Niet mijn dochter - Michelle Frances

Michelle Frances in de rol van onderzoeksjournaliste !

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen! 'Niet mijn dochter' haalt het niveau van 'Haar nieuwe vriend' of 'Zijn nieuwe vriendin' niet. Vooral dat laatste was een uitzonderlijk sterk boek! Het doortrapte Cherry-personage vergeet je nooit meer. 

Hoewel Michelle Frances de structuur stevig in handen houdt en haar karakters goed uitwerkt, mist dit verhaal over moeder en dochter de scherpte, de intensiteit en de originaliteit van haar ander werk. Misschien heeft dit niet meegezogen worden in het plot te maken met de aanpak van de thematiek. In 'Niet mijn dochter' heeft de schrijfster gekozen voor een maatschappelijk engagement dat alles te maken heeft met het beroep van dochter Becky die journaliste was. Na een verdacht ongeval waarbij ze om het leven kwam, ontdekt haar moeder Kate het letterlijk én figuurlijk onfrisse zaakje waarin Becky haar neus heeft gestoken. 

Van dan af neemt Kate het onderzoek over en waagt zich zelf op zéér glad ijs! Op het platteland buiten Londen blijkt een boerenbedrijf respectloos om te gaan met verdelgingsproducten die de bewoners uit de buurt levensbedreigend ziek maken.

Je krijgt de indruk dat deze, verder uiterst belangrijke kwestie, zich niet goed leent voor een spannend boek. Het thrillergenre moet kunnen spelen met de werkelijkheid, de grenzen van de realiteit wat kunnen oprekken. 'To thrill' betekent 'to feel excitement', 'in vervoering worden gebracht'. Dat laatste gebeurt niet als je een stuk in de krant leest. En daar leunt dit verhaal tegenaan.

Dit sensibiliserende boek levert geen modelthriller op! Er zit wat voorspelbaarheid in, er zijn een aantal kabbelende passages, het juridische steekspel levert weinig vaart op... Zelfs de ontknoping van het plot is maar matig interessant. 

De drie sterren gaan naar het enigszins in slaap gewiegde vakmanschap van Michelle Frances en de herinnering aan haar topboeken!

★★★ 

Zie ook de recensie 'Alles wat jij hebt'

Bloedlijn - Simone Van der Vlugt

 De edelstenen op de kroon zijn voor Simone !

Weinig historici en historische fictieschrijvers voelen zich aangetrokken tot de minder complexe middeleeuwen. Maar als je de mens in zijn maatschappelijke en persoonlijke omgeving plaatst, vind je in eender welke tijd verhalen die aanspreken. 

In 'Bloedlijn' gaat Simone van der Vlugt naar de vrij onbekende 13de eeuw terug, een periode waarin er strijd woedde om de uitbreiding van het centrale gezag in het Duits-Roomse Rijk dat bestuurd werd door de Hollandse koning Willem. Hij nam het onder meer op tegen de vrijheidsgezinde West-Friezen en de opzijgeschoven dynastie van de Hohenstaufen. Maar een koning wil het liefst keizer worden, ook Willem. Zou de vorst de kroon kunnen bemachtigen die de Paus op het hoofd van alle nieuwbakken keizers zet? 

De tegenspeelster van deze hooggeboren man is Katelijne, een bierbrouwster uit Alkmaar. Hoe de levens van haar zoon en Willem's troonopvolger samenvloeien, ontdek je als dit verhaal zich helemaal ontvouwt.

Uit haar vorige historische romans en ook haar spannende boeken blijkt dat Simone van der Vlugt het schrijversvak helemaal in de vingers heeft. Haar gedisciplineerde research loont! Haar jarenlange ervaring met het structureren, stofferen, doseren en toewerken naar een climax, levert voortreffelijke kwaliteit op. Handeling en beschouwing gaan naadloos in elkaar op. Geen wonder dat je tussen de regels door leest dat ze de lat voor zichzelf erg hoog legt! 

