woensdag 11 november 2026

Het alibi - Ashley Elston

 Vertraagde gerechtigheid !


'Het is gênant hoe naïef ik ben geweest, 
en dat mijn familie meer wist over mijn man dan ik.

Weinig misdaadboeken spelen zich af in het diepe zuiden van de VS. Wellicht moet je er opgroeien of wonen om er een geloofwaardig verhaal over te kunnen schrijven. Ashley Elston is zo'n Southern woman. En dat merk je als je kennis maakt met de familie Everett, planters die rijk zijn geworden met de handel in pecannoten, een typisch landbouwproduct van Louisiana. In lijn met de conservatieve moraal, heerst vader Randall als een patriarch die geen tegenstem duldt. Van zijn gezinsleden eist hij vergaande loyaliteit, zelfs als die trouw de grenzen van de wet overstijgt. Hij is een man die alles kan rechtbreien. Praktijken als chantage, omkoperij en bedreigingen zijn hem op het lijf geschreven! Maar van zijn grootste schanddaad heeft zijn dochter Camille geen weet...

De doos van Pandora gaat open !
Zij maakt zich zorgen om haar man die met de hulp van een tracker haar doen en laten nagaat. Om van Ben, een advocaat met aanzien, te kunnen scheiden en niet met lege handen achter te blijven, moet ze hem van wangedrag kunnen beschuldigen. Op haar zoektocht naar bewijsvoering ontmoet ze Aubrey, een vrouw die drankjes serveert in een kroeg, en bereid is voor even haar identiteit over te nemen. Toch is er van wederzijds vertrouwen geen sprake. Elk van hen blijkt een eigen agenda te hebben. Tot overmaat van ramp wordt Ben vermoord aangetroffen in zijn studeerkamer. Dat is het vertrekpunt van een intrige die als een magnetisch veld tal van personages, contexten en acties naar zich toetrekt. 'Next level plotting' noemen Amerikaanse media dat talent van Ashley Elston.

Toch is 'Het alibi' meer dan een plot gedreven boek. Te midden van het getouwtrek rond de waarheid achter de dood van haar man, moet Camille de morele confrontatie aangaan met haar machtige familie. De manier waarop haar vader, maar ook haar broer, schoonzus en zelfs haar echtgenoot, een onheilspellende situatie naar hun hand hebben gezet, zorgt voor een diepe deuk in hun toch al wankele integriteit. De trouwe kerkganger Randall Everett heeft een inktzwarte ziel.

De cirkel doorbroken
Vóór de uitdijende sneeuwbal tot stilstand komt, wordt je nog gewezen op de corruptie binnen het blauwe korps en spreekt Aubrey je op bittere toon toe: 'De politie verschijnt niet op het toneel om mensen zoals wij te helpen. Ze verschijnen om ons de schuld te geven.' Gelukkig grijpt Camille, die altijd al afstand wilde nemen van het gesjoemel van haar bloedverwanten, de kans op wiedergutmachung aan!

★★★★1/2

zaterdag 7 november 2026

Het andere meisje - Mary Kubica

 Stille influencers !


'Wie zegt wat een rouwende ouder ziet 
wanneer hij het zo hartstochtelijk wil geloven.'

Als een familie uit Chicago voor een natuurvakantie in het merengebied van Wisconsin aankomt, zijn noch de bekvechtende ouders noch de nukkige teenagers Reese en Wyatt, erg in hun nopjes. Vader Nolan heeft zijn goedbetaalde baan verloren, de zeventienjarige dochter heeft een laag zelfbeeld, zoekt bevestiging bij wie haar aandacht wil geven en is door haar bestie opzijgeschoven. En haar slinkse, jongere broer verkoopt zijn ADHD-pillen en de antieke sieraden van zijn oma. Maar deze ongemakken vallen in het niets wanneer Nolan en zijn echtgenote levenloos aangetroffen worden in hun vakantiehuisje.

Opgelet voor 'teens' !
Het gedrag van beide jongeren en dat van hun nichtje Cass die ook, samen met haar ouders, in het recreatiepark verblijft, is over de hele lijn de aanjager van dit plot. Terwijl de dader kundig buiten schot gehouden wordt, zet Mary Kubica valse sporen uit en schudt ze geloofwaardige verdenkingen uit de mouw. Van rechercheur Evans maakt ze een zacht, soms zelfs kwetsbaar karakter dat de radeloze tante Courtney wil beschermen. Deze warmte doet je denken aan het ontroerende verhaal van 'Zo'n lief meisje' (ed. 2015 & 2026). Blijkbaar wil deze schrijfster een straalkacheltje laten branden in een kille wereld.   

Een verontrustend slotakkoord
Hoewel Mary Kubica de bedreigende sfeer en de onderlinge spanningen nooit loslaat, heeft dit boek een uiterst trage opbouw met simplistische 'Young Adult' scènes. De suspense-zoeker is dus gewaarschuwd. Maar ook geduldige lezers zullen passages ontdekken die te breed uitgesponnen zijn. De onthutsende ontknoping waarbij kleine en grotere plotelementen het misdaadplaatje vervolledigen, maakt wel één en ander goed. Zonder spoilers weg te geven, kun je wel zeggen dat de onschuld van tieners levensgevaarlijke gevolgen kan hebben. Opvoeders, laat de iPhone niet rondslingeren want ook onvolwassen geesten kunnen erg bijdehand zijn! 

★★★

zondag 1 november 2026

Stille wateren - Eva Nagelkerke

 Als een hond aan de riem !


'Ze zou dat meisje met blote handen hebben gewurgd, 
maar ze kan niet eens een wilgenkatje doorknippen.'

Er is altijd een nieuwe groep lezers voor een succesboek dat jaren later een tweede leven krijgt. Dat mag je ook verwachten van 'Stille wateren', zeven jaar na de eerste druk.

Betutteling
Waar je naar uitkijkt bij de dames Nagelkerke, vind je ook in dit boek. Deze auteurs zijn uiterst bedreven in de psychologische tekening van hun personages en de manier waarop het mentale het plot aanstuurt. Hoofdrolspeelster Sophie wordt na een jarenlange gevangenisstraf opgevangen door haar ouders. Omdat ze psychotisch gedrag vertoont werd ze handelingsonbekwaam verklaard en kreeg de familie het advies om voor een strikte routine te zorgen. 

Dat neemt vooral haar moeder erg letterlijk op. Ze projecteert haar angst en onzekerheden op de kwetsbare Sophie en pleegt zelfs morele chantage. De 29-jarige dochter, die zich steeds eenzamer gaat voelen, krijgt een verstikkend regime opgelegd dat voor meer in plaats van minder spanning in het gezin zorgt. Een hartverscheurende vaststelling is bovendien dat deze volwassenen niet alleen fictiefiguren zijn maar voor een aantal lezers vast ook een werkelijkheidsgehalte hebben. En dat wil niet zeggen dat deze boekenfans in de bajes hebben gezeten of aan een stoornis leiden. De gedachte dat sommige ouders geen kinderen zouden mogen krijgen, flitst meer dan eens door je hoofd! Dat is meteen een compliment aan de schrijfsters en hun suggestieve kracht!

Een duistere kern
De grote vraag is of Sophie de moord heeft gepleegd waarvoor ze veroordeeld werd. Een geoefende lezer heeft natuurlijk wel een vermoeden. Omdat het in dit genre om de belevingswereld, de motieven, het gedrag en de interactie van de personages met anderen gaat, mag dit vroege inzicht in de globale afloop van het verhaal de leespret niet hinderen. En ondanks dat vermoeden blijft de ontknoping een schokkende ervaring. Als je gelooft in vergaand egocentrisme bij de mens, dan sta je open voor deze zéér donkere slotscènes van 'Stille wateren'!  

★★★★

zondag 25 oktober 2026

De tweeling - Andreas Winkelmann

 Een moeras in de rol van regisseur !


'Zo waren mannen zoals hij.
Ze kenden geen verantwoordelijkheid 
en lieten verschroeide aarde achter.'

Al sinds zijn jeugd heeft Andreas Winkelmann een fascinatie voor griezelverhalen. Of de Noord-Duitse moerasgebieden uit zijn geboortestreek, zoals het Rotes Moor, het Venner Moor of het iets verder gelegen zompige Unteres Odertal, model hebben gestaan voor de Moorland-serie, valt niet te bewijzen. Maar als je deze setting met verblindende mistvelden nauwkeurig tot leven wil brengen, moet je ze ervaren hebben. 

