Dat nemen ze je nooit meer af - Ben Rutte

 De kapiteinspet gaat af 

voor Ben en Annemiek !

'We zijn op bezoek in een feestzaal 

die groter is dan onze zintuigen kunnen bevatten!'

Heel wat mensen hebben grote dromen die kleiner zijn dan hun angsten. Of zoals Muhammad Ali ooit zei: 'If your dreams don't scare you, they're not big enough!' Sommigen verkleinen hun koudwatervrees door zich grondig voor te bereiden en springen dan in het diepe! Toen Ben Rutte en zijn partner Annemiek aan hun driejarige bootreis begonnen, moesten ze nog zeezeiler worden.

Voortgedreven door de passaatwinden zeilden ze westwaarts via Kaapverdië naar de Cariben, het Panama-kanaal, de Pacific met de Markiezen en de Tuamotu-archipel als adembenemende hoogtepunten, Nieuw-Zeeland, Australië, Zuid-Afrika en de Azoren die hen, bijna drie jaar later en 35.000 mijlen verder, de weg wezen naar de thuishaven van de Blue Pinquin (met 'q').   

De huik naar de wind hangen !

Het reilen en zeilen heeft meestal veel weg van een rollercoaster vol indrukken, emoties, uitdagingen, schrikmomenten en chillen op een hemelse ankerplek. Ondanks de bloeiende koraalriffen, geelstaarttonijnen, luchten vol rood woestijnzand, eilandparadijsjes in de Pacific, een betoverende onderwaterwereld of het turen in de borrelende lavahaard van een vulkaankrater, is dit toch een reis van 'niets voor niets'. Aan boord zijn er weinig rustmomenten en worden er aardig wat wenkbrauwen gefronst. Ongewenste geluiden, verontrustende weerkaarten, de slinkende zoetwatervoorraad, een lekkage, een gescheurd zeil of een vliegende vis die keihard tegen je voorhoofd knalt... vragen om koudbloedigheid en creativiteit.

En dat is nog niets in vergelijking met 'alarmfase rood' waarin de kwetsbaarheid van twee mensen in een tien meter lange (of korte) boot pijnlijk zichtbaar wordt. Als er plots een tanker, een flathoog cruiseschip of een oorlogsbodem uit de mist opdoemt, de bliksem dreigt in te slaan, de motor uitvalt (gelukkig niet op de oceaan), je in een hoosnacht door een massieve muur van water moet varen of de combinatie van wind en stroming je naar een rotskust of vlijmscherpe koraalskeletten drijft... dan staat het zweet in je handen. Het lijstje met zorgpunten kan trouwens moeiteloos worden uitgebreid! Wat had je gedacht van zoutwaterpiranha's?

Onrustwekkend

Wie over de blauwe planeet reist, kan niet om duurzaamheid of het gebrek eraan heen. Aan boord is de ecologische voetafdruk klein. Daar zorgen onder meer wind- en zonne-energie voor en een sterke vislijn die dikke dorades binnen hengelt. Op plekken waar de bevolking haar authenticiteit bewaart, worden lokale producten verhandeld en bestaat er een ingebakken respect voor de natuur. Dat zie je bij de Kuma-indianen in Panama en op veel archipels in the Pacific. Ga je naar de Indische oceaan met z'n drukke scheeps- en handelsroutes, dan vind je drijfplastic en ander afval. Ben en Annemiek steken hier en daar de handen uit de mouwen en tellen op één plek zo'n 700 aangespoelde teenslippers.

Meer kritische zin kun je verwachten na een bezoek aan de Cariben. Over door cruiseships en Amerikanen platgewalste eilanden schrijft Ben: 'De rol van plantage-eigenaren en slavendrijvers is overgenomen door hotelbazen, blanke toeristen en villabewoners.' Hij vergeet alleen de uitvergrote golfkarretjes te noemen die bezoekers behoeden voor het aan de grond zetten van hun voeten! Ben is ook niet mals voor een aantal collega-bootbezitters. 'Eigenaren van pronkjachten beschermen angstvallig hun bezittingen en houden daarmee ook het leven zelf buiten de deur,' zo klinkt het bitter.

