars en de piano spelende boze heks, kunnen de yank en de webdesigner het mysterie ontrafelen. 'Moord bij maanlicht' neemt de Anglofiel mee op een onderhoudende, sfeervolle armchair travel! 

★★★

De oppas - Sophie Stava

Een doortrapte 'pas de deux' !

'Ik dacht dat dit de manier was 

om te maken dat mensen van me hielden.'

In 'De oppas' voeren twee vrouwen die van elkaar verschillen maar ook veel gemeen hebben, een rollenspel op waarbij ze heel wat te verliezen hebben.

Geen zondagskind

Als de pas ontslagen Sloane de nanny wordt van een welgesteld gezin in Brooklyn, hoopt ze weer voor enige tijd een vast inkomen te hebben. En omdat ze weet dat een sociale achtergrond met enig aanzien je helpt bij het krijgen van aandacht en waardering, is ze gewend geraakt aan verzinsels over haar leven. Zonder leugens zou ze het vaderloze kind zijn en de zielige, jonge vrouw met een behoeftige moeder.  

In haar ogen heeft de rijke Violet alles wat je maar kunt wensen, een woest aantrekkelijke man inbegrepen. Toch is ook Violet een beschadigd mens, stuk gemaakt door dominante ouders en hun verstikkende opvoeding. Zelfs mister perfect, Jay, heeft zijn onbetrouwbare kantjes. Ze is minstens zo eenzaam als Sloane, die de wat stijlvollere naam Caitlin heeft aangenomen, en vooral verzuurd. Toch merkt de nanny daar helemaal niets van. Ook Violet begrijpt de kunst van het acteren... en het bedenken van een uitgekookt stappenplan!

Personages tussen wit en zwart

Wat het verhaal van deze twee vrouwen echtheid geeft, is de vriendschap die ze voor elkaar voelen. Ze worden niet herleid tot karikaturen die helemaal samenvallen met hun listig draaiboek. Violet en Caitlin cirkelen als sterdansers in een 'pas de deux' om elkaar heen. Stava's choreografie over vriendschap en verraad overtuigt! Het bijna-zussen-gehalte wordt steeds sterker... tot andere emoties de bovenhand krijgen en het thrillerkarakter het plot overneemt. Na een iets te wijdlopige aanloop volgt een ontroerend slot met een verrassing van formaat op de laatste bladzijden. Ook bij deze ontknoping slaagt de schrijfster erin je genuanceerd naar haar personages te laten kijken.   

Hoewel een man de aanjager van deze intrige is, toont Sophie Stava aan dat vrouwen die zich willen bevrijden van hun verleden, niet noodzakelijk elkaars concurrenten zijn en niet hoeven te pleasen om geliefd te zijn. Of je, net als zij, bij zo'n ontvoogding het recht naar je hand mag zetten, daar hoef je niet lang over na te denken. Ontembare revanchegevoelens laat je best over aan de verbeelding van auteurs. Zij zullen ze wel in acceptabele fictiebanen leiden!

★★★★

Ontvolgd - Bregje Rebergen

Om de tuin geleid door schijnwerelden !

'Jouw tijd is gekomen om te doen 

waar we als man voor gemaakt zijn.'

In dit derde deel rond Officier van Justitie Rixt van Leeuwen daal je af naar het darkweb, de plek waar de gebruikelijke zoekmachines, zoals Google, geen toegang hebben. Het is het anonieme schuiloord van politieke activisten in dictatoriale landen maar ook van criminelen die in drugs of wapens handelen of van andere burgers die de omgangsvormen van onze samenleving niet willen respecteren. Een perfecte hang out, dus, voor thrillerpersonages!

Kassa, kassa !
Toch is het startschot van dit plot voor Beau, een ijdele en vooral ambitieuze influencer die zich voor het karretje laat spannen van haar manager en zijn vrienden uit de reclamebusiness. Je hoort de kassa al rinkelen! Ook voor haar partner, de AI-expert Arjen, is een dubieuze rol weggelegd. Als blijkt dat de mannen de afspraak met Beau erg vrij interpreteren, moet ze haar improvisatievermogen en weerbaarheid aanspreken om aan het langste eind te kunnen trekken. 