Een roekeloos geloof in jezelf
Terwijl Ruth, die een akkerbedrijf leidt, haar dorp probeert te behoeden voor kwalijke invloeden, verdwijnen er toch twee tienermeiden. De tweeling Nike en Jana hebben een populair TikTok-kanaal, zien er engelachtig uit maar zijn gewiekst en zelfs manipulatief. Tegelijkertijd is 'geen enkele 18-jarige volwassen', volgens Ruth. Ook de lezer ziet hen opgaan in een verbeeldingswereld waarin de valkuilen van de realiteit niet zichtbaar zijn.

Wanneer haar dochter, rechercheur Malia, na vijftien jaar weer op het oude nest neerstrijkt, ontstaat er een extra spanningsveld. Omdat Malia het vertrouwen in haar moeder helemaal kwijt is, loopt de communicatie tussen hen stroef en stekelig. Samen optrekken in de zoektocht naar de meiden zorgt voor een geleidelijke ontdooiing van de relatie.

Het moeras in de hoofdrol
De race tegen de tijd speelt zich vooral af in de zwarte, schijnbaar eindeloze vlakte van het moeras. Dwars door het drasland en tussen waterpoelen lopen paden die je niet eens veilig kunt noemen. En in het hart van dit natuurgebied ligt 'Het dode oog', een kilometers breed, naargeestig meer. Vooral nu de winter is aangebroken en luchtstromen met sneeuwkristallen de donkerbruine moeraseenden opjagen, belooft dit gebied gevaar en rampspoed. Wie het minst onder de indruk is van het moeras is Ruth. Met één oogopslag weet ze zich te oriënteren en sporen te lezen. Toch beseft ook zij dat iemand die van het pad afglijdt ten dode is opgeschreven. In dit boek is het 'Moorland' zoveel meer dan een sfeervolle achtergrond. Het heeft de regie van het plot in handen en stuurt de personages alle richtingen uit! 
 
Andreas Winkelmann zet in dit flink gestoffeerde verhaal voldoende dwaalsporen uit om de lezer bij de les te houden. Zijn karakters, die schurend en slim dialogeren, stralen kracht en waarachtigheid uit. Deze Duitse buur trekt bovendien geen harde grens tussen een criminele geest en die van een eerbare burger. Beiden kunnen een ander beschadigen en falen in de opvoeding van hun kind. 

Doordenkertje
'Alleen verhalen eindigen eerlijk', laat hij de fictieve thrillerschrijver Alex zeggen. 'In het echte leven gebeurt dat helaas zelden.'
Het slotakkoord dat Andreas Winkelmann bedacht heeft, plaatst hier een kanttekening bij. In 'De tweeling' is er geen sprake van gerechtigheid. Omdat niet elke moordenaar de handen vuil maakt, kunnen politie en gerecht niet al hun troeven uitspelen. Met deze auteur gaan ideeën nooit kort door de bocht! Als hij op dit elan blijft doorgaan, wordt hij, ook in het Nederlandse taalgebied, een breed gewaardeerde romancier met een unieke stem!

★★★★1/2

vrijdag 23 oktober 2026

Dutch-Americans - Peter van der Heiden

 Nederlanders aan de wieg van de VS !


'U kunt er heel zeker van zijn 
dat ik het land van mijn oorsprong nooit zal vergeten.'
Uit een brief van Franklin Roosevelt aan koningin Wilhelmina -
12.04.1945.

Kolonisten spreken altijd tot de verbeelding! Wie zijn die landverhuizers die al hun zekerheden achterlaten, meestal met niet veel meer dan een plunjezak een oceaan oversteken en met hard labeur een bestaan opbouwen? Een flink aantal van hen is in het verleden uit Nederland vertrokken. Deze migranten waaierden uit naar alle windstreken. Vanaf het einde van de 17de eeuw kwamen ze in golven in Amerika aan en noemden de gebieden aan de oostkust Nieuw-Nederland. Docent Amerikanistiek, Peter van der Heiden, liet zijn licht schijnen op een reeks opmerkelijke Dutch-Americans die een bijdrage hebben geleverd aan het ontstaan van wat nu het machtigste land van de wereld is.

De handen uit de mouwen
In elk van de vier laatste eeuwen staken een aantal Nederlandse kolonisten en hun nazaten de kop boven het maaiveld uit en voegden bouwstenen toe aan een natie in wording. Ze toonden zich in alle geledingen van de samenleving, als boer, dominee, self made man, politicus, activist, persmagnaat, industrieel enz. En met het verstrijken van de tijd werden de Nederlanders Dutch-Americans en nog wat later Americans. Als in 1776 de onafhankelijkheidsverklaring door het Continental Congress wordt aangenomen, krijgt de nieuwe identiteit een officieel karakter.  

Peter van der Heiden stelt ons vier markante figuren per eeuw voor. Vanzelfsprekend vallen de meest bekende namen je het eerst op. Zo zijn er de twee Roosevelts, Theodore en Franklin, die beiden president werden maar geen rechtstreekse verwanten waren. Toch hadden ze een verre Nederlandse voorvader gemeen. Theodore was de eerste moderne president (1901-1909), strijdend voor de belangen van de doorsnee Amerikaan. Franklin Roosevelt bekleedde door de oorlogsomstandigheden het hoogste ambt langer dan de twee gebruikelijke termijnen, van 1933 tot 1945. Als gevolg van de Wall Street Crash (1929) was zijn beleid erop gericht om de natie economisch en financieel recht te houden. Deze gewaardeerde president was ook de drijvende kracht achter de oprichting van de Verenigde Naties (1942).

De god van het geld en het ware Opperwezen  
Een andere opvallende naam is die van Cornelius Vanderbilt (1794-1877) de hardvochtige, geldbeluste scheeps- en treinmagnaat, de eerste grote kapitalist die een stempel drukte op de infrastructuur van zijn land. Hij werd ook de grootste werkgever van de VS. Verder zijn er de, voor het grote publiek, onbekende founding fathers. Zo is er de rebelse predikant Theodorus Jacobus Frelinghuysen (1691-1747), die de protestantse verzuiling wilde inruilen voor een spirituele religie. 'Geen kerkregels, wel strenge leefregels', was zijn motto. Dit grotere gevoel van gemeenschappelijkheid versterkte de Amerikaanse identiteit. Bovendien bereikten zijn nazaten de hoogste regionen van de nationale politiek. 

Ook John Jay, een politicus met wortels in de Dutch-American en Anglo-American elite, liet zich opmerken in de jaren voor en na de onafhankelijkheid. Hij onderhandelde in Europa over vrede met Engeland en werd opperrechter onder de eerste president, George Washington. 
En wat gezegd van de perstycoon Edward Bok (1863-1930), die van 'The Ladies' Home Journal' een succesblad met één miljoen abonnees maakte en ook een eigen persbureau had. Zijn bedrijfsvoering kun je modern noemen, gericht op doelgroepdenken en sponsering met de hulp van adverteerders. 

Waar zijn de vrouwen?
Uiteraard vind je in de afgelopen eeuwen weinig vrouwen die een stempel konden drukken op de Amerikaanse maatschappij. Zelfs voor de vooruitstrevende Edward Bok ging vrouwenkiesrecht te ver. Hij vond dat een politieke stem bedreigend was voor mannen. Toch is het portret waarmee dit boek opent, er één van een vrouw. Catalyntje (1606-1688), een kind van gevluchte Waalse protestanten, die op haar achttiende op de boot stapte naar de nog jonge kolonie, maakte gebruik van haar recht op zelfstandig juridisch optreden. Ze eiste genoegdoening van een voormalige scheepsarts van de West-Indische Compagnie die haar agressief en neerbuigend behandeld had... en won het pleit. Catalyntje is ook de oermoeder van zo'n miljoen Amerikanen waaronder acteur Humphrey Bogart.

