De weg, die ben je zelf !
'Ik was een dertiger, single en kinderloos
en was niet van plan daar iets aan te veranderen.'
Eva's Poolse grootvader was een fervente reiziger met een enorme verzameling National Geographic tijdschriften en een collectie reisdagboeken. De appel is dus niet ver van de boom gevallen.
Als de hang naar avontuur en autonomie hardnekkig begint te knagen, zegt ze haar vet betaalde maar stresserende baan op en neemt ze afscheid van haar zeer geschikte echtgenoot.
Hoog en ver
De lat op ooghoogte leggen is niet aan Eva besteed. Haar doelen reiken bijna tot de hemel. Als opmaatje naar de kilometervretende bestemmingen die haar wachten, zet ze voet aan de grond op de gevaarlijkste luchthaven ter wereld: Lukla Airport (Nepal) ligt op 2845m tussen een ravijn en een bergwand. Van daaruit onderneemt ze een zuurstofarme staptocht naar het basiskamp van de Mount Everest (5364m).
Van het drukke reisprogramma dat ze over enkele jaren gespreid heeft, deelt ze 'de vormende reizen' met haar lezers. Want het gaat haar om wat de aardbol en zijn bewoners je leren en wat je jezelf leert. Het idee om het onbekende te omarmen, is één van de eerste inzichten die ze opslaat. Daar voegt ze een tweede aan toe: 'Ik ontdekte dat wanneer ik alleen reisde met een open hart en dito geest, ik nooit alleen zou zijn'.
Eeuwenoude democratie
In het eindeloos mooie Pakistan is Eva in haar nopjes! Vooral de noordelijke regio met een landschap dat veel groter is dan de mens en bewoond wordt door het meest gastvrije volk dat je je kunt voorstellen, blijft je bij. Als ze een jirga, een raad van stamoudsten die via consensus tot besluitvorming komt, mag bijwonen, voelt ze zich terecht bevoorrecht. Vandaar gaat ze naar Mongolië, het steppeland van Dzjengis Khan en zijn ruiterleger. Dagenlang trekt ze met twee paarden door een leeg decor en een horizon die maar niet dichterbij wil komen. Als de matig gesocialiseerde hengst haar bokkig uit het zadel gooit, loopt ze kneuzingen en een lichte hersenschudding op. Knarsetandend en iets te vroeg moet ze de handdoek gooien.
Niet alles gaat voor de wind! Als ze op het Jemenitische eiland Socotra aankomt, breekt de coronacrisis uit. Hoewel deze plek omwille van de geïsoleerde ligging uiterst veilig is, krijgt Eva te maken met straatintimidatie en zelfs een poging tot verkrachting. Het is niet de eerste en zeker niet de laatste keer dat deze soloreizigster beseft dat te veel mannen in vrouwen een voorwerp zien dat je kunt bezitten. En vaak helpt een verdedigingsstrategie niet. Een trouwring dragen, een neptelefoontje met je 'echtgenoot' plegen, een afkoopsom voorstellen, een pepperspray proberen te gebruiken als je in een wurggreep genomen wordt..., blijken in de praktijk weinig doeltreffende acties te zijn.
Wat wil ik?
Wanneer ze haar overjarige Land Rover Defender van Mexico naar Alaska dirigeert, heeft ze tijd zat om haar nieuwe leven te overdenken. Ondanks de onbetaalbare ervaringen heeft ze een web van vragen te ontrafelen. Heb ik een partner nodig? Wil ik kinderen? Kan ik zonder een sociale structuur? Leidt alleen zijn tot eenzaamheid? Hoe ga ik met het deel van mijn familie om dat wenst dat ik mij conformeer en settle? Enz. 'Een leven ver van de maatschappij en moderniteit was altijd wel zwaar', moet ze toegeven.
Een vrouw die zonder noodmonteurs in de buurt door de taiga van Yukon navigeert en wat verder een duik neemt in de Noordelijke IJszee, kan de wereld aan! Toch zijn er andere ervaringen en een dosis emotionele intelligentie nodig om haar zielenleven in de juiste banen te leiden. En dat is de grootste opgave die Eva zu Beck zich tot doel heeft gesteld. The Pan American Highway is een weg die makkelijker te lezen is dan het pad dat bij je hart past!
★★★★1/2