Een razende storm - Ann Cleeves

Verwende kinderen kunnen niet verliezen!

In dit derde deel van de Matthew Venn-reeks verblijf je weer in het landelijke North Devon waar traditioneel gedacht en geleefd wordt. De orthodoxe geloofsovertuiging van de Barum Brethern heeft nog steeds volgers en de klassenmaatschappij met aparte scholen en gescheiden vriendschappen blijft haar stempel drukken. 

De verloren zoon

Als de beroemde zeezeiler Jeremy Rosco naar het nest terugkeert, ontstaat er opgewekte reuring in de dorpskroeg van Greystone. Maar wanneer zijn dode lichaam in een dobberende sloep gevonden wordt, verstillen de stemmen. Dan is het aan Matthew Venn en zijn team om onder de huid te kruipen van een gesloten gemeenschap.

Tijdens hun zoektocht naar achtergrondkennis stuiten de rechercheurs op een opvliegend drankorgel dat zich op een repressieve manier kwijt van zijn functie als lekenrechter. Sommige 'well-to-do' zonen bewijzen hun afkomst geen eer meer. Verwende lui missen vaak een sterke geest! 

Wie is de echte Jem?

Ook de niet-vervulde liefde tussen Jeremy en Eleanor is een rode draad in dit verhaal. Zou de zwerfhond Rosco voor haar zijn teruggekomen? En spiegelt zijn persoonlijkheid in de bedenkelijke reputatie die hem achtervolgt? Hij zou mensen gebruiken en een lastpak zijn. 'Echt zo'n knul die je niet in de klas wil hebben', zegt zijn vroegere leraar over hem.

'Een razende storm' is een vertelling over wrok, narcistische machtsspelletjes, jaloezie en... geloof in wonderbaarlijke genezingen. Maar als je te maken hebt met complexe geesten die er bovendien kwalijke relaties op nahouden en de recherche om de tuin leiden, dan ontsnap je misschien niet aan de uitleggerigheid van de auteur in de slotfase. Toch wordt een lezer niet blij van het gebrek aan respect voor het principe 'show don't tell'.

Een beetje gladschuren

Hoewel Ann Cleeves er ook nu weer in slaagt om haar personages te laten samenvallen met hun socio-culturele omgeving en authentieke, enigszins overschaduwde Britse regio's tot leven te brengen, mag er in een lijvig boek als dit meer vaart zitten.

Daartegenover staat de meerwaarde die kleine, subtiele beschouwingen bieden. Bijvoorbeeld deze uitspraak van de gewetenloze dader: 'Ik heb nooit moeite gehad met slapen.' 

★★★1/2

De lokvogel - Joop van Riessen

Een botsing tussen rechtsstaat en rechtvaardigheid !

'Ik bid voor de dag dat ieder huis in Amsterdam

 een camera aan de gevel heeft.'

Na het voortreffelijk vertelde 17de deel van de Anne Kramer-reeks (05.25), mogen de liefhebbers van de schrijver en de 'don't mess with me'-commissaris zich nu helemaal overgeven aan 'De lokvogel'. 

DE NOODREM

In politietermen heeft een lokvogel geen benijdenswaardige rol. Wie die opdracht krijgt komt gevaarlijk dicht bij een crimineel die te sluw is om zich te laten strikken door recherche of justitie. Meestal dringt ook de tijd. Hoe langer de verdachte zijn gang kan gaan, hoe meer slachtoffers hij zal maken. 

Als de identiteit van de parkverkrachter in beeld komt, wordt politievrouw Geeske in een sportieve outfit naar de groenzone gedirigeerd. Hoewel de lokactie niet helemaal mislukt levert ze geen hard bewijs van schuld op. Ook verder in het onderzoek kan de dader - zoveel is duidelijk voor de politie - met een gemene glimlach om de lippen de arrestantencel verlaten. 

MACHTELOOS

Dit 18de deel kaart een heftig thema aan, een kwestie die moeilijk uit te leggen is aan doorsnee burgers! Ook rechercheurs hebben er de grootste moeite mee. Wat voor hen bewijsmateraal is, houdt soms geen stand in de rechtbank. Het wettelijke kader ontbreekt of is, politiek gezien, nog niet rond. In dat geval is de frustratie van politie en burgers enorm. En klinkt de slogan van de blauwe brigade dan nog geloofwaardig? Is hun motto echt 'Waakzaam en dienstbaar'...? Het wachten op een fout van de dader kan bovendien erg lang duren!

Hoe zorgwekkend het verloop van het plot ook is, Joop van Riessen tovert altijd een gniffelmoment uit zijn hoge hoed. In 'Code Magnolia" was dat de pastoor die het aura van een vroegmiddeleeuwse paus wilde overnemen maar daar de morele eigenschappen voor miste. In 'De lokvogel' wordt de televisiepaus Paul Witteman weer tot leven gewekt. Om tegenover de taalvaste commissaris Anne Kramer te zitten en wat gewicht op tafel te kunnen leggen, heb je een talkshowhost van enig kaliber nodig!

ANNE FOR EVER !

Ook wat de climax betreft tapt de schrijver uit een verrassend vaatje. Eigenzinnige auteurs bedienen hun lezers niet op hun wenken. Fictie mag een rauwe spiegel zijn van de realiteit. In een wereld waarin alle dossiers met een strik er omheen gesloten zouden worden, was er geen Anne Kramer meer nodig... en dat zouden wij toch erg zonde vinden!

★★★★1/2 

Niemand verdwijnt drie keer - Nicolet Steemers

Een hardnekkige overlevingsstrategie !

'De taxidermist kijkt uit haar ogen 

alsof ze me zonder scrupules aan haar verzameling 

opgezette wezens zou kunnen toevoegen.'

Net als in 'Diepe gronden' (02.02.2023) leiden de naweeën van een traumatische ervaring ook in dit boek van Nicolet Steemers tot (zelf)destructief gedrag. Terwijl in het eerste plot Afghanistan-veteranen over oncontroleerbare grenzen heen gaan, hebben sommige personages in 'Niemand verdwijnt...' last van het Stockholm-syndroom. Hierbij ontwikkelen slachtoffers van misbruik of gijzelneming sympathie en genegenheid voor de dader. Het is een overlevingsmechanisme dat hen helpt om met extreme angst om te gaan.  

Een ziekelijke cirkel 

Als Mila twintig jaar na haar ontvoering door een manipulatieve, narcistische psychiater opnieuw verdwijnt, klopt haar vader aan bij privédetective Isabel. Maar wil Mila wel gevonden worden? Slachtoffers van het Stockholm-syndroom voelen zich bedreigd door familie of hulpverleners die hen proberen te helpen. Zij ervaren hun gedrag immers als comfortabel, niet als een verlies van autonomie en realiteitszin. Of heeft iemand anders nog een rekening te vereffenen?

   

Ook in deze spannende roman toont Nicolet Steemers aan dat ze geknipt is om enigszins complexe geesten te verliteraturen voor een breed publiek. De gestoorde zielenknijper Robert Lindeman komt, met de hulp van zijn eigen boek dat natuurlijk van de hand van de schrijfster is, erg goed uit de verf! Net als de lezende Isabel wil je dit manuscript over machtsmisbruik, gewetenloosheid, het totale gebrek aan invoelbaarheid en het afschuiven van verantwoordelijkheid en schuld het liefst naar een verre hoek van de kamer dirigeren. 

