De aanslag op Napoleon - Johan Op de Beeck

Wie slaat zijn slag?

'Als het water hem aan de lippen staat, 

zijn er altijd die verdrinken, maar niet hij.'

(over Joseph Fouché, Minister van Politie onder Napoleon)

De flamboyante Napoleon Bonaparte leidde een leven dat hem van het mondaine Parijs naar groots opgezette veldtochten bracht om uiteindelijk te stranden in het van god verlaten ballingsoord Sint-Helena. Wie hoog vliegt, kan diep vallen. Als het aan zijn tegenstanders had gelegen, was hij al veel eerder van het toneel verdwenen. Complotten uit de hoek van royalisten, extremistische Jacobijnen en buitenlandse agenten, die vooral in opdracht van aartsvijand Groot-Brittannië opereerden, resulteerden in enkele tientallen mislukte aanslagen op het staatshoofd. Je zou het een amateuristisch zootje kunnen noemen. 

Snode plannen

Het geheime genootschap van graaf de Sauvigny, dat zich Chevaliers de la Foi noemde, zou eens laten zien hoe je zo'n exploot moest aanpakken. Het was hoog tijd om 'het hoofd van de slang af te snijden' en opnieuw een koning op de troon te brengen. Maar wie zou deze klus moeten klaren? Een onbekende eenling van onberispelijke signatuur, die bovendien een top scherpschutter was, leek de ideale man. Geen ingehuurde schurk die makkelijk in de armen van de gendarmes (marechaussee) viel. 

Als de keizer een uitgebreid bezoek wenst te brengen aan Antwerpen en omgeving, gaan alle alarmbellen rinkelen bij Franse en Belgische bestuurders en politiediensten. Bij gebrek aan een alternatief krijgt Florent Bex, de onkreukbare superspeurneus van de Scheldestad, de bijna onmogelijke opdracht om een zoveelste moordpoging te verijdelen. 'Ze hebben een groot probleem en ik ben zowel hun oplossing als hun zondebok', beseft de alerte Bex. In Parijs wordt het machtsspel hard gespeeld. 

Een totaalbeleving

'De aanslag op Napoleon' is geen loeispannende thriller, eerder een rechercheverhaal dat volledig opgaat in de omstandigheden en het karakter van de begin19de eeuwse samenleving. Dankzij een decennialange nieuwsgierigheid naar de vroegmoderne Franse geschiedenis en de greep van Parijs op de Belgische bestuurlijke en bredere cultuur, grossiert Johan Op de Beeck in een eindeloze reeks weetjes en inzichten die zijn non fictie en fictiewerk erg attractief maken. 

In dit boek concretiseert hij de nieuwigheden die Napoleon introduceerde: het gebruik van telegrafie via seinposten, de uitbreiding van de infrastructuur, de invoering van de burgerlijke stand waarbij burgers een officiële - en dus controleerbare - identiteit kregen. Maar de auteur daalt ook af naar het volkse, de nachtkroegen in de havenstad, de smokkelroutes, de trekschuiten en postkoetsen. Deze stoffering komt de geloofwaardigheid ten goede en zorgt voor een belevingswereld waar elke lezer naar op zoek is.

Taalpraatje

De Nederlandse lezer die zich tot deze historische invalshoek aangetrokken voelt, zal zich wat de taal en stijl van Johan Op de Beeck betreft, een beetje flexibel moeten opstellen. Hij schrijft enigszins barok en gedragen, wat trouwens wel past bij de tijdgeest. Hier en daar zul je ook een archaïsch woord zien (prijken, ginds/ginder, te Parijs, in welks, verkeerdelijk, de men-vorm in plaats van de je-vorm enz.). Daarbij wordt niet elke Franse titel, uitdrukking of uitspraak vertaald. Voor het Vlaamse publiek is dat niet nodig. Maar een beetje lezer vindt het niet erg om af en toe een Google-pagina te openen. Wie leest, die leert! Dat geldt ook voor de verwijzingen naar de katholieke godsdienst. Wat is een sacristie of het lof? Wiki vertelt het je vast...

Heel bijzonder is dat de eigen fascinatie van de schrijver voor dit soort verhalen tussen de regels zichtbaar is. En als het een beetje smeuïg wordt, dan knipoogt hij naar je. Johan Op de Beeck is een meesterverteller met een bibliotheek in zijn rugzak. Hij maakt van de lezer een reiziger in de tijd, een trip die bij geen enkele touroperator te koop is!  

