Dochters van Sevilla - Susana Martin Gijon

Kennis als weg naar de brandstapel !

'Een herrie van duizend-en-één onverstaanbare talen, 

want Sevilla is het centrum van het koninkrijk en de wereld.'

In deze lijvige historische roman neemt Susana Martin Gijon je mee naar het Sevilla van 1580, een stad die groeit en bloeit onder de impuls van de koloniale handel met West-Indië. Maar er zijn kapers op de kust! Is het monopolie van Sevilla een doorn in het oog van het naburige Cadiz? Of zijn er dichter bij huis duistere krachten aan het werk? In de haven aan de Betis (1), de Romeinse naam voor de Guadalquivir, heerst grote onrust. Slinkse praktijken ontnemen de bijgelovige scheepslui de zin om in dienst te gaan bij de koopvaardijvloot. En een leeg schip vaart niet uit. Het spel wordt keihard gespeeld op de rug van de straatarme, verguisde prostituees. 

De scheefgegroeide sociale verhoudingen doen middeleeuws aan. De adel gedraagt zich feodaal, voormalige tot slaaf gemaakten worden vernederd, de kleine burger wordt afgesnauwd. Terwijl het taalgebruik van de meesters grof klinkt, is het loon naar werk mensonterend schamel. Kinderen hebben bijna geen tijd om kind te zijn. Het verlies van de onschuld komt veel te snel.

Verfoeilijke ijdelheid

En alsof die maatschappelijke structuur nog niet onderdrukkend genoeg is, hangt de repressie van paus en kerk als een donderwolk boven het dagelijkse bestaan. Hoewel historici hebben besloten om de middeleeuwen in het jaar 1500 te laten eindigen, is er in 'Dochters van Sevilla' van vrijdenken en geestelijke ontwikkeling geen sprake. Woorden, ideeën en gedrag worden nog steeds langs de strikte meetlat van de bijbel gelegd. Daarom leidt het verwerven van kennis tot hoogmoed en prijzen trotse mensen niet god maar zichzelf. Een doodzonde! De mens is sowieso een zondig wezen dat maar zeer moeilijk te redden is. Het orthodoxe katholicisme is bijgevolg een leer van boetedoening, schuldgevoelens, kastijding en de uiterst moeilijk begaanbare weg naar de hemel. 

Repressie

Die angstcultuur wordt nog versterkt door het regime van de inquisitie die van zonde verdachte burgers voor een kerkelijke rechtbank kan brengen, hen veroordelen, opsluiten, folteren en eventueel naar de brandstapel verwijzen. Zelfs de priores van het karmelietessenklooster in Sevilla heeft enige tijd doorgebracht in de kerkers van de inquisitoren. Omdat het voortbestaan van het convent haar prioriteit is, schrikt ze zich een hoedje als ze ontdekt dat zuster Catalina een beetje buiten de geloofslijntjes kleurt. Sterker nog, haar eigenwijze, nieuwsgierige non is bevriend met een vrouw van lichte zeden. En dan zijn we terug bij het verhaal van de vervloekte boten. Het plot leest als een trein en behoeft geen verdere duiding.

Susana Martin Gijon heeft een boek uit één stuk geschreven, een hecht verhaal met een niet-verslappende spanningsboog. Ook de personages houden de rug recht, kijken de uitdagingen van een bedreigende leefwereld recht in de ogen. De jonge Damiana, die haar moeder op de brandstapel heeft moeten achterlaten, verkoopt haar lichaam om te kunnen eten. Zo nodig haalt ze een mes onder haar rokken vandaan. En wat gezegd van zuster Catalina die in het inquisitiehuis de gruwelijkste martelingen doorstaat? 

Goudland

Schijnbaar moeiteloos beroert deze schrijfster je hart en je geweten. Haar vertelstem is zwierig maar ook rauw. Haar taal is messcherp en even hardvochtig als de wereld die ze oproept. 'Dochters van Sevilla' is een luide aanklacht tegen geïnstitutionaliseerde onderdrukking en corruptie. Despoten zijn alleen aan de buitenkant moraalridders! In hun ziel huist ordinaire hebzucht die in het Spanje van de 16de eeuw de naam El Dorado droeg! 

★★★★1/2

(1) Denk ook aan voetbalclub Betis Sevilla

Hallo jongens - Hanneke Groenteman

 In milde nuchterheid !

'Lieverkoekjes worden niet gebakken.'

