Als een hond aan de riem !
'Ze zou dat meisje met blote handen hebben gewurgd,
maar ze kan niet eens een wilgenkatje doorknippen.'
Betutteling
Waar je naar uitkijkt bij de dames Nagelkerke, vind je ook in dit boek. Deze auteurs zijn uiterst bedreven in de psychologische tekening van hun personages en de manier waarop het mentale het plot aanstuurt. Hoofdrolspeelster Sophie wordt na een jarenlange gevangenisstraf opgevangen door haar ouders. Omdat ze psychotisch gedrag vertoont werd ze handelingsonbekwaam verklaard en kreeg de familie het advies om voor een strikte routine te zorgen.
Dat neemt vooral haar moeder erg letterlijk op. Ze projecteert haar angst en onzekerheden op de kwetsbare Sophie en pleegt zelfs morele chantage. De 29-jarige dochter, die zich steeds eenzamer gaat voelen, krijgt een verstikkend regime opgelegd dat voor meer in plaats van minder spanning in het gezin zorgt. Een hartverscheurende vaststelling is bovendien dat deze volwassenen niet alleen fictiefiguren zijn maar voor een aantal lezers vast ook een werkelijkheidsgehalte hebben. En dat wil niet zeggen dat deze boekenfans in de bajes hebben gezeten of aan een stoornis leiden. De gedachte dat sommige ouders geen kinderen zouden mogen krijgen, flitst meer dan eens door je hoofd! Dat is meteen een compliment aan de schrijfsters en hun suggestieve kracht!
Een duistere kern
De grote vraag is of Sophie de moord heeft gepleegd waarvoor ze veroordeeld werd. Een geoefende lezer heeft natuurlijk wel een vermoeden. Omdat het in dit genre om de belevingswereld, de motieven, het gedrag en de interactie van de personages met anderen gaat, mag dit vroege inzicht in de globale afloop van het verhaal de leespret niet hinderen. En ondanks dat vermoeden blijft de ontknoping een schokkende ervaring. Als je gelooft in vergaand egocentrisme bij de mens, dan sta je open voor deze zéér donkere slotscènes van 'Stille wateren'!
★★★★