Net was ze er nog - Alex Lake

De grote verdwijntruc treft ook de auteur !

'Er is altijd wel iets dat we over het hoofd zien. 

Tot we het zien. Daarom doen we dit werk.'

Een tiener die op een luchthaven, één van de best beveiligde plaatsen in het land, spoorloos verdwijnt, is een raadselachtige gebeurtenis! Het overkomt de vijftienjarige Anna na een vlucht tussen Londen en Manchester. Wanneer de talloze camerabeelden door de veiligheidsdiensten en de recherche bekeken zijn, moeten alle betrokkenen vaststellen dat het meisje naar de toiletruimte is gegaan en niet meer naar buiten is gekomen. 

Toeval bestaat... of niet?

Dat Anna als kind door haar oma ontvoerd werd en haar stiefbroertje op de dag van het luchthavenmysterie na een voetbaltraining onvindbaar was, maakt het zoekplaatje nog ingewikkelder. Maar omdat oma onlangs in Frankrijk overleden is, komt deze manipulatieve vrouw niet in beeld als potentiële dader. 

Het onmogelijke laten gebeuren, is een intrigerend uitgangspunt van een verzonnen verhaal. En hoewel geleidelijk aan het plausibele ervan duidelijk wordt, blijft je relatie tot de intrige toch aan de koele kant. Eindeloos lang voeren de vertwijfelde rechercheurs dialogen over het interpreteren van de feiten en het niet vinden van openingen. Tijdens de eerste helft van het boek worden de schaarse ingrediënten te breed uitgesponnen. 

Ook de verdere ontwikkelingen missen de kracht en de originaliteit om van een unputdownable thriller te kunnen spreken. In een poging om intensiteit te creëren voert de auteur het actiegehalte op. Ook dat wordt uitgesmeerd over tal van bladzijden. Hij vergeet hierbij dat boeiend drama ontstaat uit psychische conflicten en confrontaties, met zichzelf of met anderen. Omwille van spoilerrisico's kan hier niet dieper op worden ingegaan.

Waar is de hoogvorm?

'Is dit de man van het uiterst onderhoudende en frisse plot 'Laatste vlucht?' vraag je je af. Dat boek heeft alles: maatschappelijke en psychologische diepgang, een emotionele lading die je de adem afsnijdt en een niet aflatende spanningsboog. Stel je de over elkaar buitelende gedachtengangen voor van passagiers op een zakenvlucht met een piloot die niet de intentie heeft om de jet veilig aan de grond te zetten... en dat de gezagvoerder daar een erg goede reden voor heeft! 

'Net was ze er nog', kan niet eens rekenen op een meeslepende ontknoping. Wat een climax zou moeten zijn, is de bevestiging van een lang aangekondigd einde. Zelfs het geheimzinnige zwijgen van Zach, het nieuwe vriendje van Anna's moeder Julia, krijgt een clichématige verklaring. Personages die van de aardbol verdwijnen bieden geen garantie voor een spraakmakend verhaal!

★★

Kwetsbaar - Alice Turner

Van je familie moet je het hebben !

'Het is makkelijk om je in slaap te laten sussen 

door de schoonheid van Mull.

Alsof hier geen lelijkheid bestond.'

In het tweede deel van de Silver Springs-serie zitten tal van personages om diverse redenen niet lekker in hun vel. Ze zijn in gevecht met zichzelf. De clanhoofden, die de hoogste sociale klasse vormen op het Hebriden-eiland Mull, zijn bijna blut omdat hun landerijen niet meer genoeg opbrengen. Het economische model uit de middeleeuwen houdt geen stand meer. Bovendien loopt de jonge generatie niet in de pas. De clan is niet langer het begin en het einde van hun leven.