Is oud worden de grootste uitdaging van het leven? Tenzij je last hebt van calamiteiten tijdens je jongere jaren, zou dat best zo kunnen zijn. Voor het antwoord op die vraag moet je te rade gaan bij ervaringsdeskundigen. Bijvoorbeeld bij journaliste en voormalig tv-presentator Hanneke Groenteman. Vanuit welke gezichtshoeken kijkt zij op haar 85ste naar zichzelf en de wereld?  

Vanzelfsprekend maak je op latere leeftijd de balans op tussen wat niet meer tot de mogelijkheden behoort en wat wel nog binnen je bereik ligt maar je kijkt ook naar de bonus van die nieuwe levensfase. Vrij stressloze dagen zonder deadlines of scherpe evaluatiegesprekken. Niet meer hollen en ballen in de lucht houden. Meer tijd voor familie, vrienden, cultuur enz. Op de rem kunnen staan levert heel wat op! Aan de andere kant 'word je (als oudere) naar de buitenkant gemanoeuvreerd, in familiale en sociale relaties maar ook (in het) werk'. 

Waar is de horizon?
Hoewel je levensbalans en dus het terugblikken van grote waarde is, valt het je toch op dat toekomstplannen hier, zelfs op korte termijn, ontbreken. Dat heeft niet alleen met leeftijd te maken. Vergelijkbare ouderen zoals Maarten van Rossem en Adriaan van Dis beginnen een aankomende periode met kleinere en grotere projecten. Moet dat? Neen, maar het verschil valt op. Wellicht zit dat onderscheid in de niet-aflatende nieuwsgierigheid van beide heren naar het grotere geheel waarvan zij deel uitmaken. Hoewel Hanneke Groenteman een trouwe kranten- en boekenlezer is, mis je toch de focus op het belang van kennis en ontwikkeling in deze bundel.   

'Hallo jongens' is een vriendelijk en voortreffelijk geschreven boek dat een assortiment aan onderwerpen in de aanbieding heeft. Je vindt er geen bozigheid of bitterheid in. De vertedering is sterker dan het heimwee. Tussen de lijnen klinkt hier en daar een lichte zucht. Maar van een Dylan Thomas-achtige rebellie tegen de eindigheid van het leven ('Old age should burn and rave at close of day') is totaal geen sprake. In de plaats komt onderkoelde humor, dankbaarheid, nuchterheid en een stil berusten. Zie het citaat boven deze tekst.

De lichtjes van de Schelde

Bij deze bladzijden is het prettig stilstaan, reflecteren en uitkijken naar de pointes. Bovendien is het (integraal opgenomen) interview in het nachtelijke Antwerpen van Johnny Jordaan een pareltje omdat stijl en inhoud hier in elkaar opgaan. De snik van Johnny's levenslied - in beide betekenissen van het woord - wordt zorgvuldig verpakt in Hanneke's taal! 

Toch zou een fascinatie voor de wereld achter de intieme horizon van 'Hallo jongens' voor meer diepgang hebben gezorgd!

★★★1/2

Pompeii - Robert Harris

De wanhopige aquarius ! 

'Een goede aquarius moet goed kunnen proeven, een neus hebben, 

een gevoel voor water, het gesteente en de bodem 

waar het water doorheen is gekomen.'

Zwavelgeuren die opstijgen uit waterbekkens in een vulkaangebied kondigen een nakende uitbarsting aan. Maar zoveel kennis had de aquarius Attilius in 79 n.C. niet. In eerste instantie maakte de ingenieur, die verantwoordelijk was voor de aquaducten en de reservoirs, zich zorgen over het vervuilde water dat bovendien razendsnel verdampte. Voor Napels en de omliggende steden dreigde er een acuut drinkwaterprobleem! 

Terwijl de watermeester zwoegt en zweet om de oorzaak van het vraagstuk vinden, bereidt de Vesuvius al rommelend en as spuwend zijn moorddadig plan voor. De wijn kabbelt in de glazen en het dondert in de aarde in plaats van in de lucht. Moeder Natuur beeft van woede. Hoog tijd om Vulcanus aan te roepen en hem te plezieren met in brand gestoken levende vissen. Tevergeefs! Intussen heeft het lot beslist over leven en dood aan de voet van de vuurberg.       

Veel kennis van zaken!