Twee verschillende genres

Waar in 'Diepe gronden' het PTSS-symptoom een beangstigende, meeslepende dynamiek in de groep creëert, ben je hier aangewezen op de lotgevallen van de privédetective die het vooral van haar intelligentie en lef moet hebben. Terwijl de avontuurlijke staptocht door de Roemeense Karpaten een thriller-etiket krijgt, is 'Niemand verdwijnt...' veel minder plotgedreven. Als de belangrijkste getuige/verdachte het leven laat, word je vooral de assistent van Isabel die wil weten hoe de vork in de steel zit. Hoewel die nieuwsgierigheid je bij het verhaal houdt, en het slotakkoord sterk is, kruip je nooit naar het puntje van je stoel. Of dat laatste nodig is moet elke lezer voor zichzelf uitmaken...

Wie zich niet stoort aan de matige stuwkracht van het plot, mag uitkijken naar deel twee van de Isabel Clement-reeks. Een zichzelf en het leven relativerend mens is altijd prettig gezelschap!

★★★1/2 

Als de laatste boot vertrokken is - Afke Boven

 Het geluk van een eilandleven !

'Sociale bemoeienissen zijn zowel beschermend als vervelend.'

Hoe een echte Waddeneilander denkt en leeft, kan een vakantieganger nooit achterhalen. De passant blijft niet lang genoeg om onder de oppervlakte van het alledaagse te kijken. En de eilander ziet weinig nut in het inburgeren van zij die komen en gaan. Maar als een getogen Amelandse zoals NOS-nieuwsanker Afke Boven je bij de hand neemt, kom je, zelfs vanuit je luie stoel, een heel eind!

In 'Als de laatste boot vertrokken is' volg je haar door voordeuren zonder sleutel naar huiskamers op Texel, Terschelling, Vlieland, Schier en haar eigen eiland. Daar interviewt ze inwoners die samen een spiegel van de maatschappij vormen: bestuurders, zorgverleners, reddingswerkers, een politieman of een naar New York uitgevlogen model. Verknocht zijn aan het wad en zijn bewoners, betekent niet dat je geketend bent!

Meer dan één pet op

Wie een functie of een beroep achter de dijk uitoefent, hoort trouwens ook over de nodige flexibiliteit te beschikken. In een kleine gemeenschap kan een hulpverlener tegelijkertijd een uitvaartverzorger zijn. Een politicus weet dat de afstand tussen kiezer en gekozene heel klein is. Een ambtenaar kan op zaterdag een voetbalelftal trainen. En de geüniformeerde bekeurder loopt het risico de gestrafte diezelfde avond in de kroeg te treffen. Bijgevolg wordt de regel 'altijd groeten, al kom je elkaar tien keer per dag tegen' meer dan eens met de voeten getreden! 

Voor de eilanders is het combineren van sociale taken een noodzaak. Omdat je in urgente omstandigheden meestal niet op de hulp van het vasteland kunt rekenen, hoor je zelfredzaam en solidair te zijn. 'Eilanders weten van elkaar wat ze in de garage hebben staan', kun je lezen. Bij forse tegenspoed wordt er groter gedacht. Als het ergens brandt, kan een rederij water uit zee halen.   

Zingen op de golven

Tussen de gesprekken door hoor je de stem van Afke. Zij is een kind van de zee. Al vroeg ging ze mee met de rondvaartboot van haar ouders. Eerst leerde ze servetten plooien, daarna was ze de jongste horecakracht achter de bar. Als ze lag uit te rusten in haar bedje bij de patrijspoort, leerde ze het schlagerrepertoire van de Volendamse BZN uit het hoofd. Hoewel Afke gebiologeerd was door de schitterende zonsondergangen en de zeevonk, de blauw-groene gloed van bewegend kustwater, ontsnapte ze niet aan het gezegde 'de zee geeft en de zee neemt'. Twee van haar voorvaders kregen een zeemansgraf. Waddenbewoners mogen verhalenvertellers zijn maar aan grote drama's worden meestal weinig woorden besteed. 

Hoewel er op de Wadden aan tradities wordt vastgehouden, staat de tijd er niet stil. Snel internet maakt het mogelijk om een loopbaan uit de bouwen zonder te verhuizen naar de wal. Bijna even snelle veerboten brengen je in een handomdraai naar de overkant. Het vinden van de balans tussen te ver doorgroeien en te veel stilstaan, is aan de eilanders. Laten we hopen dat er nooit een einde komt aan het ritueel van de dorpsklok die een uur lang luidt als de oudste inwoner overlijdt!

Ga eens kijken...

Met 'Als de laatste boot vertrokken is' heeft de dochter van Ameland een liefdevol en toch nuchter portret getekend van een wereld waar de vastelander zijn oor eens mag te luisteren leggen. De nieuwste overzetboten brengen je in vijfentwintig minuten naar Nes!

★★★★

De scheiding - Freida McFadden

 Een bijna doodgeknuffeld kind !

'Ze zal lijden voor elke moeder wier kind 

van haar is weggerukt in een gevecht om de voogdij.'

Hoe hard is de les voor een bedrogen echtgenote die haar man altijd vertrouwd heeft en op handen gedragen? En hoeveel spijt heeft ze dan van haar beslissing om in de wittebroodstijd haar baan op te geven?

Dat is de invalshoek van 'De scheiding'... maar ook slechts het begin van een onstuitbare roller coaster van een vrouw die alles en meer wil geven om de voogd van haar kind te worden!

Het loopt uit de hand

Als Naomi ontdekt dat Jeremy's nieuwe liefde Veronica een frauduleuze en misschien wel criminele achtergrond heeft, vinden haar rancune en angst om zoontje Teddy elkaar in een kwaadaardige cocktail die ook wel zelfdestructief zou kunnen zijn. 'Had ze dit niet, met de hulp van haar geweldige advocaat, op een andere manier kunnen aanpakken?', zal de invoelende lezer zich afvragen. Maar zoals altijd laat je best de regie aan Freida over!

Als je denkt dat het niet tragischer kan, schudt de queen of suspense de kaarten nog een keer. Ook het tweede deel van dit boek zorgt voor genoeg reuring én ontroering om je wiebelend op de bank te houden. Voor de ene vrouw staat liefde - of wat er voor doorgaat - gelijk aan obsessie, voor de andere is liefde pijn en eeuwig verlangen. En omdat perfecte personages niet geloofwaardig zijn, heeft de auteur Jeremy bedeeld met een gemeen, opportunistisch trekje. 

Schrijfvaardigheden

Zoals zo vaak in haar werk past Freida McFadden ook nu beproefde technieken toe om spanning te creëren. Zo is er het rationele denken dat niet stand houdt onder grote emotionele druk. Dit gegeven kan leiden tot een uit de hand gelopen situatie die zich als een niet te stuiten waterval voortbeweegt. Een karakter dat het verdient om geloofd te worden maar in haar omgeving niet ernstig wordt genomen, staat ook altijd garant voor een bloeddruk verhogende leeservaring.

Voor wie dat allemaal nogal zwaar in de oren klinkt, moet hier snel aan toegevoegd worden dat de laconieke humor die bij deze schrijfster nooit ver weg is, je eraan herinnert dat fictie een uitvergroting van de realiteit is! Dat neemt niet weg dat je niet moet uitkijken met wie je in het huwelijksbootje stapt... ook als je een man bent! 

★★★★ 

Een kwade opzet - Matthew Costello Neil Richards

 Als zorg een verdienmodel is !  (deel acht)

Dat het Britse zorgsysteem al een hele tijd niet meer beantwoordt aan de kwaliteitsnormen die je mag hanteren in een Westerse samenleving, is bekend tot in de hoogste politieke kringen. Onderbezetting van het personeel, povere verloning, ellenlange wachtlijsten, zieken die in de gangen sterven bij gebrek aan kamers... het plaatje is hallucinant! 