Een team onder spanning 

Ook het koningsduo van deze reeks, de rechercheurs Morag en Scott, liggen met zichzelf in de knoop. Zij moet wennen aan een nieuwe realiteit met emotioneel zware dossiers die haaks staan op het kabbelende verleden tussen verdwaalde toeristen, boetes en diefstallen. Ze voelt zich 'een dolfijn tussen de haaien'. Hij heeft opnieuw last van PTSS-symptomen als gevolg van zijn Londense undercover jaren in het milieu van de zware jongens. Hoewel Morag nog steeds opgezette motten verzamelt en Scott zich nog altijd beschermend tegenover haar opstelt, is de sfeer tussen hen enigszins verhard in vergelijking met hun debuutoptreden.  

En dan is er nog Jamie, de spilfiguur van dit plot. Hij is een verbitterde tiener die na de dood van zijn moeder in een pleeggezin terecht kwam. In de ogen van zijn opvangouders en klasgenoten is hij een ontspoorde jongen met een giftige invloed. Als hij dood gevonden wordt aan de voet van een steile cliff, krijgen de speurders heel wat moeilijk te beantwoorden vragen op hun bord.  

Het tijdvaste eiland

Gelukkig blijft Mull zijn vertrouwde, houvast biedende, zelf: zo'n veertien leerlingen in elke klas, de altijd alerte luchtambulance, de walvissen bij zonsopgang en de voorouders van Morag die 13de eeuwse Anglo-Normandiërs waren.    

Het aangrijpende verhaal van Jamie draait rond de vraag waarom hij de weg volledig kwijt was en wie daar verantwoordelijk voor is. Hebben de pleegouders gefaald? Of heeft de organisatie die de opvang regelt, onvoldoende toezicht gehouden? Speelde er misschien nog iemand anders een rol? Of moet je toegeven dat sommige gewetenlozen alleen het slechte beogen?

Leesplezier verzekerd !

In dit tweede deel zit er nog iets meer pit dan in de voorganger. Het schuurt in de rechercheursrelatie en het judast in Jamies sociale leven. Toch is bij Alice Turner de relativerende knipoog nooit ver weg! 'Kwetsbaar' bevestigt haar natuurtalent voor originele, sfeervolle verhalen die zonder schroom de menselijke ziel wijd openzetten!

★★★★

Aan ons is niets meer te zien - Liesbeth Smit

 Zoveel kleuren, zoveel identiteiten 

'Een land waarin de geschiedenis allesbehalve relatief is.'

Hoe zoek je naar een historisch verhaal dat niet in de geschiedenisboeken staat? Dat was de belangrijkste vraag die Liesbeth Smit in de ogen keek toen ze zich begon te verdiepen in de Surinaamse tak van haar stamboom. Ze wilde een aantal van deze mensen tot leven wekken, hun gezichten zien, hun leef- en werkomstandigheden leren kennen en liefst ook achterhalen hoe ze zich voelden. Omdat het over mensen ging die door hun overheid niet als volwaardige burgers werden gezien, waren de administratieve sporen bovendien uiterst mager of helemaal afwezig. Daarbij mochten tot slaaf gemaakten niet naar school en bleven dus ongeletterd. Bijgevolg kon je ook niet op zoek gaan naar brieven of dagboeken. 

Nog meer hindernissen

Logischerwijze start haar speurwerk dicht bij huis. Een bevriende genealoge, social mediacontacten en ontmoetingen met nazaten helpen haar op gang. Ondanks de familiewarmte die ze voelt, ervaart ze ook terughoudendheid. Het is dezelfde stilte die tussen haar en haar intussen overleden oma hing. Zo vroeg in het onderzoek kan ze die zwijgzaamheid niet duiden.

Toch vertrekt ze naar Suriname met een bijzonder referentiepunt: het koloniale huis aan de Waterkant in het hartje van Paramaribo waar haar voormoeder Bergina (geb.1828) huishoudster was en haar kinderen opvoedde. Was ze een concubine en hoefde ze daarom niet op de plantage te werken? Wellicht. Hadden haar kinderen verschillende vaders? Misschien. 