Het is een genot om Robert Harris te volgen op zijn tocht langs de vlootbasis in de baai van Misenum en door de bruisende stad Pompeii met zijn luxe badhuizen en villa's. Maar echt geraakt word je door de ontmoetingen met Romeinen van allerlei slag: inhalerige handelaars, hebberige parvenus, arrogante bestuurders, omhooggevallen of tot op het bot vernederde slaven en slachtoffers van akelige lijfstraffen of martelingen met de dood tot gevolg. Bijzonder is ook de kennis van deze schrijver over het functioneren van de watervoorziening. Hij goochelt met begrippen als (bezinkings)reservoirs, mangaten, inspectieschachten en het uitgekiende verval van de waterbedding.   

Naast een rugzak vol weetjes heeft Robert Harris ook altijd een spanningselement in petto. In 'Pompeii' is dat het conflict tussen corruptie en eerlijkheid, tussen de graaizieke Ampliatus en de nobele Attilius. Deze confrontatie krijgt een extra lading door de rol van Corelia, de dochter van de potentaat, die alles in de weegschaal legt om de watermeester te beschermen. Dit is maar één voorbeeld van de wreedheid die het imago van het Romeinse imperium behoorlijk besmeurt! Een tweede wordt gegeven door het antwoord op de vraag waarom er geen spoor is van de voorganger van Attilius. 

Verdiende reputatie

Daarnaast maakt de auteur zich hard voor het rationele denken, voor kennis en wetenschap. Terwijl een aantal personages zich verliest in bijgeloof en waarzeggerij, hebben de aquarius en de man die hij heeft opgevolgd het bij het rechte eind. Ook de chroniqueur Plinius de oudere was een schrijvende waarnemer. Dat hij, volgens historici, daarbij een beetje kort door de bocht ging en iets teveel humor gebruikte, mag hem vergeven worden. 

Robert Harris is niet voor niets een geliefde en succesvolle auteur. Hij biedt de lezer altijd een plek aan in zijn verhalen. Met enige verbeelding word je zelf een personage en krijg je heimwee naar een wereld die nooit meer te bezoeken is. Je kunt wel nog over de Pont du Gard lopen en op 60m hoogte bedenken dat het water, als bij wonder, vanzelf naar de stad Nemausus (nu Nîmes) vloeide! En als je de hulp van Vulcanus inroept kun je misschien een glimp opvangen van de wateringenieur Attilius!

★★★★1/2 

Zie ook de recensie 'Imperium' 

De gifmengster - Marianne en Theo Hoogstraaten

Heldinnen vechten altijd terug !

'Je bent een Borgia, Lucrezia.

Het belang van de familie moet je voor alles laten gaan.' 

Een historische roman over de Aragonese familie Borgia, die grote sier maakte in het Rome van de 15de en 16de eeuw, belooft altijd commotie en schurkenstreken! Een van de meest geduchte figuren was Rodrigo, de latere paus Alexander VI. Om de macht van het Borgia-geslacht te handhaven of, liever nog, uit te breiden was hij bereid om over alle morele grenzen heen te stappen. Ook zijn zonen Giovanni en Cesare blonken uit in boevengedrag. En dan was er nog zijn buitenechtelijke dochter Lucrezia. Zij is het centrale personage in 'De gifmengster'.

Een kind op een schaakbord

Zoals het toen gebruikelijk was in dynastieke kringen, werd het meisje op jonge leeftijd - ze was 13 - uitgehuwelijkt aan een telg uit een invloedrijk hertogdom. Verstandige huwelijkspolitiek leverde bondgenootschappen op. Italië was in die tijd een staatkundige lappendeken die bovendien belaagd werd door buitenlandse vorsten. En, anders dan nu, had de hoogste man in het Vaticaan wereldlijke macht. Lucrezia trouwde drie keer met een partner die haar pauselijke vader uitkoos. Tienertijd bestond niet! Wel tienerzwangerschappen! De bruidegom was trouwens ook vaak minderjarig of zelfs een kind. 

Hoewel er geen bewijzen voorhanden zijn, heeft de dochter van Rodrigo Borgia tot op de dag van vandaag een vernietigende reputatie: gifmengster, intrigante, overspelige vrouw en zelfs incestpleger. Het verdient waardering dat de auteurs van dit boek niet kortzichtig zijn omgegaan met dit wel erg vrouwonvriendelijke imago. Manipulatie, buitenechtelijke pleziertjes en politieke moorden hoorden bij het ingesleten gedrag van de toenmalige (mannelijke) bestuurders. De Borgia-heren excelleerden op dat vlak!

