The yacht - Sarah Goodwin - HarperCollins Publishers

Keeping up appearances !

(Nog niet vertaald)

Studentenvriendschappen lijken soms voor altijd! Maar mensen veranderen. Ze maken carrière, sommigen halen zelfs het grote geld binnen. Zo is er Libby die het zich kan veroorloven om een nieuwjaarsparty te houden op een luxe jacht aan de Middellandse-Zee. Eén van de gasten is Hannah. Met haar doorsnee baan en weinig imponerende outfit valt ze bij de yups uit de toon. Als de drank en het witte poeder rondgaan, vallen morele grenzen weg en zorgt de groepsdynamiek voor een giftige sfeer. 

Toch is het wachten op de volgende ochtend, wanneer het jacht stuurloos op zee drijft, om de fatsoensmaskers helemaal te zien vallen. Bij het ventileren van stress en wanhoop krijgt grove, kwetsende taal de overhand. Als iedereen begrijpt dat geld in deze noodsituatie geen enkele waarde heeft, eist Hannah haar plaats in de groep op. Helaas zitten een aantal ego's daar niet op te wachten. 

In een plot gedreven thriller is de oplopende spanning een belangrijke graatmeter. Op dit vlak scoort Sarah Goodwin altijd hoog. Wie van nagelbijtend houdt komt bij haar aan zijn trekken. 'I couldn't turn my brain off', zegt Hannah en dat geldt evenzeer voor de lezer.

Zoals te verwachten breekt op het onbestuurbare yacht het pleuris uit! En net als in 'Gestrand' zorgen de uit de hand gelopen interacties tussen de groepsleden voor veel verliezers. In beide boeken wordt deze doeltreffende romantechniek gebruikt.

Sarah Goodwin staat ook bekend om het levendig oproepen van de zeer kleine kanten van de mens. Hoewel je weet dat onze soortgenoten in roofdieren kunnen veranderen, is de confrontatie met haar personages altijd heftig. In het gezelschap van deze getalenteerde auteur voel je de vernedering, het machtsvertoon en de machteloosheid alsof je midden in de groep staat. Op eenzelfde manier maakt ze de hoogspanning die haar personages ervaren inzichtelijk en invoelbaar. Bij Goodwin is de lezer nooit een buitenstaander! 

★★★★

Sterrenstof - Martine Kamphuis

Niet alles staat in de sterren geschreven !

Een kortverhaal met de titel 'Sterrenstof' maakt je nieuwsgierig! Kosmische deeltjes die om de zon en de sterren cirkelen horen toch bij wetenschap?

Als je ontdekt dat de meeste personages geloven dat er meer is tussen hemel en aarde, wordt veel duidelijk. Bovendien kan ruimtestof 's nachts licht geven. En licht is net wat deze initiatiefnemers van transcendente trainingssessies in hun glazen bol zien... 

Op Goeree-Overflakkee, aan het zuidelijke eind van de bijbelgordel, leven twee geloven naast - en soms ook tegenover - elkaar: de streng gereformeerden en zij die via 'het derde oog' tot innerlijke wijsheid willen komen. Daar tussenin staat Wynona Post, WP voor de vrienden, met haar rationele kijk op de werkelijkheid. Als ze op zoek gaat naar de omstandigheden rond een verdacht overlijden, leert ze welke weg naar haar eigen toekomst zal leiden.

In 'Sterrenstof' zit iets teveel voorspelbaarheid die bovendien onvoldoende gecounterd wordt door de ontknoping. De spanningsopbouw en de slotscène mochten een stuk pittiger. Wat dit kortverhaal betreft ligt de kracht van Martine Kamphuis bij het beschouwende. WP's recherchewerk valt mooi samen met het inzicht dat het kwaad niet van de ene naar de andere generatie hoeft doorgegeven te worden. Om dat te beseffen heb je geen 'derde oog' nodig!

★★★ 1/2  

Heimwee naar morgen - Paul van Vliet

¡ Es como es !

Om een groot conferencier te eren mag je Shakespeare parafraseren:

Paul van Vliet is no more... ('But Cassius is no more'.)

Zijn warme, poëtische stem zal nooit meer live te horen zijn!

Wat blijft zijn o.m. de boeken waaronder dit 'Heimwee naar morgen', een autobiografisch verhaal waarin hij ons meeneemt naar de oorlogstijd, het gymnasium, majoor Kees tijdens de dienstplicht, het Leidsch Studenten Cabaret... maar vooral naar schijnbaar onbelangrijke levensmomenten die alleen door fijnzinnige zielen worden opgemerkt en vastgelegd.