Nieuwe weg, nieuwe kansen

Hoewel Bergina, die mogelijk tot de derde generatie slaaf gemaakten behoorde, van een onzichtbare afkomst is, opent zij heel wat ramen voor Liesbeth. Omdat zij, samen met haar kinderen, vijf jaar voor de afschaffing van de slavernij haar vrijheid kreeg, lag er een weg vóór haar met meer kansen en een veel beter leven. De eerste onderwijzers duiken op in de Surinaamse tak van de stamboom. 

Tegelijkertijd ontdekt Liesbeth welke gevoelige, frustrerende en levend gehouden herinneringen verband houden met de zwijgcultuur. De stilte loopt langs alle kleurlijnen van de samenleving. Bergina levert het bewijs dat je in de juiste omstandigheden snel de sociale ladder kon beklimmen. Met enige verbeelding zou je kunnen zeggen dat in de vermenging van het bloed een collaboratieaspect zit. Wil je dus in vrede met elkaar omgaan, dan bijt je best af en toe op je tong. 

Zweverig

Hoewel Liesbeth Smit de pijnpunten en de complexiteit van een volk helder neerzet, zullen een aantal lezers de wenkbrauwen fronsen bij haar er-is-meer-tussen-hemel-en-aarde houding. Ze maakt je deelgenoot van een nachtelijk visioen waarbij haar oma in de slaapkamer verschijnt. Als afgezwaaide katholiek vraag je je af of Bernadette Soubirous, die massa's licht gelovigen naar de Lourdes-grot lokt, een opvolgster gevonden heeft! Op een ander moment roepen flikkerende kamerlampen dezelfde irrationaliteit op. En alsof dat niet volstaat, wordt er ook nog een bezoek gebracht aan een medium. 

Voor altijd gekoloniseerd

Welke schade de koloniale cultuur bij tal van generaties heeft aangericht, maken vooral de hedendaagse Surinamers duidelijk. Ze hebben gespleten, dolende zielen. Onder hun stilte zit het identiteitsverlies, het gemis van een eigen taal, een eigen godsdienst, een duidelijke afkomst. Achter het zwijgen van sommigen schuilt schaamte en boosheid over de kleur van hun onderdrukker die ze in de spiegel zien of in het gezicht van hun medeburgers. Anderen proberen de confrontatie met zichzelf uit de weg te gaan door te assimileren, Nederlandser te zijn dan de witte Nederlander. Dat de onzichtbare pijn, die in de geschiedenisboeken ontbreekt, nu heel wat tastbaarder is geworden, mag op het conto worden geschreven van deze volhardende researcher! 

 

★★★★

Het huisje bij de zee - Keri Beevis

Het versleten beeld van het horrorhuis !

Het landelijke Norfolk in het oosten van Engeland zou voor onthaasters een toplocatie zijn! Toch is de schrijfster Harper, het hoofdpersonage uit dit boek, niet helemaal happy. De jonge weduwe is toe aan een nieuwe partner. Een aanhankelijke hond is toch vooral een pootjesgever. Haar pogingen om via een datingsite een leuke man te vinden lopen op niets uit. De ene heeft een dubbelleven, de andere komt niet opdagen en nummer drie heeft last van oncontroleerbare agressie. Maar wie valt haar lastig en dringt onuitgenodigd haar huis binnen? 

Clichématig

Als in deel 2 het huisje bij de zee in zicht komt, wordt de plotgedrevenheid opgevoerd en vindt de spanningzoeker zijn gading! Maar toch... Hoewel het web keurig geweven wordt, mist deze intrige alle originaliteit en zelfs de Norfolk-identiteit die je, bijvoorbeeld, bij Elly Griffiths op een geïntegreerde manier terugvindt, ontbreekt. En de psychologie is ronduit banaal. Deze schrijfster wordt op snelheid gepakt door de grote en iets minder grote namen die de hedendaagse lezer verwennen met hun verbeeldingskracht en intelligentie.  

