Vuurgloed - Boris O. Dittrich

Verliefd op je eigen spiegelbeeld !

'Maar je bent ook datgene waaraan je wilt ontkomen.

Het werpt zijn schaduw over je heen.'

Van jurist, politicus en activist Boris Dittrich mag je een geëngageerd verhaal verwachten! In 'Vuurgloed' voeren de vrouwelijke hoofdpersonages een maatschappelijke strijd tegen een man met aanzien en een titel van wie het imago niet strookt met zijn grensoverschrijdend gedrag buiten de spotlights. Wanneer therapeute Erica in New York onder een metrotrein terecht komt, reist Robin naar The Big Apple om het verdachte overlijden van haar moeder te onderzoeken. 

Een verwerpelijke plotacteur

Als je een voorbeeld wilt van een karakter dat uitstekend tot zijn recht komt en waarmee je toch niet veel tijd wilt doorbrengen, dan zou je aan Walter kunnen denken. De internationaal bekende academicus en pleitbezorger van vrouwenrechten wordt privé aangestuurd door zijn narcistische natuur. Dit Trumpiaanse type liegt, manipuleert, domineert, intimideert, is wraakzuchtig en mist elke vorm van empathie. De narcist houdt alleen van zichzelf. Dat wisten de oude Grieken al. Wie niet onder een steen leeft, herkent dit plaatje! 

Toch gaat Robin de ongelijke strijd met hem aan. Zij staat voor de mondige burger die zich niet door tegenwind omver laat blazen. De kritische stem van de auteur voert bovendien niet-loyale vrouwelijke kennissen op. Loyaliteit volgt de genderlijn niet. Met het schrijven van dit boek draagt Boris Dittrich zelf bij aan het bewijs hiervan! 

De vinger aan de pols

Dat mensenrechtenactivist en voormalig Tweede Kamerlid Dittrich geen kans voorbij laat gaan om fout menselijk gedrag en falende instituties met de vinger te wijzen, mag niet verbazen. Als oud-inwoner van New York zal hij vast redenen hebben voor de kritische kijk op het NY City Police Department en de Metropolitan Transportation Authority die onder het mom van 'noodlottig ongeval' snel het Erica-dossier sluiten. Zelfs de universiteiten in dit verhaal nemen bij wangedrag slechts halfslachtige maatregelen die, noch hun eigen reputatie noch die van de dader, schaden. 

Daarnaast hekelt de schrijver het zwijgbeding dat, in tegenstelling tot Nederland, in de VS nog steeds rechtsgeldig is. Een zwijgbeding is een afspraak tussen b.v. werkgever en werknemer waarin één van beide partijen het recht wordt ontnomen om een boekje open te doen over een incident. Op deze manier wordt klokkenluiders de mond gesnoerd. Zo kan het kwaad voortwoekeren!  

Met 'Vuurgloed' heeft Boris Dittrich weer een spannend, invoelbaar plot met een herkenbare signatuur afgeleverd. Maatschappelijk relevante boeken zijn belangrijke boodschappers! 

★★★★

De schatkamer van mijn vader - Evelien de Bruijn

Met een banneling aan de eettafel !

'De geur van ellende kruipt mijn neus in.'

De kleinoden waarmee de hoogbejaarde vader van Evelien de Bruijn zich omringt, horen bij de schatkamer van zijn Indische jeugd: fotolijstjes met familieleden in de tropen, een kistje met zilverbeslag, een Chinees tafeltje, een wajangpop, een schaal met de Sumatraanse naam Palembang. Toch leven er in die schatkamer ook heel wat pijnlijke herinneringen. En het zijn net de slapende kwelduivels waarin zijn dochter Evelien geïnteresseerd is. Zij wil in de ziel van haar vader kijken en dit boek schrijven.

Een moeilijk gesprek

Hoewel hun dialoog door Indisch troosteten aangemoedigd wordt, verloopt hij eerder stug. Roelof wil lezen wat ze opschrijft, duikt geregeld weg voor zijn emoties en springt van de hak op de tak. Je zou kunnen zeggen dat zijn flashbacks en bijbehorende gevoelens over elkaar heen buitelen. Langzamerhand ontdooit hij en laat hij de verhalen los. Zo is er het gruwelijke lot van zijn eigen vader die hij na zijn twaalfde nooit meer terugzag.