Bejaarden...euh...zorg?!
Voor dit 8ste deel van de Cherringham-reeks heeft het auteursduo een locatie uitgekozen die perfect deze teloorgang illustreert. In het plaatselijke verzorgingstehuis voor demente bejaarden werkt een handvol onderbetaalde krachten zonder toezichthouder. Als in een bitterkoude sneeuwnacht twee bewoners naar buiten glippen, heeft niemand dat in de gaten. Nadat één van hen dood in het bos wordt gevonden, schieten Jack en Sarah uit de startblokken.  

Dat slordig beleid allerlei vormen van nalatigheid en zelfs criminaliteit met zich mee brengt, wordt snel duidelijk. Niet voor het eerst zijn Costello en Richards scherp voor mens en maatschappij! Het is nu aan Premier Starmer om het beloofde actieplan te ontplooien. Kwetsbare mensen laat je noch letterlijk noch figuurlijk in de kou staan! 

 
★★★

Het experiment - Jo Spain

 Rupsje Nooitgenoeg !

'Haar hele leven draait om wat er met Theo is gebeurd.'

In 'Het experiment' waagt Jo Spain zich in de schaduwwereld van de medische wetenschap. Waar farmabedrijven en academisch onderzoek elkaars pad kruisen, kunnen geldgewin en hang naar prestige de objectiviteit danig beïnvloeden. In het ergste geval loopt de gezondheid van patiënten gevaar.      

Wie speelt vals?

Aan de Ierse universiteit van St. Edmunds houdt een groep gedreven en getalenteerde onderzoekers zich bezig met de testfases van een nieuw medicijn tegen Alzheimer. Het enthousiasme is groot! Wie wil er nu geen aandeel hebben in het afremmen van dementie en, in sommige gevallen, zelfs het terugdraaien van de aangerichte hersenschade? Colm is één van hen. Hij is goed bevriend met Dani, een docent geschiedenis. Maar hoe oprecht is deze vriendschap? Dani is immers op een missie die haar vakdomein ruim overtreft...   

Haar grote liefde, Theo, was tien jaar geleden ook zo'n begeesterde jonge wetenschapper. Op een dag verdween hij zonder een spoor na te laten. Terwijl zijn mentor Declan, zijn Franse vader en de politie beweerden dat hij wellicht zelfmoord gepleegd had of op reis was vertrokken en alle schepen achter zich verbrand had, bleef Dani vertwijfeld achter. Maar ze is ook een vechter, iemand die niet bij de pakken blijft zitten. Had Theo misschien onethische praktijken in de smiezen? Moest hij vluchten of is er iets ergers gebeurd? Ze is het zat om 'zoveel vragen te hebben en geen antwoorden'!

Gevaarlijke wederzijdse afhankelijkheid 

'Het experiment' is een roman met een ambitieuze invalshoek die wetenschap, volksgezondheid, moraliteit en het gebrek eraan met elkaar verbindt. Zoveel hooi op de vork vraagt om een auteur die beslagen op het ijs komt, helder en gedoseerd kan vertellen, kennis en emoties aan elkaar kan koppelen. Jo Spain maakt je duidelijk waarom en op welke manier de plotacteurs van het rechte pad afwijken. Universiteiten hebben sponsors nodig en bedrijven zijn op zoek naar geloofwaardigheid en betrouwbaarheid om van hun medicijn een succesformule te kunnen maken. Afhankelijk van het normbesef van beide partijen worden hun noden binnen of buiten de ethische lijnen ingekleurd.

Deze schrijvende Dubliner heeft zich bijzonder goed ingelezen en ingewerkt in dit complexe onderwerp. Ze heeft zelfs de addertjes onder het gras gevonden. Zo legt ze uit waarom een kwalijke nevenwerking van een medicijn niet als dusdanig herkend wordt door behandelende artsen. De maskerende gezondheidssituatie van de betrokken patiënten komt het frauduleuze farmabedrijf uit dit plot goed van pas!

Niemand is volkomen integer

Toch is dit geen zwart-wit verhaal. Ook Dani, die elke dag opnieuw de onderste steen probeert boven te krijgen in haar zoektocht naar de waarheid rond Theo, blijkt niet onkreukbaar te zijn. Hoewel haar beweegredenen niets met zelfverrijking maar alles met de liefde voor haar dementerende moeder te maken hebben, toont dit personage aan dat iedereen op een glijdende schaal kan terecht komen.

Met 'Het experiment' heeft Jo Spain een onderscheidend, nazinderend boek geschreven dat bovendien een niet te negeren maatschappelijke relevantie heeft! Als klap op de vuurpijl krijg je een ontluisterende ontknoping, een moment waarop Dani moet gedacht hebben: 'De wereld draait nu alleen door voor anderen. Niet meer voor mij!'

★★★★★

Geen weg terug - Shanna de Jong

Een wereld valt uiteen ! 

'Mijn toga was altijd meer dan een kledingstuk geweest;

het was een verlengstuk van mijn identiteit.'

Als je in het verstedelijkte België een plek zoekt met zichtbare, diepe wortels, dan moet je in Wallonië zijn. Daar zul je melodieuze dialecten horen, geharde mensen ontmoeten en een levend Rooms geloof aantreffen. Zo'n setting vond Shanna de Jong in het groene achterland van Luik. 'Geen weg terug' speelt in en rond Aywaille, tussen een burchtruïne, een camping voor rustzoekers en de Amblève die verwoestend kan uithalen als ze buiten haar oevers treedt.

Aangetast vertrouwen

Nadat Officier van Justitie Julia Leeuwestein wegens ongehoord gedrag in de rechtszaal op non-actief werd gezet, vluchtte ze naar het kampeerterrein van Alix en Chris in de Ardennen. Terwijl haar collega's en partner denken dat ze aan waandenkbeelden lijdt, is zij er heilig van overtuigd dat een gestoorde, vrijgesproken man haar op de hielen zit. Op haar beurt is zij het vertrouwen kwijt in de rechtsstaat die onschuldige slachtoffers te allen tijden zou moeten beschermen. 

Wanneer in de modderpoel van de overstroomde Amblève lijken van vermiste meiden gevonden worden, beseft ze dat ze 'de overstap moet wagen naar de andere kant van de wet om alsnog het goede te doen'. En daarin is ze bloedfanatiek! Maar omdat een zaak nog altijd bewijzen nodig heeft, is de weg naar gerechtigheid moeilijk begaanbaar. Zoals bij elk rechercheonderzoek maakt ook Julia inschattingsfouten. Tegelijkertijd dringt de tijd want de moordenaar is nog niet klaar...

Vakwerk

Shanna de Jong heeft met 'Geen weg terug' een rijk gestoffeerd, sfeervol en tot nadenken stemmend boek geschreven. Ook de styliste in haar haalt hoge cijfers! In een vloeiende, afwisselende taal weet ze het karakter van katholieke kerkjes met votiefkaarsen en barokke kruisbeelden tot leven te brengen. En als de cantharellensoep op tafel komt, prikkelen de kruidige geuren de neus van de lezer. 

Toch zit de echte uitdaging in het uitwerken van de thematiek: de schuldgevoelens van Julia en het willen rechtzetten van vermeende fouten, haar complexe psychische toestand en het gedrag van een vrouw die al dan niet de greep op de realiteit verloren heeft. Dat de auteur deze ballenreeks in de lucht kan houden bewijst het uiteindelijke versmelten van twee verhalen.  

Terwijl Julia's wereld langzaam heelt, valt het Ardense dorp in brokstukken uit elkaar. Kundige auteurs zijn nooit alleen heelmeesters! 

★★★★★ 

Stille branding - Lea Jansen

 Eine Oberklasse Insel !

