Wie redt, die zwijgt !
In het derde deel van deze Waddenreeks zijn de Duitse collega's van de zeepolitie aan zet. Rechercheur Liewe Cupido, bekend van 'De Hollander' en 'De duiker', krijgt in het onderzoek naar de kapitein van de gezonken MS Pollux assistentie van Xander Rimbach. De jonge agent uit de wijnstreek rond de Neckar moet nog even acclimatiseren in de onvoorspelbare Waddenwereld met zwijgende, gelovige en bijgelovige eilanders en stormen die hand in hand gaan met de dood.
Zwijgcultuur
Plaats van het speurwerk is het Oost-Friese eiland Norderney. Daar woont een gedeelte van de bemanning die heeft meegeholpen met het redden van de opvarenden bijna dertig jaar geleden. Hoewel het stoffelijk overschot van de schipper nu op de Engelse kust is aangespoeld, houden deze Duitse zeerotten hun lippen stijf op elkaar.
Met de aanloop naar de ontplooiing van het recherchewerk heeft Mathijs Deen deze keer wel èrg lang gewacht. De privé-beslommeringen van Cupido nemen meer plaats in dan een achtergrondlijn zou mogen opeisen. Het wordt bijna een boek in een boek.
De code gekraakt
Als Xander Rimbach het verleden probeert te ontsluieren, botst hij op de geniepige weerbarstigheid van sommige eilandbewoners. Bemoeizucht van vastelanders kunnen ze missen als kiespijn! Toch is er ook iemand die naar zijn geweten luistert...
Ook in 'De redder' legt de auteur zijn troefkaarten op tafel: beeldende taal, rotsvaste (hoofd)plotstructuur, beschouwende diepgang en originaliteit. Denk bij dit laatste b.v. aan stuurman Germen en zijn mysterieus ritueel dat langzaam ontcijferd wordt en aan de pastoor die het achterste van zijn tong niet laat zien. Gelukkig maakt deze Erich Ratzinger wel duidelijk dat hij geen familie is van...😏!
Verwantschap
Mathijs Deen is de Indridason van de Lage Landen! Beide schrijvers hebben de eilandgemeenschappen, het teruggaan in de tijd, de gestage plotopbouw en enige levensbeschouwing gemeen. De waan van de dag kan hen niet inspireren... Bovendien komen de verraderlijke zeegaten en onderzeeën enigszins in de buurt van de ruige Westfjorden.
En voor de oudere lezers: hoe komt het dat ik bij het rondreizende, geheimzinnige koffertje steeds moest denken aan het varkensleren koffer van Bob Evers, de fictieheld van Willy van der Heide? Dat moet jeugdsentiment zijn!
★★★★