Met verbazing denk je terug aan haar vorige boek, 'Het zomerhuis', dat van De Inktkoelie vier sterren en, naast een beetje kritiek, veel lof kreeg! Alle belangrijke criteria werden gehaald: prettige complexiteit, gelaagdheid, psychologische diepgang, een sterke vertelstem. Literatuur is blijkbaar geen wiskunde!

★★

Kostbaar - Alice Turner

Eilanden zijn nooit saai !

'Bloedvergieten maakte net zo goed deel uit van Mull,

maar dat was eeuwen geleden.'

De Schotland-liefhebber zal zich in de nieuwe reeks van Alice Turner meteen thuis voelen. In vergelijking met andere weg-van-de-wereld settings biedt het Hebriden-eiland Mull in 'Kostbaar' zoveel meer! Net als de personages leidt het een eigen, afwisselend leven en botst geregeld met zijn bewoners. Bijgevolg beleeft ook de lezer het meermaals per dag veranderende weer, waagt hij zich op de glibberige, in rotsen uitgehouwen trappen, leert hij een legende kennen die veel geld waard is en ontmoet hij de eigenzinnige Schotten die afstammen van de middeleeuwse, oorlogszuchtige clans. 

Cultuurschok

Ook politievrouw Morag McClean is een kind van het eiland. Haar voorvaders mochten zich de Lairds van de Duart-burcht noemen. Als ze versterking krijgt in de persoon van Scott Burns, een geharde grootstadrechercheur, is bij beiden de cultuurshock voelbaar. Hij moet schakelen tussen de hectische werkdagen in Londen en het grote aantal beschikbare camera's en getuigen enerzijds, en de persoonlijke dienstverlening op Mull anderzijds. 

Op haar beurt moet Morag, die een Asperger-achtige sociale stoornis heeft, wennen aan de aanwezigheid van Scott en de bijbehorende communicatie. Ze is geen pleaser, heeft eerder een botte, defensieve houding. Maar ook haar door de wol geverfde en gelittekende partner worstelt met zijn zachte kant. Dit duo levert aandoenlijke één-tweetjes op die het hart van de lezer raken. Toegegeven, Scott is een beetje 'too-good-to-be-true'. Hij ondersteunt, is rustig en zorgzaam, kan goed luisteren en doet de keukenschort om. Maar, ladies, het is wel prettig om zich even te verwarmen aan het gezelschap van deze papieren man... toch?!

Smaakt naar meer !

Ondanks het emotionele spanningsveld werkt dit kersverse rechercheteam prima samen. Als een gruwelijk, oud geheim ontdekt wordt, kan Scott nooit meer zeggen dat hij op een slaapverwekkende plek is terecht gekomen. Hoewel het speurwerk gedegen is, zal de klamme-handjes-lezer wat op zijn honger blijven zitten. In 'Kostbaar' draagt het eiland het plot en dat is knap! 

Alice Turner heeft een levendige, gevatte stijl die nooit verslapt. En als de dialogen scherp moeten zijn, dan snijden ze ook. Deze schrijfster doet wat ze moet doen: de lezer naar een onbekende en toch herkenbare wereld brengen waar je zintuigen, je leergierigheid en je emoties gevoed worden! 

De opvolger 'Kwetsbaar' is inmiddels verschenen en nummer drie 'Breekbaar' komt er snel aan (01.05.25)!

★★★★

Een vrouw in de poolnacht - Christiane Ritter

In de ban van een
 oogverblindend, hardvochtig land!

 'Je moet alleen in het poolgebied zijn 

om het te kunnen ervaren.'

Hermann Ritter

Anno 2025, met een satelliettelefoon, gevriesdroogde maaltijden, skischoenen en thermokleding in de bagage, zou overwinteren in een jagershut op Spitsbergen al een hele uitdaging zijn. Wat het betekende in de jaren '30 van de vorige eeuw, leert je het levendige, gedetailleerde en suggestieve ervaringsverhaal van Christiane Ritter. 