★★★★★

Duivelskruid - Ellen de Vriend

Amazon als game changer ! 

Een Zeeuws eiland met zicht op de Westerschelde en veel vrije ruimte is aantrekkelijk voor liefhebbers van hardlooprondjes. Helaas kan een sociaal gestoorde er ook zijn speelveld vinden. Toen rechercheur en teamleider Roos Latuheru van Utrecht naar Walcheren werd promoveerd, had ze zich niet kunnen voorstellen dat ze er ooit een seriemoordenaar zou ontmoeten. Als er meer dan één slachtoffer valt, wordt het duidelijk dat het bijna ondenkbare realiteit is. 

Meer originaliteit graag !

Tijdens de uitwerking van dit plot volgt Ellen de Vriend de gebaande paden. Daarbij schuwt ze de clichés niet: de roep om meer blauw op straat, de antipathieke collega, de verkrachtingsdrug, de psychopaat die zijn dubieuze loopbaan startte met het martelen van dieren, de norse chef die zich vooral druk maakt om deadlines enz. Bovendien gaat de aandacht op bijna elke bladzijde van het boek naar het recherchewerk dat matige beschouwingen, wijdlopigheid en flauwe persconferenties oplevert. Een aantal rare snuiters moet de puzzelleggers op het verkeerde been zetten. En er wordt héél veel rondgebeld, héél veel beeldmateriaal bekeken, buurtonderzoek gedaan en er worden zoekacties georganiseerd. 

De lezer als buitenstaander

Tijdens dit onderzoek zit de lezer aan de vergadertafel. Wat zich daarbuiten afspeelt is haast niet zichtbaar. Omdat de auteur vergeet dat de handeling een onmisbaar element van een (spannende) roman is, kan het doelpubliek niet worden opgenomen in een levendige plotontwikkeling. Met handeling worden de gebeurtenissen bedoeld die voortvloeien uit de gedachten en het gedrag van de personages. 

Een dynamisch verloop van een verhaal creëert ook spanning. Aan 'Duivelskruid' had je een achterliggende lijn kunnen toevoegen waarin de dader je wegwijs maakt in zijn denkwereld en macabere intenties. Vooral zijn korte termijnplanning zou voor klamme handjes kunnen zorgen. Dan zou de lezer trouwens meer weten dan de speurders wat bijkomende verontrusting met zich mee zou brengen! Ook de slachtoffers blijven wat psychologisering en spanning betreft onuitgewerkt!

Leer van de beste collega's !

Fictie die uitleggerig is in plaats van verhalend is nooit een succes. 'Duivelskruid' mist voortgang, beklemming en een karakter waarmee je je emotioneel kunt verbinden. Jammer genoeg heeft deze Zeeland-thriller meer van een beach & pool book dan een bankboek! 

★★

Schaduwdorp - Thysia Huisman

 Niemand is onkreukbaar !

'Met drugs kan de duivel de mens verleiden tot zonde.'

Het ingepolderde dorp Urk koestert nog steeds zijn eilandcultuur: een eigen dialect, traditionele rollenpatronen, het vasthouden aan strenge geloofsregels en een ons-kent-ons gemeenschap. In 'Schaduwdorp' heeft Thysia Huisman de gevolgen van het bijbehorende zwijggedrag, binnenskamers én in het publieke leven, op een realistische manier gefictionaliseerd. 

Hoe ver reikt het speelveld?
Net als bij haar debuut put de schrijfster in deze opvolger uit haar ervaringen bij de commerciële televisie. Hoe dicht de gladde, narcistische programmamaker en presentator Marcus Leeflang bij de wereld van de Nederlandse media staat, is voor een buitenstaander moeilijk in te schatten. Maar zolang het verhaal niet ongeloofwaardig wordt, mag een thriller spelen met de grenzen van de werkelijkheid. 

