Onwrikbare liefde !
'Je zou bijna denken
dat au pairs in deze villawijk meisjes van binnen zijn.'
Als er weer een boek over een huishoudhulp (cf. Freida McFadden), een au pair of een uitwisselingsstudent (cf. Nelle Lamarr) in de winkel ligt, frons je even de wenkbrauwen. Met het idee in het achterhoofd dat tal van terugkerende thema's hun weg vinden in de literatuur, mag je hopen dat Sidonie Bonnec over een uitgebreide verbeelding beschikt en er een fris verhaal van maakt!
In een strop !
Wanneer de Bretoense Emmylou als au pair aan de slag gaat in de buurt van Londen, komt ze in een gezin terecht dat er vreemde gewoonten op na houdt. Er komen donker geklede mensen op bezoek die ze niet mag ontmoeten, de werkkamer van de vader gaat op een dubbel slot, de zwarte bijbel van de Engelse koning Jacobus, die leed aan heksenwaan en veel onschuldige slachtoffers maakte, ligt overal in huis en het tienjarige zoontje met de misvormde benen volgt les in een streng religieus centrum. Bovendien wordt Emmylou niet verondersteld de ommuurde compound te verlaten. Omdat ze geld nodig heeft en, met het oog op een betere toekomst, de Engelse taal wil leren, buigt ze zich naar de wensen van haar werkgevers.
Na de gebruikelijke inleidende bladzijden waarop de schrijfster de hoofdpersoon en de omgeving die haar nieuwe thuis wordt, scherpzinnig vormgeeft en je nog niet weet uit welke hoek het gevaar komt, trekt het plot zich als een sneltrein op gang. De spanningzoeker wordt op elke regel in de watten gelegd! Omdat je adem onafgebroken wordt afgesneden zul je naar lucht willen happen en je, net als Emmylou, af en toe aan een ontsnappingspoging wagen. 'Alleen werken, studeren, niet nadenken... niet zoeken, niet graven', houdt de au pair zich voor als ze beseft hoe kwetsbaar ze is. Als er iemand in de familie overlijdt en het afscheid voor een kantelpunt zorgt, zegt Emmylou: 'Ze zijn één en al verdriet. Ik één en al angst.'
Gevangen in taal
Wie enige kennis heeft van het Frans, ziet door de vertaling heen dat dit boek oorspronkelijk in de taal van onze francofone zuiderburen geschreven is. Terwijl wij een omschrijvende, meanderende stijl hanteren, drukken de Fransen zich uit in compacte werkwoordsvormen en (vaak) zinnen. Omdat deze auteur de spanning maximaal wil vasthouden, gaat ze tempo maken wat de woorddichtheid nog meer vergroot. Net zoals van elkaar losgemaakte muzieknoten, creëert ze een staccato ritme dat in het Nederlands niet prettig leest.
Bijvoorbeeld: 'Halverwege de middag, regelmatig een bui, een haastig bekladde hemel.'
Noodgedwongen ontwikkelt de vertaler een stijl waar je een beetje moe van wordt... Een betere dosering van de taal zou helpen!
Ondanks deze vormopmerking, is 'De au pair' een beklijvend, beeldend en origineel boek met oog voor details! Naast een beangstigend is het ook een tragisch en luguber verhaal! Het laat zien hoe godsdienstwaanzin ons blind maakt voor de morele meetlat. Daarbij toont het aan dat mensenhandel een verrassend gezicht kan hebben. En dankzij het overtuigende talent van Sidonie Bonnec weten we dat het onvoorstelbare toch geloofwaardig kan zijn!
★★★★1/2