Niet voor watjes !

Als echtgenoot Hermann zijn vrouw uitnodigt om samen met hem en een Noorse vriend in een blokhut de maandenlange poolnacht te beleven, aarzelt ze even maar niet lang. Ze heeft dan ook geen idee van de rudimentaire en zelfs gevaarlijke leefsituatie die haar te wachten staat. Wetenschapper Hermann is dan al door de (pool)wol geverfd!

De knus snorrende kachel die Christiane zich had voorgesteld is een roestig kreng dat niet opgewassen is tegen zijn taak. Basisvoedsel zoals havervlokken en meel is er wel maar daarmee hou je de scheurbuik niet op afstand. De jagers, waar intussen ook haar man toe behoort, weten hoe dat wel moet: door dieren te schieten en ze op te eten. Sneeuwhoenders, eidereenden, zeehonden, baardrobben, vossen, ijsberen enz. worden, als het weer het toelaat en de beesten niet te wantrouwig zijn, in vallen gelokt of krijgen de kogel. Hoewel de gecultiveerde Christiane geschokt reageert op zoveel bruut geweld, laat ze toch de regel 'eigen leven eerst' gelden. En een bloedpannenkoek smaakt helemaal niet slecht. Beschaving is maar een laagje...

Bescheiden doordouwers

Tegelijkertijd groeit haar respect voor de jagers. Ze zijn niet alleen loyaal en ondersteunend naar elkaar toe, 'ze leven bijna allemaal zonder huis en haard' terwijl 'een mateloze liefde hen aan dit land kluistert'. Wanneer mist, stormwolken en rondzwervend pakijs hun oriëntatie dreigen te verstoren, binden ze toch de ski's onder en zoeken ze, vaak dagenlang, naar een gezonde maaltijd. Er kan ook altijd wat drijfhout of rubber mee naar huis worden genomen. Voor een strandjutter heeft alles waarde!

'Als het weer op z'n mooist is, 

is het noodweer nabij.'

Spitsbergs gezegde

Tijdens de poolnacht, die 132 dagen duurt, moet je sterk in het hoofd zijn. Bij -30° buiten vriest het ook in de hut. De aardappelen en de gecondenseerde melk worden ijshard. 'De storm buldert als een diepe, lang gerekte orgelklank', schrijft Christiane. 'De sneeuw jaagt als een brede stroom over het land, de hut en de inktzwarte zee. Dit landschap heeft niets aards meer.' Elke ochtend moet er een tunnel gegraven worden door de sneeuwmuur die hun optrekje gevangen houdt. Huisgenoot Karl ruilt zijn vrolijke liedjes in voor iets weemoedigs. 

Eén met de elementen

Als de zon opnieuw boven de horizon verschijnt, vinden de overwinteraars hun opgewektheid terug. Christiane naait, sopt de vloer, doorklieft hout, of slijpt een bijl. Soms blijft ze dagenlang alleen thuis, op andere momenten vergezelt ze haar man op tochten langs de kust, door rotsige dalen en diepe fjorden. Beiden zijn gehard, kunnen vertrouwen op een ijzersterke conditie.  

Langzamerhand komt de explosie van kleuren en silhouetten terug, de luchtspiegelingen, het ochtendrood, de gevederde en de waterdieren. 'In een heilige stilte strekt het bevroren land zich uit', zo klinkt de fascinatie van de Oostenrijkse. Christiane Ritter verdient een bijzonder compliment voor haar taal en stijl die ze eindeloos voedt met beelden en gedachten. Haar stylistische vaardigheid leert ons dat in het Hoge Noorden elke dag anders is en de zintuigen altijd een feestje vieren! 

Een springlevend boek !