Omdat Marcus wil scoren met spraakmakende uitzendingen zet hij zijn team genadeloos onder druk. Hij stuurt researcher Charlie, die in een vorig leven op Urk woonde, naar het vissersdorp met het dubieuze imago waar ze snel botst op argwaan en een dubbele moraal. Dankzij haar vasthoudendheid en wat journalistiek geluk slaagt ze erin om de gelederen langzaam maar zeker te openen. Als 'million dollar smile-Marcus' zijn 'characters', zoals hij ze noemt, voor de camera haalt, blijken sommige Urkers toch ijdel en dus openhartig te zijn. Wie een vette kluif verdient aan illegale activiteiten, is heel wat minder benaderbaar. Toch is de ambitieuze Charlie niet van plan om toe te geven aan rollende spierballen en een grote bek. 

De plotspelers

Thysia Huisman tekent altijd gelaagde, boeiende personages die de lezer niet loslaten. Niemand wordt geïdealiseerd. Ook de kopsterke, waarheidszoekende Charlie toont haar slinkse kant als haar ego de overhand krijgt. En Marcus kan zijn grillige karakter niet verbergen. Elke dag zet hij een ander gezicht op: charmant, snauwend, intimiderend, chanterend, manipulatief... een man met een spectrumstoornis. Een beetje Trumpiaans zou je kunnen zeggen. Dat hij voortdurend stokken in het hoenderhok gooit en relaties op scherp zet, maakt van hem wel een handige pion in dit schaakspel. 

Ook bij het uitwerken van achtergronden toont deze schrijfster zich attent en bedreven. De hypocriete moraal wordt op tal van bladzijden geconcretiseerd. Daarnaast is er aandacht voor het noodlijdende vissersvak dat kreunt onder de vangstquota en daarom de verleiding van illegale inkomsten geloofwaardig maakt. Bovendien past het uitwijken van de drugsmaffia naar kleinere havens perfect bij de actualiteit. 

Altijd weer de traditie
En ook de kleine cultuur wordt niet vergeten. Terwijl de echtgenote het thuis gezellig maakt, lopen op vrijdag de kotters de haven binnen. Na een week op zee wacht hen 'een kost' (warme maaltijd) of 'een bol' (een broodmaaltijd). De geur van gebakken vis komt je overal tegemoet. Jonge mannen dragen oorringen met symbolen als een kruisje, een anker of een hartje, een eeuwenoude traditie die omgekomen vissers moest kunnen identificeren. En wie in de smaak valt, wordt 'skat' genoemd.

Met deze tweede thriller heeft Thysia Huisman haar uitzonderlijke talent bevestigd. Schijnbaar moeiteloos strikt ze je in een ingenieus web van weinig koosjere personages waarvan sommigen, bij nader inzien, niet zo gek ver van jezelf afstaan.  

★★★★1/2 

Het vrouwenhofje - Mérie van der Rijt

Het leven is een béétje maakbaar !

 'Alleen een weduwe kent vrijheid in deze mannenwereld.'

Aan het eind van de 17de eeuw was individuele vrijheid nog een zeer beperkt begrip, vooral als het om vrouwen ging. Binnen en buiten het gezin bepaalden bijbelvastheid, overheidsregels en sociale controle het doen en laten van elke burger.

Uit het keurslijf

Het verbaast dan ook niet dat Maria op haar twintigste de verstikkende thuissituatie wil ontvluchten. Met een moeder die haar voorhoudt dat 'kennis de schoonheid van de vrouw verpest' en haar verplicht tot eindeloze borduuravonden, kan deze chirurgijnsdochter geen kant op. Omdat een huwelijk met haar geliefde timmerman geen optie is, trouwt ze boven haar stand met notaris en weduwnaar Pieter van Aerden. Een hartverscheurende keuze? Natuurlijk, maar deze 50-jarige zou toch niet meer zó lang leven?! 

Binnen de restricties van de tijdgeest, zet Mérie van der Rijt een emanciperend hoofdpersonage neer. De jonge echtgenote benut de ruimte die haar coulante man haar biedt, optimaal. Ze maakt zichzelf onmisbaar in het notariaat dat floreert onder haar sturende kracht. Is een vrouw die meer dan driehonderd jaar geleden deelneemt aan het arbeidsproces een geloofwaardig karakter voor een historische roman? Zeker, tenminste als je het hebt over de Nederlanden. Denk, bijvoorbeeld, aan de Haarlemse Kenau Simonsdochter Hasselaer die het scheepvaartbedrijf van haar overleden man overnam. In Italië liepen jonge dames toen nog aan de arm van een chaperon door de stad.  