Topper

Toch is dit geen boek waarin lang getreurd wordt. Met veel zin voor initiatief en volharding reven en ontreven deze schippers zich een eind over de wereldzeeën. Bovendien groeit de liefde voor hun 'Blue pinquin' met de dag en de mijl. Ze - een boot is altijd vrouwelijk - wordt als een onmisbare vriendin toegesproken. Op de mooiste dagen juicht en geniet ze. Op de kwaadste is ze een ware heldin!  Dankzij zijn verbeelding, vertelkracht en uitgebreide woordenschat slaagt Ben Rutte erin om zijn lezers een plaatsje in de bijboot aan te bieden. Hoewel het zitje niet altijd comfortabel aanvoelt, is 'Dat nemen ze je nooit meer af' sublieme armchair travelling! Ook wie van het suspense genre houdt, komt hier aardig aan zijn trekken!

★★★★★ 

De dochter - T.M. Logan

De verliteraturing 

van extreme kwetsbaarheid !

'Jij bent mijn lab, Lauren. 

Jij en Declan en je kinderen en Cassie.' 

Wie op zoek is naar een plot met snelle, verrassende wendingen en een adembenemende spanningsboog moet bij T.M. Logan zijn! In 'De dochter' wordt dat laatste al duidelijk in hoofdstuk twee waarin de diepste angst van een moeder werkelijkheid wordt... een beklemming die haar pas op de laatste bladzijden zal loslaten. 

Je ergste nachtmerrie

Als Lauren haar dochter op de campus van haar universiteit wil ophalen, blijkt dat ze al geruime tijd geen studente meer is en haar kamer door iemand anders bewoond wordt. Bovendien is ze telefonisch niet meer bereikbaar en heeft ze afstand genomen van haar sociale leven. Omdat het even duurt voor de politie een onderzoek start, neemt Lauren zelf het voortouw en gaat daarbij over grenzen die haar naar een wereld brengen waarin alleen het recht van de sterkste geldt. Bij haar én de lezer gaan de alarmbellen steeds luider rinkelen!

Op deze gruweltocht is zoontje Lucas haar steun en toeverlaat. De 12-jarige is haar talisman, de geluksbrenger die meer informatie uit een telefoon kan halen dan een volwassene, misleidend acteurstalent heeft en, als het erom spant, heel koelbloedig kan zijn. Hij is de glimlach op het gezicht van zijn lezend publiek! 

De touwtjes in handen

Hoewel de plotelementen vlot over elkaar heen buitelen, blijft de stijl van de auteur vloeiend en treffend. Hij laat de maatschappelijke lading die vrouw- en misdaadgerelateerd is, op de achtergrond haar verhaal vertellen. Daarnaast is er nog een rolletje voor het gegeven dat een moeder haar verwachtingen niet mag projecteren op haar kind. In deze handeling- en gevoelensgedreven intrige neemt T.M. Logan je mee naar een achtbaan die dwars door een duister spookhuis naar beneden raast! De collega-schrijvers die moeite hebben met het strak houden van de spanningsboog kunnen bij hem in de leer!

★★★★

Oostende in de Belle Époque - Kurt Van Eeghem

 Beter een freule dan een visser !

"Het beste was niet goed genoeg

en de 'betere' burgers wilden daar graag voor betalen."

Amsterdam had zijn Gouden Eeuw, Antwerpen was de belangrijkste stad van de wereld in de 16de eeuw en... Oostende kende zijn gloriejaren rond 1900. De periode tussen 1870 en 1914 werd in Europa de Belle Époque genoemd, het 'mooie tijdperk', jaren waarin de cultuur bloeide, de technologie verbaasde, de economie het uitstekend deed en er een klasse van welvarende burgers ontstond. Een deel van hen vond luxevertier in nieuwbakken badplaatsen zoals Oostende. 

Een geslaagd verdienmodel

Nadat de Napoleontische vestingstad zich van haar bastions en grachten ontdaan had, werden er imposante hotels opgetrokken in barokke en classicistische stijl. Achter de Griekse zuilen en de façadetorens heerste de 'chef de cuisine' over zijn topmenu's en haalde de 'sommelier' zijn gerenommeerde wijnen uit de kelder. Buitenlandse arbeidskrachten, van de Afrikaanse liftboy tot de Duits sprekende receptionist, kwamen het toeristische bedrijf in het 'saison des bains' ondersteunen. De voertaal van de Europese elite was Frans. De heren namen dus, bij wijze van begroeting, hun 'châpeau de paille' van het hoofd. De dames gingen, als het protocol er om vroeg, even door de knie voor een 'révérence'. Er waren bovendien vier Franstalige kranten in de stad.