De krachtigste vrouw uit dit boek is zonder meer de tot slaaf gemaakte, Nederlands sprekende Isabella die meermaals werd doorverkocht en een mensonwaardig leven leidde. Toen deze diepgelovige vrouw de aansporing om zichzelf te bevrijden rechtstreeks van Jezus meende te krijgen, ontsnapte ze samen met haar jongste dochter. Na de afschaffing van de slavernij bleef ze strijden tegen rassendiscriminatie, wel onder de naam Sojourner Truth, zoals God haar in een visioen had opgedragen. Ze werd een rondreizende activiste, een zwarte suffragette.

Rassenideologie
Alle Dutch-Americans uit dit boek hebben dankzij hun talenten, inzet en avonturierslef een uniek leven geleid. Ze hebben bovendien hun plaats in de geschiedenisboeken opgeëist. Toch past, naast respect en misschien zelfs bewondering, ook kritische zin. Zelfs de meest vooruitstrevende politieke voormannen hadden een ambivalente houding t.a.v. de afschaffing van de slavernij. Omdat ook zij een slavenplantage en/of huisslaven hadden, zagen ze de vrijlating als een geleidelijk, en dus vaag, proces. Ook met de oorspronkelijke bewoners, de Indianen, gingen de machthebbers meedogenloos en gewelddadig om.

Maar... als al deze uiteenlopende levens één karakteristiek gemeen hebben, dan is dat het gebruiken van de letterlijke en figuurlijke ruimte die een land in opbouw pioniers te bieden heeft. Ambitie heeft baat bij een open horizon. Daar lag ook The American Dream van Martin Van Buren (1782-1862), de herbergierszoon die de achtste president van de Verenigde Staten werd!

★★★★★

maandag 19 oktober 2026

Hoe het puntje van de i op mijn hoofd viel - Gerri Eickhof

 De man die het allemaal zag gebeuren !


'Ik ben nogal onhandig met mensen. 
Het werk wordt een soort gedwongen tegengewicht 
voor mijn sociale onbeholpenheid.'

Toen Journaal-verslaggever Gerri Eickhof in 2025 met pensioen ging heeft hij zijn gedetailleerd archief en zijn bijna feilloze geheugen geopend om voor zichzelf en ons een anekdotische kroniek van zijn journalistieke leven te schrijven. 

Door de grote poort
Als hij in 1988 redacteur wordt op de afdeling Buitenland van het NOS-Journaal, gaat de horizon open. Op zijn reizen naar tal van crisisgebieden wordt hij voor de leeuwen geworpen. In de brandhaarden van Irak, Joegoslavië, Rwanda, Israël, Palestina, Centraal-Afrika... staat hij steeds opnieuw tussen de kruitdampen. Ethische keuzes dringen zich op. Kunnen slachtoffers van een massamoord als close-up in beeld worden gebracht? Omdat het gaat om 'man made misery' moet dat kunnen, vindt Gerri. Eindredacteuren zijn het niet altijd eens met zijn standpunten. Maar het juiste tegenargument kan helpen.

Verslaggevers strijden trouwens met hun chefs om zoveel mogelijk uitgezonden seconden te krijgen. Met een score van 15 tot 25 moet je het doen. Daarnaast is er nog de emotionele confrontatie met het geweld. 'Ik voel tranen', schrijft hij, 'maar schuif het werk tussen mij en deze hel op aarde.' Als hij tussen de bedrijven door in Nederland is, mag hij lichtvoetige onderwerpen verslaan: de Sinterklaasinkopen, een bijna-overstroming in Limburg, het North Sea Jazz Festival, Prinsjesdag enz. Intussen heeft hij ook de officiële status van verslaggever gekregen. Voor wat hoort wat!

Krabbenmand
Je op de werkvloer staande houden, vraagt trouwens meer flexibiliteit en incasseringsvermogen dan je als buitenstaander zou denken. Achter de schermen van het keurige Journaal vind je, naast de rustige, aardige collega's, behoorlijk veel arrogant, nukkig, cynisch en pesterig personeel in alle lagen van de hiërarchie. Eén hoofdredacteur wordt nadrukkelijk genoemd. Gerard van der Wulp, de autocraat die regeert met willekeur, is, op z'n zachtst gezegd, niet geliefd. Dat hoofdredacteuren komen en gaan heeft zo zijn voor- en nadelen. 'Er zijn maar weinig bovengeschikten die hun voorkeuren helemaal thuislaten', concludeert Gerri. Als je in het goede kamp zit, is het prettig werken. Zit je in het slechte kamp, dan vergaat het lachen je soms dagelijks.  

Ook met de functies en taken wordt slordig omgegaan. Eén voorbeeld. Plots mogen gewone verslaggevers niet meer in beeld. Ze worden opzijgeschoven door verslaggevers-presentatoren die zich elitair gedragen. Daar sta je dan met je tonnen ervaring, werkdagen op het oncontroleerbare ritme van het nieuws en hachelijke missies naar conflictgebieden! Gerri weet als geen ander dat zelfs het puntje op de i van een hotelnaam je knock-out kan slaan. Toch blijft hij nuchter onder deze manipulaties, zet hooguit het volume van zijn autoradio op bozig-hard!

Hoe lang nog?
Deze 'rechtop-in-de-wind-man' is wel kwetsbaar als het gaat om racistische bejegeningen. Daar heeft hij zowel in de buitenwereld als op de redactie last van. Fouilleringen, vernederende communicatietaal van de Maréchaussée op Schiphol en de gebruikelijke Zwarte Piet-allusies, daar ontsnapt een mens van kleur niet aan. Alleen de pindanoot houdt op te bestaan na de kindertijd. 

Deze memoir heeft de vorm van een kralenketting, een lange aaneenschakeling van scènes allerhande die samen een loopbaan en een leven weergeven. Als de auteur in het laatste deel de wegwijzer van het archief loslaat, wordt zijn stijl verhalender. Dan nemen de dansende regels je op sleeptouw. Een schrijvershand moet losjes kunnen bewegen! De toon, die de signatuur van de journalist is, blijft dezelfde. Hij is speels met een ernstige ondertoon, ironisch tot licht cynisch. Zijn gesproken én geschreven zinnen gaan hand in hand, gebald en in een puntig staccato. De stand-up reporter en de schrijver, voor altijd trouw aan zichzelf!  

★★★★

vrijdag 16 oktober 2026

Winterstilte - Ragnar Jónasson, Katrin Jakobsdóttir

 Duivelse kinderen !


Dit is altijd een wereldstad geweest 
maar tegelijk ook een klein vissersdorp.'

Als Ragnar Jónasson met Katrin Jakobsdóttir, de oud-premier van IJsland, samenwerkt, krijgen zijn boeken altijd meer maatschappelijke diepgang. In 'Winterstilte' keren de thema's uit hun debuut 'Reykjavik' terug. Zwijgcultuur, ondergeschiktheid en grensoverschrijdend gedrag krijgen opnieuw de volle aandacht, zij het in een andere context. En onderzoeksjournaliste Sunna mag de kastanjes weer uit het vuur halen. Fáskrúðsfjörður, een vissersdorp in het uiterste noordoosten van het land, is nu haar werkterrein. 

Spelen met vuur
Bij het verzamelen van informatie voor een artikelenreeks in de krant, stuit ze op een inmiddels verlaten Frans hospitaal waar de bewoners geheimzinnig over doen. Met een borrel op wil de gemeentesecretaris kwijt dat er 'iets verschrikkelijks gebeurd is'. Anderen, waaronder de burgemeester en de narrige politiechef, houden de kaken stijf op elkaar en maken haar duidelijk dat ze haar neus niet in hun dorpszaken mag steken. Wanneer de eigengereide Sunna ontdekt dat er een verband is tussen drie mensen die als kind die in een opvanghuis hebben gewoond, houdt niets of niemand haar nog tegen op weg naar de waarheid en... een prestigieuze scoop!

In dit tweede deel heeft het auteursduo de kans gegrepen om zijn personages beter uit te werken en hun ontwikkeling wat meer vaart te geven. 'Winterstilte' zal lezers boeien die op zoek zijn naar matige spanning, een dosis sfeer en een tragische psychologische achtergrond. Die laatste invalshoek richt zich op de mentale gevolgen voor mishandelde kinderen. Beschadigde geesten kunnen niet alleen last hebben van gedragsproblemen maar zelfs heftige sociale stoornissen ontwikkelen. Tot welke extremen dat laatste kan leiden, ervaar je in dit plot. Deze gedurfde aanpak kan wellicht - hier spreekt de leek - door een professional onderbouwd worden.

