Steel nooit iemands eergevoel !
'Er ging niets boven het schrobben van het dek
om een misdaad op te lossen.'
Is dit schrijversduo ook in het negende deel van de Cherringham novellereeks in staat om een frisse toon aan te slaan? En kun je steeds opnieuw aantrekkelijke misdaadverhalen vertellen die zich in een kleine plattelandsgemeenschap afspelen? Het is aan 'Een spel met de dood' om deze vragen te beantwoorden.
In rep en roer
Deze keer is de misdaadlocatie een theater waar een amateurgezelschap een spannend stuk inoefent. Toch loopt de spanning tijdens de repetities vooral buiten het rollenspel op. Een voedselvergiftiging kan nog toeval zijn maar als een naar beneden vallende podiumlamp een acteur naar het ziekenhuis verwijst en wat later een actrice door een valluik naar beneden tuimelt, wordt aan opzet gedacht.
Op dat moment komt het wat ongewone en toch doeltreffende speurdersduo, Jack en Sarah, in actie. Tijdens hun verkennende conversaties met mogelijke verdachten of getuigen, maak je kennis met de personages. Bij Costello en Richards zijn dat altijd kleurrijke figuren. Zo is er in dit verhaal de van zijn troon gevallen BBC-regisseur die, ondanks zijn BAFTA's, alleen nog ver buiten Londen aan de bak komt. Wat er van hem overblijft is de grootspraak van een vileine praatjesmaker. De Cherringham Players kijken dwars door hem heen. De getergde Ambrose Goode slingert zelfs de inhoud van een theeglas in zijn gezicht. Voor een Brit is dat buitensporig gedrag!
Op naar deel... 28 !
Terwijl de intrige zich naar een theatrale climax toe beweegt, geniet je, zoals altijd, van de slimme, knipogende dialogen en de licht spottende 'monologue intérieur' van de New Yorker. En net als bij de populaire tv-reeks 'Midsomer Murders' kun je bijna eindeloos veel plots bedenken in deze geografisch beperkte omgeving. Ben je uitgekeken op de 'Cotswold-locals' dan kun je altijd aanwaaiende personages opvoeren die een flinke rimpeling in de Theems veroorzaken. De regisserende blaaskaak heeft deze test prima doorstaan!
★★★1/2