Terwijl de beste kunstenaars met brochures en grote affiches voor de marketing zorgden, namen politici en de residerende koning initiatieven om de stad nog aantrekkelijker te maken: een station dat aansloot op het Europese spoorwegnetwerk, een bijna 24/7 entertainmentpaleis met oogverblindende interieurs dat het Kursaal heette (genoemd naar het Duitse Kurhaus), een elektrische tramlijn, een bootverbinding met Dover, een hospitaal en een overdekte wandelgalerij van 366m die naar de Wellington-renbaan leidde. Naast de jonkers en freules, textielbaronnen, industriebazen en bankiers, maakten de hoogste gasten maar al te graag hun opwachting: de Sjah van Perzië, koningin Victoria van Engeland, de Italiaanse tenor Caruso, de auteur Stefan Zweig, de componisten Charles Gounod, Johan Strauss, Pjotr Tsjaikovski enz. De meesten waren toehoorders tijdens de matinees of galaconcerten, anderen zongen of dirigeerden.

Klassenmaatschappij

Investeerders en uitbaters deden dus uitstekende zaken. Maar graaide de Oostendse bevolking ook haar deel mee? Helaas niet. In de 19de eeuw was de scheidingslijn tussen arm en rijk genadeloos! De vissers verdienden het zout op hun aardappelen niet en stierven jong aan TBC of tijdens een storm op zee. In de volksbuurten was er geen sociaal vangnet. "Het begrip 'upstairs downstairs' kon je letterlijk ruiken", schrijft Kurt Van Eeghem. Het verbaast dus ook niet dat er in 1887 een vissersopstand uitbrak die in bloed gesmoord werd. Toch mochten de paupers rekenen op een man van standing: de schilder James Ensor. Hij uitte zijn verontwaardiging in de prent die hij 'De gendarmes' noemde. In de rechter benedenhoek zie je dat een ordehandhaver het bloed van zijn bajonet veegt.

Het einde van een sprookje

Met dit boek heeft Kurt Van Eeghem een rijk gestoffeerd, meeslepend en geëngageerd portret van teloorgegane stadsgrandeur getekend! Zijn zwierige taal en stijl sluiten perfect aan bij de elegante bewegingen op de dansvloeren van de Belle Époque-hotels of de 'salle des ambassadeurs' in het Kursaal. Maar elke polka heeft een laatste noot. Aan het 'saison des bains' van 1914 kwam bruusk een einde. Stefan Zweig nam in alle haast de laatste trein naar Wenen. In het feestpaleis pakten het orkest en de sopraan hun koffers. De hoogtijdagen van 'la reine des plages', de koningin van de badsteden aan de Noordzee, waren voorbij!       

★★★★1/2

Suriname - Coen Verbraak

 Onafhankelijkheid

is nog geen zelfstandigheid !

'Een amandelboom kun je niet door mooie beloften 

en gebabbel in een mangoboom veranderen.'

De 50ste verjaardag van de onafhankelijkheid van een land vraagt om meer dan vlaggengewimpel en nationale gezangen! Zeker als het om een oud-kolonie gaat, valt er veel te wikken en te wegen. Om de stemming te peilen ging journalist en programmamaker Coen Verbraak een aantal Surinamers opzoeken die een maatschappelijke rol spelen of gespeeld hebben in het moederland of in Nederland. 

Normvervaging op grote schaal

Het verdict van deze gesprekspartners is niet mals. De ouderen onder hen, zoals historica Cynthia McLeod, herinneren zich dat burgers ooit een sterk normbesef hadden, dat je niet nam wat niet van jou was. Daar is nu wijd verbreide corruptie voor in de plaats gekomen waarbij ook het politieke ambt dient om familie en vrienden te bevoordelen. Comedian Jörgen Raymann gebruikt de termen 'mismanagement' en 'nepotisme'. Toch klinkt hij niet bitter want Surinamers zoeken naar verbinding en zijn bereid tot vergiffenis. 