Een punt in de marge...
Bij het duiden van de Franse aanwezigheid op het eiland, worden de IJslandvaarders genoemd. Dat waren Europese vissers die zo'n honderd jaar geleden in de Arctische gebieden op walvisjacht gingen. In dat verband valt ook de naam van (reis)schrijver-marineofficier Pierre Loti, een 19de-eeuwse beroemdheid. Terwijl je er niet van mag uitgaan dat deze man een belletje doet rinkelen bij doorsnee lezers, krijgt hij in 'Winterstilte' één betekenisloos zinnetje toebedeeld. Er is hem niet meer gegund dan 'namedropping'. Toch hoort hij thuis in dit boek. Daar heeft zijn eigen succesroman 'Pêcheurs d'Islande' voor gezorgd. Ook dat verhaal kent een tragisch slot. Zijn hoofdpersonage en de onfortuinlijken uit Sunna's speurtocht ontmoeten elkaar aan het einde van de wereld waar het lot hardvochtig is!
  
★★★★

zaterdag 10 oktober 2026

De bedrieger - LJ Ross

 Onherstelbare schade !


'Hij was een eiland met maar één inwoner.'

Toen LJ Ross over haar nieuwe serie nadacht, was ze op zoek naar 'een genezer' die talent had voor het duiden van crimineel gedrag. Forensisch psycholoog Alexander Gregory is zo'n man. Hij zet zijn kennis en eindeloos geduld in om patiënten met een zware sociale stoornis te helpen. Maar de mens is niet altijd maakbaar...

Wie is wie een stap voor?
Wanneer in het West-Ierse dorpje Ballyfinny een vrouw op een hallucinante manier vermoord wordt, mag Dr. Gregory zijn expertise in dienst stellen van de lokale gemeenschap. Dat wil niet zeggen dat iedereen hem met open armen ontvangt! Misschien is hij wel een zielenknijper die uit is op nationale bekendheid. Bovendien wordt zijn werk gehinderd door de onderlinge verbondenheid die dorpsbewoners nu eenmaal kenmerkt. Zo zal de profiler ontdekken dat de politie omwille van privacy-redenen informatie over een mogelijke dader achterhoudt. Dat mensen elkaar vertrouwen speelt in de kaart van de moordenaar. Voor een bekende open je makkelijk de deur. Omdat hij of zij volgens een patroon en met duidelijke symboliek te werk gaat, dreigen er wellicht nog meer slachtoffers te volgen. 

De leden van de Dames-club die in de plaatselijke pub de maat van de wereld nemen, denken dat het de schuld is van de moderne tijd en het in-tur-net. Daar schiet Alexander Gregory niet veel mee op. 'Ik denk dat we te maken hebben met een moordenaar die weer kind wil zijn', beweert hij. Wie van de twee jagers verschalkt de ander?

Een academicus van vlees en bloed
Omdat er in deze zaak geen DNA of vingerafdrukken gevonden worden, kan de recherche niet aan de slag met databases of telefoontaps en lees je niet over verdachten die zwetend in verhoorkamers zitten. Voor wie graag het gedetailleerde denkwerk van een profiler volgt, is deze invalshoek verfrissend. Toch is Dr. Gregory geen nerd. Hij is een voelend en invoelend karakter dat zijn plek in deze niet zo flexibele gemeenschap moet veroveren. Een roman heeft schurende personages nodig en 'De bedrieger' stelt je op dat vlak niet teleur. Ook dat de lezer verrast wil worden, heeft LJ Ross goed begrepen. Ze slaagt er zelfs in om haar hoogbegaafde hoofdpersoon op het verkeerde been te zetten. 

De opener van deze nieuwe serie zal op veel bijval kunnen rekenen! In het (nog niet vertaalde) tweede deel probeert de forensisch psycholoog zijn evenwicht te bewaren op de Parijse catwalk. Misschien willen de leden van de Dames-club wel op de eerste rij zitten!
 
★★★★★

donderdag 8 oktober 2026

Ik ben zo weer weg - Pete Wu

Vreemdeling in elkaars leven ! 

'Ik zocht naar een plek waar ik naar buiten kon kijken, 
waar naar binnen werd gekeken, waar werd gezien.'

Tegelijkertijd met de publicatie van dit boek loopt er op NPO3 een reportage die zich spiegelt in het verhaal van de auteur. In 'Ik ben zo weer weg' reist Pete Wu met zijn ouders naar hun geboorteplaats Wenzhou, een havenstad op zo'n 450km ten zuiden van Shanghai. Voor Lan en Tong Wu is het vooral een terugkeer naar wat er nog rest van hun jonge jaren en het opnieuw aanknopen met de tradities die de sloophamer van deze explosief groeiende metropool overleefd hebben. Voor Pete is het een reis naar de binnenkant van zijn ouders waarover hij veel vragen heeft die Chinezen van de oudere generatie niet gewend zijn te beantwoorden. Dat levert heel wat ongemak op, scènes die scherp worden geregistreerd door de camera.

Waar zijn de woorden?
Het gebrek aan makkelijke communicatie heeft meer dan één reden. De ene partij praat gebrekkig Nederlands, de andere een soort van kleuter-Chinees, in een poging het dialect van Wenzhou te spreken. Toch zit de werkelijke kloof dieper. Hij heeft alles te maken met cultuur, educatie en ervaringen. Lan en Tong gaan niet naar het theater of naar musea, schatten een Alfpha-mens lager in omdat hij doorgaans veel minder geld verdient en hebben moeite met een zoon die uit de kast komt. 
'Hoe te houden van iemand als je elkaars taal niet spreekt?', vraagt Pete zich af.  

Toch zie je veel tolerantie bij de ouders. Vanuit hun Chinese achtergrond hebben ze geleerd om zich te voegen naar het grotere geheel, zichzelf te zien als onderdeel van een groep. Generaties offeren zich op zodat de volgende lichting een beter leven heeft. 'Je moet je goed gedragen', zegt papa. 'Je past je aan', vindt mama. Die houding hebben ze mee naar Nederland genomen. Hoewel ze niet blij worden van Petes kast, hebben ze hun zoon niet de deur gewezen. Integendeel, deze Amsterdammer zou vaker naar huis moeten komen. Ook een familie is een groep.  

Iedereen in een laadje?
Een boek is natuurlijk, veel meer dan film, geschikt voor essayistisch gedachtegoed. Daar geeft de auteur zich in ruime mate aan over. Hij lijkt zich behoorlijk op te winden over het etiket 'modelmigrant' dat de Nederlandse maatschappij op haar Chinese inwijkelingen kleeft. Labels beknotten de kijk op iemand, ze doen individuen geen recht. Bovendien blijft ook de 'modelmigrant' een buitenstaander. Maar moet je je daarom, enigszins bitter, afvragen waarom je ouders wel hier zouden blijven? Heeft niet iedereen af en toe of vaker met kortzichtigheid en vakjesdenken te maken, Pete? Zo zijn er de onhandige, soms pijnlijke uitspraken van leraars, sociaal werkers, ambtenaren, politici, buren, gezinsleden... Daar mag je als burger uiteraard kritiek op hebben. Laten we wel opletten voor de tunnelvisie die voortkomt uit ressentiment!

Lan en Tong stelen de show in de reportage. Je ziet twee pensionado's van oor tot oor genieten van de vrijheid na een leven van sloven in de snackbar. En dat ze dat vooral doen in de Chinese seniorengemeenschap van Rotterdam, mag voor leken niet uitmaken! Vooral mama heeft een talent voor vrolijkheid, dansen, zingen en stralen! 'Je kunt niet in een buitenlander veranderen', stelt ze nuchter vast. En met dat inzicht kan ze prima verder. Als die Pete van haar wat vaker Pekingeend zou komen eten, zou het geluk haar helemaal omarmen! 

★★★★

woensdag 7 oktober 2026

Het geheim van het kasteel - Matthew Costello, Neil Richards

 The winner takes it all !


'In een andere familielegende zou de FitzHenry-lijn 
helemaal terugvoeren naar Hendrik V.'

