Het geheim van de tradwife - Liane Child

Een 19de-eeuwse moraal ! 

'Mijn vader zei altijd dat

zolang er Republikeinen aan het roer staan, 

alles in orde komt.'

Sinds enkele jaren is het fenomeen van de 'traditional wife' hot op social media. Deze vrouwen zijn meestal rechts-conservatief en orthodox-christelijk en geloven in een jaren '50 levensstijl met de man als kostwinner naast een echtgenote die huisvrouw en moeder is. De tradwife is populair in de Amerikaanse Midwest en Engeland. 

De ene homesteader is de andere niet

Liane Child heeft haar hoofdpersonage Madison uitstekend neergezet. Omwille van een extreme ervaring in haar jonge leven maar ook uit gemakzucht, accepteert ze de dominantie van haar man. Ze is op weg naar haar vijfde kind en geeft haar kroost, samen met een lerares, thuisonderwijs. Op die manier sluiten de ouders ideeëngoed uit dat niet bij hun subcultuur hoort en creëren ze een beperkt, onjuist en intolerant wereldbeeld in de hoofden van hun kinderen. Het enige moderne trekje van Madison is haar succesvolle social media-activiteit die aardig wat geld in het laadje brengt.  

Om het beeld van het succesvolle tradwife te nuanceren, voert Liane Child Brianne op. Zij en haar partner Jonah hebben zonder startkapitaal een ranch overgenomen en kunnen de eindjes niet aan elkaar knopen. Terwijl de kippen doodgaan, oefent Brianne eindeloos op het bakken van eetbaar desembrood. Een breed gelikete influencer zal ze nooit worden!

Meteen op de afspraak 

Deze debuterende auteur slaagt er bijzonder goed in het nep-imago van Madison vorm te geven. De camera gelooft alles wat je hem toont! De 'perfect tradwife' vertelt haar volgers niet dat ze geen mening mag hebben, geen beslissingen mag nemen en niet over haar eigen inkomsten mag beschikken. Omdat homemakers afhankelijk en dus kwetsbaar zijn, lopen zij bovendien, in combinatie met een macho-opvoedingscultuur, meer risico om slachtoffer te worden van huiselijk geweld. Ook dit aspect wordt in het boek verkend.

Liane Child komt met veel verdiend tromgeroffel de literaire wereld binnen! Haar debuut is taal- en stijlvast. Beide verhaallijnen vinden elkaar op een ongedwongen manier, verrassend op het eerste gezicht, volkomen aannemelijk bij een tweede blik. Maar als je gelooft dat de kracht van een verhaal valt of staat bij de personages, dan zal deze Britse schrijfster je niet teleurstellen! Ze zijn zo levensecht en meerduidig dat je het niet kunt laten om met hen te communiceren, hen te bevragen en kanttekeningen te maken. Misschien wil je zelfs actie ondernemen als iemand grenzen overschrijdt of een ander daarvoor behoed moet worden. Wie in de juiste stemming verkeert, heeft het idee op de ranch te wonen. Voor de weekhartigen is er altijd de knuffelkoe die mag blijven leven!

Eenzijdig onderwijs

Hoewel haar boek als 'twisty' wordt weggezet - altijd weer die clichématige verkoopargumenten - gaat je hartslag vooral omhoog wanneer je rechtvaardigheidsgevoel het zwaar te verduren krijgt. En die machteloosheid ervaar je op bijna elke bladzijde. Als je je voorstelt dat dit vrouw vernederende gedrag generaties lang over de hele Midwest heerst én bovendien, zo leert ons de actualiteit, politiek wordt uitgebuit, dan ontsnap je niet aan enige moedeloosheid. Achter het verschijnsel van de tradwives zit een gewortelde ideologie! Jammer dat dit boek de scholierenleeslijst van het uitgestrekte midden van de VS nooit zal halen. Over het verbannen van boeken in het Amerikaanse onderwijs is voldoende journalistieke informatie voor handen (1). En hoe leercensuur werkt, maakt ook huislerares Cally meer dan duidelijk!

 

★★★★1/2 

(1) Zo werd de geïllustreerde uitgave van het dagboek van Anne Frank uit schoolbibliotheken verwijderd omdat er, volgens ouders en bestuurders, 'seksueel getinte handelingen' in voor kwamen.

Jij bent het licht - Marion Pauw

 Orwelliaanse praktijken !

'Hij moest zijn eigen stem horen 

om te weten dat hij nog bestond.'