Hoewel het echtpaar Ritter aan het eind van dit uniek experiment zorgelijk informeert naar de oorlogsdreiging in Europa en de bevroren leren schoenen van Christiane een gearchiveerde eeuw oproepen, is dit dagboek meer dan een tijdsdocument. Het is een tijdloze ontmoeting met een vrouw die grossiert in nieuwsgierigheid, lef, verwondering, doorzettingsvermogen en een hang naar een grensverleggend leven! En het spreekt voor zich dat de monumentale schoonheid van dit Arctische land ons eraan herinnert wat we aan het vergokken zijn! 

★★★★

Kofferverhalen - Karin Amatmoekrim, Abdelkader Benali, Adriaan van Dis

Koffers zijn onvervalste reizigers ! 

'Ik ben opgevoed door moedige mensen.'

Aan koffers hangt altijd de sfeer van urgentie! Of je naar de horizon verlangt, naar een beter leven uitkijkt, op zoek gaat naar meer waardigheid of op last van de autoriteiten je boeltje moet pakken. Opdringerige vragen dienen zich aan. Wat neem ik mee? Wacht mij regen of zon? Wat blijft achter? Wat zal ik missen? Blijkt de tas te klein te zijn of voelt ze net te leeg aan? Het sluiten van de rits of het klikken van het slot heeft iets definitiefs. Een licht of juist heftig gevoel van angst golft door de afreizende heen. De zekerheden blijven thuis!

Duik in de bagage van het Fenix !
In de Rotterdamse haven, niet ver vanwaar de Holland Amerika Lijn één tot drie miljoen migranten naar de VS verscheepte, kreeg onlangs een voormalig pakhuis een nieuwe bestemming. Geheel in de geest van de omliggende kades en boten, werd het omgebouwd tot een kunstmuseum over migratie. In dit kofferdoolhof kun je kennis maken met duizenden verhalen die je over continenten en tijdlijnen heen gidsen. Tien ervan werden door Karin Amatmoekrim en Abdelkader Benali opgetekend. In deze bundel krijgen ze een essayistisch raamwerk van Adriaan van Dis. Hij noemt het zelf 'een ketting van kofferassociaties', die hem onder meer naar Bergen-aan-Zee, de Franse banlieues, Perzië en De Nieuwe Wereld brengen maar ook van de dichtbij herinneringen naar de in kunst verpakte migratiethema's.

Kan er nog een kofferverhaal bij ?

Inspirerende boeken schudden de associërende geest altijd wakker. In de mijne verscheen het beeld van de Russische componist Dimitri Sjostakovitsj (1906-1975) die, soms op een indirecte, soms op een openlijke manier, de dictatuur van Stalin hekelde. Pas na de dood van deze tiran (1956) kon hij zijn maatschappelijke en muzikale stem vrijuit laten horen. Zijn 13de symfonie roept de tijd op van de grote verdwijningen toen hij elke nacht met een koffertje klaar stond, ervan overtuigd dat de geheime dienst hem van zijn vrijheid zou komen beroven. Als je het blauwe uur overleefd had, was je voor even veilig. Minder dan een etmaal later werd de componist weer de ijsberende man met een koffertje als enige houvast.

Bange koffers, blije koffers
Hoewel de tien opgetekende verhalen over evenveel van elkaar verschillende levens gaan, delen ze dromen, lef, opofferingen en vaak een innerlijke strijd. Wie zijn grenzen wil verleggen, moet durven springen! Je ontmoet landverhuizers uit de pre-luchtvaarttijd die wisten dat het afscheid voor altijd was en een Surinaamse moederkloek die met haar bestaansreden geen blijf weet sinds kinderen en kleinkinderen de vleugels uitslaan. In nieuwe grond wortelen betekent dat je de navelstreng doorknipt. Andere gesprekspartners zoals Mien die een eeuw geleden met de Trans Siberië Express van China terug naar huis keert en de Marokkaanse kunstenaar Chawki, volgden hun bepakking op de weg naar zelfverwezenlijking. En natuurlijk is er ook een blauw koffer. Misschien zit er wel een gele sticker op...