Of iedereen zo vergevingsgezind is als het gaat om de decembermoorden (1982) onder de leiding van couppleger Desi Bouterse, is nog de vraag. Achtentwintig jaar later vond een groot deel van de Surinamers hem voldoende salonfähig om hun president te worden. Dat neemt de bitterheid van anderen niet weg. Zo zegt Janine Riedewald, dochter van één van de slachtoffers van de moordpartij: 'De hoofdschuldige heeft nooit in de cel gezeten. Het is een vreselijk besef dat je in een samenleving woont die dit gewoon maar geaccepteerd heeft.'

De lange arm van de kolonisator

Ook als het over de gevolgen van de koloniale erfenis gaat, hoor je scherpte in de stemmen. Waar talkshowhost Humberto Tan de multiculturele samenleving 'behoorlijk geslaagd' vindt, met 'veel respect voor elkaars geloofsovertuiging', leggen anderen de nadruk op de gevolgen van de verdeel-en-heers-politiek van de kolonisator. Het opzettelijk drijven van een wig tussen de etnische groepen, heeft het geloof in 'één land, één natie', bemoeilijkt. Dat weerspiegelt zich in de politieke scheidslijnen die maar mondjesmaat gedicht worden. 

Omdat er in een recensie maar een tipje van de inhoudelijke sluier van een boek kan (en mag) opgelicht worden, hoor je hier snel aan toe te voegen dat 'Suriname' een zeer verhelderend en uitgebalanceerd verhaal is. Wie het gelezen heeft, kan met elke Surinamer meepraten over hoe het was, zou kunnen zijn of zou moeten zijn. 

En wat nu?

Het voorlopig laatste woord is voor politica Kathleen Ferrier, de dochter van de eerste president. Zij waagt zich aan een antwoord op de hamvraag: 'Is Suriname een zelfstandig land geworden?' Ze vindt van niet en noemt armoede en verdeeldheid als argumenten. Wie nadenkt over een toekomst die meer biedt dan het verleden, kan niet heen om het olieveld voor de kust dat zo'n 750 miljoen vaten zou moeten opleveren. Het is wel vreemd dat het in een land met een sterk moeder-aarde-besef, heel erg stil blijft rond de ecologische gevolgen!

★★★★1/2

Ontspoord - Heleen van den Hoven

 Big brother is watching you !

'Alle haast is vannacht uit mijn leven gevloeid.'

Boeken kun je op verschillende manieren lezen. Zo kun je een thriller enkel als spannend verhaal tot je nemen of je verdiepen in de maatschappelijke context die de personages en het plot vorm geeft. 'Ontspoord' is een boek dat je met je neus op een zorgelijke socio-technologische ontwikkeling drukt. En dat is meteen een compliment!

Binnen en buiten de legale lijntjes

De Amerikaanse Harriet verdient haar kost met hacking. Soms heeft ze een 'legale' klus zoals het binnendringen van bedrijfssystemen om de zwakke plekken bloot te leggen. Als dat gebeurt, meldt ze zich netjes bij het management dat haar een dankjewelbedrag overmaakt. Dat schijnt de geplogenheid te zijn. Maar als ze in geldnood verkeert, schroomt ze niet om een organisatie via een 'ratje' een flinke cent lichter te maken. Voor het regelen van een illegaal persoonsbewijs kunnen intimi ook bij haar terecht.

Als ze de opsporingsapp VerityView ontdekt en ze zich zorgen maakt over het pad dat haar impulsieve vriendin bewandelt, kruipt ze dieper en dieper in de wereld van het volgen van mensen via smartphones, smartwatches en openbare camera's. Iemand die thuis een camerasysteem heeft, kan zelfs in zijn privé-omgeving bespioneerd worden. 

Risico's

Samen met Harriet reis je haar geliefde Nique achterna naar Nederland. Daar gaat de vrouw zonder verleden op zoek naar de invulling van haar identiteit. Omdat haar voetstappen door meer dan één iemand gevolgd worden, komt Nique, koosnaam Veertje, in een levensbedreigende situatie terecht.