De clichés doorprikt

Misschien hadden de 15de-eeuwers last van een vrouw met een sterke persoonlijkheid, iemand die weerstand bood. Dat is de Lucrezia die Marianne en Theo Hoogstraaten uitgewerkt hebben, een overtuigend personage dat met gemak in het hart van de lezer kruipt. Je smult van de krachtige dialogen, die een handelsmerk zijn van deze auteurs. De heldin die haar vader de pauselijke mantel uitveegt, voedt je rechtvaardigheidsgevoel... en weerspiegelt je revanchestemming.

Dit verhaal roept het beeld op van - de ook 15de eeuwse - Kenau Simonsdochter Hasselaer, de Alkmaarse onafhankelijke vrouw en zaakwaarnemer die door Tessa de Loo in de gelijknamige roman gerehabiliteerd werd. Helaas is kenau nog steeds een scheldwoord! Daarom is de titel 'De gifmengster' niet de juiste keuze. Hier staat het commerciële aspect op een ongenuanceerde en beschuldigende manier boven het inhoudelijke. Jammer! Laten we hopen dat de lezers met een verstandige blik naar Lucrezia kijken en beseffen dat, tot voor kort, de geschiedenis enkel door mannelijke stemmen verteld werd! 

★★★★

De kolonie mept terug - Adriaan van Dis

Omarmen doet geen pijn !

'Hoewel niet in Indië geboren, 

heb ik ook in de kolonie gewoond.'

Het repatriantenkind Adriaan van Dis heeft zich altijd voor koloniale verhoudingen geïnteresseerd. Als zoon van een moeder die in een Japans concentratiekamp had gezeten en een vader die als krijgsgevangene aan een spoorweg op Sumatra had gewerkt, groeide hij op in een omgeving die hem en zijn familie als buitenbeentjes zag. 

Sterker nog, de Hollanders keken neer op de Aziatische gewoonten en het ingekleurde taalgebruik. In de omgekeerde richting was de liefde even karig. Moeder van Dis had drie bruine meisjes uit een huwelijk met een intussen onthoofde Molukse KNIL-officier. In hun oren klonken de spotliedjes lang na: 'En de meisjes van Batavia zijn zwart. Pikzwart.' De koloniale wij-en-zij maatschappij leefde dus buiten het wingewest verder. 

Ogen sluiten en ontkennen 
Toch bevond de familie zich in een spagaat. Cultureel in hoofdzaak Aziatisch en politiek Hollands. Ook de tweede KNIL-soldaat, die samen met zijn gezin in de hel van de PTSS terecht was gekomen, bleef pal achter koningin en vaderland staan. Met Soekarno, de eerste Indonesische president, werd de spot gedreven. Pas veel later besefte Adriaan dat hij werd voorgelogen. 

Op politiek en breed maatschappelijk vlak was liegen over de koloniale wantoestanden op de archipel trouwens heel gewoon. De grove schendingen van mensenrechten werden met een geruisloze borstel onder het tapijt geveegd. Bloedbaden, executies, slavenhandel, moordaanslagen van de inlichtingendiensten voor én na de Tweede Wereldoorlog... daar repte niemand over. 

De kolonie mept terug
Het heeft decennia geduurd voor gekleurde en witte stemmen het tapijt weghaalden. Sommigen deden dat iets eerder. In de loop van de 19de en 20ste eeuw beargumenteerden en deelden Indiase, Perzische, Bengaalse, Arabische... auteurs hun verontwaardiging over het geweld, de diefstal en de uitsluiting van Europese heersers. Zij hielden hun lezers de spiegel van eerdere, prestigieuzere eeuwen voor waarin hun thuisland dynamisch was en hun cultuur baanbrekend op het vlak van wetenschap en technologie. Maar de diverse kolonies meppen ook op een andere manier terug: hedendaagse kinderen van migranten of van tot slaaf gemaakte voorouders uiten hun woede in rap-teksten, in de Black Lives Matter beweging en in de Parijse banlieues. 

Je zou hier ook het wereldwijd bekeken interview van Oprah Winfrey met Meghan Markle, de echtgenote van prins Harry, aan kunnen toevoegen. Imperium, huidskleur en twee proteststemmen kwamen daarin samen!

Tijdens de revisie van dit essay heeft Adriaan van Dis heel wat vloeken moeten schrappen! Engagement begint bij emoties! Door zich kritisch op te stellen tegenover het Indië-denken van zijn familie heeft hij een breuklijn gecreëerd tussen liegen en waarheid, tussen misplaatste trots en bescheidenheid, tussen arrogantie en respect. En dankzij zijn belezenheid en beschouwend talent breekt hij ook onze horizon open!