Eveliens opa werd als krijgsgevangene in een Japans werkkamp op Flores geïnterneerd. In een omgeving vol sadistische repressie, honger, dysenterie en beri beri kon niemand lang overleven. De voormalige onderwijzer, ziekendrager en pacifist overlijdt in '43. Roel is een halve wees geworden.

Nieuwe meesters, nieuwe kampen

Als de Japanners verslagen en vertrokken zijn, vullen de Indische - afhankelijk van het perspectief - extremisten of vrijheidsstrijders het machtsvacuüm in. De paramilitaire nationale jeugdorganisatie van de pemoeda's stopt de jongen in een mannenkamp waar hij zich in z'n uppie moet zien te redden. In deze ieder-voor-zich-wereld, en op een rantsoentje van rauwe sojabonen of rijst, kijkt Roel de dood in de ogen. Als hij uiteindelijk zijn moeder terugziet, zet ze hem op de boot naar Nederland waar, na de hongerwinter, niemand zit te wachten op een vluchteling uit de kolonie.  

Maar Roel is een overlever. Hij wordt marineofficier en gaat op missie naar het laatste stukje kolonie: Nederlands-Nieuw-Guinea. 'Wilde Soekarno op z'n bek slaan!', klinkt het onverbloemd uit pa's mond. Die uitspraak is een prelude op het slothoofdstuk waarin bitterheid en boosheid zich uiten als 'een verbale stormram'. Het is de wrok van een verdrevene!

Afrekening

Hoewel de wandaden van de koloniale oorlog ('45-'49) op het bord van de soldaten worden gelegd, houdt Roelof de Nederlandse regering er verantwoordelijk voor. Dat punt houdt steek. Toch bestaat er ook zoiets als 'eigen verantwoordelijkheid' en het idee dat je altijd een keuze hebt... hoe moeilijk ze ook is. Daar gaat hij helemaal aan voorbij. Op andere momenten wordt deze afrekening met de geschiedenis gevoed door zwakke excuses. Over het kolonialisme als geheel is hij mild. Dat hoorde bij de tijdgeest. En het land werd toch ook opgebouwd. Over de klassenmaatschappij, gebaseerd op door de overheid opgelegd klassenonderwijs, geen woord. En Soekarno, dat was toch ook een onderdrukker! Alsof de zonde van een ander de eigen fout uitwist. 

Tijdens dit laatste interview krijgt Evelien geen stok meer tussen de deur. Opmerkingen die beginnen met 'Maar...', krijgen geen kans. De gal moet eruit! De inwoner van de kolonie voelt zich een slachtoffer, een niet gerespecteerde burger. Die frustratie maakt zijn betoog bij momenten irrationeel en wars van moraliteit. Dat zijn eigenschappen die bij een slachtofferrol horen!

Egodocument

Dit verhaal is in de eerste plaats van betekenis voor Evelien de Bruijn. De dochter leert haar vader kennen. Voor het brede publiek geldt dat het persoonlijke meestal de invoelbaarheid vergroot maar tegelijkertijd een subjectieve en/of onvolledige waarheid vertelt die een buitenstaander niet makkelijk kan doorprikken. Daarom is het nuttig voor lezers om het ingezoomde perspectief te combineren met het veelvoud van invalshoeken, interviews en feitenkennis van een onderzoeksjournalist. Hij zal niet tot conclusies komen die door emoties gedreven worden. Denk hierbij aan het standaardwerk 'Revolusi' van David van Reybrouck!

★★★1/2

In een oogwenk - Jo Callaghan

Een rechercheur voor de toekomst? 

'Begrijpen wat mensen drijft, wat hen motiveert,

vormt de sleutel tot de oplossing van een misdaad.'

Artificiële intelligentie heeft heel snel een plaats veroverd in onze samenleving. Maar wat weten we van AI? Kunnen we AI vertrouwen? Bestaat het risico dat menselijke vaardigheden en besluitvorming op termijn verloren gaan? Erg veel maatschappelijke discussie wordt hierover niet gevoerd, zeker niet in een taal die voor doorsnee burgers helder is. Het verbaast wellicht dat een thrillerschrijfster een poging doet om ons mee te nemen naar een mogelijke toepassing van AI in een werksituatie die we ons bovendien goed kunnen voorstellen. En zelfs een leek voelt aan dat ze er niet met haar pet naar gooit...