Maar de lezer verleiden doe je met je personages. Je kunt ze bijvoorbeeld naar onze tijd halen en Katelijne voor zichzelf laten opkomen in een weinig vrouwvriendelijke wereld. Je kunt de moeder van de koning met kennis van zaken laten praten over politieke aangelegenheden, niet alleen in de middeleeuwen maar zelfs nog in de Napoleontische tijd en later een bijna-exclusieve mannenkwestie. Je kunt regentes Aleid laten ervaren dat er in diezelfde politiek bitter weinig ruimte is voor sentimenten... en je lezer twee kanten van deze medaille tonen. En je kunt spelen met bloedbanden die vaak tot ontroerende loyaliteit leiden maar het ook kunnen verliezen van egocentrisme en machtswellust.

Samen met 'Rode sneeuw in december' en 'Nachtblauw' hoort 'Bloedlijn' tot de top van Simone's historische werk!

Je verdiepen in een ver verleden bezorgt je een beter inzicht in de wereld waarvan je deel uitmaakt!

★★★★★

In nevelen gehuld - Eva Björg Aegisdottir

 De arrogantie van de wij-en-zij-cultuur !

Volgens hotelemployee Irma horen misdaden thuis in afgesloten ruimtes. De schrijfster van 'In nevelen gehuld' is het daar vast mee eens. Eva Björg Aegisdottir heeft dit verhaal in een geïsoleerd, trendy hotel in West-IJsland gesitueerd. Daar komen vier generaties van een maatschappelijk zeer geslaagde familie samen. Maar zoals het zo vaak gaat, staan bloedbanden niet garant voor een warme sfeer.  

In de eerste helft van het boek krijgen de vrij talrijke personages een achtergrond en voel je hoe frustraties voor onderhuidse spanning zorgen. Bij het diner, en soms ook wat vroeger;-), wordt dat innerlijke ongemak dankbaar bestreden met sloten alcohol en een snuifje coke.   

Zoals Tryggvi, het sociale buitenbeentje van de familie goed beseft, denkt de clan dat ze boven iedereen staat. Wanneer een rechercheursteam zich bij het hotel meldt, wankelt hun arrogantie en gevoelloosheid. 

Hoewel een aantal uitgezette lijntjes mooi samenkomt in het laatste deel van het plot, krijg je de indruk dat het geheel te zwaar gestoffeerd is en daardoor structuur en diepgang mist. Toch is er aan de gedachtengangen van de personages veel aandacht besteed. Maar een fictieverhaal, spannend of niet, vraagt ook om voldoende handeling, de taalkundige term voor het geheel van gebeurtenissen en actie. Omdat ook daar het schoentje wringt ontstaat er onvoldoende betrokkenheid bij de lezer en dreigt het boek een beetje saai te worden. En als laatste minpuntje moet toch ook de weinig verrassende thematiek genoemd worden.

Dit gebrek aan evenwicht en originaliteit kan helaas niet goed gemaakt worden door de fijnzinnige vertelstem van de schrijfster. Omdat Eva Björg Aegisdottir de pijn van haar interessantste personages met zachtheid benadert, krijgt ze toch nog ★★★ 1/2 !

Iselin was bijna thuis - Ørjan Karlsson

 Harkerige stijl, klankloze vertelstem !

Van een nieuwkomer uit Noorwegen vraag je je onvermijdelijk af of hij een aanwinst is voor het Scandi-thrillergenre.

In zijn debuut 'Iselin was bijna thuis', neemt Ørjan Karlsson je mee naar de regio van de Lofoten-archipel waar een ervaren speurder en een jonge, scherpzinnige rechercheur uitgedaagd worden door een zieke geest die het op jonge vrouwen gemunt heeft.

Leg dit thema en deze setting in de handen van vergelijkbare auteurs zoals Viveca Sten, Johan Theorin, Michaela Bley, Arnaldur Indridason (toch wat zijn beste werk betreft) enz. en je krijgt een boek waarin je wilt wonen. Ørjan Karlsson, daarentegen, zet de deur maar op een kier. Je lijkt nooit echt welkom te zijn. 

Dat heeft alles te maken met een gebrek aan een krachtige vertelstem. Te vaak kabbelt het verhaal voort. Als hij wil scoren bij de lezer dan voelt dat gekunsteld aan. Nergens voel je urgentie, noch wordt het plot tot een naadloos geheel gesmeed. Bovendien worden de relaties tussen personages met literair potentieel niet uitgediept. 