Levendige stoffering

Een verhaal dat je in een geschiedkundige context plaatst vraagt vanzelfsprekend om nauwgezette research en ingekleurde achtergronden waartegen de plotspelers kunnen schuren. Als Maria haar timmerman gaat opzoeken hou je je hart vast. Op een overspelige echtgenote wachtten immers de schandpaal en nadien het tuchthuis. En wanneer kwikzilveren bolletjes als - gangbaar - medicijn door de cacao worden geroerd, weet je wat er met de zieke zal gebeuren. Andere meer onschuldige weetjes betreffen rouwkleding, geboorterituelen of modeverschijnselen zoals geëpileerde wimpers en gevulde kniekousen voor mannen. Zelfs de intelligente Maria trapt even in dit stukje theater... totdat de kousen in de slaapkamer voor het nachthemd worden geruild!

Maar... dat deze schrijfster in één adem genoemd wordt met Simone van der Vlugt is niet terecht. Omdat deze laatste het historisch perspectief opentrekt tot bij het nationale en internationale bestuurlijke niveau en daarbij complexe ontwikkelingen moet interpreteren en verliteraturen, kun je beide auteurs niet op één lijn plaatsen.

Nog niet volleerd

Dat neemt niet weg dat Mérie van der Rijt met Maria een ondernemende, assertieve en slimme vrouw heeft getekend die een tijdloos rolmodel kan zijn. De leugentjes om bestwil moet je haar dan wel kunnen vergeven. Wat de spanningsboog van de handeling betreft, is een kritische noot wel op z'n plaats. In verschillende fases van het boek wordt de ballon met de psychische belasting opgeblazen om even later met een speld te worden doorprikt. Roman en lezer gedijen beter bij een gestaag oplopende onrust die zijn ontknoping vindt in het slotakkoord. Bovendien weerspiegelt de charmante titel 'Het vrouwenhofje' niet het zwaartepunt van het plot. Het 'hofje' voor alleenstaande, vrome vrouwen, een populaire woonvorm in de Nederlanden van die tijd, speelt slechts een rol in de marge. 

De zeer taalvaardige Mérie van de Rijt heeft in dit debuut een steeds wijzer wordende overlever geportretteerd. Uiteindelijk geldt ook voor Maria dat 'de laatste jas geen zakken heeft. Voor niemand.' 

★★★1/2

De woordenaar - Sandra Langereis

 Labore et constantia !
(Vlijt en volharding - het motto van Christoffel Plantijn)

'Van ambachtelijke vakman tot sleutelpositie 
in proto-industriële bedrijfsvoering.'

Als de dertigjarige Christoffel Plantijn in 1549 in Antwerpen aankomt, is de stad aan de Schelde een honderdduizend inwoners tellende handelsmetropool! Het Franse weeskind dat is opgeleid tot boekbinder, blaakt van ambitie. Toch kan Plantin, zoals hij officieel heet, zich op dat moment niet voorstellen op welke manier hij geschiedenis zal schrijven.

Onbegrensde mogelijkheden !

Wat hij zich wel realiseert zijn de immense mogelijkheden van een stad met een uitgebreid handelsnetwerk, veel werklieden, een vlotte aanvoer van grondstoffen... en de nabijheid van de universiteit van Leuven. De dag waarop hij besluit meertalige woordenboeken en bijbels uit te geven, zal hij een beroep doen op internationale academici die soms, om praktische redenen, bij hem komen inwonen.

Maar voor het zover is moet hij zijn start-up uitbouwen tot een heuse onderneming. Zonder kapitaal uit een erfenis of een huwelijk met een drukkersdochter, is dat een krachttoer. Plantijn kan wel zijn neus voor zaken en zijn werkkracht inzetten. Hij is bovendien zo slim om zijn handel te diversifiëren. Luxegoederen zoals kant voor kragen en mouwen vinden makkelijk hun weg naar de gegoede burgers en de adel. 