In haar meest recente boek legt Marion Pauw de vinger in meer dan één wonde! Dit is geen verhaal voor watjes... en dat mag best als een compliment klinken. Tussen de hoofdpersonages heerst zwijgende bitterheid, die de ouders-kinderen-relaties en de broer-zus-verhouding danig verzuren. Maar ook de satellietkarakters laten niet het achterste van hun tong zien. Wat voor Mia begint als een herbronnende reis naar Tasmanië - haar geboorte-eiland én dat van de auteur - krijgt snel een onverwachte wending. 

De ene jeugd is de andere niet

Terwijl de ik-persoon vooral warme herinneringen aan haar Tasmaanse jaren heeft, komt broer Max met een autobiografisch boek over zijn tijd op een internaat voor moeilijk opvoedbare jongeren waar lijfstraffen, manipulatie en andere vernederingen aan de orde van de dag waren. Hoewel Mia het verhaal, dat een dystopische sfeer oproept, eerst niet wil lezen, kiest ze gaandeweg voor een zoektocht waarop niet iedereen zit te wachten.

Dankzij haar kennis van de Aboriginal-cultuur kan de schrijfster Jo creëren, de buurvrouw die een betere moeder en opvoeder voor Mia was. Jo is de spreekbuis van een teloorgegane gemeenschap waarin respect voor de natuur centraal stond, mensen gelijkwaardig waren en er geen begrippen als zonde en boetedoening bestonden, christelijke waarden die de kolonisten meebrachten en in de hoofden van de internaatbestuurders achterlieten. In 'Jij bent het licht' zorgt Jo voor het morele tegengewicht!

Bezielde stem

Het mag duidelijk zijn dat dit een geëngageerd boek is. Binnen foute opvoedingssystemen klaagt Marion Pauw ook ouders aan die niet-volgzame kinderen als een probleem zien. De eigenzinnige Max zou wel autistisch en/of hoogbegaafd kunnen zijn, misschien met ADHD-trekjes, een kind dat snel als vreemd wordt gezien omdat het buiten de lijntjes kleurt.

Om deze en andere redenen is dit boek veel meer een roman met een spanningslijntje dan een thriller, een etiket waar uitgeverijen, gedreven door commerciële doeleinden, vaak te kwistig mee omgaan. Hiermee doe je noch de lezer, noch de auteur recht! Terwijl thrillers en detectives altijd een geestelijke ontsnappingsweg bieden, kijk je hier in een genadeloze spiegel van de menselijke ziel! 

★★★★

De crash - Freida McFadden

 Wie sterk is in het hoofd, 

doet het juiste!

Dat 'De crash' van het begin tot het einde een strak plot gedreven boek is, wordt heel snel duidelijk! Hoewel Freida McFadden nooit lang aarzelt voor ze je hartslag verhoogt, gunt dit verhaal de lezer geen enkele adempauze. 

Hoe maak je een boek spannend?

De grootste spanning die je kunt opwekken, komt voort uit een situatie waarin je zelf zou kunnen terechtkomen en die je geen schijn van kans lijkt te geven op ontsnapping. Dat is precies wat er met Tegan gebeurt. Ze is een jonge, hoogzwangere vrouw met een zeer kwetsbare sociale achtergrond. Wanneer ze op weg is naar haar broer, die op twee uur rijden van haar huis als skileraar de kost verdient, wordt ze overvallen door een sneeuwstorm, botst ze al slippend tegen een boom en versplintert ze haar voet. Redders in nood, Hank en Polly, een echtpaar dat in een afgelegen blokhut woont, blijken vreemde intenties te hebben.

De handige McFadden brengt meteen herkenbaar maar ook misleidend gedrag in de psychologische speelruimte. Hoe vaak betrappen we onszelf en anderen op het kort-door-de-bocht interpreteren van signalen of indrukken? Omdat zowel Tegan als Polly zich bezondigen aan foute conclusies, ontstaat er tussen hen een spanningsveld en vindt de vrouw des huizes ondersteunende argumenten voor haar excentrieke plan. De motor van dit plot is hiermee aangezwengeld!

Wat is een goede moeder?

Maar Freida zou Freida niet zijn als ze geen andere lagen zou aanbrengen. Ze plaatst het omgaan met een ongeplande zwangerschap tegenover een onvervulde kinderwens. Die laatste koppelt ze aan een zeer moralistische, enggeestige vrouw. Of de auteur het zo bedoeld heeft of niet, een scherpe lezer denkt aan de gepolariseerde Amerikaanse samenleving waarin de moraal met het vingertje omhoog een grote rol speelt! Aan de Oostkust, waar deze schrijvende arts woont, wordt er anders gedacht over individuele vrijheid dan, bijvoorbeeld, in de Midwest of andere 'buitengebieden'!  