Net als in zijn theatershows wisselt Paul van Vliet ook hier de grap af met de melancholie. Naast de soldatenhumor is er een rol voor Jet, de trotse zwerfkat, en voor de gestorven dromen van een Amerikaans-Frans echtpaar in Spanje. Als het over de desillusies van de Braziliaans-Nederlandse Josephine gaat, wordt de weemoed nog wat dieper. Een ander soort sfeer vind je bij de bewierookte rooms-katholieke doop van achterneefje Marc die uitmondt in een Peruaans wiegeliedje. 

Van een cabaretier mag je ook een dosis zelfreflectie verwachten. Een treffend voorbeeld hiervan is het hoofdstuk 'De humorist', waarin de komiek een jongere vorm van zijn alter ego ontmoet. Die dubbelganger houdt hem een niets verbloemende spiegel voor en confronteert hem met de vraag of hij trouw is gebleven aan de waarden van weleer. Paul is hier erg streng voor zichzelf!  

In dit kleine, grote boek overheerst de ontroering. Je kan je niet van de indruk ontdoen dat dit de gevoeligheid is van een mens die aan de laatste twee jaar van zijn leven begonnen is. Het opmaken van de eindbalans gaat zelden gepaard met vlagzwaaien. 

Mis je toch iets, dan kan dat alleen de warme, poëtische voorleesstem van Paul zijn. Intussen heb je wél geleerd dat niet alle dromen levensvatbaar zijn!

★★★★

Dodentunnels - Elly Griffiths

Het verdriet van de naamlozen ! 

In 'Dodentunnels' breekt Elly Griffiths een lans voor de daklozen. Zij doen haar personage Judy, een invoelende familierechercheur, denken aan soldaten die haveloos van het slagveld teruggekeerd zijn. Ook hebben ze een 'nom de guerre', alsof ze een schaduw zijn van zichzelf. Als twee van hen vermoord worden maakt Judy er een erezaak van om de dader in te rekenen.

Een andere, kleinere verhaallijn brengt ons bij de titel van dit boek. In een kalkstenen ondergrond worden merkwaardige botten gevonden. Ze lijken geopend te zijn om het merg eruit te kunnen halen. Archeologe Ruth Galloway vraagt zich verbijsterd af of ze te maken heeft met hedendaags kannibalisme. 

Het intrigerende onderzoek naar mensen die van de aardbol verdwenen lijken te zijn, baart de rechercheurs grote zorgen. Voeg daarbij de getuigen die het achterste van hun tong niet laten zien, en ook de lezer krijgt last van plaatsvervangende frustratie. Zoals we van deze doorwinterde schrijfster gewoon zijn, heeft ze dit complexe zoekplaatje perfect onder controle. En het idee dat de ondergrond een alternatief voor de bovengrond kan zijn, is mooi vormgegeven!

Eén minpuntje: de twee verhaallijnen ontmoeten elkaar deze keer op een  krampachtige manier.

Elly Griffiths is altijd prettig en zeer onderhoudend gezelschap! Naast sprankelende dialogen en boeiende historische weetjes is er vaak relativerende humor. Telkens opnieuw raakt ze haar personages met een toverstokje aan. Bovendien slaagt ze erin om steeds andere ramen te openen op mens en maatschappij! Deel 9 in deze Ruth Galloway-serie oogt nog bijzonder fris!

Zie ook 'De vrouw in het blauw'

★★★★

Het rijk van de Habsburgers - Martyn Rady

 Van feodale lappendeken tot multi-cultureel rijk ! 

Als je reist door Midden- en Oost-Europa of de Balkan, dan kom je voortdurend Habsburgse sporen tegen. Van Krakow tot Lviv, van Bratislava tot Maribor, van Triëst tot Novi Sad en Boedapest. En laten we vooral Wenen niet vergeten, het prestigeuze hart van het rijk waar de opmars van de Ottomanen gestuit werd en West-Europa zo uit de handen van de sultan kon blijven. 

De Habsburgers op de kaart en in het raam

Hoewel Rudolf I in de 13de eeuw de Habsburgers aan de macht bracht in het Duits-Roomse Rijk, was hij geen voorvader om héél trots op te zijn. In zijn oorkondes vervalste hij zijn eigen stamboom om zich te kunnen beroepen op een bloedlijn die terugliep tot in de Oudheid. Macht vraagt nu eenmaal om legitimatie. En elke Habsburger droomde van het keizerschap, van de kroon waarvoor je bij de paus in Rome moest aankloppen! Het prestigieuze glas-in-lood raam in de Weense kathedraal toont aan dat latere generaties Rudolfs oplichterij vergeven hebben! 