Omdat workaholic Rixt en haar team lange tijd de schijnwereld van de influencers niet van de echte kunnen onderscheiden, verliezen ze kostbare tijd. Dat de bravoure van de snelle jongens hen uiteindelijk de das omdoet, is een meevaller. Maar als de hachelijke situatie zich herhaalt, is het rechercheteam niet meer bereid om de handen uit de mouwen te steken... tot twee tieners een verband met het darkweb ontdekken. Rixt moet even slikken als ze beseft dat ze niet vertrouwd is met de Tor-browser en het surfen in de krochten van het internet. In deze high tech-maatschappij word je snel oud. Ook de AI-filmpjes van Arjen zijn bedoeld om te misleiden. En wat gezegd van de manipulatieve Beau? Toch ben je opgelucht dat ze een kat met zeven levens is!

Rechtsstaat onder druk
'Ontvolgd' is geen boek om blij van te worden. Rixt en haar medewerkers worden op snelheid gepakt. Als aan het eind van de rit het dossier wordt dichtgeklapt, valt er niet veel te juichen. Het s-woord van de Officier van Justitie is veelzeggend. Je kunt je niet voorstellen dat de spons meteen over de slaaparme nachten gaat. Of over de gebruikte financiële middelen. En als lezer ontkom je niet aan het idee dat de rechtsstaat sinds enige tijd wat wankel op de benen staat. Door het versmelten van boven- en ondergrond worden politie en justitie in een wurggreep genomen. 

Daarnaast is 'Ontvolgd' een aanklacht tegen het machogedrag van een flink aantal mannen. Dat kan zo maar ontaarden in agressie en misbruik van vrouwen. En als je onder de radar van het darkweb blijft, dan kun je onder gelijkgestemden lekker seksistisch schelden of sadistisch lachen om een afgetuigde vrouw. Met dit krachtig gecomponeerde verhaal heeft Bregje Rebergen niet alleen een uiterst onderhoudend plot afgeleverd maar ook een verontrustende vinger aan de pols van onze tijd gehouden!

★★★★★

Survival mind - Bernice Notenboom

 Leren lezen en schrijven in de wildernis !

Survival mind = 

'Weigeren om de barrières van het leven als barrières te zien!'

Een aantal mensen kan de uitdaging niet weerstaan om over fysieke en mentale grenzen te gaan. En een enkeling gaat daarin tot het uiterste, tot waar je de dood in de ogen kijkt. In haar nieuwste boek onderzoekt avonturierster Bernice Notenboom waarom iemand de hachelijkste omstandigheden overleeft en een ander niet. En dat heeft zelden met geluk te maken! 

Kom beslagen op het ijs!
In 'Survival mind' legt ze aan de hand van ervaringsverhalen uit over welke mentale eigenschappen, kennis en praktische vaardigheden je moet beschikken om jezelf te kunnen redden als de nood het hoogst is. En dat is heel wat: helder blijven nadenken, paniek geen kans geven, concentratie behouden, toepassen wat je geleerd hebt en, als je kunt, aan fawning doen. Hierbij gebruik je je lichaamstaal om een dier met een dreigende houding (beer, wolf...) ervan te overtuigen dat je te vertrouwen bent. Ook leken kunnen zich deze aanpak makkelijk toe-eigenen! Fawning, dat vleierij betekent, is trouwens een onterecht gebruikt woord. Vleierij is geen synoniem van respect. In dit geval probeer je niet alleen jezelf te beschermen maar druk je ook je liefde uit voor het dier dat nodeloos bang voor je is en daarom zijn 'stekels' opzet. Maak jezelf klein en de wolf zal zijn kop buigen en zijn staart tussen de poten leggen. Lees meer hierover in 'De wijsheid van wolven' van Elli Radinger.

Mocht de situatie toch uiterst kritiek zijn, dan is er altijd, zoals Jon, een bevriende avonturier, het noemt, een wormgat. Blijven geloven in een uitweg is de boodschap! Een toegewijde survival expert doet er natuurlijk alles aan om dramatische omstandigheden te vermijden. En dan kom je uit bij het vermogen om rationeel en positief te denken, samen te werken met je mede-explorers i.p.v. de competitie met hen aan te gaan (niet als een aap die zich op de borst klopt een berg oprennen), te volharden, te luisteren naar je instinct en de overlevingstechnieken om te zetten in concrete acties. Je moet kunnen denken: 'Wat ik nodig heb, kan ik zelf oplossen.'