Aanvullende romantechnische middelen waar de schrijfster gebruik van maakt, zijn de chantage en de dilemma's waar Hank mee geconfronteerd wordt. Uiteindelijk leiden ze tot de ontknoping van een perfect bedacht en opgebouwd verhaal waarover je terecht mag zeggen dat je het niet weg kunt leggen tot de laatste pagina is omgekeerd! 

★★★★★

Een moord in november - Simon Mason

Verdwaalde levens !

'De meeste dingen zijn gewoon blunders.'

(leitmotiv)

Als Stephen Fry het werk van deze schrijver 'absolutely first class' noemt, dan weet je dat 'Een moord in november' geen dertien-in-een-dozijn-boek is! De locatie is alvast niet doorsnee. Van oud-student Simon Mason mag je verwachten dat je op een geloofwaardige manier wordt meegenomen naar een misdaadmysterie in een college van de prestigieuze Oxford-universiteit.

Een knetterend duo !
En je krijgt meteen waar voor je geld. Tussen het rechercheursduo Wilkins en Wilkins heerst een permanent spanningsveld dat weinig te maken heeft met het complexe moordonderzoek zelf maar des te meer met de emotionele instabiliteit van Ryan. Je zou van borderline-gedrag kunnen spreken, 'een soort niet-denken vol kolkende gevoelens' volgens de auteur. Reken er dus maar op dat Ryan zijn partner Ray, die alles volgens het boekje doet en getuigen respectvol behandelt, tot wanhoop drijft. 

De ontembaarheid van de flamboyante collega leidt tot uit de hand lopende situaties, waar ook het Tuchtcollege lucht van krijgt, en een zwaar beledigde rector van een academie die éénendertig Britse Premiers heeft afgeleverd! Enig superioriteitsgevoel en de bijbehorende lange tenen is 'the university' niet vreemd! Anderzijds breekt Ryan de geregeld vastlopende speurtocht op een ingenieuze manier open. Hoe ver kan dit enfant terrible gaan tot het lijntje knapt?

Jezelf verliezen
Simon Mason besteedt aandacht en zorg aan zijn personages. Voor de tragiek in dit verhaal moet je bij de Syrische vluchteling Ameena zijn. Het oorlogsdrama is voor de jonge juriste ook een familiedrama dat haar een trauma bezorgd heeft. In haar hoofd is een cocktail van haat, wraak en rabiaat geloof ontstaan. Gaat ze aan dit destructieve denken ten onder of... haalt het leitmotiv (zie citaat boven deze tekst) haar in?

Tussen deze met zichzelf en anderen vechtende karakters, loopt er ook een engeltje rond. Ryan junior, het zoontje van, is de innemende mascotte van deze getergde fictiewereld met een groot realiteitsgehalte. De kleine wijsneus die zijn vader probeert op te voeden, vertedert iedereen en krijgt het zelfs voor elkaar de gespannen werksfeer enigszins te ontdooien. 

Vakkennis

Zoals Stephen Fry suggereert, slaagt Simon Mason over de hele lijn voor dit auteursexamen! Hij brengt originaliteit, niet alleen op het vlak van personages, ook door het kiezen voor een tegendraads plot: slachtoffer, dader en motief blijven lange tijd onbekend. Ondanks deze gedurfde aanpak verlies je nooit je belangstelling voor de ontwikkeling van dit verhaal. Als de puzzelende lezer sneller wil denken dan de schrijver zal hij zich schrap moeten zetten! Het rechercheteam verbaast namelijk zichzelf...

Simon Mason communiceert op een prettig-gedoseerde manier. Daarbij wisselt hij vaart, beschouwing, getuigenverhoren en sfeermomenten met elkaar af. Bovendien schudt hij geregeld een stijlfiguur uit de mouw, zoals: 'Achter het huis stonden kale bomen met de stramheid van een oude man.' Op inhoud én verpakking valt niets af te dingen!

Meer, meer, meer...

Deze in het Nederlands debuterende Brit, heeft nog veel moois op de plank liggen! Hoe enthousiaster de lezers, hoe sneller de vertalingen zullen volgen! En, geef toe, niemand wil toch de geniale rouwdouwer Ryan Wilkins kwijtraken!