Hoe verder je in het verhaal geraakt, hoe vaker je je afvraagt hoe dicht deze praktijken bij de realiteit staan en of ze strafbaar zijn. Een eerstelijnsonderzoek leert je dat dit soort tracking apps zeer benaderbaar is en al verankerd in onze samenleving. De hamvragen draaien om de lijn tussen legaal en illegaal maar ook om privacy-bezorgdheid in relatie tot het wettelijke kader. Enkele voorbeelden. Een GPS-tracker mag je onder je eigen auto aanbrengen maar niet onder die van iemand anders. Maar wie rijdt er in je auto? Een kindersmartwatch mag je gebruiken om je kroost te volgen. Maar gebeurt dat altijd met de beste bedoelingen en heeft een kind dan geen recht op privacy? Een privé-detective mag opsporingsapps gebruiken. In dat geval en in vergelijkbare situaties is het traceren van mensen toegestaan... behalve als het om stalking gaat. Wie lastig gevallen wordt, moet trouwens op zoek naar bewijslast.

Alarmerend

Trackingsystemen leveren je, op basis van een betalende service en een foto van de persoon die gezocht wordt, heel wat op: actuele contactgegevens, links naar mediaprofielen en, als het bestaat, een strafblad. Hoewel een leek geen optimaal inzicht kan verwerven in een juridische achtergrond, hou je als lezer toch een verontrustend gevoel aan dit verhaal over. Is privacy een loos begrip geworden? Of erger: kun je criminelen nog op afstand houden?

Hoewel de schrijfstijl van Heleen van den Hoven aan verbetering toe is -  een staccato-opeenvolging van woorden en korte zinnetjes in plaats van een vloeiend geheel - zit de waarde van het boek in de maatschappelijke relevantie. Dit onderwerp mag eens prominent op een talkshowtafel terecht komen of vanuit een andere journalistieke invalshoek scherp bekeken worden! 

★★★1/2

Slaap zacht - B.A. Paris

Gevangen in je eigen leven !

'Maar ik heb het niet koud.

Het was Damon Parker die over mijn graf liep.'

B.A. Paris is haar handelsmerk altijd trouw! Ze bezorgt haar lezers steeds een vrouw die in erg nauwe schoentjes zit en niet weet hoe ze zich uit de wurgende situatie kan redden. 

In nesten

'Slaap zacht' is niet anders. Omdat Elle zich, gestuurd door haar morele kompas, bemoeid heeft met het vinden van bewijslast voor de veroordeling van een mogelijke moordenaar, heeft ze zich de haat van zijn familie op de hals gehaald. Hoewel er door haar impulsieve gedrag twee doden zijn gevallen, kan ze net aan de gevangenis ontsnappen en krijgt ze bovendien een nieuwe identiteit. Maar daarmee is haar verhaal niet verteld! 

Elle die Nell is geworden draagt een groot schuldgevoel met zich mee. Ze vindt dat ze boete moet doen voor haar onbezonnenheid en geen geluk verdient. Een liefhebbende vriend, trouwplannen, het invullen van haar kinderwens... daar mag ze niet aan toegeven. 'Ik heb me altijd een toekomst voorgesteld waarin ik alleen dood ga, zonder vrienden en zonder familie', zo hard klinkt het vonnis dat ze over zichzelf uitspreekt! Zolang ze anderen niet toelaat in haar leven, is eenzaamheid haar deel.

Opgejaagd

Naast de psychologische lading maakt de spanning natuurlijk ook deel uit van het handelsmerk B.A. Paris. Samen met andere toppers uit het genre zoals Freida McFadden, Jeneva Rose, Marit Vanström, Willow Rose, Sarah Goodwin... is zij in staat om de spanningsboog voortdurend strak te houden. In 'Slaap zacht' ontstaat de onrust en angst uit de risico's die Elle neemt of genomen heeft, en de invloed van de mystery guest die zich in schuin gedrukte woorden tot de lezer richt. Zonder te weten uit welke hoek het gevaar dreigt, voelt de intuïtieve Nell haar stalker dichterbij komen.  