Nu Mathijs Deen de weg naar de Waddeneilanden voor ons heeft afgesloten, is een spannend boek dat op het Noord-Duitse eiland Sylt speelt, meer dan welkom! Hoewel je niet mag verwachten dat Lea Jansen haar Nederlandse collega naar de kroon steekt, hoop je toch op een sfeervol, enigszins origineel plot met een rechercheur die je graag meeneemt naar een volgend deel. 

Komt de waarheid aan het licht?

Op Sylt wonen bijna alleen rijke mensen. Omwille van de exorbitante huur- en koopprijzen zijn de minder fortuinlijken uitgeweken naar het vasteland. Hoofdcommissaris Nele Petersen krijgt er te maken met een beroemde schrijver die op een gewelddadige manier om het leven is gebracht. Zou er een verband zijn met de cold case dossiers waaruit hij zijn inspiratie putte? Alles wijst erop dat hij aan het spitten was in de onopgeloste moord uit '88 op de jonge Elise. Hoewel ze niet uit een welgesteld milieu kwam, maakte ze toch deel uit van het exclusieve Sylt-clubje voor rijkeluiskinderen.  

Bij het stroef lopend onderzoek stuit Nele op getuigen die weigeren openheid van zaken te geven. De vraag is: 'Wie beschermt wie?' Zelfs binnen het corps is iemand bang om in de vuurlinie terecht te komen. Op een eiland is iedereen met iedereen verbonden. Om dit patroon te verbreken zal de sluwe Nele twee mannen uit hun tent moeten lokken.

Niet geleverd!

'Stille branding' is een lichtvoetig verhaal waarbij de spanningsopbouw ronduit zwak is. Bovendien oogt het bij momenten naïef en simplistisch. Deze auteur onderschat haar lezers. Het detective- en thrillerpubliek heeft door de jaren heen aardig wat leermeesters gehad en zelf de lat steeds hoger gelegd. De lezers van nu verwachten een meerlagig plot dat gedragen wordt door aansprekende personages. Liewe Cupido zul je op Sylt niet ontmoeten en de Nederlands-Duitse Wadden duiken weg achter de horizon!

★★ 

Het droompad - Twan Huys

Drie generaties 'gelukkige' wandelaars ! 

'So weit die Füsse tragen.'

Heel wat mensen hebben een grote droom! Maar tussen droom en daad liggen veel struikelblokken. Alleen als je niet maalt om een flinke uitdaging, kun je iets unieks neerzetten. Bijvoorbeeld een staptocht van 555km met 22.200m aan klimwerk dwars door de Alpen en de Dolomieten. Op een zomerdag in 2023 zet getting-things-done-man-Twan-Huys de eerste stappen op de route die de geschiedenis is ingegaan als 'Het droompad'. Dat dit een enigszins verbloemende naam is, zullen hij en zijn zoon Jack snel merken...

Voor niets gaat de zon op !

Vooral voor de tiener wordt het meteen duidelijk dat de tocht geen zondagswandeling is. Pijnlijke blaren en een wespensteek met een felle allergische reactie kwellen hem. En er wordt al gauw acht uur per dag gestapt, geklommen, over gladde stenen gegleden. Als later de hoge toppen in zicht komen, verzuren de spieren, is het weer haast onvoorspelbaar, gapen de afgronden aan de rand van het smalle pad en is er geen berghut om in te schuilen. Wanneer ze bovendien kopje-onder dreigen te gaan in een ijskoude, snelstromende rivier zijn ze de wandelwoede niet meer meester!

Op andere momenten overheerst het geluksgevoel. Dan verliezen ze zich in de vergezichten, de bezwerende stilte, een azuurblauw meer, een driftige waterval, alpenrozen of een zeldzame edelweiss. En 's avonds wacht een herbronnende maaltijd in een Hütte of een Gasthof waar het leuk socializen is met collega-stappers uit verre landen. 

Geen licht zonder donker

Toch is dit verhaal veel groter dan een voettocht. Hoewel je op plekken zonder wifi de hectiek en de waan van de dag achter je laat, kunnen slechte tijdingen je op enig moment bereiken. Zo dringt de dood zich schaamteloos een weg door harmonieuze dagen. Eerst sterft vader Frits, de man die van Twan een wandelaar maakte, daarna krijgt een vriend en vakgenoot een dodelijk ongeval. Liefdevolle herinneringen aan leermeester Huys worden zorgvuldig door de stapbladzijden heen gevlochten.  

In het 'Het droompad' raken leven en dood elkaar voortdurend aan. Smalle richels met een staalkabel als enig houvast bezorgen zelfs de lezer op de bank koude rillingen. Twan houdt er een nachtmerrie aan over. Ook de oorlog in Oekraïne is niet uit het hoofd te wissen. Jongeren vanaf 17 jaar krijgen nu een dienstplichtbrief van de overheid. Van het prachtige bergkerkhof loopt Jack snel weg. En bijna was de zoon er niet geweest. De passage over zijn risicovolle geboorte in een chaotisch New Yorks ziekenhuis doet je huiveren.   

Beklijvend

Natuurlijk is het ook, en vooral, een boek over vaders en zonen. Over een doorgegeven passie. Over een stamhouder die verder leeft in de zielen van zijn zoon en kleinkind. 'Het droompad' leidt je niet alleen naar sublieme hoogten maar ook naar diepten die staan voor houvast en liefde!  

★★★★★

De exen - Leodora Darlington

Een beschadigde geest scheldt niets kwijt ! 

'Als jij het hart van mijn zus breekt, breek ik het jouwe.' 

Leodora Darlington en haar hoofdpersonage Natalie zijn donkere vrouwen. Is dat bijzonder? Dat zou het niet mogen zijn. Maar hoe vaak lees je een boek van een zwarte man of vrouw? Uit de niet-spannende literatuur kennen we Toni Morrison, James Baldwin, Mary Angelou, Michelle Obama, Chinua Achebe, Ben Okri, Chimamanda Adiche en de ook in Nederland gelauwerde Mohamed Mbougar Sarr (Prix Goncourt 2021) enz. 

Maar in de thrillerwereld?? Dan kom je bij, voor ons, (vrij) onbekende namen terecht zoals: Oyinkan Braithwaite, Nicola Yoon, Stacey Abrams, Shanora Williams, Sara Koffi, Erin E. Adams, Amber en Danielle Brown, Kellye Garrett... Geen van deze succesvolle auteurs werd vertaald in het Nederlands! En dat is een schokkende vaststelling!

Gewelddadige impulsen

In 'De exen' exploreert Leodora Darlington de kwetsbaarheid van vrouwen in hun relaties met mannen. Natalie heeft een verleden van onbetrouwbare vriendjes, die zonder haar toestemming een seksfilmpje deelden, gewelddadig waren of tegen haar wil seks met haar hadden. Op zo'n momenten beantwoordde ze pijn met pijn, een onhandige oplossing die aardig uit de hand kon lopen... 

Omdat ze aan de giftige sfeer tijdens haar kinder- en jeugdjaren een trauma heeft overgehouden, wist haar geheugen heftige momenten uit waardoor ze zich niet kan herinneren hoever ze is gegaan. 'Schuilt er een monster in mij?' is een vraag die haar voortdurend kwelt. Als ze een setje vormt met haar charmante baas, lijkt er eindelijk een stabiele toekomst voor haar te zijn weggelegd. Deze James zou 'een hoofdrol kunnen spelen in een romantische kerstfilm', schrijft Leodora. Maar dan moet het plot zijn venijnigste duivels nog ontbinden!

'Te' is geen compliment !

Dit is een boek waarop het woord 'veel' van toepassing is. Er lopen erg veel beschadigde mensen in rond, er komen erg veel complexe levens in voor en er wordt erg veel aan beschouwende psychologie gedaan. Dat laatste gaat ten koste van het verhaal, of de handeling, zoals je wilt. Fictie mag niet leiden tot uitleggerigheid! Bovendien bewijst een over-the-top stoffering de geloofwaardigheid geen dienst. Alleen de licht spottende auteursstem brengt wat lucht in de volgestouwde bladzijden.