Niet elk spannend verhaal heeft een verdacht overlijden of een moordenaar nodig. Enkele met varkensbloed besmeurde waspoppen volstaan om iemand de stuipen op het lijf te jagen. Dat overkomt kasteelheer Oswald FitzHenry wanneer hij voor het slapen gaan een rondje loopt door de kerkers van zijn plattelandsslot. Daar heeft hij een griezelroute uitgezet die vooral bij tienermeiden in de smaak valt. Zij kunnen heerlijk gillen bij het zien van middeleeuwse martelpraktijken en doodvonnissen. Maar die avond is het bloed echt, zijn de poppen verminkt en de dreigbrieven intimiderend. Jack en Sarah mogen mysterie nummer 14 ontrafelen...

Een gefortuneerde stamvader

Hun speurderszin brengt hen naar een verre voorouder van Oswald. Deze succesvolle kaperkapitein werd rijkelijk beloond door de vorst bij wie hij in dienst was. Maar waar zijn deze rijkdommen gebleven? En wie aast op deze nooit uitgekeerde erfenis? 

In 'Het geheim van het kasteel' belanden Jack en Sarah in een eeuwenoud conflict binnen 'the rural nobility' dat opnieuw wordt opgepookt in een tijd van verarmde landadel die de onderhoudskosten van zijn kastelen niet meer kan dragen. Met de hulp van een hackende Sarah, Jacks listige plannetjes en een 3D-model van de plattegrond van het pand, wordt het raadsel onthuld. Of elke betrokkene hier blij van wordt, is zeer de vraag. Zoon Odyssee - Ody voor de intimi - zal in elk geval zijn reis naar hogere sferen probleemloos kunnen verderzetten. Daar heeft hij alleen een stuk of wat hasjpijpjes voor nodig... 

★★★

dinsdag 6 oktober 2026

Een dodelijke zomernacht - Matthew Costello, Neil Richards

De man in wie niemand geloofde !


'Er komt een vreemdeling binnen... 
Alleen is het geen vreemdeling.'

In het 12de deel van de Cherringham-reeks is het woord 'cosy', zoals in 'cosy crime', niet van toepassing. Of zoals oud-rechercheur Jack het zegt: 'Van alle misdaadzaken die ze aan de hand hadden gehad, was deze niet alleen de oudste maar ook de huiveringwekkendste.'   

Bewijslast
Op een avond komt een man de pub binnen... en dan wordt het heel stil. Hij krijgt geen biertje. Verbijstering en woede hangen in de lucht. Jack moet zelfs een opstootje tot bedaren brengen. De ongenode gast blijkt Tim Bell te zijn, de vermeende moordenaar van het tienermeisje Dinah Taylor dat vijfentwintig jaar geleden niet terugkeerde van de kermis. Omdat de vrijgelaten gevangene altijd beweerd heeft dat hij niet de dader is, wil Jack de getuigen van weleer opnieuw aan de tand voelen. In zijn thuisland, de VS, zou bovendien niemand veroordeeld worden op basis van indirect bewijs en de afwezigheid van een dood lichaam. Bij dit auteursduo vind je vaak een morele kwestie die tot nadenken stemt! 

De hakken in het zand
In 'Dodelijke zomernacht' zijn de hoffelijke Engelse omgangsvormen voor een groot deel weg. Mensen die veel te verliezen hebben of al verloren hebben, zijn hun beschavingslaagje kwijt. Dat heeft plaatsgemaakt voor stugheid en vijandigheid. Tim Bell is zijn leven niet meer zeker en, op zijn zoektocht naar informatie, moet Jack zijn 'unieke talent aanwenden om mensen in beweging te krijgen' (dixit speurderspartner Sarah). Dat laatste is natuurlijk de verdienste van de schrijvers die de dialogen naar hun hand zetten.  

Via het vissen op forel en kanongebulder ter ondersteuning van het Cherringham Symphony Orchestra, bereikt ook dit verhaal een climax. En weer eindigt een kermisnacht allesbehalve feestelijk...

★★★1/2

zaterdag 3 oktober 2026

Spoor van angst - Sophie Wester

Huilen naar de maan !


'Zonder haar was ik als een wolf zonder maan, 
en ik besef nu dat dat altijd zo gebleven is.'

Hoewel dit geen boek over wolven is, heeft Josip, één van de hoofdfiguren, een tattoo met een wolvenkop laten zetten. Deze inkttekening heeft hem de Kroatische bijnaam 'vukova glava' - wolvenkop - bezorgd. Dat hij zijn Nederlandse nachtclub 'The howler' noemde en zijn geliefde met 'maan' aansprak, zegt alles over zijn band met dit volksgeloof. 

Hartpijn
Zijn verbondenheid met het nieuwe thuisland zit complexer in elkaar. Als hij Carmen ontmoet weet hij snel dat zij zijn grote liefde is. Omdat zijn partner Liza, die hij uit een Balkan-bordeel heeft helpen vluchten, zich verraden voelt, laat hij Carmen en hun gezamenlijke dochter los. Wanneer 'zijn maan' door een trein overreden wordt, gelooft iedereen in zelfmoord.

Het aan deze plotlijn gelijklopende verhaal brengt ons bij rechercheur Sam, een enigszins kort aangebonden en onbesuisde vrouw die zich, professioneel gezien, in nesten werkt. Als ze tijdens haar schorsingsperiode helemaal opgaat in het ontrafelen van haar moeders raadselachtige verleden, komt ze voor hete vuren te staan. 

In 'Spoor van angst' leef je mee met scheefgegroeide relaties, levende liefdes of teloorgegane gevoelens tussen vaders en kinderen, volwassenen en hun partners. Er is veel stil verdriet. Denk hierbij aan Josip en Liza, Sam en haar moeder, zelfs vriend Stefan.

Jammer
Geef de dames Wester een plot en ze weten hoe ze het moeten vertellen. Het is alleen jammer dat ook zij zich overgeven aan clichés: mishandelde vrouwen, kansarmoede, gokverslaving, afpersing, overspel... en de eeuwig terugkerende weinig gedisciplineerde rechercheur. Alleen als je iets heel bijzonders doet met platgetreden paden, mag je ze opnieuw bewandelen. Vooral de geoefende lezer zit niet te wachten op een doorslag van bestaande verhalen. 

Er zijn voldoende collega's die weten te vernieuwen en te verrassen. Een willekeurige greep uit het geheugen haalt deze namen tevoorschijn: Shanna de Jong, Ingrid Oonincx, Marion van de Coolwijk, Bregje Rebergen, Nicolet Steemers, Jo Spain, Jeneva Rose en bij de mannen heb je, bijvoorbeeld, Mathijs Deen, Almar Otten, Joop van Riessen, Ivo Kühling... Deze auteurs tonen ook aan dat een boek altijd beter wordt van enige maatschappelijke diepgang.   

Wolventaal
Een bijkomend cliché is dat van de huilende wolven. Op het eerste gezicht is het spelen met het wolventhema een originele vondst. Maar hoe mooi het beeld ook is, wolven roepen de maan niet aan! Het huilen is een manier van communiceren en het afbakenen van hun territorium. Ook in de paartijd kun je hen horen. In 'Spoor van angst' wordt het volksgeloof nergens gecorrigeerd. Josip mag alles geloven wat hij wil maar de lezer mag niet in de maling genomen worden! 

★★★

dinsdag 29 september 2026

De Italiaanse prinses - Willemijn van Dijk

 Twee bannelingen, één zwerftocht !


'Marianne was behept met een onbezonnen hart.'

Met het kiezen voor een geschiedkundige roman verrast de oudhistoricus Willemijn van Dijk. Haar bekendste boeken, 'De opvolger' (over het leven van keizer Tiberius) en 'Via Roma' (over straten en pleinen in het antieke Rome), gaven haar de kans om erg dicht bij haar onderwerp te blijven. Maar als je kiest voor de levensloop van de minder bekende Marianne van Oranje-Nassau, dan heb je meer verbeelding nodig. In 'De Italiaanse prinses' krijgt de rebelse dochter van koning Willem I een fijnmazige persoonlijkheid die versterkt wordt door de dynastieke achtergrond waaraan ze slechts met de grootste moeite kan ontsnappen...