Een vijandige omgeving
Welke rol deze eigenschappen spelen wordt duidelijk bij het lezen van verhalen uit de eerste hand. Bernice laat je naar water en koelte snakken in de gortdroge rotswoestijn van Utah, kennis maken met een Inuit-gezin in Arctisch Canada, waar je overleeft dankzij eindeloos geduld, humor en een subtiel oriëntatievermogen, en naar de hoogste berg ter wereld, de Everest, die schoonheid en genadeloosheid combineert en soms, in weerwil van de boeddhistische beschermingsrituelen, een menselijk offer vraagt.

'Welke mensen willen met doodsverachting een avontuur aangaan?' vraag je je af. 'Je wordt geboren als avonturier', is het antwoord van Bernice Notenboom. 'Er zit een verslavende kant aan expedities. Je leeft om iets geweldigs mee te maken.' Stel deze vraag aan monnik Geshe in het Nepalese bergdorp Pangboche (op 4.000m hoogte) en hij zal je zeggen dat hij het niet begrijpt. Boeddhisten zijn op zoek naar innerlijke rust, het zijn geen strebers. 

Zelfs voor thuisblijvers

Ook voor wie niet grensverleggend wil leven, is dit boek onderhoudend en leerrijk. Je eigen leven laten spiegelen in dat van anderen, levert altijd inzichten op. Misschien wil je toch vaker de natuur in, een betere balans vinden tussen het jachtige en sereniteit, overprikkeling en stilte, consumptie en ecologie. In 'Survival mind' kunnen zelfs details je verrassen. Zo kan cayennepeper je redding zijn bij extreme koude. En beschermt het vetweefsel in de hoge jukbeenderen de Inuit tegen diepvriestemperaturen. Hou er wel rekening mee dat je voor deze leunstoelexpeditie een kleine prijs betaalt in de vorm van angstdromen over tientallen meters diepe gletsjerspleten waarin mensen kunnen verdwijnen. Als dat je overkomt, heb je toch een dosis geluk nodig! Misschien is er dan wel een Indiase legerbrigade in de buurt...

★★★★1/2

Eén van ons - Lucy Clarke

Van de roze wolk gevallen !

'We waren degenen die haar op een sokkel hebben geplaatst.

En wij waren ook degenen die haar daar vanaf trokken.'

Uit de in het Nederlands vertaalde boeken van Lucy Clarke blijft je vooral 'Onderstroom' bij, een tropische vakantietocht die zijn idyllisch karakter langzaam maar zeker inruilt voor een dreigend, zelfs inktzwart avontuur. Als de maskers afvallen, kijk je diep in de onbetrouwbare lagen van de menselijke ziel. Toch maakt Lucy Clarke altijd ruimte vrij voor invoelbaarheid. De rugzak die sommigen met zich meedragen, kan behoorlijk belastend zijn!

Zeepbel

Zo is het ook in 'Eén van ons'. Op een droomlocatie in Griekenland vieren zes vriendinnen het aanstaande huwelijk van Lexi, de spilfiguur van het clubje. Met de hulp van ouzo en bubbels wordt er hard gezongen en wild gedanst. Je zou denken dat het leven een feest is. Maar als het ene dominosteentje valt, dan volgt de rest vanzelf. Er zijn te veel frustraties die hun weg naar buiten zoeken en hier en daar is er een rekening te vereffenen. 

Diverse thema's stofferen het plot: waarheid of leugen, pleasen of trouw zijn aan jezelf, bang zijn voor het onbekende of durven te gaan voor je dromen, moeder- en vaderschap, mannelijke superioriteit en natuurlijk escapisme tegenover werkelijkheid. 'Zoveel fantasieën, zo snel opgebouwd, zo snel verloren,' verzucht één van de vriendinnen.

Onbevredigend

Ondanks de cryptische verhaalelementen en het psychologische inzicht, blijft 'Eén van ons' te lang een lichtvoetig en wijdlopig boek, 448 bladzijden vol blauw water en 'wining and dining'! In vergelijking met 'Onderstroom' of 'De hike' wordt de spanning eindeloos uitgesteld en wordt ze nooit snijdend. De Clarke-formule wordt te breed uitgesmeerd. Helaas moet je vaststellen dat deze auteur veel beter kan en hopen dat de uitgeverij volgende keer een boek uitzoekt dat haar talent recht doet. Misschien komt haar nieuwste daarvoor in aanmerking (Engelstalige publicatie 09.04.26): 

★★★

De sluis - Yvo Kühling

 Hoe een dode eend je de das om doet!