Wat de schrijfster wel goed doet is aandacht vragen voor rijkeluiszoontjes die menen overal aanspraak op te kunnen maken, voor podcasts waarin alfamannetjes het recht opeisen om te heersen over vrouwen, voor het idee dat zorgzaamheid een verkapte vorm van dominantie kan zijn en voor (zwarte) vrouwen die een date met hun leven moesten bekopen (zie nawoord).  

Schoonmaakbeurt

Dat Leodora Darlington niet om ideeën verlegen zit, maatschappelijk bewogen is en ook geregeld een mooie stijlfiguur met de lezers deelt, mag duidelijk zijn. Als ze bereid is om een frisse wind door haar literaire huis te laten waaien en de overtollige inboedel aan de deur te zetten, zullen haar meer lof en sterren te beurt vallen. Voorlopig geldt: Less is more! 

★★★

De dode in het meer - Matthew Costello Neil Richards

 Twee vrouwelijke coupplegers ! (deel 7)

'Als je leven op het spel staat, 

is zelfs de waarheid het proberen waard.'

Het kleine Cherringham en het Zuid-Franse Saint-Martin zien wederzijdse belangen in het tot stand komen van een stedenband of jumelage. Hoewel zustersteden elkaar op tal van vlakken kunnen steunen, ligt de nadruk van het Engels-Franse partnerschap vooral op het geldgewin van enkele ondernemers. Bovendien vult burgemeester Laurant Bourdin door middel van chantage graag zijn eigen zakken. 

Een feest in mineur

Als de buitenlanders, in afwachting van de ondertekening, uitgebreid gefêteerd worden op het kasteel van lady Repton, lijkt de sfeer op z'n best te zijn. Maar dat is schijn. De ochtend nadien drijft het lichaam van de burgervader levenloos in het aangrenzende meer. Even later wordt Simon, de opportunistische zoon van de adellijke familie gearresteerd. Volgens Sarah heeft hij, ondanks zijn blauwe bloed, 'het karakter van een straatkat'! Toch zegt haar intuïtie dat hij niet de schuldige is. Samen met haar 'partner in crime' Jack ondervraagt ze, met de gebruikelijke scherpte, getuigen die hen niet veel wijzer maken. Alleen als de list die 'de yank' bedacht heeft, slaagt, kan de dader ontmaskerd worden.

In dit genietbare zevende deel van de Cherringham-reeks struikelen amoureuze escapades over zakencontracten. En daarmee is weer eens aangetoond dat de mens lang niet altijd beide voeten op de grond houdt. Zelfs niet als de kassa uitnodigend rinkelt!

★★★

The wilder way - Eva zu Beck

 De weg, die ben je zelf ! 

'Ik was een dertiger, single en kinderloos 

en was niet van plan daar iets aan te veranderen.'

Eva's Poolse grootvader was een fervente reiziger met een enorme verzameling National Geographic tijdschriften en een collectie reisdagboeken. De appel is dus niet ver van de boom gevallen.

Als de hang naar avontuur en autonomie hardnekkig begint te knagen, zegt ze haar vet betaalde maar stresserende baan op en neemt ze afscheid van haar zeer geschikte echtgenoot. 

Hoog en ver

De lat op ooghoogte leggen is niet aan Eva besteed. Haar doelen reiken bijna tot de hemel. Als opmaatje naar de kilometervretende bestemmingen die haar wachten, zet ze voet aan de grond op de gevaarlijkste luchthaven ter wereld: Lukla Airport (Nepal) ligt op 2845m tussen een ravijn en een bergwand. Van daaruit onderneemt ze een zuurstofarme staptocht naar het basiskamp van de Mount Everest (5364m).

Van het drukke reisprogramma dat ze over enkele jaren gespreid heeft, deelt ze 'de vormende reizen' met haar lezers. Want het gaat haar om wat de aardbol en zijn bewoners je leren en wat je jezelf leert. Het idee om het onbekende te omarmen, is één van de eerste inzichten die ze opslaat. Daar voegt ze een tweede aan toe: 'Ik ontdekte dat wanneer ik alleen reisde met een open hart en dito geest, ik nooit alleen zou zijn'.

Eeuwenoude democratie

In het eindeloos mooie Pakistan is Eva in haar nopjes! Vooral de noordelijke regio met een landschap dat veel groter is dan de mens en bewoond wordt door het meest gastvrije volk dat je je kunt voorstellen, blijft je bij. Als ze een jirga, een raad van stamoudsten die via consensus tot besluitvorming komt, mag bijwonen, voelt ze zich terecht bevoorrecht. Vandaar gaat ze naar Mongolië, het steppeland van Dzjengis Khan en zijn ruiterleger. Dagenlang trekt ze met twee paarden door een leeg decor en een horizon die maar niet dichterbij wil komen. Als de matig gesocialiseerde hengst haar bokkig uit het zadel gooit, loopt ze kneuzingen en een lichte hersenschudding op. Knarsetandend en iets te vroeg moet ze de handdoek gooien.  

Niet alles gaat voor de wind! Als ze op het Jemenitische eiland Socotra aankomt, breekt de coronacrisis uit. Hoewel deze plek omwille van de geïsoleerde ligging uiterst veilig is, krijgt Eva te maken met straatintimidatie en zelfs een poging tot verkrachting. Het is niet de eerste en zeker niet de laatste keer dat deze soloreizigster beseft dat te veel mannen in vrouwen een voorwerp zien dat je kunt bezitten. En vaak helpt een verdedigingsstrategie niet. Een trouwring dragen, een neptelefoontje met je 'echtgenoot' plegen, een afkoopsom voorstellen, een pepperspray proberen te gebruiken als je in een wurggreep genomen wordt..., blijken in de praktijk weinig doeltreffende acties te zijn.   

Wat wil ik?

Wanneer ze haar overjarige Land Rover Defender van Mexico naar Alaska dirigeert, heeft ze tijd zat om haar nieuwe leven te overdenken. Ondanks de onbetaalbare ervaringen heeft ze een web van vragen te ontrafelen. Heb ik een partner nodig? Wil ik kinderen? Kan ik zonder een sociale structuur? Leidt alleen zijn tot eenzaamheid? Hoe ga ik met het deel van mijn familie om dat wenst dat ik mij conformeer en settle? Enz. 'Een leven ver van de maatschappij en moderniteit was altijd wel zwaar', moet ze toegeven.

   

Een vrouw die zonder noodmonteurs in de buurt door de taiga van Yukon navigeert en wat verder een duik neemt in de Noordelijke IJszee, kan de wereld aan! Toch zijn er andere ervaringen en een dosis emotionele intelligentie nodig om haar zielenleven in de juiste banen te leiden. En dat is de grootste opgave die Eva zu Beck zich tot doel heeft gesteld. The Pan American Highway is een weg die makkelijker te lezen is dan het pad dat bij je hart past! 

★★★★1/2

Een dodelijk vuur - Matthew Costello Neil Richards

 De heksen treft geen schuld ! (deel 6)

'Ik kan er geen touw aan vastknopen.'

In dit zesde deel van de Cherringham-reeks komen twee werelden samen: die van de bozige eigenaar van 'Mabb's farm', en die van het bovennatuurlijke waarin kwade geesten met hun vervloekingen de bewoners van de aarde het leven zuur maken. Volgens de dorpslegende komen drie omgebrachte vrouwen uit de tijd van de heksenvervolgingen op de heuvel rond de boerderij spoken. De onterecht gedode slachtoffers zouden hun tragische lot willen wreken door boer Charlie met ratten, zieke koeien en brand de gordijnen in te jagen.