★★★★★

Bigi Yari - Bodil de la Parra, Jeffrey Spalburg

Geen wolkenvrije verjaardag !

'Er was veel schade en veel schande, 

laten we er vooral wijzer door worden.'

Een Bigi Yari is een bijzondere verjaardag zoals, bijvoorbeeld, een jubileum dat is. Als tien Nederlands-Surinaamse schrijvers hun gedachten laten gaan over het vijftigjarige bestaan van de staat Suriname, dan mogen ze hun bundel dus met recht en rede 'De grote verjaardag' noemen. 

Niet verteerde pijn

Hoewel elke auteur andere accenten legt, kun je zeggen dat er op tal van bladzijden met een verbitterde stem gesneerd wordt naar Nederland - het koloniale én het huidige - de militaire coup van 1980 veroordeeld wordt en oprechte, strijdvaardige voorouders een eerbetoon krijgen. Zo is er het door de ziel snijdende levensverhaal van activist Louis Doedel (1905-1980), de oudoom van journalist Nina Jura, die 43 jaar lang werd opgesloten in een psychiatrische instelling.

Tussen alle verhalen en invalshoeken komt de kwaliteit van de journalistieke stukken bovendrijven. Verslaggevers zoeken altijd naar diepgang, context en duiding. Naast Nina Jurna is er Iwan Brave die zijn zorgen uit over de grote uittocht van Surinamers op zoek naar een comfortabeler en stabieler leven. Brain drain is nooit gunstig voor een natie! 

Waar is thuis?

Zowel rond de onafhankelijkheid als na de militaire coup kwam er een massale migratie op gang. Het verhaal van dierenarts Chris Polanen illustreert de onzekerheid waarin veel Surinamers in die tijd leefden. In zijn jeugd was hij een draaideurmigrant, heen en terug en weer weg, aan de hand van zijn moeder. Hij noemt zich een Euro-Surinamer die ooit heeft moeten kiezen tussen zijn land en zijn gezin en uiteindelijk emotionele rust heeft kunnen vinden. Een migrant is niet noodzakelijk een dolende ziel!

 

Toch komt het allermooiste stuk van schrijfster Shanti Singh, één van de 170.000 Nederlandse Hindostanen. Met haar lichtvoetige vertelstem stelt ze haar verweesde moeder voor die ontdekte dat je ook in een vreemd land familie kunt vinden, geen bloedverwant maar een erg waardevolle culturele zus. 

'Bigi Yari' herinnert ons aan een multi-etnisch volk waarvan de voorouders over de wereld zwierven. Creolen, Marrons, Hindostanen, Chinezen en zij die niet eens precies weten welk bloed door hun aders stroomt, hebben hun wortels in India, Indonesië, China, West-Afrika en Europa. Laten we ook de voor de inquisitie gevluchte joden en de inheemse volkeren, die voor een groot gedeelte opgingen in de nieuwkomers, niet vergeten. Voor velen van hen bleek Suriname een tussenstop op weg naar Nederland. 

Veeg ook voor je eigen deur!

Wat je in dit boek mist, is de blik vooruit, een visie op de maatschappelijke toekomst van een land dat een veel beter bestuur verdient. Je hoort niemand klagen over de zakkenvullers noch over de grootspraak van onmachtige politici. Een groeiperiode van vijftig jaar is niet lang maar ook niet kort! Als Bodil de la Parra je meeneemt naar de laatste dagen van haar in 2024 overleden vader, een nazaat van joodse Portugezen, gaat je haar rechtop staan van verontwaardiging. Een arts en een bed vinden bleek een uitdaging die om volharding vroeg!

Het argument dat hebzucht een koloniale erfenis is, kan niet eindeloos worden aangehaald! En dat Surinaamse partijpolitiek als gevolg van het koloniale bestuur langs ethnische lijnen loopt, is evenzeer een makkelijk excuus voor het gebrek aan samenhorigheid. In tal van landen, die niet door een buitenlandse mogendheid gebrainwasht werden, bijvoorbeeld in de Balkan, zie je dat sektarisch denken overheerst en verlammend werkt. De Ottomaanse voetafdruk, die trouwens niet in alle Balkan-landen werd achtergelaten, is niet vergelijkbaar met het ideeëngoed en het maatschappijmodel van Westerse overheersers. Mensen hebben vaak een clanmentaliteit! Uitgebreider ingaan op deze kwestie zou ons nu te ver leiden...

