vrijdag 28 augustus 2026

Verhalen van de dierenambulance - Kirsten Dorrestijn

Van de grasparkiet tot de bully XL ! 


'Jongeren willen tegenwoordig alleen maar geld verdienen 
terwijl waardering veel belangrijker is.'

Dieren horen bij mensen en mensen bij dieren! Onze leefruimtes grenzen immers aan elkaar of vallen samen. Daarom hebben we de morele taak om te zorgen voor de vertrouwde twee- en viervoeters maar ook voor de reptielen en amfibieën in nood. Voor dieren met of zonder eigenaar kan de dierenambulance veel betekenen. Honden, katten, (water)(roof)vogels, egels, holenuilen, slangen... voor allemaal is er een gepaste opvang. Er zijn zo'n 90 lokale organisaties over het hele land.

Veel kennis en expertise
Dankzij het verhalende boek van Kirsten Dorrestijn krijg je een blik achter de schermen die je veel verder brengt dan de vertederende tv-spotjes. De ambulances rijden uit om dieren te redden of ze uit hun lijden te verlossen. Soms komen ze te laat, dan helpt een couveuse of dierenarts niet meer. Het leed verzachten is het enige wat dan nog overblijft. Toch is de opvang op de basis of bij gespecialiseerde organisaties zoals de egelopvang in Zoetermeer of het vissenasiel in Sliedrecht, van grote kwaliteit. 

Het verbaast hoe ver de kennis van de medewerkers reikt! Zij weten je te vertellen dat waterschildpadden water nodig hebben om hun eten door te slikken terwijl landschildpadden een laag bakje water nodig hebben om niet te verdrinken. En als je een pauw moet vangen, zet je een beschermende bril op. De elegante siervogel heeft klauwen als een grote hand! Dit boek gaat vaak over details die het verschil kunnen maken. 

Emotionele betrokkenheid
'Het meeste dierenleed dat ik tegenkom wordt veroorzaakt door mensen', vertelt vrijwilliger Jurre. Dan moet je in de eerste plaats denken aan het verkeer maar ook aan glasramen, visgerei, verwaarlozing en mishandeling. Als het dierenleed groot is, moet je het hoofd koel houden. Dat kan de oud-militair Arnaut als de beste. Hij heeft voor hetere vuren gestaan. 

Alle medewerkers hebben hun eigen achtergrond en persoonlijkheid. Ambulancebestuurder Eline, die ooit redacteur was bij de overheid, wordt blij van beestjes die opknappen, van een politieagent die haar groet of een oude dame die haar een chocolaatje geeft. Voormalig rechercheur René heeft nu een heel andere relatie met de volkswijken waar hij vroeger onwillige zoniet agressieve burgers ontmoette. Toch is zijn motivatie dezelfde. Hij wil 'net als slachtoffers van misdrijven die niet meer voor zichzelf spreken, dieren een stem geven.' 

Handen op elkaar !
Bij iedereen stroomt de liefde voor dieren door het hart! Wat erg gewaardeerd wordt is dat dieren nooit een dubbele agenda hebben of oordelen. Geen van allen spot met het rode haar van Suzanne! Een land dat geld en zorg besteed aan het welzijn van dieren is een beschaafde natie! Ook een niet-aaibaar beestje als de schorpioen kan in Nederland op hulp rekenen. Hulde aan alle warme handen en de sponsors die hun werk mogelijk maken!

★★★★