Ook de ethische leefregels van zijn opvolgers waren lang niet altijd om enthousiast over naar huis te schrijven. De kwaliteit was daarvoor te wisselvallig. Het boegbeeld Karel V was een - in zeer beperkte mate - conciliërende vorst, een bestuurder die ging luisteren naar wat de Cortes, het parlement in Castilië, en ook locale raden te vertellen hadden. Andere keizers voerden een ronduit dictatoriaal bestuur.

In naam van een roomse god

De Habsburgse vorsten hadden bovendien een heilig verbond met god, een lijntje naar het oude Rome dat het verdedigen van het roomse christendom tot een absolute prioriteit maakte. Luther werd vogelvrij verklaard, joden, protestanten en moslims werden zwaar vervolgd. De ene vorst was daarbij toleranter (Maximiliaan II) of rabiater (Filips II, Ferdinand II, Leopold II) dan de andere. Uiteindelijk bleek het gemilitariseerde catholicisme niet langer haalbaar!

In de loop van deze duizendjarige geschiedenis werden er uiteraard heel wat oorlogen tegen binnen- en buitenlandse vijanden gevoerd. Naast de gewapende strijd om gebiedsuitbreiding, de Spaanse invasie van de Nederlanden en de daarop volgende Dertigjarige oorlog..., hebben de Habsburgers ook dertig jaar lang militaire conflicten uitgevochten met de Ottomanen.

Aan alle macht komt een einde!

Van een strak gecentraliseerd bestuur was er in het Habsburgse Rijk nooit sprake. Dat had onder meer te maken met het erfrecht waarbij kroongebieden werden verdeeld onder de kinderen. De uitgestrektheid van het rijk was uiteraard een tweede reden. Toch waren het vooral de opkomst van nationalistische stromingen die riepen om natiestaten, samen met de emancipatie van de burgerij, die het keizerlijke gezag in de 19de eeuw ondermijnden. Het verliezen van WOI gaf uiteindelijk de genadeslag aan deze eeuwenoude dynastie!

Voor wie geen honderd jaar meer te leven heeft of over eindeloos veel quality time beschikt, is deze ingekorte versie van Martyn Rady's standaardwerk 'De Habsburgers - De opkomst en ondergang van een wereldmacht' een goed alternatief. Wil je alle ins and outs paraat hebben als je omhoog kijkt naar de tweekoppige adelaar op het dak van de Weense Dom, dan is eenzame opsluiting met de 444 blzn. dikke Rady je lot! 

 

★★★★1/2 

Moordende hitte - Sophie Wester

Desperate Housewives op drift !

Ontsporende groepsdynamiek is een beproefd recept in het thriller-genre! Plaats je plotacteurs in de juiste setting en de trammelant zal snel van zich laten horen. Als de wrijvingen uit de hand dreigen te lopen, dan ligt er een spannende intrige klaar die vraagt om verteld en gelezen te worden!

In Moordende hitte werken buurvrouwen samen bij de aanleg van een belevingstuin in de wijk. Conflict aanjagende elementen zijn: twee dames met een moeilijk verteerbaar verleden, een tiener met een enigszins riskante hormonale voorkeur, een grofgebekte echtgenoot met haantjesgedrag, slordig poepende hondjes en een poezendrama. Meer dan genoeg stokken om in het hoenderhok te gooien... vooral als je er nog enkele geheimen en wat roddel aan toevoegt! 

Hoewel dit debuut verrast door een hechte structuur, een gelijkmatig opgebouwd plot, gestaag (soms iets te traag) oplopende spanning en een originele tuinbiotoop, heeft het wel een aanzienlijk Desperate Housewives gehalte. Als je deze toonzetting vergelijkt met hun laatste boek Schaduwkant, hebben de dames Wester een enorme stap gezet. Waar Schaduwkant confronteert en je aanzet tot nadenken over een ethische kwestie, zorgt Moordende hitte enkel voor entertainment. Hoewel hier zeker enthousiaste lezers voor gevonden kunnen worden, zindert een goed boek na zonder smeltende thermometer! 

★★★

De duik - Sara Ochs

 Ontspoorde groepsdynamiek !