Een zonderling teamlid
Als het 'Nationaal Instituut voor Onderzoek naar AI' een pilootproject wil starten op het commissariaat van de ervaren rechercheur Kat, wordt er met scepsis gereageerd. Maar als de minister het aanbeveelt, dan moeten de hulptroepen aan de bak! Toch denkt Kat te kunnen aantonen dat haar beoordelingsvermogen veruit superieur is aan 'een stomme machine'. Lange tijd steggelt ze met het pratende hologram en moet ze de neiging onderdrukken om zijn batterijen stuk te trappen. Wat kan die 'meneer Lock' eigenlijk? Taartdiagrammen of een kansberekening maken, bijvoorbeeld. Hij - pardon, het - heeft geen emotionele intelligentie, begrijpt geen beeldende taal, uitdrukkingen of humoristische opmerkingen. Lock is een rekenaar. 

Langzamerhand ziet Kat in dat de AI-opsporingsentiteit waardevol is. Lock kan een linguistische analyse van tekstberichten maken en kan, dankzij beeldherkenningssoftware, razendsnel en gedetailleerd camerabeelden lezen. Bovendien kan het hologram vaststellen dat een getuigenis ongeloofwaardig is omdat de, in een split second, opgevraagde weersomstandigheden op dat moment geen betrouwbare waarneming mogelijk maakten. 'Het' blijkt niet alleen tegen de snelheid van het licht te kunnen werken maar ook wendingen te kunnen geven aan het onderzoek. Voorzichtigheidshalve is er gekozen voor cold cases. 

Samen met Lock door één deur 

Twee doorsnee, goed functionerende jongens zijn maanden geleden spoorloos verdwenen. Als Kat een verband tussen beiden ontdekt, vindt ze geen gehoor bij haar chef of team. Lock is de enige die in dezelfde richting denkt. Ze beseft steeds beter dat het niet hebben van een algoritme voor humor of het niet vinden van een zoekprogramma voor zielenpijn of passie, geen onoverkomelijke hinderpaal is in de samenwerking met de artificiële denker.  

Zoals verwacht is de conclusie van het rechercheteam en van de lezer dat AI een winstgevende bijdrage kan leveren aan het politiewerk maar dat een hologram niet het laatste woord mag hebben. Het tussen de regels lezen van appjes, het in de ogen kijken van getuigen of verdachten, het op ervaringen gebaseerde buikgevoel, de kennis van de menselijke ziel... zullen altijd het verschil maken tussen een zoekmachine en ons brein. Toch kunnen emoties ook nadelig uitpakken bij een onderzoek. Zelfs de doorwinterde Kat liet op een cruciaal moment invoelbaarheid en respect voorgaan op de ratio. Dat zorgde voor kostbaar tijdverlies in de race om leven en dood!

Overtuigend !

Jo Callaghan speelt een meesterlijk taal- en denkspel met de AI-collega! Daarom moet het amusante getouwtrek tussen Kat en Lock een breed lezerspubliek kunnen aantrekken! Een bijzondere interesse voor wetenschap is geen voorwaarde om van deze intelligente, vaart makende thriller te kunnen genieten. Deze debutante heeft de krachtige stem die je altijd hoopt te vinden als je een boek open slaat! In combinatie met de uitgebreide research (zie dankwoord) die haar bij tal van deskundigen bracht en haar bijdrage aan het publieke debat, verdient Jo Callaghan op z'n minst een nominatie voor een toonaangevende prijs!

★★★★★

Vrijuit - Iris de Graaf

Is dit nog thuis? 

'Ik ben een jonge vrouw met een liefde voor dit land
én ik ben journaliste.'

Non fictie boeken die zich spiegelen in de actualiteit, zijn uitermate emotioneel confronterend! Denk aan de verbijsterende verhalen over Oekraïne, de VS, Syrië en het relaas van de Gazaanse journalist Sami Al-Ajrami. Ook Iris de Graaf komt met een onthutsende terugblik op haar tijd als NOS-correspondent in Rusland. Zet je schrap voor een ervaring waarbij werk en leven één worden, verenigd in een dystopisch decor!

Tempo, tempo !