Tegengewicht
Wie slim gebruik - of moet je zeggen 'misbruik? - maakt van het geloof in het paranormale, is Tamara, de in wijde jurken gehulde spirituele schakel tussen het zichtbare en dat wat niet door iedereen waarneembaar is. Sinds het rondzoemen van de vloekverhalen rinkelt de bel steeds vaker in haar winkeltje. Zelfs Jack, de voormalige New Yorkse rechercheur, komt bij haar over de vloer. Maar, gewiekst als hij is, spant hij Tamara net voor zijn karretje. 'In mijn wereld zorgen mensen voor hun eigen vervloekingen', stelt hij nuchter vast. Samen met zijn speurdersmaatje Sarah zal hij de echte boosdoeners ontmaskeren!

Een tandje erbij

Vanaf nummer vier heeft deze novelleserie meer diepgang gekregen! De plots werden rijker en interessanter. Dat geldt ook zeker voor 'Een dodelijk vuur'. In deze laatste vertelling komt het schrijversduo op voor de ratio. Of zoals Emily, de echtgenote van de Anglicaanse pastoor, het zegt: 'Geloven in vervloekingen is gevaarlijk. Het geeft mensen de kans om verantwoordelijkheden te ontlopen.' En dat was net wat de aanstichter van het kwaad van plan was...!

★★★ 1/2

Het penthouse - Catherine Cooper

Ooit komt loontje om zijn boontje ! 

'Er zijn hier al te veel leugens verteld, jarenlang.'

Werelden waarin afgunst en revanche de dienst uitmaken, zijn 'gefundenes Fressen' voor thrillerauteurs! Voor deze mazzel kunnen ze, bijvoorbeeld, bij de muziekindustrie terecht. Wie droomt van status, applaus, geld en roem, waagt er vaak zijn kans. Vooral de boys- en girlsbands die Catherine Cooper in 'Het penthouse' opvoert, passen perfect in dit plaatje. Haar hoofdpersonage, de getalenteerde zangeres Enola, doet er alles aan om de leading lady van 'Breathe' te kunnen blijven. Achter de schermen blijkt het vrolijke meidentrio er een nepimago op na te houden. Angel en Sophie kunnen het bloed van hun rivale wel drinken, niet in het minst omwille van haar relatie met posterboy Max die het gezicht is van de jongensband 'This way up'. 

Het verleden leeft

Als Enola van de radar verdwijnt, wordt er gespeculeerd. Is dit een afrekening? En van wie dan? Van jaloerse groepsleden, van een ontspoorde fan, een dominant vriendje of misschien zelfs van haar verbitterde moeder. Is ze ontvoerd, vermoord of gevlucht voor de hypocrisie van haar bestaan? Om de nostalgische fans tegemoet te komen en tegelijkertijd een laatste keer een slaatje uit hun populariteit te slaan, organiseert hun manager, bijna twintig jaar later, een groots reünieconcert in Las Vegas. De derde podiummicrofoon staat er eenzaam en alleen bij...

In het werk van Catherine Cooper valt vooral het zeer geslaagde thrilleruitstapje naar de Malediven op. Dankzij een aantal originele plotelementen, de lokale sfeer en het dynamische vertelritme levert 'Het resort' veel leesplezier op. Ook 'De cruise' met zijn levendige intrige en goed uitgewerkte personages mag er zijn, ondanks de mindere tweede verhaallijn. Bovendien delen beide boeken hun thematiek met 'Het penthouse': manipulatie, schuldgevoelens, imago(schade), gewetenloosheid en het najagen van een droom. 

Geen hoogvlieger

Maar waar de succesvolle voorgangers konden uitpakken met originaliteit, blijft haar nieuwste kunstje hangen in het simplistische gegeven van de schijnheilige, egocentrische entertainment business. Niets nieuws onder de zon! Zelfs het grensoverschrijdend gedrag bij talentenjachten zoals 'The Voice' krijgt hier een rolletje. Verder is de stijl vrij uitleggerig en mist daarom vaart. Een vuurwerkfontein is 'Het penthouse' dus niet! Gelukkig redden Coopers algemene romantechnische vaardigheden haar jongste telg van de verdrinkingsdood! 

★★★

De touwtjes in handen - Matthew Costello Neil Richards

 Een gespleten ziel ! (deel 5)

'Ik had altijd het idee 

dat jij alles volgens het boekje wilde doen.'

Voor de introductie (inhoud en vorm) van deze novellereeks, lees hier de recensies van deel 1 en 2:

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-aan-de-thames-neil-richards-matthew-costello-klassiek.html

https://inktkoelie.blogspot.com/2026/04/moord-op-het-landhuis-matthew-costello-neil-richards-rijk.html

Als de poppenspeler de kinderen van Cherringham weer eens vermaakt met de avonturen van Jan Klaassen en Katrijn, komt er plots een einde aan de voorstelling. Otto, de man die aan de touwtjes trekt, blijkt in elkaar te zijn gezakt en overleden. Terwijl iedereen rouwt om deze alleraardigste inwijkeling van Duitse afkomst, komen Jack en Sarah stap voor stap achter een gruwelijke waarheid. 

De dorpshorizon gaat open

In 'De touwtjes in handen' heeft het speurdersduo voor het eerst te maken met een politiek gegeven binnen een internationale context. Een oud-collega uit Jacks New Yorkse tijd weet wel raad met het duiden van een tattoo die een geheim met zich meedraagt.   

Dit vijfde deel is een bijzonder treffend verhaal! Het samenvallen van de poppenkasttraditie, de zeldzame, vaak oude marionetten en de ware identiteit van de kindvriendelijke verteller levert een beklijvend beeld op. Maar het meest bijzondere is de morele houding van Jack en Sarah bij de afronding van de zaak. Het begrip gerechtigheid vullen ze op een eigenzinnige en toch bevattelijke manier in. Hier bewijzen de auteurs dat je zelfs in een novelle een groot thema kunt aansnijden en de lezer met een verrijkte geest kunt achterlaten!

★★★1/2

Het mysterie van Albert I - Johan Op de Beeck

Mythen sterven niet ! 

'Albert hield zijn legertje in de loopgraven 

waar het leven smerig en onmenselijk was, 

maar er was dus nog leven.'

De dodelijke val van rotsklimmer koning Albert I (1934) is zoals de titel van dit boek het zegt 'een mysterie'. Toch is het ook een controversieel onderwerp waarover, bijna een eeuw later, nog allerlei stemmen hun licht laten schijnen. Was het een aanslag of heeft de afbrokkelende rots in Marche-les-Dames het ongeval veroorzaakt?

Vijandige buren

Complottheorieën over Duitse inmenging of Frans wantrouwen tegenover een vorst die tijdens WO I niet als een mak schaap achter de oorlogstactiek van de zuiderburen liep, zouden moordmotieven kunnen zijn. Bovendien waren gewelddadige, rechts- en linksextremisten in dit laatste land zeer actief. 

Aan Belgische kant speelde de kwestie van het Franco-Belgisch Militair Akkoord dat beide landen sinds 1920 verbond. Vooral voor de Vlamingen stond het pact gelijk aan 'het inmuren van België in het Franse bastion'. Anderzijds probeerde ook Duitsland via propaganda en financiering van de Vlaams-nationalistische pers het touw in de richting van de Rijn te trekken. De prioriteit van koning-soldaat Albert I lag trouwens bij de stabiliteit van zijn land, geen eenvoudige opdracht als je tussen twee grootmachten gesandwicht wordt. Maar wie ook een hand had in de eventuele moordaanslag, nooit zou een burger van naam en faam zelf de trekker overhalen. Daarvoor had je goed betaalde hulpjes die niet om vuile karweitjes verlegen zaten. Wellicht kon je die wel in het explosieve Parijs vinden...