Familie kun je vertrouwen

In het familiebedrijf nemen zijn dochters taken op die hun vader 'des affaires propres aux hommes' noemt. Zij corrigeren drukproeven en leiden het kantbedrijf. Omdat de zaakvoerder tweemaal per jaar naar de Frankfurter Messe reist en geregeld naar Parijs gaat, moet hij wel delegeren. Op het hoogtepunt van zijn succes bedienen zo'n 50 arbeidskrachten 22 drukpersen. Daarnaast zijn er nog redacteuren, proeflezers en knechten aan het werk. Er wordt 12 tot 13 uur per dag gewerkt, wellicht ook door de baas! Dat labeur resulteert in een aanbod van schooluitgaven, kalenders, psalmen, getijdenboeken, een botanische atlas, de anatomie van Vesalius, verzen van Vergilius en bijbels.

De tijd van de kleinschalige gildenateliers waar bovendien geen flexibele politiek mocht gevoerd worden, had zijn langste tijd gehad. Met het aantrekken van vennoten laat Plantijn opnieuw zijn creatieve kant zien. Ook de stad blijft niet achter. In Antwerpen opent de eerste beurs van de wereld, een zakenmarkt die in tegenstelling tot de jaarmarkten, elke dag open is. Daar werd trouwens het contante geld vervangen door wisselbrieven en schuldbrieven, een nieuwigheid die gunstig was voor de rondreizende handelaars... maar door de struikrovers op tandengeknars onthaald werd. 

Het einde van de speeltijd !

In1566 waren de hoogtijdagen van de economische conjunctuur voorbij! Gewelddadige conflicten tussen katholieken en protestanten gingen de geschiedenis in als 'de beeldenstorm' waarbij kerken geplunderd en vernield werden. Handel gedijt niet bij instabiliteit! Zover was het trouwens niet gekomen als de rabiaat-katholieke bestuurders (Karel V en later zijn zoon Filips II) zich toleranter hadden opgesteld. Maar in een autocratie is er geen plaats voor diversiteit. Die was er wel bij veel burgers. Kooplieden willen geld verdienen en dan maakt geloof of etniciteit niets uit!

Omdat de jarenlange Spaanse repressie steeds extremer werd en de drukwerkcensuur daar erg onder leed, moest Plantijn opschieten met zijn meest ambitieuze project: de polyglotbijbel, een pronkstuk in zeven delen en vijf talen. Het zevenduizend bladzijden tellende heilige boek kost hem bloed, zweet en tranen. Uiteindelijk neemt hij de wijk naar Leiden, om nog één keer terug te komen naar het Antwerpen dat hem groot maakte. Dat was een tragisch weerzien. Na de Spaanse belegering (1585) was het culturele en economische hart van de Nederlanden helemaal doodgebloed!

De beste in zijn vak

De succesformule van Plantijn is niet eenduidig. Er is om te beginnen zijn arbeidsijver, volharding en zakeninstinct. Er is ook de ondernemer die steeds wil uitbreiden en innoveren. Er is de omzichtige diplomaat die niemand, ook de bestuurders niet, voor het hoofd wil stoten. En vergeet vooral de topkwaliteit van zijn publicaties niet: bijzonder fraai ogende boeken van hoog inhoudelijk niveau. Hij is niet toevallig hofleverancier van drie vorsten geweest!

Sandra Langereis heeft een dito werkstuk van de pers laten rollen. In 'De woordenaar' laat ze haar metgezel in zijn waarde. Ze is niet meegegaan in speculaties over zijn vermeend lidmaatschap van religieuze sektes, noch heeft ze hem kort door de bocht gelabeld als een doortrapte opportunist. Plantijn was een trouwe katholiek maar geen scherpslijper.

Twee neuzen in dezelfde richting

Deze biografie is het resultaat van diepgaand wetenschappelijk onderzoek. De schrijfster lijkt stage te hebben gelopen bij de meester-drukker zelf en een jarenlange bijbelstudie te hebben gevolgd. Ze is in de haarvaten van haar onderwerp gekropen! Net zoals haar hoofdpersonage is een lange adem haar niet vreemd! 'Labore et constantia' zal Plantijn haar ingefluisterd hebben. Alles voor eindresultaat! 

★★★★★

Doe niet open - Alex Smith

Altijd papadag !

'Als hij zich de slechtste scenario's niet zou kunnen inbeelden,

zou hij zijn werk niet kunnen doen.'