Waar is tante Es?

Hoewel er voor diversiteit is gekozen, zou de scherpe kijk van theatermaker Jörgen Raymann niet misstaan in deze bundel. Werd hij niet gevraagd of voelde hij zelf geen band met dit project? Of was hij misschien zijn eigen Bigi Yari aan het voorbereiden? In 2026 wordt hij 60 en presenteert hij zijn nieuwste show 'Welkom thuis'. Benieuwd naar hoe hij omgaat met zijn veellagige identiteit die de hele geschiedenis van Suriname in zich draagt!

★★★1/2

Een voor een - Alice Feeney

 Flirten met de randen van de werkelijkheid !

'En mensen kunnen haat als een hobby gaan beschouwen.

Hoe meer ze oefenen, hoe beter ze erin worden.'

Een locked room mystery kan zich op tal van locaties afspelen. Alice Feeney heeft gekozen voor een getijdeneiland waar je bij vloed zo'n acht uur van de bewoonde wereld bent afgesneden. Voeg daarbij een Atlantische storm en familieleden die elkaar verbaal fileren en aan een plot dat rekeningen onzacht vereffent, is niet meer te ontsnappen!

Een verzuurd gezin

Nadat de 80-jarige Nana, die een succesvolle schrijfster is, haar testament met haar nazaten heeft gedeeld, zakt de stemmingstemperatuur tot onder het vriespunt. De beer is los! Allerlei uitingen van foute relaties worden zichtbaar: pesten, negeren, kleineren, zorg verwarren met cadeaus, meer van dieren houden dan van mensen, vluchten in de letterlijke zin maar ook in drank, medicijnen... verbeelding. Maar wie is hier het meest teleurgesteld? En wie heeft wel erg veel boter op het hoofd?

De jongste dochter Daisy, de vertelstem van dit boek, is de bijna onzichtbare buitenstaander. Dit 'madeliefje' is een karakter dat ontroert. Omdat haar hartkwaal, en vooral haar moeder, haar belette naar school te gaan, ging ze in boeken op zoek naar kennis. 'Uit boeken kun je alles leren wat je maar wilt weten, en ze zijn meestal eerlijker dan mensen,' zo vertrouwt ze je toe. En over het hart zegt ze: 'Ik vroeg me af hoe en waarom dat nogal lelijke orgaan had kunnen uitgroeien tot het universele symbool van liefde.'

Neem je tijd !

In 'Eén voor één' gaat Alice Feeney vaak op de beschouwende toer. Ze schrijft snijdende dialogen en pakt je in met haar one-liners en cynische doordenkertjes. Er is hier en daar zelfs ruimte voor een historisch weetje over een Keltische traditie of Grieks-Romeins denken. Dat is oma's wijsheid. Bijgevolg is de handeling, zeker in de eerste helft van dit verhaal, het ondergeschoven kindje. Dit plot is geschikt voor liefhebbers van slow burn books, lezers die langzaam maar zeker in de personages willen kruipen.  

Alice Feeney werkt het één-voor-één-aftelrijmpje met vaste hand af. Wie houdt van een verrassende ontknoping zal niet op zijn honger blijven zitten. Als de rookgordijnen optrekken, ontstaat er bijna een nieuw verhaal. Dan begrijp je ook waarom de schrijfster oma's verjaardag laat samenvallen met Halloween. De betekenis van dit heidens feest verklaren zou een spoiler zijn. Laten we het erop houden dat dan de grens tussen de wereld van de doden en de mensen vervaagt! Cryptisch... toch?! Maar ook een bijzondere vondst die perfect verweven is met de vertelling! Knap werk van Feeney!

★★★★

Verloren dochter - Megan Miranda

 Wie houdt wie de hand boven het hoofd ?

'De onberispelijke rechercheur Perry Holt 

was mijn rolmodel.'

Wie het Engelstalige werk van Megan Miranda enigszins kent, weet dat haar boeken zich rond terugkerende thema's afspelen: heftige gebeurtenissen uit het verleden, verdwenen mensen, vergeten en vergeven en het contrast met een idyllische omgeving waar het leven zich volgens voorspelbare patronen voortbeweegt. Dat is niet anders in het Texaanse plaatsje Mirror Lake, het decor van 'Verloren dochter'.