Trouwen is politiek bedrijven
Marianne wordt uitgehuwelijkt aan de Pruisische prins Albrecht, een telg uit het invloedrijke geslacht Hohenzollern. Onder hun bestuur groeide het koninkrijk Pruisen uit tot een militaristische natie waarin discipline en plichtsbesef de sleutelwoorden zijn. Ook van Marianne, de speelse en spontane prinses uit Nederland, wordt geëist dat ze zich aan het strakke protocol houdt en zichzelf ondergeschikt maakt aan het hogere doel: het consolideren van de politieke macht van de familie. Als de ketens te strak gaan zitten, neemt ze een drastische beslissing die haar tot een koninklijke outcast en een thuisloze maakt. Wie de tweede banneling uit de titel van dit stukje is, geeft het boek zelf wel prijs... 

'De Italiaanse prinses' is een breed opgezet, ambitieus werkstuk dat de zwerftocht van Marianne laat spiegelen in de roerige Europese geschiedenis van de 19de eeuw. Omdat haar bewegingsvrijheid en mondigheid gekortwiekt worden door beide vorstenhuizen in hun strijd voor het behoud van de gevestigde orde, kan de auteur niet om de woelige maatschappelijke achtergrond heen. 

Maar hier knelt ook het schoentje. Geschiedenis kun je niet kort door de bocht vertellen en tegelijkertijd duidelijk zijn. Je kunt evenmin van doorsnee lezers verwachten dat ze het scharnierjaar 1848 kennen of Louis-Philippe, de laatste koning van Frankrijk, of de veldtocht van Garribaldi op het netvlies hebben staan. Anderzijds heb je in deze roman niet de ruimte om een veel omvattende non fictie les te geven. Inzoomen en doseren zouden een alternatief kunnen zijn. Het afbakenen van een onderwerp is een deel van het ambacht!

Zusterliefde?
Tot de sterkste passages uit 'De Italiaanse prinses' behoren de messcherpe dialogen tussen Marianne en haar Nederlandse en Pruisische kwelgeesten. De snoeiharde tirade van haar schoonzus, de tsarendochter Anna Palowna, snijdt je door het hart. 'Ongelukkige huwelijken bestaan niet, alleen gebrek aan fantasie', is maar één van haar kille uitlatingen. Over de vrouwen in Mariannes familie zegt Willemijn van Dijk: 'Ze vonden haar allemaal verdorven en ze wilden haar allemaal zijn.'   

Hoewel taal en stijl wervelend en rijk geschakeerd zijn en de Hollandse prinses rechtop in de wind staat, is dit geen beklijvend boek. Het kabbelende gehalte is te groot, de beschrijvingen en gedachtespinsels zijn te royaal uitgewerkt. Dit verhaal mist voortgang en handeling, een essentieel aspect van een roman. In dit opzicht mist het stuk over de kunstenaarskolonie in Rome volledig zijn doel. Je wordt overladen met namen van (onbekende) schilders die geen personages worden. Het is alsof je met een woordloze camera een clubje mensen filmt.  

Een binnenpretje
Waar je wel een beetje vrolijk van wordt, is het idee dat er na WO I een einde kwam aan de arrogantie van het tweehonderd jaar oude koninkrijk Pruisen (1) terwijl het bespotte Nederland op weg was één van de welvarendste naties van de wereld te worden!  

(1) Pruisen bleef wel bestaan maar als deelstaat van het Duitse Rijk. 

★★★1/2

maandag 21 september 2026

Verder dan vrijheid - Tamar Valkenier

 Een vrouw van vééél !


'Een goed leven is doorspekt met mensen, 
dieren en gebieden waaraan je je hecht.'

Tamar Valkenier is voltijds avonturier. Ze reist per fiets, te voet, te paard, per ezel, met een kameel, op ski's of op schaatsen. Geen bestemming is te ver, geen klimaat te bar of te heet, geen berenbos te eng, geen hoogvlakte te desolaat, geen vulkaankrater te beangstigend... deze sterrenchef-psycholoog-criminoloog-saxofonist-wildernisreisgids en nog veel meer, heeft een hardnekkige 'lust for life' die ze, om de thuisblijvers te plezieren, omtovert in niet te missen leunstoelreizen! 'Verder dan vrijheid' is de opvolger van 'Full-time avonturier'.

Wie beleefd is mag blijven
Tussen het eerste en tweede boek heeft Tamar niet alleen een fysieke route maar ook een mentale weg afgelegd. 'Rijk in geld ruilde ik in voor rijk in tijd', was al snel haar motto. Maar gaandeweg eist het 'steeds groter wordend sociaal kapitaal' een plek op in haar omzwervingen. Dat merk je, bijvoorbeeld, als ze in het gezelschap van kameel 'Einstein' door Nederland stapt. Het nieuwsgierige en aaibare beest trekt voortdurend medestappers aan en is overal welkom. Hij overnacht op kinder- en zorgboerderijen of bij mensen met een grasveldje. Op het plassen in een boerderijkeuken en het eten van hapjes siergras na, respecteert hij perfect onze omgangsvormen. In het spoor van haar harige maatje maakt Tamar kortstondige en langere-termijn-vrienden... zoals Tjeerd.

Voor de spannendste reis uit dit tweede boek moet je Tamar naar IJsland volgen, het land met dertig actieve vulkanen en 11% gletsjerijs. De Askja-vuurberg met een steeds heter wordende krater van acht kilometer, lijkt het belangrijkste obstakel te worden op de voettocht van het oosten naar het westen. Een stoere spitsbroeder zou welkom zijn. Gelukkig wil Tjeerd mee! 

De Askja is van plan zijn duivels te ontbinden! Op de helling stormt het. De ene voet voor de andere zetten vraagt om een helse inspanning. 'Alsof we mieren zijn in een wereld gemaakt voor reuzen', beseft Tamar. Terwijl de volgende trekkershut uren verderop ligt en misschien gesloten of leeg is, slinkt de watervoorraad onrustwekkend. Als er bovendien een zandstorm opsteekt, de tent lekt als een zeef, de schoenzolen van Tjeerd hun beste tijd gehad hebben en er aardig wat sneeuw in aantocht is, moeten deze geharde avonturiers zich afvragen of ze opgewassen zijn tegen de kilometers die voor hen liggen.

Nomadische gastvrijheid
Maar ook in deze bar-en-boze omgeving is er menselijke en letterlijke warmte. Een stel in een omgebouwde truck nodigt hen uit voor een wijntje bij een behaaglijk snorrende kachel. Toch vindt de naar verbinding verlangende reizigster haar dierbaarste verwanten bij de nomaden in West-Mongolië. Samen met de paarden en de adelaars op vossenjacht gaan en in de vilten joert - de nomadentent - een wodka delen, haalt de banden aan. Elk jaar met open hart terugkeren, maakt ze misschien wel onverbrekelijk! 

Ondanks de wereldwijd gedeelde ervaringen met bijbehorende emoties en knuffels, heeft Tamar last van somberheid. Haar grote liefde Dave wordt gevangengehouden in de Australische corona-lockdown. Maar ook binnen het idee van open grenzen blijft hun toekomstperspectief vaag. 'Kan liefde naast vrijheid bestaan? vraagt ze zich al te vaak af. 'Vooral als de hele wereld je speeltuin is.' 

Veel literair talent!
Met 'Verder dan vrijheid' heeft Tamar Valkenier haar fans opnieuw bij het nekvel gegrepen! Ze lokt haar lezers mee, houdt hun een spiegel voor en raakt hen in hun ziel. Ook heeft ze de techniek van het vertellen in de vingers: het hoofdpersonage maakt een ontwikkeling door, voert een innerlijke strijd, geeft een inkijkje in de eigen gedachtegangen en de relaties met anderen. En de setting is uiteraard overrompelend. 

Zelfs over de taal en de stijl kun je alleen maar lovend zijn. Een kleine greep uit haar metaforen:
'Onder deze schoenen klinkt het vulkanische gruis alsof we op verbrande suiker lopen.'
(over een krater) 'Er hangt een onwerkelijke stilte als in het binnenste van een kathedraal.'
'Als een afgedankte slaapmuts ligt de Tungnafellsjökull-gletsjer op een actieve vulkaan gedrukt.'

Dit heet op je wenken bediend worden. Hier past dankbaarheid!

★★★★★

donderdag 17 september 2026

Een spel met de dood - Matthew Costello, Neil Richards

 Steel nooit iemands eergevoel !