Als hoofdinspecteur Robert Kett vanuit de Londense MET naar het landelijke Norfolk wordt gedetacheerd, is het niet meteen de bedoeling dat hij aan het werk gaat. Na het teleurstellende onderzoek naar zijn verdwenen vrouw is hij aan herbronning toe. Bovendien heeft hij de zorg voor drie kleine monsters... excuus... een baby, een kleuter en een zevenjarige, die zijn uithoudingsvermogen zwaar op de proef stellen.

De mens in de speurder

Omdat er op dat moment in een verwaarloosde wijk enkele jonge meiden van de radar verdwijnen, wordt Kett gevraagd om zijn expertise op het vlak van ontvoeringen te delen met het lokale politieteam. Alex Smith neemt ruim de tijd om de bijna onmogelijke balans tussen werk en zorg te schetsen. Tijdens die passages creëert hij een tragikomische sfeer die de pijn en de liefde in Roberts ziel duidelijk maakt. Dat belet dit vertederende personage niet om zich even later koelbloedig te mengen in een levensbedreigende situatie.   

Een minder geslaagd karakter is commissaris Clare. Deze driftkop buldert onafgebroken met zijn kerkklok van een stem. Als hij niet blaft, slaat hij met zijn vuisten op tafel. Welke politieman of -vrouw wil permanent verkleuterd en vernederd worden? In de echte wereld zou Clare al tig keer tegen de MeToo-muur zijn aangelopen! Als je grappig wil zijn, vermijd dan de overtreffende trap!

Toppers zijn niet doorsnee !

Het recherchewerk, daarentegen, is sober, gedoseerd en realistisch. Net als in de werkelijkheid worden er kleine stappen gezet waarbij Kett het verschil maakt. Hij toont het onderscheid aan tussen goed observeren en de zintuigen bijzonder efficiënt gebruiken. Deze subtiele meerwaarde kan in een zoektocht een wereld van verschil maken. En zoals elke topspeurder kan hij één en één, beter dan anderen, bij elkaar optellen. Toch moet ook gezegd worden dat zijn eureka-moment behoorlijk uit de lucht gegrepen is. En dat is jammer. 

Wie ook wat boven de aarde zweeft, is de thrillingfiction-recensent die wordt geciteerd op de eerste bladzijden van dit boek. Hij/zij vindt dat Robert Kett het beeld oproept van John Rebus, de heldhaftige hoofdpersoon van Ian Rankin. Rebus is een whisky drinkende, trotse, Schotse rouwdouwer, een lone wolf, die niet overloopt van charme. Zullen we eens ophouden met het maken van groteske vergelijkingen en de dito taal die we erbij hanteren? Aan elke min of meer geslaagde thriller hangt het label compelling, a cracking read, engrossing, relentlessly fast paced enz. Britse critici en marketeers zijn in dit misleidende taalgebruik het meest bedreven!

Met de voeten op de grond

Zonder roze bril zie je in Alex Smith een elegante stilist die een genietbaar debuut geschreven heeft! Toch moet je eerlijkheidshalve toegeven dat hij niet komt bovendrijven in het kwaliteitsgeweld van zijn beste collega's die kunnen uitpakken met een vitalere vertelstem!

★★★1/2

Code Magnolia - Joop van Riessen

 Hartzeer verjaart niet !

'What happens in Mercurius, stays in Mercurius.'

(Erecode studentencorps)

Over Joop van Riessen lees je dat hij op een Baantjer-niveau gestart is en gaandeweg zijn talent heeft uitgebouwd. Omdat Code Magnolia het 17de deel in de Anne Kramer-reeks is, mag de lezer de lat dus behoorlijk hoog leggen! 

Het juiste spoor

Als de rector magnificus van de UvA vermoord wordt aangetroffen, liggen er diverse denkrichtingen open voor het rechercheteam. De verwevenheid tussen de onder- en bovenwereld is er één van. Wanneer twee nieuwe lijken gevonden worden en commissaris Anne Kramer haar contactpersoon bij de universiteit enigszins onder druk zet, wordt het duidelijk dat het motief in de privésfeer moet gezocht worden. 