Omdat taal en stijl de kracht en de levendigheid van verhalen bepalen moet een auteur deze tools beheersen. Dat is niet het geval bij deze Noorse debutant. Zijn stijl is houterig en kaal. Goed lopende zinnen die in andere zinnen overvloeien zijn de uitdaging van elke schrijver! 

En dan zijn er nog onthoofde frases zoals:

'Stampte met zijn voeten.' 

'Stroomde over.' 

'Wachtte.'

Dit is respectloos taalgebruik dat trouwens tegendraads werkt als je op zoek bent naar een op rolletjes lopende tekst! 

Voeg daar nog bij dat dit boek nergens de diepte ingaat, noch qua plot, noch qua maatschappelijke relevantie, noch wat de ziel van de personages betreft... en je blijft behoorlijk op je honger zitten!

'Iselin was bijna thuis' is een lange communicatiestoornis tussen een verteller en zijn luisteraars!

Een aanwinst voor het Scandi-genre is deze nieuwkomer dus niet...

★★

Niet meer terug - Jo Spain

 Meer dan een up-all-night-thriller !

Bij elk nieuw boek doet Jo Spain zichzelf en haar lezers een plezier door te kiezen voor een ander sub-genre. Een gesloten-kamer-mysterie, een whodunit in een noordelijke setting, een plot gedreven psychologische thriller. Een puzzel of een suspense verhaal. Wie haar kent weet dat ze elke schrijfuitdaging aankan!

In 'Niet meer terug' treffen we een stel op een zeer ongewone huwelijksreis. Zij heeft uit getergdheid een man vermoord en hij doet er alles aan om hun oude leven van de ondergang te redden. Of heeft iemand nog een verborgen agenda? Een terugvlucht zit er niet in... of wel?

In een vlaag van wanhoop wordt vriendin en juriste Mickey ingehuurd om te redden wat er nog te redden valt. Mickey is het vitale personage dat als een middeleeuwse Robin Hood een rechtvaardigheidsideaal nastreeft door (soms) buiten de legale lijntjes te kleuren. Samen met haar buddy Elliot zet ze zich op een onorthodoxe manier in voor mishandelde vrouwen.

Deze cast zorgt voor een meeslepende waterval van gebeurtenissen! Toch is dit boek niet alleen plot gedreven. In het betere verhaal is er altijd ruimte voor beschouwing.
De titel 'Niet meer terug' wijst fijntjes naar een tweede betekenis: als je mishandeld wordt door je partner blijf je niet thuis. Weggaan is het begin van een beter leven. Bovendien maakt Jo Spain duidelijk dat wetgevers en politie deze kwetsbare vrouwen nauwelijks of niet kunnen beschermen. Mickey probeert dat vacuüm op te vullen. Door middel van dialogen en haar innerlijke stem speelt de oplossing gerichte juriste tegelijkertijd de rol van reflecterend personage.
Op die manier krijgt een plot gedreven boek een diepere laag!

Met haar krachtige vertelstem neemt ze je mee naar het slotakkoord dat je confronteert met de complexiteit van de menselijke geest en de mogelijkheid om ook op diepe wonden een zacht pleister te plakken.
Jo Spain verdient meer waardering en een grotere uitstraling! Lees ook het zeer onderhoudende vorige boek: 'De laatste verdwijning'!

★★★★

Schrikkeldag - Inge Spaan

Een schokkende dorpskroniek die overtuigingskracht mist !

Schrikkeljaren verbinden aan terugkerende misdaden, is een verfrissende invalshoek voor een spannend boek! Maar een perspectief is slechts het begin van een verhaal...

In 'Schrikkeljaar' staat de relatie van Stef en Aafke onder druk. Zij heeft een vermoeden dat hij een verborgen agenda heeft. Bovendien krijgt Aafke vreemde telefoontjes in de aanloop naar weer een nieuwe schrikkeldag. Ook in het dorp waar ze wonen is de onrust groot. Als vlak voor 29 februari een alarmerende situatie ontstaat, krijgen de zenuwen het hard te verduren.