Een kaper op de kust

Voor de kritische lezer dringt een vergelijking met Freida McFadden zich op. Beiden kennen de kneepjes van het vak. Met vaste hand nemen ze je mee naar een plot zonder scheurtjes, een verhaal dat je voorstellingsvermogen nooit tart. En toch... steekt de New Yorkse haar oudere collega naar de kroon. Terwijl Freida's dynamiek je naar het puntje van je stoel drijft, zul je je in het gezelschap van B.A. Paris, behalve op de laatste bladzijden, niet verslikken in je thee. Daarbij stel je ook vast dat McFaddens originaliteit en de afwisseling van haar invalshoeken imponerend is. Hoewel ook zij een herkenbare signatuur heeft, kleurt de inkt van haar letterkrullen telkens anders! De kwalificatie 'cum laude' gaat naar de The big apple!

★★★★

Het wonder van het noorden - Annemarie Ros

Een vrouw met een statement ! 

'Sommige mensen komen aan mijn raam 

uit angst voor God, anderen voor het kwaad.'

In de middeleeuwen was een recluse een vrome vrouw die zich bij wijze van boetedoening liet inmetselen in een ruimte van een kerkgebouw. Ook de 13de-eeuwse Margaretha, de hoofdpersoon uit 'Het wonder van het noorden', vindt dat ze een zondaar is. Omdat de oorzaak van haar zondig gedrag haar in de grootste moeilijkheden kan brengen, probeert ze het waarom van haar opmerkelijke keuze voor een leven in een kerkcel zo lang mogelijk geheim te houden. 

Gebruik de armslag die je hebt

Weggaan uit het ouderlijk huis, vasten, op blote voeten lopen en urenlang bidden is haar manier om vergiffenis te vragen. Net als haar lotgenoten is ook deze recluse niet helemaal verstoken van sociaal contact. Bij haar getraliede raam met zicht op het marktplein melden zich familieleden en burgers van Groningen. De 'stadjers' mogen er hun hart luchten, haar om raad of gebeden vragen.

Omdat Margaretha haar kleine vrijheden optimaal weet te gebruiken en haar taken nagenoeg perfect uitvoert, weet ze een reputatie op te bouwen die haar in de stad en in de kerk respect oplevert. In de hoop dat haar groeiende status haar binnen het patriarchaat van bestuurders en geestelijken kan beschermen, zet ze haar slimheid en volharding in. Maar de weg naar een goede afloop is lang en bezaaid met struikelstenen!

Gevangen in de tijdgeest?

Het wordt snel duidelijk dat Annemarie Ros een sterke vrouw heeft willen neerzetten. Je emotionele betrokkenheid bewijst dat ze daarin geslaagd is. Maar je begrijpt ook dat dit portret niet kon getekend worden zonder een gedegen, gedetailleerde historische achtergrond. De tijdgeest bepaalt immers de persoonlijkheid van Margaretha en stuurt haar ontwikkeling!

Als lezer beleef je de intimiderende gesprekken tussen de recluse en de patriarchen van de stad alsof je zelf in de vuurlinie staat. Buiten haar zachtaardige vader ('Margaretha, dit is een mannenwereld.') en een jonge pastoor steunen alleen vrouwen haar. Een uitdagende strijd kun je nooit in je eentje winnen! Machtsstructuren zijn natuurlijk van alle tijden. Toch ervaar je hoe wurgend de middeleeuwse geplogenheden zijn in vergelijking met de vrijheid waarin wij nu leven. Niet alleen het miskennen van gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen maar ook de rigide geloofsregels speelden hierbij een alles overheersende rol.   

Vakmanschap

Hoe grondig de research van Annemarie Ros is geweest wordt duidelijk bij het lezen van het reflectieve nawoord aan het einde van dit boek. Deze kennis van zaken draagt op een onmisbare manier bij aan de rijkdom en de geloofwaardigheid van dit beklijvende verhaal! Hoe de schrijfster naar 'Het wonder van het noorden' heeft toegeleefd en haar inzichten verliteratuurd heeft, zou moeten dienen als inspiratiebron voor alle historische fictie! Vooralsnog is er veel plek vrij in haar masterclass!

★★★★1/2

Het geheim van de tradwife - Liane Child

Een 19de-eeuwse moraal ! 