Van een boek als 'De duik' mag je verwachten dat het een variatie is op het thema 'bedrieglijk paradijs'. Sara Ochs laat je niet lang watertanden bij de tropische cover of het leven van de duikinstructeurs in het Thaise resort. 

"Mensen zoals wij reizen om iets te vinden of om zich voor iets te verstoppen", zegt de sproetige Neil tegen Brooke, een succesvolle influencer. De toon is meteen gezet!

Met het vorderen van het verhaal wordt de sluier die over de personages hangt opgelicht. Wat je ontdekt roept nieuwsitems op over Westerlingen die om de verkeerde reden naar Thailand reizen, een land waar je onder de radar van politie en justitie kunt blijven. Hoewel de redenen voor het onderduiken kunnen verschillen, blijft het profiel van de bestemming hetzelfde.

Ondanks de interessante stoffering van het verhaal wordt 'De duik' iets te snel voorspelbaar. Bovendien heeft de drijfveer van één van de kwade geesten geen rechtstreekse link met het leed dat dit personage is aangedaan. Meer hierover zeggen zou jullie leesplezier bederven. Het is ook merkwaardig dat hetzelfde personage een hoofdstuk verder is veranderd van een losgeslagen, irrationele roeper in een lucide, weldenkend wezen dat de eigen, nog niet afgekoelde, argumenten onderuit haalt. Niet zo goed voor de geloofwaardigheid... Ook de schrijfstijl van Sara Ochs kan nog wat minder hoekig. 

Hoewel het plot je in de ban houdt, is het vooral de onderliggende les van de auteur die je bijblijft: te snelle conclusies leiden tot onwaarheden en zelfs tot het onterecht demoniseren van mensen! Dit is meteen de maatschappelijke dimensie van het boek.

Wat de setting, de achtergrond van de personages en de groepsdynamiek betreft, kun je 'De duik' bijna een spiegel noemen van Lucy Clarke's 'Onderstroom'. Toch is er een belangrijk verschil. In 'Onderstroom' hebben de plotacteurs zoveel psychologische diepgang dat ze de lezer in een waas van ontroering achterlaten. Lucy Clarke is een meester in het tekenen van de 'human condition' die ons op een complexe en vaak strijdende manier met het leven verbindt. Zij bewijst dat je ook diep kunt graven in een plot gedreven boek! Andere voorbeelden van dit laatste idee zijn 'De perfecte zoon' van Freida McFadden en 'Niet meer terug' van Jo Spain.

Waarom wordt de geweldige Lucy Clarke niet meer vertaald??

En andere vraag is of je een auteur moet vergelijken met de absolute top van het genre waarin hij of zij actief is. Bij belezen mensen dringt deze vergelijking zich meestal spontaan op. Zonder meteen het hakbijl boven te halen (tenzij het echt nodig is), lijkt het mij eerlijk en juist om elk van hen een duidelijke plaats te geven. 

Niet iedereen kan een gouden plak winnen!

Noot: Lees meer over ontspoorde groepsdynamiek in 'Tijgerlelie' van Marion Pauw en 'Gestrand' van Sarah Goodwin.

★★★1/2

De vrouw in de scherven - Naomi de Meer

Beschadigde zielen vergeten niet !

Een psychologe die een spannend verhaal schrijft, daar mag je iets van verwachten! Het unieke perspectief van een vrouw die in therapie gaat omdat ze een spiegelfobie heeft, is al veel belovend. Lezen zou altijd je horizon moeten openen!

Als de behandelende zielenknijpster Evi zelf verontrustende signalen opmerkt die met spiegels te maken hebben, begint ze te twijfelen aan haar eigen psychische gezondheid. Je zou verwachten dat deze verwarring op weg naar de climax een rol gaat spelen maar dat is niet zo. Toch had het balanceren tussen waan en werkelijkheid een interessant spanningsveld kunnen opleveren. In plaats daarvan heeft de schrijfster voor een klassieke, weinig verrassende actieontknoping gekozen. Elke lezer weet dat in dit genre heldinnen niet sterven! 

Toch moet je vaststellen dat Naomi de Meer veel potentieel heeft. Prettige taal en stijl, gedoseerde stoffering, psychologische diepgang en leerrijke inkijkjes in haar beroepskennis verdienen een plek op haar kwaliteitenlijstje. Wellicht is de tijd nu rijp voor het grotere werk, een strak gecomponeerde thriller in de stijl van b.v. Sophie Wester, Chantal van Mierlo of Marieke Damen!

★★★