Het samengestelde gezin wankelt

Als Hazels moeder, na het illegaal leeghalen van een bankrekening, spoorloos verdwijnt, blijft de veertienjarige achter bij het rechercheursgezin van haar stiefvader en zijn twee zonen. Omdat de sociale omgeving de vrouw als dader brandmerkt en niet als potentieel slachtoffer wil zien, verhuist Hazel na haar studie naar de grote stad waar ze succesvol is in het renoveren van gebouwen. Na de dood van de familievader erft ze het ouderlijk huis... een verrassing voor de kinderen van zijn eigen bloed. Vooral Caden, die altijd al jaloers was op de band tussen zijn broer Gage en Hazel, ergert zich groen en geel! 

Terwijl de sfeer om te snijden is, gedraagt ook het huis zich vreemd. Er verdwijnen batterijen uit de rookmelders, in de tuin zorgen bewegingsmelders voor onrust, overal kijken spiegels je aan en de kruipruimte heeft bezoek gekregen van een wasbeer... of een andere ongenode gast. Vrij snel wordt het duidelijk dat deze ons-kent-ons gemeenschap zijn eigen zaakjes wil regelen, ook de kwesties met een reukje, ook de dossiers die door de politie onderzocht worden. Hoewel Hazel niet weet wie te vertrouwen is, gaat ze toch vol voor de waarheid! 

Niemand kijkt mee

Het echt bestaande Mirror Lake ligt binnen de beslotenheid van een afgelegen regio en gedraagt zich ook zo. Je kunt je voorstellen dat het geen boodschap heeft aan de 'bemoeienissen' van het centrale bestuur waarvoor Washington symbool staat. Je eigen boontjes doppen is veel comfortabeler! Ook het meer kan lang zwijgen. Deze verdwijningszaak komt pas aan het rollen als de droogte toeslaat en het water zijn geheimen moet prijsgeven.

'Zonen die de zonden van hun vaders verdoezelen...', schrijft Megan Miranda in dit grondig gestoffeerde plot waarin aan het eind iets te veel verhaalelementen over elkaar heen buitelen. Toch is de boodschap duidelijk: foute loyaliteiten verwarren trouw met gerechtigheid en het persoonlijke met het maatschappelijke. Daarom is het laatste woord aan voormalig rechercheur Pete en boezemvriend van de pater familias Perry: 'Het (politie)bureau is de enige familie die ik heb.' 

Zou er op Hazels pijnlijke ontdekkingstocht ruimte zijn voor het Miranda-thema 'vergeving'?

★★★1/2

Onheilspad - Vera van Beers

Schrijven om te leren ! 

Omdat 'Blauwe tranen', de tweede thriller (juni '25) van Vera van Beers enthousiast ontvangen en besproken werd (zie ook De inktkoelie), was de nieuwsgierigheid naar haar debuut 'Onheilspad' groot!

Het voor en tegen van snelle plots
Met het lugubere pad uit de titel wordt een nachtdonkere bosweg bedoeld, die een vriendinnengroepje, na het bijwonen van een festival, via een kortere route naar huis zou moeten brengen. Als het pad versperd wordt door een stilstaande auto, komt een rollercoaster van gedachten en gebeurtenissen op gang. En zoals je van een spannend boek mag verwachten, zijn de meiden in een valkuil gestapt waaruit je niet zonder kleerscheuren ontsnapt.

'Onheilspad' is een uitermate plot gedreven boek met een onverstoorbaar spanningsveld. Het nadeel van een jachtig verhaal is wel dat er te weinig ruimte is voor het uitdiepen van personages en hun onderlinge relaties of voor een maatschappelijke of andere context. 

De lat mag iets hoger liggen
Hoe het ook en beter kan, toont Vera van Beers zelf aan. In 'Blauwe tranen' wordt de verbale hectiek af en toe losgelaten om plaats te maken voor de in haar beroepseer gekrenkte Iris. Met veel daadkracht probeert ze haar verloren status van gedegen journaliste recht te zetten. Dankzij haar strijdbaarheid wordt ze een invoelbaar karakter. Ook de nevenpersonages, zoals de patserige hoofdredacteur, komen heel aardig uit de verf. Tenslotte zorgt de Curaçaose gekleurdheid, in meer dan één betekenis van het woord, voor een extra laagje leesplezier. 

Tussen het debuut en de opvolger loopt dus een opgaande lijn. En dat is hoopvol! Toch moet je over 'Onheilspad' helaas zeggen dat het verhaal niet boven zijn plotgedrevenheid uitstijgt. Het boek hoort thuis in de categorie 'entertainment'... maar toont wel romantechnische vaardigheden die vragen om voluit benut te worden! 

★★★