Samen verder

Hoe het verder moet met de mondige nazaten van de onderdrukten is een punt van zorg. Genoegdoening zal zich niet in euh... een vloek en een zucht in hun ziel nestelen! En officiële excuses zullen het verschil niet maken. Volgens deze kosmopolitische auteur moet de aanpassing van de witte burgers komen. Deze keer zal de wereld zich niet aan ons aanpassen. Of we er zin in hebben of niet, binnen vijfentwintig jaar zal een kwart van de Europese bevolking andere culturele wortels hebben. Er zal een nieuw maatschappelijk evenwicht moeten gevonden worden. Maar wie weet... misschien hebben we elkaar al eerder gevonden in een mondiaal protest tegen de teloorgang van de aarde!

★★★★★

Zie ook de recensies 'Familieziek' en 'Naar zachtheid en een warm omhelzen'

Het blauwe uur - Paula Hawkins

Paula Hawkins kent haar klassieken ! 

'De pijn en het verdriet moeten onder de oppervlakte blijven 

om daar uiteindelijk weg te rotten.'

Het verhaal van het 'Het blauwe uur' ontwikkelt zich binnen het spanningsveld tussen een familie van kunsthandelaars en de nalatenschap van een multidisciplinaire kunstenares met een mysterieus, weinig flatterend imago. De vraag is waarom Vanessa Chapman haar werken aan de stichting van deze adellijke zakenmensen heeft geschonken. Bovendien lijkt er een deel van het legaat niet geleverd of verdwenen te zijn. 

Aan de rand van de wereld

Om achter de waarheid te komen gaat conservator James Becker naar een ruig getijdeneiland in de Buiten-Hebriden waar de enige persoon woont die Vanessa echt gekend heeft: huisarts Grace. Op Erisbay ontmoeten we twee vrouwen, een dode en een levende, die een complexe verhouding hadden. Beiden beschadigd, worstelend met zichzelf, in oorlog met de wereld. Wat zij met elkaar hadden was volgens Grace 'niet romantisch maar ook niet inferieur'. Toen hun paden zich kruisten, veranderde hun bestaan van richting. Misschien hoopten ze nooit meer in de steek gelaten te worden. De pen van Paula Hawkins dacht daar anders over...

 

En dan is er nog de 'familie met ijs in de aderen'. Waar op het Schotse eiland gevoelens overheersten, regeert in Fairburn House ambitie, status en bezit. Omdat er in één van Vanessa's tentoongestelde sculpturen een menselijk bot ontdekt is, ontstaat er onrust bij de galeriehouders. Juicy krantenkoppen zouden voor publiciteit kunnen zorgen. En aandacht genereert geld! Maar wie laat de trekpoppen dansen?

 

Is het leven een vloek?

Van deze auteur kun je een flinke portie 'mal de vivre' verwachten. De vrouwen in 'Het blauwe uur' zouden kunnen opgaan in het fatalistische script van Emily Brontë's 'Wuthering Heights' of Thomas Hardy's 'Tess of the D'Urbervilles'. Romans die het verlies van de onschuld, lotsbestemming, klassenmaatschappij en een dreigende sfeer combineren.

Toch is deze nieuwe Paula Hawkins nog genadelozer. De karakters zijn hardvochtiger, giftiger dan hun 19de eeuwse voorgangers en hun eenzaamheid is radeloos. Dit plot is een psychologische hoogvlieger! Lezers, breng een streepje licht mee want tijdens het nachtblauwe uur van de wolf kan het op Erisbay flink spoken! 

★★★★1/2

Laatste vlucht - Alex Lake

Klokkenluiders ongewenst ! 

'Zij zaten hoog verheven boven hun kleine stukje aarde, 

tot er iemand kwam die hen van hun troon stootte.'

Omdat mensen geen vogels zijn, is het luchtruim voor een thrillerauteur een aantrekkelijke setting! Wanneer de managers van een invloedrijk voedingsbedrijf voor een korte vlucht in een zakenvliegtuig stappen veronderstellen ze op weg te zijn naar een kerststemming in huiselijke kring. Daar denkt de piloot héél anders over. Zij heeft namelijk een rekening te vereffenen en stuurt haar jet... naar de oceaan! Maar waarom heeft ze het net op dit gezelschap gemunt?