'Sommige dingen weet je al zeker als je dertien bent.'

Klinkt 'Moord in de Groote (met twee o's) Zeesluis' niet een beetje als 'Moord op de Nijl' of 'Moord in de Oriënt-Express'? Bij Nour roept het onderzoek van haar vriendin, de 'investigative journalist' Tessel, naar de dood van schipper Wout de Bruin spontaan deze Agatha Christie-associatie op. Met de hulp van je verbeelding zou je kunnen zeggen dat Tessel als een hedendaagse Hercule Poirot alle betrokkenen lastige, ter zake doende vragen stelt. Omdat ze nog net niet student-af is, wordt dit haar vuurdoop. Maar een luis in de pels kan ver geraken!  

Hier zit een reukje aan

Als er in een defecte sluiskamer een aantal vaartuigen de nacht moet doorbrengen, blijkt er de volgende ochtend een booteigenaar overleden te zijn. In de ogen van de aanwezige Tessel komen de autoriteiten - politie en burgemeester - te snel tot de conclusie dat gemeenteraadslid en groene architect Wout de Bruin aan een hartaanval bezweken is. Motieven om hem uit de weg te willen ruimen liggen voor het grijpen: geldbeluste bouwondernemers, politieke tegenstanders of een kandidaat die de prestigieuze functie van Muiderkringbaljuw van hem wil overnemen. Deze op een middeleeuwse traditie gestoelde eretitel heeft in sommige families rond het IJmeer een bijzondere betekenis. Maar de proloog van dit avontuur is voor een dode eend...

Al snel valt het op dat Yvo Kühling erg goed overweg kan met de meiden uit dit boek. Tessel deelt een huis en nog meer met drie hartsvriendinnen. Je zou zweren dat hun dialogen door een vrouwelijke ghostwriter geschreven werden. Zo is er, bijvoorbeeld, deze quote van Frederiek: 'Waar ik bij jongens überhaupt op afknap, is dat ze de hele tijd aan het woord zijn. Allemaal zo vol van zichzelf en ervan uitgaan dat ik dat allemaal wil horen.' Toch kan deze verteller ook in een handomdraai overschakelen naar weetjes die een jongensbrein graag opslaat. Zoals daar zijn: de historische waterlinie, de afvoergemalen uit de voorbije eeuwen, het functioneren van hedendaagse sluizen, de geschiedenis van het Muiderslot en het sterke koolstofmonoxideverhaal aan het eind. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat vrouwelijke lezers hier moeite mee hebben...

 

Meer dan genietbaar ! 

Verder blinkt deze detective nog uit in originaliteit, plotelementen, een bijzondere dochter-moeder- en zoon-vaderrelatie, een ontroerende bammetjes-versiertruc van Wout en Pien, vreemde badeendjes en een spanningsveld dat levend gehouden wordt door de deadline van de eindscriptie die berust op de zoektocht van Tessel naar de waarheid. Op die hobbelige weg komt ze vaak dicht bij de ontknoping zonder ze te kunnen aanraken. Toch kun je ook tenenkrommend ver komen!

Maar wat zorgt ervoor dat je Yvo Kühling zo'n prettig gezelschap vindt? Dat heeft iets met de toonzetting te maken, met een gedoseerde lichtvoetigheid die je weer aan Agatha Christie doet denken. Misschien heeft zij toch zijn schrijvershand even aangeraakt!

★★★★

De schok van het licht - Lori Inglis Hall

Het onuitwisbare van oorlog !

'Het is één ding om te weten wat je lot kan zijn,

het is iets anders om er oog in oog mee te staan.'

Over de keuzes die burgers in oorlogstijd maken, hebben we de laatste jaren heel wat geleerd. Daardoor heeft het begrip 'oorlog' veel aan duidelijkheid gewonnen. De beelden van frontvrijwilligers en hun geëngageerde achterban hebben zich in onze verbeelding en onze ziel genesteld. Misschien is de roman van Lori Inglis Hall wel om deze reden geschreven. En wordt hij daarom ook door een breed publiek gelezen en gewaardeerd.