'Mijn vader zei altijd dat

zolang er Republikeinen aan het roer staan, 

alles in orde komt.'

Sinds enkele jaren is het fenomeen van de 'traditional wife' hot op social media. Deze vrouwen zijn meestal rechts-conservatief en orthodox-christelijk en geloven in een jaren '50 levensstijl met de man als kostwinner naast een echtgenote die huisvrouw en moeder is. De tradwife is populair in de Amerikaanse Midwest en Engeland. 

De ene homesteader is de andere niet

Liane Child heeft haar hoofdpersonage Madison uitstekend neergezet. Omwille van een extreme ervaring in haar jonge leven maar ook uit gemakzucht, accepteert ze de dominantie van haar man. Ze is op weg naar haar vijfde kind en geeft haar kroost, samen met een lerares, thuisonderwijs. Op die manier sluiten de ouders ideeëngoed uit dat niet bij hun subcultuur hoort en creëren ze een beperkt, onjuist en intolerant wereldbeeld in de hoofden van hun kinderen. Het enige moderne trekje van Madison is haar succesvolle social media-activiteit die aardig wat geld in het laadje brengt.  

Om het beeld van het succesvolle tradwife te nuanceren, voert Liane Child Brianne op. Zij en haar partner Jonah hebben zonder startkapitaal een ranch overgenomen en kunnen de eindjes niet aan elkaar knopen. Terwijl de kippen doodgaan, oefent Brianne eindeloos op het bakken van eetbaar desembrood. Een breed gelikete influencer zal ze nooit worden!

Meteen op de afspraak 

Deze debuterende auteur slaagt er bijzonder goed in het nep-imago van Madison vorm te geven. De camera gelooft alles wat je hem toont! De 'perfect tradwife' vertelt haar volgers niet dat ze geen mening mag hebben, geen beslissingen mag nemen en niet over haar eigen inkomsten mag beschikken. Omdat homemakers afhankelijk en dus kwetsbaar zijn, lopen zij bovendien, in combinatie met een macho-opvoedingscultuur, meer risico om slachtoffer te worden van huiselijk geweld. Ook dit aspect wordt in het boek verkend.

Liane Child komt met veel verdiend tromgeroffel de literaire wereld binnen! Haar debuut is taal- en stijlvast. Beide verhaallijnen vinden elkaar op een ongedwongen manier, verrassend op het eerste gezicht, volkomen aannemelijk bij een tweede blik. Maar als je gelooft dat de kracht van een verhaal valt of staat bij de personages, dan zal deze Britse schrijfster je niet teleurstellen! Ze zijn zo levensecht en meerduidig dat je het niet kunt laten om met hen te communiceren, hen te bevragen en kanttekeningen te maken. Misschien wil je zelfs actie ondernemen als iemand grenzen overschrijdt of een ander daarvoor behoed moet worden. Wie in de juiste stemming verkeert, heeft het idee op de ranch te wonen. Voor de weekhartigen is er altijd de knuffelkoe die mag blijven leven!

Eenzijdig onderwijs

Hoewel haar boek als 'twisty' wordt weggezet - altijd weer die clichématige verkoopargumenten - gaat je hartslag vooral omhoog wanneer je rechtvaardigheidsgevoel het zwaar te verduren krijgt. En die machteloosheid ervaar je op bijna elke bladzijde. Als je je voorstelt dat dit vrouw vernederende gedrag generaties lang over de hele Midwest heerst én bovendien, zo leert ons de actualiteit, politiek wordt uitgebuit, dan ontsnap je niet aan enige moedeloosheid. Achter het verschijnsel van de tradwives zit een gewortelde ideologie! Jammer dat dit boek de scholierenleeslijst van het uitgestrekte midden van de VS nooit zal halen. Over het verbannen van boeken in het Amerikaanse onderwijs is voldoende journalistieke informatie voor handen (1). En hoe leercensuur werkt, maakt ook huislerares Cally meer dan duidelijk!

 

★★★★1/2 

(1) Zo werd de geïllustreerde uitgave van het dagboek van Anne Frank uit schoolbibliotheken verwijderd omdat er, volgens ouders en bestuurders, 'seksueel getinte handelingen' in voor kwamen.