In levensgevaar

Als de boodschap duidelijk wordt, reageren de passagiers wisselend. Sommigen furieus of huilerig, anderen bedachtzaam of zelfs gelaten. De alcoholverslaafde Marcia vindt dat ze al in de extra tijd leeft terwijl Chip onlangs tot de ontdekking is gekomen dat hij iets bijzonders heeft om voor te leven. Ook een workaholic kan zich niet alleen voeden met een riant salaris en sprongen op de carrièreladder. Verder is er nog de bescheiden techneut Varun die contrasteert met het braniemannetje Kevin dat zichzelf tegenkomt en de lezer enig leedvermaak bezorgt. 

Nu ze de dood in de ogen kijken, flitsen er gedachten door hun hoofd waarvoor geen plaats was in hun snelle, oppervlakkige prestatiebestaan. De ene buigt zich over het begrip integriteit, de andere over de kwetsbaarheid van het leven en Marcia biecht zelfs jaren oude leugens op. Met de psychologische uitwerking zit het dus wel goed! 

Hellevuur

Zelden of nooit lees je een tweede verhaallijn die (haast) belangrijker is dan de eerste. In 'Laatste vlucht' is dat wel zo. Ze is zowel de drijvende kracht achter de crisistoestand in het vliegtuig als de ontroerende bestaansreden van dit verhaal. En als op die bladzijden de hel uitbreekt is de radeloosheid groter dan in de privéjet. 

Een auteur die een maatschappelijke kwestie op tafel legt, verdient altijd een veer op zijn hoed! In dit boek wordt een bedrijf ter verantwoording geroepen. Ondernemingen en volksgezondheid zijn meestal nauw verweven. En al helemaal als het om de voedingsindustrie gaat. De schrijver breekt bovendien een lans voor artsen die in een corrupte omgeving belet worden om de noodklok te luiden. Het leed van alle betrokkenen is hartverscheurend!  

Niet gehoord

Met 'Laatste vlucht' heeft Alex Lake een goed gestoffeerd, kritisch verhaal geschreven dat ondersteund wordt door een volgehouden spanningsboog. Toch is het vooral het onrecht dat je de adem afsnijdt! Op klokkenluiders zit niemand te wachten...

★★★★

Drie zussen - O. J. Mullen

Niet alleen een zakelijk fiasco ! 

'Als mensen sterven plaatsen we hen op een voetstuk, 

wat het nog moeilijker maakt om ze te laten gaan.'

Als je op het verkeerde moment op de verkeerde plek bent, kan het slecht met je aflopen! Dat overkomt zakenman Lewis en Molly, de tweelingzus van Sam, op een besneeuwde avond. Het ongeval waarbij Molly het leven laat is het dominosteentje dat alle andere blokjes in de rij doet kantelen. 

De zussen Sam en Alex reageren verschillend op het drama. Waar de ene zich al snel richt op de crisis in haar huwelijk, wordt de andere verteerd door woede en revanchegevoelens. Alex vraagt zich af waarom Lewis gewoon verder kan gaan met leven terwijl zij met een peilloos verdriet achterblijft. Er moet toch iemand schuldig zijn aan Molly's dood. De uit de hand lopende irrationaliteit lijkt een gevolg van het vroege overlijden van haar geliefde Freddy. Het verhaal van de druppel en de emmer. Maar is Lewis nog wel de bezielde ondernemer die hij altijd was? 

Too little, too late !

Ondanks de beloftevolle invalshoek krijgt de auteur het plot niet in de gewenste versnelling. Sterker nog, het verzandt in oeverloos getob, geruzie, aanhoudende herhalingen en sloten drank. Terwijl de geesten van de personages uitblinken in oppervlakkigheid en clichématig gedrag, gaan de dominosteentjes in tergende slow motion onderuit! Zelfs in de laatste hoofdstukken kan deze auteur zich niet van zijn wijdlopige vertelstijl ontdoen. Hoewel de plotwending aan het eind een aantal interessante verbanden blootlegt, kan dit schrijfproject niet meer gered worden. Een gebrek aan natuurtalent is dodelijk voor de geloofwaardigheid! Het maakt van de lezer een buitenstaander!

Door te kiezen voor een onbekende auteur loop je een risico. Daar valt mee te leven behalve als het boek op een leugenachtige manier in de markt wordt gezet. Volgens uitgeverij Boldwood is dit 'een nieuwe briljante psychologische thriller van bestsellerauteur Owen Mullen'. Wie dit verhaal briljant noemt heeft nooit een geslaagd boek gelezen! Briljant is trouwens bedoeld als hommage aan een zeldzame literaire parel!

★★