Bruusk uit elkaar gerukt

Tijdens WO II besluit de Engelse tweeling Tessa en Theo om een actieve bijdrage te leveren aan de verdediging van hun vaderland. Theo wordt RAF-piloot en Tessa krijgt een training bij de Special Operations Executive, een geheime Britse organisatie die gespecialiseerd is in spionage- en sabotageactiviteiten. Terwijl zij achter de Duitse linies in Frankrijk gedropt wordt, waagt Theo zijn leven tijdens de landing van de geallieerden in Normandië. Niet alleen de oorlog maar ook het geheim dat Tessa met zich meedraagt, dreigt hun twee-eenheid aan het wankelen te brengen. 

Uiteindelijk komt Theo thuis, waar niets meer hetzelfde is. De houvasten zijn verdwenen. Ook ver van het front heeft de oorlog blijvende schade aangericht. Omdat van Tessa geen spoor is, wordt voor het ergste gevreesd. Hun vader 'is in een steen veranderd'. Theo voelt zich schuldig, weet met zijn woede geen blijf, is grof in de mond geworden. Voor zachtheid is geen plek meer. Hij heeft 'vanbinnen alles uitgeschakeld.' Zelfs de vertrouwensband met zijn jeugdvrienden is verdwenen. Dat gebeurt als je te lang bent weggeweest en je te veel verloren hebt. Deze naoorlogse hoofdstukken behoren tot de allerkrachtigste van dit boek. Hier toont de schrijfster aan dat ze woorden vindt voor het bijna-onverwoordbare!

Het doel heiligt de middelen

Lori Inglis Hall uit bovendien scherpe kritiek op het misbruik dat de Special Operations Executive heeft gemaakt van jonge vrouwen zoals Tessa. Kozen ze zelf voor de missie of werden ze misleid en voor de leeuwen gegooid? De cijfers van omgekomen vrouwelijke spionnen waren immers hoog. Omdat ze geen uniform droegen, konden ze niet rekenen op praktische of juridische steun van de overheid. Het 'Humanitair Oorlogsrecht' geldt enkel voor militairen! Wanneer de autoriteiten het lot van de vrouwen ook nog willen smoren in een doofpotoperatie, is voor Theo de maat helemaal vol! Dat ook de waarheid in een oorlog sterft, is een bekend gegeven.

De lezer deelgenoot maken van het verhaal dat je vertelt, is de grote uitdaging van elke fictieschrijver. In die opdracht is de debutante Lori Inglis Hall met glans geslaagd! Haar suggestieve taalgebruik voedt voortdurend je gedachten en emoties. Als Theo 'klap op klap op klap, het regent klappen', verzucht, dan voel je moeiteloos met hem mee. Ook het verraad van mollen die in het verzet infiltreren, grijpt je naar de keel. Hoe kun je trouwens functioneren en je leven wagen als je niemand van de groep mag vertrouwen? 

Waar is het licht?

'De schok van het licht' is zoveel wreder dan de hardste thriller! Dat maakt het heel erg een boek over eenzaamheid in al zijn vormen die zich bovendien tegelijkertijd uiten. Zij zijn verantwoordelijk voor het uit elkaar vallen van een mens. En niet alleen de personages hebben last van onderhuidse kilte. Waar is dan het licht uit de titel van dit werk? Volgens Theo zorgen de 'verblindende herinneringen' en de confrontaties van het weerzien voor een haast ondraaglijke lichtflits. Recht in de zon kijken is ook hinderlijk. Toch krijgt het licht uiteindelijk nog het karakter van een bevrijding. Als kwellende vragen een antwoord krijgen, ontstaat er een begin van innerlijke rust.   

Lori Inglis Hall is erin geslaagd om oorlog voor te stellen als een tsunami die ontelbaar veel weerloze burgers alles afneemt wat hen voorheen zo vanzelfsprekend leek. En zelfs als het nadien windstil wordt, is de complete ravage hun deel voor alle dagen die hen resten! Maar bovenal maakt ze duidelijk dat oorlog het grootste verraad is van mensen ten aanzien van elkaar!

★★★★1/2