Een spannend boek hoeft niet nagelbijtend te zijn. Toch kan de opbouw van een plot te traag zijn en intensiteit missen. Dat is hier helaas het geval. Bovendien zijn de verhaalelementen vrij clichématig en soms wat ongeloofwaardig zoals het begin van de scènes met Marta en het schuurtje. Zelfs de cliffhangers overtuigen niet. En bij de ontknoping blijkt het zwakzinnige zusje wel èrg lucide en daadkrachtig te zijn.

In een psychologische thriller is de uitwerking van de personages vanzelfsprekend van het grootste belang. Hoewel er aan de psyche van Stef veel aandacht wordt besteed blijft hij op afstand. Zijn karaktertekening lijkt meer op een schets dan op een tot leven gebracht portret. Een hoofdpersonage moet een lezer voor zich kunnen winnen! 

Omdat Inge Spaan je niet strak genoeg bij het nekvel grijpt, blijf je een koele buitenstaander. En dat kan niet de bedoeling zijn... 

Terugkijkend kun je je niet van de slotindruk ontdoen dat de bouwstenen van dit verhaal cement missen! Ze hangen niet als zand aan mekaar maar missen toch eenheid. Dat heeft met de wijdlopigheid van de schrijfstijl te maken.

In dit genre is er zoveel meer kwaliteit te vinden! Om maar enkele namen uit de mouw te schudden: Michelle Frances (ontmoet Cherry en je zult haar nooit meer vergeten!), Jo Spain (lees 'Niet meer terug'!), B.A. Paris, Shari Lapena, Marieke Damen, Emma Haughton, Nelle Lamarr...

Volgende keer: meer compactheid, meer urgentie, meer psychologische scherpzinnigheid, een krachtige vertelstem! 

Dan komt de sterrenhemel in zicht! 

★★

De roep terug - Ann Cleeves

 De dubbele moraal van vrome christenen !

De start van een nieuwe reeks van een gewaardeerde auteur maakt je altijd nieuwsgierig! 

In 'De roep terug' wordt Matthew Venn, de rechercheur die zijn leven deelt met een man, geruggesteund door de intelligente en ietwat impulsieve Jen. Ze krijgen tegelijkertijd een moord én twee vermissingen in het graafschap Devon op hun bord. Als blijkt dat kwetsbare mensen, waaronder vrouwen met down, slachtoffer zijn, weegt de verantwoordelijkheid nog zwaarder dan bij andere misdrijven. 

In 'The long call' (Engelse boektitel), zoals de roep van de zilvermeeuw genoemd wordt, keert Matthew terug naar de streng orthodoxe baptistengemeenschap van zijn jeugd, de 'Barum Brethern'. Openheid en verdraagzaamheid zijn bij deze ouder wordende broederschap nog steeds geen gemeen goed. En sommigen gaan hun morele boekje zwaar te buiten!

Dit eerste Matthew Venn-deel heeft een mooi gedoseerd plot dat nergens verveelt. Van Ann Cleeves mag je geen nagelbijtende spanning verwachten, wel een tekening van een mini-samenleving in een sfeervolle natuurlijke omgeving met geloofwaardige en herkenbare personages. De schrijfster legt een uitgebreide puzzel neer die aan het eind netjes in elkaar valt. 

Een genietbaar staaltje recherchewerk met een ethisch perspectief!

★★★★

Zie ook de recensie van 'De schreeuw van de reiger'

Confettiregen - Splinter Chabot

 Neem genderidentiteit ernstig !

Splinter Chabot heeft een moedig en intiem boek geschreven over de worsteling met zijn seksuele geaardheid. Het verkoopsucces van dit verhaal zegt erg veel over de nood aan het delen van ervaringen rond niet-doorsnee genderidentiteiten. Zoekende jongeren vinden herkenning en steun in deze eerlijke maar ook schrijnende vertelling. En hetero's begrijpen beter dat trouw zijn aan een niet-hetero persoonlijkheid een gevecht is dat heel wat blessures oplevert. Bij het voorkomen of helen van die wonden kunnen main streamers een belangrijke rol spelen. Dat tonen de warme armen van Splinter's 'vriendinnenleger' aan. Deze meiden staan pal voor de hoop in bange dagen!

'Confettiregen' heeft elke lezer, jong of oud, straight of gay, heel wat te bieden! Van goeie boeken word je een beter mens!

★★★★