Of het gaat over ontplooiing of zelfbehoud, er is altijd weer die urgentie! In weerwil van de angst voor het onbekende en morrende intimi, moet het koffer gepakt worden en de klikgeluiden het onherroepelijke bevestigen. Die boodschap kan alleen maar landen bij de lezer als de taal en stijl literaire neurotransmitters zijn. Een groot compliment voor Karin Amatmoekrim en Abdelkader Benali!

Rondzwervende ooggetuigen

De reis- en hutkoffers, de opbergtassen van nep of gelooid leer, de canvas rugzakken, en al hun varianten, spelen een rollenspel. Ze doen afwisselend dienst als archief, fotoalbum, dagboek, kroniek, afscheidsbrief, getuigenis of dromenvanger. Ze zijn journalist en fictieschrijver in één! Geen betere plek voor een koffer dan een boek! 

★★★★

De lantaarnmannen - Elly Griffiths

Het blauwe licht van moerasgas ! 

'Ze zeggen dat je nooit moet fluiten 

op een donkere avond, 

anders horen de lantaarnmannen je.'

De fans van Elly Griffiths zijn geen snelle-weglezers en dat is bedoeld als compliment voor de schrijfster én haar lezers. Voor de Ruth Galloway-reeks heeft ze research gedaan in het afgelegen graafschap Norfolk waar een enigszins spookachtige sfeer over de eindeloze moerassen hangt en niet elke vraag over het verleden beantwoord kan worden. 

Waar mythen echt zijn
De lantaarnmannen uit de titel verwijzen naar een legende over een groep mannen - of waren het geesten? - die 's nachts met lantaarns door het moerasland en de vennen doolden op zoek naar jonge vrouwen. Volgens dit mythische verhaal werd iedereen die het licht volgde, naar een verlaten plek gelokt en omgebracht. In dit 12de deel rond forensisch archeologe Ruth en hoofdcommissaris Nelson, zwerft er een vrouwenmoordenaar over de avondlijke vlakten. Is er een nieuwe lantaarnman actief in Norfolk? Of zit hij al in de gevangenis? 

In dit plot worstelen de rechercheurs met de vraag of DNA altijd voor een overtuigende bewijsvoering kan zorgen. De defensieve houding van hoofdinspecteur Nelson verraadt zijn onzekerheid... en ook zijn ego. Omwille van spoilers kunnen er aan deze kwestie maar weinig woorden besteed worden. Dat de lezer bereid is om zich een boek lang mee over deze zaak te buigen, is de verdienste van de auteur.

Even interessant zijn de archeologische weetjes die het werk van Elly Griffiths typeren. Deze keer leer je onder meer over isotopen, groeischijven aan botten en het verband tussen brandnetels en begraven lichamen. Een partner die archeoloog is, is een handige bijkomstigheid voor een schrijfster!  

In Elly's B&B
Wie van Elly Griffiths houdt, vindt leesplezier in al haar boeken. Zij garandeert een constante kwaliteit! Waarom je zo graag in haar verhalen woont heeft vooral te maken met het natuurlijke, vanzelfsprekende karakter ervan. Dat uit zich in haar personages en hoe ze opgaan in hun achtergrond. Het kunnen verbergen van schrijfzweet is de essentie van auteurstalent. De plotspelers lijken vage bekenden die door je straat zouden kunnen lopen. Zelfs wanneer Cathbad, de moderne druïde, met zijn wapperende mantel op je af stapt en je vertelt dat alles met elkaar verbonden is, en alles met een reden gebeurt, is de rationele lezer bereid om hem een paar tellen lang te geloven.

Maar bovenal wil je een zomer in Norfolk doorbrengen, weg van de opwarmingstemperaturen, in een cottage met uitzicht op de lucht die naadloos overgaat in de zee, hopend dat van de winterwind, die uit Siberië komt, nog een briesje over is! Zolang je 's avonds binnen blijft, ben je veilig...

★★★★