'Er ging niets boven het schrobben van het dek 
om een misdaad op te lossen.'

Is dit schrijversduo ook in het negende deel van de Cherringham novellereeks in staat om een frisse toon aan te slaan? En kun je steeds opnieuw aantrekkelijke misdaadverhalen vertellen die zich in een kleine plattelandsgemeenschap afspelen? Het is aan 'Een spel met de dood' om deze vragen te beantwoorden.

In rep en roer
Deze keer is de misdaadlocatie een theater waar een amateurgezelschap een spannend stuk inoefent. Toch loopt de spanning tijdens de repetities vooral buiten het rollenspel op. Een voedselvergiftiging kan nog toeval zijn maar als een naar beneden vallende podiumlamp een acteur naar het ziekenhuis verwijst en wat later een actrice door een valluik naar beneden tuimelt, wordt aan opzet gedacht. 

Op dat moment komt het wat ongewone en toch doeltreffende speurdersduo, Jack en Sarah, in actie. Tijdens hun verkennende conversaties met mogelijke verdachten of getuigen, maak je kennis met de personages. Bij Costello en Richards zijn dat altijd kleurrijke figuren. Zo is er in dit verhaal de van zijn troon gevallen BBC-regisseur die, ondanks zijn BAFTA's, alleen nog ver buiten Londen aan de bak komt. Wat er van hem overblijft is de grootspraak van een vileine praatjesmaker. De Cherringham Players kijken dwars door hem heen. De getergde Ambrose Goode slingert zelfs de inhoud van een theeglas in zijn gezicht. Voor een Brit is dat buitensporig gedrag!

Op naar deel... 28 !
Terwijl de intrige zich naar een theatrale climax toe beweegt, geniet je, zoals altijd, van de slimme, knipogende dialogen en de licht spottende 'monologue intérieur' van de New Yorker. En net als bij de populaire tv-reeks 'Midsomer Murders' kun je bijna eindeloos veel plots bedenken in deze geografisch beperkte omgeving. Ben je uitgekeken op de 'Cotswold-locals' dan kun je altijd aanwaaiende personages opvoeren die een flinke rimpeling in de Theems veroorzaken. De regisserende blaaskaak heeft deze test prima doorstaan! 

★★★1/2

maandag 14 september 2026

Het uur van de dood - Kjell Eriksson

Tobberige Zweedse traagheid ! 


'We hebben niet allemaal zo'n lichte kijk op gerechtigheid.'

Net zoals de hovenier die hij ook is, besteedt Kjell Eriksson zorgvuldige en gedetailleerde aandacht aan zijn schrijfstijl. Dat is meteen zijn handelsmerk. Of de overige literaire technieken van dezelfde kwaliteit zijn, mag hij bewijzen in 'Het uur van de dood'. 

Wonen aan de Botnische golf
Gräsö is een eiland met twee gezichten. De winteraanblik is er een van stilte, locals, traditie en een dominee die ook psycholoog is. Het zomergezicht toont een veelvoud aan mensen, vaak luidruchtige vakantiegangers, jetski's en irritatie bij de gewortelde bewoners. Onder de vier-seizoenen-eilanders vind je blijvers en vertrekkers. Bij de eerste categorie hoort 'Bliksem', het jeugdvriendje van Cecilia dat het fijne weet van de fauna, de flora en de oude ambachten. 'Cici', daarentegen, hoort bij degenen die de horizon opengooien, de onrustigen, de durvers. Adrian, een malafide ondernemer, is nog een meer uitgesproken wereldburger. 

Nadat haar grote liefde Casper in verdachte omstandigheden de dood vond en er ook naar haar gewezen werd tijdens het wikken en wegen van de mogelijke dader, dook Cecilia jarenlang onder in Portugal. Nu is ze terug, met een hart vol bitterheid en wraakgevoelens, ook ten opzichte van haar ouders die disfunctioneel gedrag vertonen. 

Neerslachtigheid
De personages van Kjell Eriksson zijn goed in het zich slecht voelen, in diep in het glas kijken, in dwepen met donkere gedachten. 'Soms kon Ann hem voelen, die angst om alleen achter te blijven, in een wereld zonder menselijke aanwezigheid... omgeven door zwijgende natuur', zo laat de auteur de ex-politievrouw mijmeren. Zou iemand van ons ooit zo praten over een aardbol met 8 miljard mensen?! Misschien een dolende ziel die ver in zijn innerlijke grot is afgedaald...
 
Hoewel het lang geleden is dat regisseur Ingmar Bergman furore maakte, zweeft zijn geest over deze Gräsö-bladzijden. Sommigen van ons zullen zich het zwaarmoedig kijken van Liv Ullmann en Ingrid Bergman in 'Herfstsonate' nog herinneren. De iconische filmmaker was een somberende man, die zich verloor in getob over sterfelijkheid, schuldgevoelens en teleurstellende relaties. Die thema's vind je ook terug in 'Het uur van de dood'. 

In slow motion
Ook al is hij geen uitzonderlijke literator, toch mag je over Kjell Eriksson zeggen dat hij geknipt is om een eilandsfeer op te roepen. De vogels, de rietkragen en de diversiteit aan vlinders gedijen onder zijn sfeervolle pen. Een ambachtsman met pensioen die zegt voor altijd smid te zijn, laat hij samenvallen met het bijna stilstaan van de tijd. Maar als de Gräsö-traagheid in het plot blijft hangen, dan mist de roman een onmisbaar kenmerk: de handeling. Ook in dit nieuwste boek is de auteur in het Scandi-bedje ziek. Een lezer is meer dan een stapper die met de verrekijker naar een kwikstaart of een aalscholver tuurt. Zelfs de krijsende meeuwen die volgens het volksgeloof de dood zouden voorvoelen, kunnen de spanningsboog en de ontwikkeling van de - haast bevroren - personages niet aanzwengelen!

★★★

donderdag 10 september 2026

Bitterzoet - Katrin Juliusdottir

Een Viking onwaardig ! 


'Ik dacht dat het me gelukt was 
een goed mens van hem te maken.'

Bij het schrijven van de misdaadroman 'Reykjavik' (2024) hebben Ragnar Jónasson en de oud-premier van IJsland, Katrin Jakobsdóttir, hun krachten gebundeld. Die samenwerking heeft een boeiend en veelzijdig plot opgeleverd dat meteen het voorlopige hoogtepunt van Jónassons œuvre is. De maatschappelijke laag die uit de ervaringswereld van de politica komt heeft hier een groot aandeel in. 

Een nieuwe stem
Misschien heeft dit literaire uitstapje de oud-minister van Financiën en Economie, Katrin Juliusdóttir, aangespoord tot het publiceren van haar debuut 'Bitterzoet'. Hierin speelt een vermoorde ambtenaar en vastgoedfraudeur de hoofdrol. Zolang hij leefde kon Óttar teren op het imago van charismatische, intelligente burger voor wie zelfs een politieke carrière tot de mogelijkheden behoorde. 

Tijdens het onderzoek naar de dader blijkt deze populist met de hulp van voorkennis en een stroman geld te hebben weggesluisd naar een witwasparadijs. Zou hij daarbij iemand zozeer tegen de haren hebben ingestreken dat het zijn dood is geworden? Of moet de reden in de privésfeer worden gezocht? Hoe het ook zij, het lijkt er niet op dat hij zijn historische naam, die loyaliteit betekent, eer heeft aangedaan! 

Een zwaktebod
In 'Bitterzoet' strijden twee verhaallijnen om de aandacht van de lezer en dus met elkaar. Het principe van de hoofdlijn en het subplot wordt dus niet gerespecteerd. Omdat beide paden elkaar aan het slot niet ontmoeten, heeft de auteur de familietragedie van rechercheur Sigurdís met een zwaai van het toverstokje laten eindigen. Dat heet met de handen in het haar zitten...

Dit boek lijdt aan te veel tekorten: een tergend trage voortgang, zwakke, clichématige plotelementen, gebrek aan interactie tussen de personages, nodeloze uitweidingen. Zelfs het onderzoek is ondermaats. Bovendien lees je over het recherchewerk in plaats van te worden meegenomen naar de hobbels en de twijfels van het politieteam. Hoe beperkt het romantechnische inzicht van deze schrijfster is, bewijst ook het uitje van Sigurdís en collega Unnar die gezellig keuvelend door Brussel lopen en zich verwonderen over de Art Deco-stijl van de stadsarchitectuur. Dan zijn er zo'n 70% van de bladzijden gelezen.