Het plot

Wanneer oorlogsveteraan en detective Romain Goethals van de Staatsveiligheid de opdracht krijgt om het mysterie uit te zoeken, hoeft hij niet naar zijn motivatie te zoeken. Net zoals voor de andere loopgravensoldaten van de IJzer, is de koning zijn held. Albert bracht veel tijd door bij zijn mannen en was geen voorstander van de vleesmolenstrategie van de Fransen. 

Uit het onderzoek dat de speurder tot bij de Naamse onderzoeksrechter Charles Philippart, Waalse getuigen en een deskundige alpinist brengt, blijkt dat de officiële enquête barst van de blunders, lacunes, tegenstrijdigheden, onbekwaamheid... of luiheid. Er was bovendien geen officiële overlijdensakte, noch werd het initiatief genomen voor een reconstructie van de mogelijke misdaad. Moest de magistraat misschien buigen voor intimidatie uit politieke hoek? Als het spoor naar Parijs wijst, is Goethals zijn leven niet meer zeker en wordt het steeds duidelijker dat zijn opdrachtgevers hun handen niet voor hem in het vuur zullen steken. 

Aan elkaar geklonken

Als dit geen roman was, zou de lezer niet kunnen ontsnappen aan een wrang einde. Gelukkig kon de auteur een vriendschap van de hoogste loyaliteit uit zijn schrijvershoed toveren... de onwrikbare verbondenheid van zij die in de Dodengang vochten, de vooruitgeschoven post van de Belgische verdediging die bitter weinig overlevingskansen bood. 

Net zoals in het andere werk van Johan Op de Beeck word je in 'Het mysterie van Albert I' meegesleept door zijn veelzijdige taal, suggestieve kracht en immense verbeelding! Bij hem lees je ook altijd om te leren. Daar zorgt zijn uitpuilende rugzak met weetjes, verbanden en inzichten voor. Jammer genoeg moeten schrijver en lezer het deze keer stellen met enkele ontbrekende puzzelstukjes. Die missende schakels komen helemaal op het conto van de officiële versie van de feiten die tientallen fouten en ongerijmdheden bevat. 

Onopgelost raadsel

'Het mysterie van Albert I' is en blijft een roman', benadrukt de auteur. 'Maar uit de lucht gegrepen is mijn verhaal evenmin.'

Toch heeft dit boek deze poging tot bescheidenheid niet nodig. Het 'openbare aanklagersduo' Goethals-Op de Beeck laat in een gedetailleerd en gefundeerd betoog geen spaander heel van het ambtelijke prutswerk! 

Helaas kunnen de heren niet bij een beëdigde rechter terecht om hun gram te halen. En zo blijft het vermoeden hangen en het antwoord op de kernvraag knagen! Jammer dat we Albert niet meer kunnen vragen waarom hij zijn klimbril niet droeg...

★★★★★

De visser - Mathijs Deen

Twee zonen, twee vermiste vaders !  

'Zijn moeder is dood maar hij denkt aan zijn vader.'

Als Liewe Cupido, rechercheur in Duitse dienst, naar Texel terugkeert om zijn moeder te begraven en het ouderlijk huis te verkopen, vindt hij de logboeken van zijn op zee achtergebleven vader. Het is de hoogste tijd om antwoorden te vinden op de eeuwig terugkerende vragen. De omstandigheden waarin hij overboord sloeg, moeten uitgeklaard worden.  Omdat er heel wat verontrustende tegenstrijdigheden naar boven komen, weet Liewe dat opgeven onmogelijk is. Hoewel hij de nog levende bemanningsleden van de intussen verkochte kotter op de rooster legt, botst hij op het gezegde: 'Wat op zee gebeurt, blijft op zee'.   

Het leven gaat verder... maar hoe?
Ondanks de terughoudendheid is het overduidelijk dat alle betrokkenen worstelen met de herinnering aan die noodlottige nacht. Hun geweten speelt hen parten. Dat geldt voor oom Henk, die de afwezigheid van de familievader enigszins probeerde te verzachten maar ook voor de nog levende bemanningsleden en de politieman van weleer die het dossier te snel moest sluiten. Zelfs de nazaten van een bendeleider die viskotters gebruikte voor het aan land brengen van zware drugs, zitten met onbeantwoorde vragen en die willen ze op een dwingende manier helder krijgen. Had vader Cupido iets met heroïnesmokkel te maken? Daar wil een zoon toch helemaal niet aan denken...

Ook in het sluitstuk van deze Wadden-reeks haalt Mathijs Deen zijn troefkaarten boven. Naast zijn gevarieerde taal en soepele stijl is er ook nu weer het prettig gecompliceerde plot dat enig denkwerk vergt van de lezer. En, gewoontegetrouw, ligt er in 'De visser' iets onder de oppervlakte dat voor diepgang zorgt.  

De schrijver die altijd levert

Dat er aan de verbeelding van deze auteur niets ontbreekt, vertellen je de filmische scènes van het labeur aan boord en het altijd dreigende water dat plots in een kanaalrat kan veranderen. Maar ook de binnenkant van de personages weet hij wakker te schudden. Zo is er de traumatische ervaring van matroos Mees, de frustratie van de nukkige gepensioneerde politieman, de innerlijke strijd van oom Henk en de stille ontdooiing van Liewe die, met dank aan vriendin Miriam, geleerd heeft om te communiceren. Toch mogen ook de actiemomenten niet vergeten worden. Liewes één-tegen-vier-aanpak is een originele vondst!

Helaas... zal deze successerie ons verlaten! Gelukkig niet zonder orgelpunt. Mathijs Deen is erin geslaagd om van de halve Texelaar Liewe Cupido een echter eilander en een visserskind te maken. Op kousenvoeten neemt de lijfspreuk 'Wat op zee gebeurt, blijft op zee' ook bezit van de rechercheur. Dat deze morele gedaanteverandering ingrijpende gevolgen heeft, moet Liewe accepteren. Of de lezer er blij mee is, valt te betwijfelen... En dat is als groot compliment bedoeld!

★★★★★

Mevrouw mijn moeder - Yvonne Keuls

 Een boom die je niet kon verplanten !

'Elk druppeltje cultuur dat ik kon opdrinken, 

moest ik van haar drinken.'

Niet alle moeders houden zich bezig met huishoudelijke taken. Ook de Indische moeder van Yvonne Keuls niet. Dat had alles te maken met het standengevoel dat ze uit de voormalige kolonie had meegebracht. In tempo doelou was er een meid of een knecht voor elke denkbare taak in of rond het huis. Bij dat Indische hoorde ook de corrigerende tik die wel eens pijn kon doen. Dan zwierde ze de puntige hak van een slipper naar het kinderhoofdje of liet ze haar middelvinger tegen een oorlel knallen. 

Een opvoeding op stand

Het speerpunt van nonja's (mevrouw) opvoeding was de cultuur. De tiener Yvonne werd meermaals per week naar het Kurhaus in Scheveningen gestuurd waar haar jeugdabonnement recht gaf op tig voorstellingen. Maar toen ze als volwassene haar intelligentie en gecultiveerdheid wilde richten op een maatschappelijke rol - die van schrijfster en spreker - was mama daar faliekant tegen. Een gehuwde vrouw hoefde geen geld te verdienen, daar had ze haar man voor. Tja, nonja was aan het eind van de 19de eeuw geboren...