In de ogen van velen is een correspondentschap een afwisselende, boeiende baan met een vet salaris die je bovendien een stuk van de wereld toont. De realiteit stemt daar maar gedeeltelijk mee overeen. Iris is een zzp-er die 24/7 aan de bak moet, altijd te weinig slaapt, hectische dagen beleeft met snel opgenomen reportages en stand-ups voor een ochtend- en avondpubliek, schakelend van het ene tv-programma naar het andere radionieuws en uitstapjes naar de VRT. Daarnaast moet ze zich voortdurend informeren via internationale persbureaus, whatsappjes en push-berichten. En niet te vergeten: haar stem opwarmen als backing vocal van Beyoncé! 

Als op 24 februari 2022 het Russische leger Oekraïne binnenvalt, wordt haar leven een onvervalste achtbaan, jachtig en beangstigend. Op het uitspreken van het woord 'oorlog' staan hoge straffen. De ouderen ondergaan de realiteit met afgezakte schouders, de jongeren weten dat hun relatieve vrijheid voorbij is. Ook Iris wordt verlamd door de militaire censuur die resulteert in zelfcensuur. 'Beetje bij beetje voel ik mezelf op slot gaan,' concludeert ze. Wat is haar journalistieke stem nog waard? 

Repressie

Heel af en toe gaat ze ontstressen in een club waar ze zichzelf even kan verliezen in het snelle voetenwerk van de bachata, een Caraïbische dans die zijn weg naar de wereld vond. Enkele uren later is ze weer de buitenlandse agent/spion die gesponsord wordt door een Westerse overheid. De vrije pers is vogelvrij verklaard, de intimidatie van interviewers en geïnterviewden huiveringwekkend. De geheime dienst laat zijn signatuur zelfs achter in haar woonst en in het NOS-kantoor. Beneden in haar flatgebouw houdt het norse concierge-echtpaar een logboek bij.

Met het verschijnen van de Z-symbolen op petten, armbanden, muren... groeit de dystopische sfeer. Toch blijft Iris zoeken naar nuance. Niet elke Rus is gehersenspoeld. Intussen gaat de agressieve, irrationele retoriek van het Kremlin door. 'Het is alsof ik in een Orwelliaanse realiteit ben terecht gekomen', schrijft de stoere journaliste die nog altijd stand houdt. Toch verraden buikpijn, onpasselijkheid en tranen de permanente aanslag op haar centrale zenuwstelsel. 

Strijdbaar tot het einde

Haar gevoel van eenzaamheid groeit als de steun van het thuisfront afneemt. Bovendien zijn haar ervaringen zo intens en complex dat ze ze niet kan delen met haar intimi. Uit alle hoeken krijgt ze haatberichten en zelfs doodswensen. Russische familieleden noemen haar een verrader van haar oma's moederland. Als uiteindelijk haar veiligheid in het gedrang komt, haalt de NOS Iris terug. Zelfs tijdens haar laatste minuten op Russische bodem, al vastgesjord in de vliegtuigstoel, krijgt ze bezoek van de luchthavenpolitie.  

'Vrijuit' is een verhaal over moed die grenst aan roekeloosheid, over een baan die een missie is, over hardnekkig strijden voor vrijheid en beroepseer. En... over de prijs die je daarvoor betaalt. Frontsoldaten vechten niet alleen in loopgraven! 'Vrijuit' is een overweldigend boek van een journaliste die met hoofd én hart geworteld is in haar tweede thuisland waarnaar ze misschien nooit meer zal kunnen terugkeren. 

★★★★★

 

Lieg nooit - Freida McFadden

 Vroeger is nooit voorbij !

'Ontkenning is een krachtig verdedigingsmechanisme.'

Dat neuroloog Freida McFadden ook een uitstekende psycholoog is, draagt in grote mate bij tot haar succes. Meer nog dan uit eerdere boeken blijkt uit 'Lieg nooit' haar brede interesse voor het brein. Dat haar vader een zielenknijper is, zal hier wellicht niet vreemd aan zijn.