Bij de verhoren valt het op dat er iets meer informatie met de getuige of verdachte wordt gedeeld dan in detectives die geschreven zijn door auteurs zonder professionele politieachtergrond. Zowel de ondervragingen als de andere dialogen zijn trouwens bijzonder geslaagd! Dat laatste compliment geldt ook voor het vormgeven van pastoor Gregorius. Van een priester die zichzelf de naam van de grootste paus uit de vroege middeleeuwen gegeven heeft, verwacht je niet dat hij met een ziel vol zonden naar de biechtstoel rent. 

Een complete schrijver

Dat een schrijvende oud-hoofdcommissaris van politie een nuchtere, heldere vertelstijl hanteert ligt voor de hand. Maar dat sluit allerlei vormen van toegevoegde waarde niet uit! Wat de psychologische invulling betreft heeft Joop van Riessen recht op een plaats tussen de allerbeste collega's in dit genre. Ook met de stoffering die voor de voortgang van het verhaal zorgt, gaat hij niet zuinig om. Gestaag wint het onderzoek en de spanning aan kracht. Het verzonnen kluwen wordt bovendien op een gedoseerde en logische manier ontward. 

Het samengaan van kennis, verbeelding en techniek zorgt ervoor dat 'Code Magnolia' een werkstuk uit het boekje is! En Baantjer? Die is al lang met de noorderzon vertrokken!

★★★★

De vriend - Freida McFadden

Is macabere liefde ook liefde?

In 'De vriend' confronteert Freida McFadden je met de angst van elke vrouw! Een angst die het gevolg is van de fysieke overmacht van mannen. Het paniekerige gevoel dat je bekruipt als je door een verlaten park fietst, door een donkere straat naar huis moet of over een bospad wandelt terwijl er een man met een hond nadert. Toch zijn er ook minder voor de hand liggende situaties die een vrouw benauwende momenten kunnen bezorgen... of erger! 

Kijk uit je ogen!

Een foute date of een ontmoeting met een aantrekkelijke man die je treft als een bliksemflits, kunnen vrouwen ernstig in de problemen brengen. De gedesillusioneerde Sydney is zelfs een makkelijke vogel voor de kat. Gelukkig wordt haar alerte geest op tijd wakker en kan ze een aantal vreemde, zo niet verdachte gewoonten van Mr. Perfect uitpluizen. Als deze intro je clichématig in de oren klinkt, hou de naam van de auteur dan in gedachten en herinner je haar prettig-excentrieke geest...  

De tweede verhaallijn leert je al snel dat patholoog Tom geen gezonde persoonlijkheid heeft en vecht met zichzelf. Heeft de volwassen Tom de tiener onder controle? En wie schermt hij af, zichzelf of anderen? Zijn intrigerende persoonlijkheid creëert het magnetische veld van dit leesavontuur. Door voldoende sporen uit te zetten naar andere plotspelers en hun dubieuze gedrag, houdt Freida McFadden de lezer bij het zoekplaatje. Een bizarre fascinatie voor een mierenboerderij, de dissectie van een varkensfoetus of het waarom van blauwe aders, brengt bovendien de verbeelding in de juiste stemming. Aan vreemde snoeshanen geen gebrek!

Nuancering

Maar wil je je karakters dicht bij de lezers brengen, zeker bij vrouwelijke fans omdat ze talent hebben voor invoelbaarheid, dan zorg je best voor gelaagde persoonlijkheden. Een gestoord mens kan ook attent, zorgzaam en zelfs aaibaar zijn. Wellicht is de keuze voor grijstinten niet alleen door romantechnische beweegredenen ingegeven. Eénduidige geesten zijn zeldzaam en schrijvers willen geloofwaardig zijn!

Tijdens het slotakkoord realiseer je je dat Freida McFadden iets heeft met dilemma's. Aan het eind van 'De perfecte zoon' legt ze ons een tweestrijd voor tussen kiezen voor je eigen bloed of voor ethisch verantwoord gedrag. In 'De vriend' ligt er een lastige keuze klaar tussen een sociaal onaanvaardbare drijfveer en een integer leven.  

Op Freida kun je rekenen!

Zoals je van Freida McFadden mag verwachten is de rol van literaire onheilsprofeet haar op het lijf geschreven. Als kers op de taart krijgt Sydney een macaber geschenk dat zelfs de grootste fatsoensrakker zal ontroeren. Met de verbeeldingskracht van de New Yorkse thrillerkoningin zit het nog steeds snor! 

★★★★1/2