Gul was ze wel! Haar 'Indisch' huis stond altijd open voor jongeren die, even of voor jaren, onderdak nodig hadden. De aangespoelden kregen een bed en een keukentafeltje om hun huiswerk aan te maken. Mevrouw Bamberg was trouwens zelf ook een ontheemde. Ze heeft er jaren over gedaan om een paar schoenen te vinden die haar voeten, op een min of meer comfortabele manier, doorheen de Nederlandse winter konden dragen.   

Het zal je moeder maar zijn !

'Het was altijd maar de vraag welke moeder ik zou aantreffen als ik bij haar kwam', schrijft Yvonne Keuls. Mevrouw had een complexe persoonlijkheid waarin plaats was voor een hardnekkige koppigheid, stemmingswisselingen, een logica die ze niet met haar kinderen deelde en een moeilijk hanteerbare relatie met de werkelijkheid. In de laatste fase van haar leven vocht haar aard een onvermijdbaar conflict uit met het verlies van autonomie.   

Het afpellen van die gelaagde ziel was wellicht de grootste uitdaging voor de auteur. Toch is Yvonne Keuls erin geslaagd om een vrouw uit een ander continent en een andere tijd dicht bij de lezer te brengen! Maar wie nog dichter bij nonja komt, is de dochter zelf. Net als de jonge drenkelingen die mama op het droge trok, heeft Yvonne zich al schrijvend om het lot van kwetsbare kinderen bekommerd. Bovendien is schrijven hetzelfde als verhalen vertellen... en dat kon de geboren Soendanese als de beste. Iets verrassender is dat bij een bezoek aan de Indonesische nonja doekoen (mevrouw toverdrank) Yvonnes Westerse rationaliteit een beetje gaat wankelen ten voordele van de Oosterse magie!  

★★★★1/2

De indringer - Freida McFadden

Van slachtoffer naar dader 

is slechts één stap ! 

'Ik heb een zwak voor het idee 

dat kindermishandelaars krijgen wat ze verdienen.' 

Het aanhoudende succes van haar boeken heeft Freida McFadden deels te danken aan haar variërende aanpak. Al haar stand alone's hebben een eigen identiteit. Zo biedt 'De indringer' je, van de eerste tot de laatste bladzijde, een door heftige spanning gedreven plot. De hartslag van de lezer komt nooit tot rust. Zowel de interactie tussen de personages als hun woonomstandigheden en een geselende storm zorgen voor een valkuilscenario waaruit ontsnappen bijna onmogelijk is. Tegelijkertijd word je geconfronteerd met een schokkende morele kwestie.

De plotspelers

De voormalige docente Casey heeft zich, om redenen die later in het verhaal duidelijk worden, teruggetrokken in een afgelegen blokhut. Tijdens het nachtelijke noodweer merkt ze dat een jonge tiener zich schuilhoudt in haar schuurtje. Hoewel het meisje onder het bloed zit en een mes in haar hand houdt, opent ze haar huis voor het bange kind. Van dan af speelt er zich een mentaal kat-en-muisspel af waarbij het wantrouwen tussen beiden nooit verdwijnt.

In een tweede lijn volg je Ella, een verwaarloosde en mishandelde dochter van een alleenstaande moeder. Dit is McFadden op haar best! In deze hoofdstukken zorgt de combinatie van een grootse verbeelding en bovengemiddelde intelligentie voor meeslepend proza! De machtsverhouding tussen de volwassene en het kind doet je huiveren. Ook de morele chantage van de moeder is een sterk element.     

Niet alleen entertainment !

Wat de thematiek betreft, heeft de schrijfster heel wat hooi op haar vork genomen. Zo waagt ze zich aan: kwetsbaarheid tegenover weerbaarheid, sociaal isolement, pestgedrag, falende ouders of andere opvoeders en het thema uit de titel van deze recensie. Toch gaat het grote punt dat ze wil maken over een eeuwenoude vraag. Mag je voor eigen rechter spelen als je vindt dat overheidsinstanties je in de steek laten? Wellicht hangt het antwoord af van hoe je de kwestie benadert, emotioneel of rationeel. Gevoelsmatig zul erg meeleven met slachtoffers zoals Ella en Nell. Tegelijkertijd weet je ratio dat rechtspraak volgens afgesproken regels moet gebeuren en niet het resultaat mag zijn van de willekeur van burgers. Als dat laatste het geval is, dan regeert het recht van de sterkste en is rechtvaardigheid ver te zoeken!

In de slotfase verrast McFadden je met enkele mooie twists and turns. Op die manier krijgt de climax een ontroerende toon die je glimlachend en enigszins opgelucht achterlaat. Zelfs een hartverscheurend verhaal kan een arm om je schouders leggen!

★★★★★

De passagier - Chloë van Silfhout

Een nobele daad met een prijskaartje !

'Ik ben verloren. Maar wel thuis.'

Chloë van Silfhout is geen nieuwe maar wel een vrij onbekende naam. Dat maakt je nieuwsgierig. Kan ze voldoende gewicht in de weegschaal leggen om een plaats op te eisen tussen de Nederlandse kwaliteitsauteurs?

Veel voor de kiezen...

Door het verhaal te laten starten in Zuid-Portugal waar een bestuurder met zelfmoordgedachten op voetgangers inrijdt, heeft ze een setting en invalshoek gecreëerd waarbij ze ver van de polderthrillers blijft. Een origineel idee valt altijd op. Als stewardess Tess één van de slachtoffers blijkt te zijn, breekt er voor haar vriendinnenclubje een lange rouwperiode aan. Wanneer het drietal een jaar later naar het zuiden reist om haar te gedenken, worden de onbeantwoorde vragen alleen maar talrijker. Terug thuis volgen verontrustende ontwikkelingen elkaar op. In korte tijd veranderen de ooit zo hechte banden in wederzijdse verwijdering en stroeve communicatie. En dan moet de echte ontnuchtering nog komen...

Hoewel de schrijfster taal en stijl goed in de vingers heeft, woorden en zinnen laat variëren en in elkaar vloeien, moet je vaststellen dat ze in het grootste gedeelte van het boek te weinig plotelementen aandraagt en dus wijdlopig is. Als de handeling, of zoals je wilt, de spanning toeneemt, wordt de voortgang snel onderbroken door lang uitgesponnen zelfreflecties en onderling gepraat. Te veel beschouwingen zorgen voor uitleggerigheid en daar is fictie niet mee gebaat. Een spanningsboog bouw je langzaam maar gestaag op zonder dat het elastiek breekt! 

Neem de lezer ernstig !

In de eindfase gebeurt net het tegenovergestelde. Daar buitelen de plotelementen voortdurend over elkaar heen. Je wordt overstelpt door uit de lucht vallende puzzelstukjes. De onderstoffering wordt dus overstoffering, een euvel dat, naast het leescomfort, ook de geloofwaardigheid ondermijnt. 

En terwijl het basisperspectief origineel is, laat Chloë van Silfhout zich toch verleiden tot een feel good sfeertje van aantrekkelijke, langbenige vrouwen en charismatische mannen die tot de hogere middenklasse behoren. Ook het stewardessgehalte van Tess draagt bij tot een evasieve droomwereld.  Voor deze aanpak zal zeker een lezerspubliek bestaan maar... als je wil opvallen en een nominatie voor een literaire prijs in de wacht wil slepen, dan moet je uit een ander vaatje tappen. Met de gedachte die blijft hangen als je dit boek dichtklapt, kom je al een eindje: terwijl Tess door de vriendinnen gewantrouwd wordt, heeft ze, in naam van de vriendschap, een grootse daad gesteld! 

Het ongevraagde advies luidt: lees het werk van de beste collega's en probeer hun meest geslaagde verhalen te evenaren! En neem een redacteur onder de arm die de grove borstel bovenhaalt! 'Less is - nog steeds - more', ook als het over de grande finale gaat!

★★1/2