De schaduw van het verleden
In de praktijk van psychiater dr. Adrienne Hale dienen zich patiënten aan met een mentale stoornis zoals narcisme, paranoia of PTSS. Als ze om een onbekende reden verdwijnt, is het gissen naar haar lot. Wanneer enkele jaren later haar gigantisch landhuis op de markt komt, toont rijkeluiszoon Ethan bijzonder veel belangstelling voor deze enorme villa aan het einde van de wereld. Zijn echtgenote Tricia, daarentegen, voelt zich angstig bij de kennismaking met dit huis dat haar verwelkomt met onverklaarbare geluiden, een groot schilderij van de vermiste vrouw en een geheime ruimte vol audio-opnamen van therapeutische sessies. Dit is duidelijk een huis met een verhaal... misschien wel een sinister verhaal!

Een hoofdrol voor de angst
Heel wat thrillerauteurs hebben talloze hoofdstukken, zo niet een half boek, nodig om de spanning op te voeren en de personages met zichzelf en elkaar te laten worstelen. In dat bedje is Freida McFadden nooit ziek! Vanop de eerste bladzijde voel je dat de angst regeert in dit plot. De bestseller die Adrienne vlak voor haar verdwijning schreef heet 'De anatomie van de angst'. Haar cliënten zijn bang voor spoken uit het verleden of imaginaire fantomen uit het heden. Adrienne zelf is bang voor intimiteit. Bovendien wordt ze opgejaagd door een dominante, manipulerende, gestoorde geest. En dan is er nog Tricia die alleen maar weg wil uit deze geheimzinnige omgeving maar helaas gegijzeld wordt door een ongenadige sneeuwstorm. 

Fictie is ook realiteit

De belangrijkste personages van deze schrijfster zijn nooit in te delen in 'goede' en 'slechte'. Omdat we onszelf graag als goed zien, roept de complexiteit, die ze op een overtuigende manier toont, ongemak op. Wij staan niet graag voor spiegels die dwars door ons en anderen heen kijken. Freida's plotspelers passen niet in een doorsnee verhaal dat ons een handvol evasieve momenten bezorgt. Vrouwen zoals Adrienne en Tricia geven aan dat het egocentrisme van mensen tot immoreel gedrag leidt. Als we met open vizier binnen en buiten de horizon kijken, dan moeten we elke dag haar gelijk erkennen!

Dat Tricia en Ethan aan het eind volkomen eerlijk zijn tegenover elkaar, wist hun zonden nog niet uit! Trouwens... nooit meer willen liegen is alleen maar het begin van een ethische levenswandel. Mensen kunnen zichzelf nooit helemaal vertrouwen. Dat heeft Freida's vader, de psychiater, haar vast een keer uitgelegd. Uit de laatste woorden van Tricia blijkt dat ook zij die les geleerd heeft!

★★★★

Wie niet genoeg krijgt van haar grensoverschrijdende karakters, mag zich verheugen op twee nieuwbakken zomeredities: 'De vrouw op zolder' (19.08) en 'De vriend' (09.05).

Afbeelding LAB-uitgevers

Bruid en bruidegom - Rona Halsall

Tot de dood ons scheidt !

'Ze zeggen dat mensen die zwarte koffie drinken
een tikje psycho zijn.'

Sinds het succes van haar eerste boek is Rona Halsall een gevestigde naam! Omwille van het originele thema, de geloofwaardigheid ervan en de verrassende ontwikkelingen kreeg 'De bigamist' veel waardering. Maar kan ze dit kunstje nog een keer herhalen in de opvolger 'Bruid en bruidegom'?

Hoe het mis ging
De pasgehuwde Nicci is de erfgename van een klein, succesvol familiebedrijf. Terwijl zij een pleaser is, heeft haar echtgenoot Ethan 'het talent om van iedere situatie iets positiefs te maken'. Tot grote tevredenheid van haar vader geven beiden het beste van zichzelf om de onderneming te laten floreren. Hun bedje lijkt gespreid... tot op een donker plattelandspad het noodlot toeslaat. Nicci verliest de controle over het stuur en rijdt een man van de weg. In de paniek die dan ontstaat pleegt het droomkoppel vluchtmisdrijf. Geluk maakt plaats voor angst, ondermijnende emoties en een knagend geweten.