Onvoorstelbaar
Als er toch iets is dat je nog meer verbijstert dan de opgesomde gebreken, dan is het het naïeve taalgebruik van Sigurdís. Ze zet zichzelf neer als een kneusje dat om het respect van haar chef bedelt. Ze mag niets en ze wil wat. Op zijn beurt slaat hij een belerende, zelfs betuttelende toon aan. Dat gebeurt dus in een land dat bekend staat om zijn hoge niveau van gendergelijkheid! Hier verkleutert het verhaal.

Helaas moet je concluderen dat 'Bitterzoet' een zoutloos en zwalpend boek is. Waarom wordt een mislukte poging tot schrijven uitgegeven in een zichzelf respecterend land? Dan moet je toch denken aan een rinkelende kassa en de verwachting dat het manuscript zal meesurfen op de populariteit van het genre!

★

maandag 7 september 2026

Wat we vergeten - Dana Smit

 Het onbegrepen vak van rechercheur !


'Gewone dagen zijn voor gewone mensen.'

Van onverwachte telefoontjes, die een pijnlijke ervaring uit het verleden wakker schudden, kun je erg schrikken. Dat overkomt de voormalige politievrouw Kaia wanneer haar Londense ex-collega Oliver voorstelt om terug te keren naar het oude nest: de Metropolitan Police (MET).  

In het hol van de leeuw
Omdat haar vertrek, zeven jaar geleden, een traumatische nasmaak heeft achtergelaten, besluit ze de uitnodiging te aanvaarden. Maar het weerzien valt niet mee. Deze keer maakt ze deel uit van het Major Investigation Team, de afdeling die moordzaken probeert op te lossen. Daar wacht haar de confrontatie met de verdwijning van Meryl Hayes, een goede bekende die opgroeide in een gezin met huiselijk geweld. Van haar is nu... een oog gevonden. Bovendien moet Kaia optornen tegen de olifantenhuid en de bazigheid van de haantjes in haar omgeving.
 
In de loop van het plot wordt het duidelijk dat Dana Smit haar kennis en inzichten als rechercheur in de Britse hoofdstad literair verzilverd heeft. Maar daar hoort ook heel wat frustratie bij. Teamleden zoals Kahir en Frank morren over het verhoren van verdachten of gesprekken met getuigen die tot weinig of niets leiden en zelfs onbetrouwbaar kunnen zijn, over onderzoeksantwoorden die met 'misschien' beginnen of over verdachten die ze moeten laten gaan bij gebrek aan hard bewijs. Kahir noemt dit 'een groot verschil tussen weten en bewijzen'. 'Niemand snapt het, hé', zucht collega Frank. 'Alles wat we meemaken. Alleen wij snappen het.' 

Boeven zijn moeilijk te vatten
In het geval van huiselijk geweld komt het vaak voor dat het slachtoffer uit angst niet wil getuigen. Dan heb je geen juridische poot om op te staan. Dat heeft Kaia jaren geleden mogen ervaren. In 'Wat we vergeten' krijgen trouwens meer maatschappelijke kwesties aandacht. Zo is er de theorie van de wraakzuchtige dader die, volgens haar wijsheid, bijna nooit proportioneel te werk gaat maar wild om zich heen slaat. Ook die reactie maakt recherchewerk erg ingewikkeld. Bijna is de knoop van dit plot niet te ontwarren. 

Zoals je mag verwachten is alleen de beste Kaia in staat om de impasse te doorbreken én de juiste persoon te beschuldigen. Dit is een vrouw met bravoure! Toch krijgt ze een draai om de oren van Kahir. 'Ook goed bedoelde corruptie is corruptie', zo klinkt het bits. Daar moet zij nog even over nadenken...

Een kwaliteit kan ook een nadeel zijn
'Wat we vergeten' is dus een boek dat rijk is aan ideeën en kritische inkijkjes in mens en wereld. Maar het is net dit uitgangspunt dat verantwoordelijk is voor de ellenlange en iets te vaak aanwezige dialogen. Ook de beschouwende uitleggerigheid remt de dynamiek van de handeling af. Dit is een overgestoffeerd verhaal van een auteur die te veel hooi op de vork heeft genomen. Té goed en té volledig willen zijn is een valkuil voor een fictieschrijver. College geven is een ander vak. Minder delen en meer doseren is de boodschap! De beste collega's wijzen je de weg. 

★★★1/2

woensdag 2 september 2026

Het Rembrandtmysterie - Mijke van Rijn

 Aan wie behoort de kunst ?


Als je een nazaat bent van de broer van Rembrandt van Rijn, dan moet je haast wel enige creativiteit in de vingers hebben. Je hoeft daarom geen penseel te kunnen hanteren, een pen kan ook overweg met verbeelding. En als je 17de-eeuwse schilderijen van een grote meester wil verbinden met een hedendaags rechercheonderzoek, dan is het stelen van kunstwerken uit musea een dankbare bron van inspiratie. Voeg daarbij nog twee aan elkaar gewaagde politievrouwen en je hebt bouwstenen die een plot kunnen dragen. 

Een dader onder de radar
Wanneer een collectie juwelen die ooit aan Saskia Uylenburgh, de eerste vrouw van Rembrandt, hebben toebehoord, tijdens een transport naar het Rijksmuseum spoorloos verdwijnt, krijgen Filly en Sarah te maken met een dossier dat lang hermetisch gesloten blijft. Hoewel ze schilderijen, sieraden, namen van criminelen en steden op de wereldkaart met elkaar in verband kunnen brengen, geeft het onderzoek de waarheid niet prijs. Pas als ze ontdekken wie het meeste belang heeft bij het in handen krijgen van de buit, valt de puzzel in elkaar. De dader is iemand met een eigen logica en moraal die de lezer maar vooral Sarah overrompelt. 

Deze speurneus steelt trouwens voortdurend de show. Als je haar wilt definiëren is de uitdrukking 'buiten de lijntjes kleuren' een understatement. Ze gebruikt haar getrainde lichaam en wapen op een efficiënte maar tegelijkertijd ongeoorloofde manier. Voorbeelden hiervan zouden spoilers zijn. Bovendien schuwt ze een verkleedpartij of een ander theaterstukje niet. Ze is dan ook meer een fictiefiguur dan een rechercheur die je in een politiebureau tegen het lijf zou kunnen lopen.   

Vrouwen in de kou
In dit grondig geresearchte boek kun je met heel wat lijntjes meelopen. Zo krijg je een toelichting bij de werken van Rembrandt, kun je je verplaatsen in de drie vrouwen van de grootmeester, de geplogenheden van die tijd en spraakmakende kunstroven die, onder meer, aantonen dat het British Museum de afgelopen honderd jaar zo lek als een mandje was. Dat geldt trouwens ook voor het Louvre van waar in 2025 de Franse kroonjuwelen in zeven minuten van eigenaar verwisselden! 

Toch blijft inhoudelijk vooral het verhaal van Geertje hangen. Toen deze met Rembrandt samenlevende vrouw aan de kant werd geschoven, ging ze via juridische weg haar zaak bepleiten maar kon in de door mannen gedomineerde maatschappij geen vuist maken. De gelauwerde schilder stuurde Geertje, die de zoon uit zijn eerste huwelijk had opgevoed, naar een tuchthuis waar je als goedkope arbeidskracht werd uitgebuit. 

Niet altijd behapbaar
Hoewel je dus een onderhoudend verhaal mag verwachten, overleven de laatste hoofdstukken de kritische meetlat niet. Op deze bladzijden word je overstelpt door een eindeloze reeks feiten en verbanden met of zonder details. Je krijgt de indruk dat het plot opnieuw verteld wordt maar dan vanuit een ander perspectief. Het boek barst uit zijn voegen en van dosering is geen sprake meer. 'Less is more'! Wat de afbakening van dit (en andere) onderwerp(en) betreft, kun je, bijvoorbeeld, bij Simone van der Vlugt terecht. Zij sneed een stukje uit deze uitpuilende taart en beperkte zich in 'Schilderslief' tot het leven van Geertje.

★★★★