Door deze ingrijpende ervaring wordt Nicci een ander mens. Ze besluit meer initiatief te nemen, meer te durven, assertiever te zijn. Dat gedrag verandert de communicatie en dus ook de relatie met haar omgeving. Het is een sneeuwbal die aan het rollen gaat en niet meer te stoppen is. Toch heeft de schrijfster een half boek nodig om vaart te ontwikkelen. Net zoals in 'De bigamist' is ze te uitleggerig. Waar in haar debuut dit minpuntje wordt weggepoetst door de hierboven genoemde kwaliteiten, biedt 'Bruid en bruidegom' onvoldoende handvaten om de lezer voortdurend geboeid te houden. 

Goed en... véél minder goed
Het beste dat dit boek te bieden heeft is de verwarring die Rona Halsall zaait in de heftige discussies tussen Nicci en Ethan. Terwijl Nicci door groeiende inzichten meer en meer aan haar man gaat twijfelen, slaagt Ethan erin om haar visie telkens te ontkrachten. Hoewel de rookgordijnen hier en daar doorzichtig zijn, balanceert de lezer lange tijd op de koord van argumenten en tegenargumenten. 

De slotfase zal alleen de actiegerichte boekenliefhebber meeslepen. Deze fase is bovendien erg breed uitgesmeerd. Van een psychologische thriller verwacht je in de eerste plaats een intelligente climax, een einde dat je confronteert met een verrassend stukje menselijke psyche en je bij het omslaan van de laatste pagina met wat denkwerk achter laat. Dat is hier helemaal niet het geval!

Dertien in een dozijn
Toch is het meest teleurstellende van deze tweede Halsall het gebrek aan originaliteit. Waar ze bij haar debuut mee scoorde, ontbreekt helemaal in 'Bruid en bruidegom'. In dit boek heeft ze een blik met clichés opengetrokken: een uit elkaar spattende geluksbubbel, een hit-and-run scène, De Schone Slaapster die wordt wakker gekust, mister charming met de dubbele agenda enz.

Is Rona Halsall hiermee afgeschreven? Dat ook weer niet. Volgende keer zal er wel kritisch gekeken worden naar de achtergrond van de personages en de setting van het geheel vooraleer kostbare leestijd wordt ingezet!

★★1/2

Maria, koningin van Schotland - Laurel A. Rockefeller

Wraak is nog geen gerechtigheid ! 

'De scheiding tussen onze koninkrijken 

is nooit erg duidelijk geweest.

Dat is ook de reden waarom we zo vaak oorlog voeren.'

Als de tiener Mary Stewart (1542-1587) vanuit Frankrijk naar Schotland terugkeert, heeft ze al een volwassen leven achter de rug. Sinds haar vijfde is ze the queen of Scots en op haar achttiende blijft ze achter als weduwe van de Franse koning Frans II. Het ligt voor de hand dat ze na zijn dood haar dynastieke ambitie op de Schotse troon richt.  

Moderne tolerantie...

Tijdens haar afwezigheid heeft het land een ander gezicht gekregen. Omdat de gewelddadige confrontaties tussen katholieken en protestanten in het voordeel van de reformisten geëindigd zijn, heeft Mary een probleem. Zij is een overtuigde katholiek! Het siert haar dat ze tegen de tijdgeest in een elegante oplossing bedenkt. Terwijl de onderdanen protestants mogen blijven, zou zij voortaan haar paapse geloof in de privé-sfeer belijden. Het handhaven van persoonlijke vrijheden maakt haar zeer geliefd. 

... of oog om oog

Toch handelt ze niet altijd op een verstandige manier. Het huwelijk met haar katholieke neef Henry Stuart bevestigt vooral zijn reputatie van rokkenjager met een kort lontje. Als haar intieme band met Davide Rizzio, secretaris en hofmusicus, een doorn in Henry's ijdel oog wordt, besluiten parlementariërs hem voor hun karretje te spannen en zo de positie van Mary te verzwakken. De weerloze Rizzio laat het leven bij een gewapende overval in het paleis. Trouwens... het intiemste deel van hun relatie was enkel gebaseerd op geruchten. Niet lang daarna wordt ook Henry omgebracht. Vermoedelijk heeft zijn echtgenote de opdracht gegeven voor deze afrekening.

Hoog spel

Koningin Mary beweegt zich ook op glad ijs als het gaat over haar dynastieke aspiraties. Nooit heeft ze een geheim gemaakt van haar claim op de Engelse troon. Haar grootmoeder was immers een Tudor en Elizabeth I had geen troonopvolger. Maar de Engelse koningin hapt niet. Misschien omdat het Huis Tudor protestants is geworden. Als bovendien blijkt dat de Schotse haar zin wil doordrijven met de hulp van een moordcomplot, wordt het hakblok in positie gebracht. Helaas weet ze op haar 44ste niet dat de Engelse kroon op haar zoon wacht...

Met zevenmijlslaarzen

Hoewel dit boekje van Laurel A. Rockefeller (62 e-bladzijden) als introductie kan dienen voor het turbulente leven van the queen of Scots, zal de geschiedenisliefhebber toch heel wat hiaten en oppervlakkigheden ontdekken. Enkele Wiki-pagina's erbij halen is geen slecht idee! Aan het eind blijft het beeld hangen van een monarch die met één been in de middeleeuwen stond en met het andere, enigszins wankel, in de moderne tijd. 

Hiermee vergeleken is het eerste deel van dit tweeluik, 'Elizabeth Tudor', inhoudelijk sterker. Toch geldt voor beide dat geschiedenis niet geschikt is voor speed dating!

★★1/2

De bonusmoeder - Inge van Prooijen

Geen bonus voor de lezer ! 

'Over sommige mensen kom je niet heen. 
Als je die verliest, word je nooit meer helemaal de oude.'

Tijdens het eerste kwart van dit boek lijkt het alsof je met de nanny op stap gaat! Natuurlijk moeten personages, hun omgeving en achtergrond worden geïntroduceerd vóór een plot zich kan ontwikkelen. Maar als het eindeloos duurt om de context van een eenvoudig verhaal te duiden, ben je niet goed bezig. Zeker niet als je de lezer meesleurt van de speeltuin naar het dierenpark en die uitjes wegspoelt met de zoveelste kop warme chocola. Dat heet verkleutering! 

Iets te modale invalshoek
Wie zijn hier de plotacteurs? De centrale figuur is Nena, die bonusmoeder is geworden van Benjamin, het driejarig zoontje van Diederik. Door de ex van haar partner, Céleste, en Cato, haar schoonmoeder, wordt ze onthaald op pesterijen en manipulatief gedrag. Mede door haar onverwerkte verleden vindt ze het moeilijk om zich staande te houden. Lukt het haar kersverse hartsvriendin Lou om een steun en toeverlaat te zijn?

Hoewel de invalshoek niet bijster origineel is, wil je de auteur de kans geven om te verrassen met de uitwerking. In essentie gaat het schrijven om de verliteraturing van een thema. Een beetje kort door de bocht gezegd: als je hoofdpersonages stranden in een huis dat ingesneeuwd geraakt, kan daar een saai maar evengoed een verbijsterend verhaal uit ontstaan. 

De creativiteit loopt mank !
Helaas moet je vaststellen dat deze thriller niet uit de verf komt! De psychologie, die de drijvende kracht is van het spannende boek, wordt onvoldoende uitgewerkt. De crisissituaties en confrontaties tussen de karakters zijn oppervlakkig en clichématig. Ook het trauma van Nena blijft eerder een element in de kantlijn dan een destabiliserende factor. In een genre waarin rolmodellen zoals Jeneva Rose, Nelle Lamarr, Freida McFadden, Charlotte Link, Shari Lapena, Jo Callaghan... en heel wat anderen je de weg wijzen, kun je geen puzzel accepteren waarin slecht uitgewerkte stukjes tot een vaag eindresultaat leiden. Dat het slotakkoord enige verrassing met zich meebrengt, kan de teleurstellende leeservaring niet rechtbreien!

Meer verbeelding, graag !

Bovendien combineert 'De bonusmoeder' het spannende met het feelgood genre. Er zijn teveel bladzijden die blijven hangen in een uitgaans- en babbelsfeertje. Deze passages voegen niets toe aan de voortgang van het plot en de bijbehorende spanningsboog. Ondanks de verzorgde taal en stijl is dit een zoutloos verhaal dat alle urgentie mist! 

Het beeld dat blijft hangen is dat van een structuur die het verhaal overschaduwt. Wil je de lezer meeslepen, dan moet je een wereld creëren die de constructie bijna onzichtbaar maakt. Lezen is een evasieve bezigheid! 

★★