Zij was het - Sian Gilbert

Een tropisch eiland als lokaas !

'Zo begin je geen gesprek.

Zo begin je een oorlog.'

Als vier vriendinnen een uitnodiging krijgen voor een vrijgezellenfeest op de Bahamas, zijn ze verrast. Niet door de exclusieve bestemming maar omdat de gastvrouw onmogelijk warme herinneringen kan hebben aan hun gezamenlijke schooltijd. En dat is zacht uitgedrukt. De aanstaande bruid, Poppy, was jarenlang slachtoffer van hun doortrapte pesterijen. 

Fake houdt geen stand

Niet alleen de bachelorette maar ook de andere dames hebben de sociale ladder met succes beklommen. De ene is een zakenbankier, de andere een evenementenmanager, een derde een social media celebrity en de laatste hoeft voor haar designer-aankopen niet eens te werken. Dat is tenminste het plaatje voor de buitenwereld. Achter hun visitekaartjes gaan ontrouw, mishandeling en zelfs drugsverslaving schuil. Van al hun kwetsbaarheden zal Poppy genadeloos misbruik maken. Nu zij, en niet de anderen, de regie in handen heeft, wordt de rekening uit het verleden vereffend!

Hoewel 'Zij was het' meer dan voldoende spanningselementen biedt voor een overtuigende thriller, zakt de aandachtsboog van de lezer weg na een eerste climax. Daarna volgt een weinig geloofwaardig en te breed uitgesponnen stuk over het onderlinge wantrouwen tussen de genodigden. Op deze weg naar het slotakkoord mist de schrijfster inspiratie. Tot aan de ontknoping volgt ze een rommelig pad vol saaie herhalingen! Wie rekent op een laatste vuurpijl, komt bedrogen uit. Er wordt alleen nog een pover aapje uit de mouw geschud.

Gemiste kans

Sian Gilbert heeft moeite met het volhouden van een sterke vertelstem. Collega's van haar zoals de adembenemende Sarah Goodwin maar ook Marion Pauw, Catherine Cooper, Jo Nesbø, Ulf Kvensler... kunnen veel beter overweg met het thema van de giftige groepsdynamiek. Het enige geslaagde personage is Poppy. Haar venijnige plaagstootjes ontwikkelen zich tot een slimme wraakoefening die iedereen de das om doet. Daarbij doorprikt ze de valse gewetenloosheid van de andere plotacteurs die nooit boven hun cassante pesterigheid uitstijgen. 

Het is verbijsterend en stuitend dat er weer eens een zéér matige thriller de hemel in wordt geprezen door bevriende auteurs en andere recensenten! Zelfs 'De Inktkoelie' heeft zich door hun mateloze 'sterrengulheid' in de val laten lokken! 

★★1/2

De perfecte scheiding - Jeneva Rose

Een onverslaanbaar brein !

'Vertrouwen is als glas. 

Als het gebroken is, valt het niet meer te lijmen.'

Dat de spijkerharde topadvocate Sarah Morgan zich sinds enige tijd inzet voor een stichting die burgers met een strafblad ondersteunt bij hun reïntegratie, mag de lezer van 'De perfecte scheiding' niet misleiden. Haar credo 'Don't mess with me' is ook in de nieuwste thriller rond dit assertieve personage springlevend!  

Wie heeft het beste plan?

Dat haar tweede man Bob tijdens een dronken bui een scheve schaats rijdt, valt uiteraard niet goed bij Sarah. Omdat manlief vruchteloos voor haar op de knieën gaat, weet je dat de heldin van Jeneva Rose ook deze keer niet te vermurven is. Voor de boze maar ook bange Bob blijft alleen de confrontatie over. Hij mag er niet aan denken het ouderlijk gezag over zijn dochter te verliezen. Zonder hem en de lezers in haar kaarten te laten kijken werkt Sarah gelijktijdig een ingenieus plan uit dat pas in de grande finale duidelijk wordt. 

Tot het zo ver is, moet ze ook de recherche, die verdachte ontwikkelingen onderzoekt, te vriend houden. Dat doet ze met verve! Zoals Bob zegt is ze 'als een dobbelsteen: er kan maar één kant naar boven liggen, precies de kant die ze wil laten zien.' En dat beeld toont de liefhebbende moeder, de goede-doelen-activiste, de steunpilaar van de gemeenschap en de nog steeds rouwende voormalige echtgenote van Adam, haar onterecht ter dood veroordeelde eerste man.

 

Krachttoer

Jeneva Rose investeert altijd op een overtuigende manier in de spanningsvelden die het plot doorkruisen. En omdat ze talrijk zijn, komt de suspense-zoeker steeds aan zijn trekken. Net zoals in het eerste deel van deze reeks is het wantrouwen en het emotionele verraad een constante. Ze komt voort uit het giftige verleden en de dito intenties van de actoren. Ook zul je de charmante ex-gedetineerde in de gaten willen houden. 

Verder blijft het genieten van de intelligentie van deze schrijfster. Sarah is de gedroomde advocate, van een cliënt of van haarzelf. Haar redeneringsvermogen en de daaruit volgende argumentatie blaast je weg. Wie zou er niet zo'n scherpe geest willen hebben? Bovendien is ze sluw en volhardend. Zou ze opnieuw zo uitgekookt zijn in deel drie? Dit vervolg werd al aangekondigd door Mrs Rose herself!

★★★★

Zes miljoen stappen - Lies Dieben

Met de engelen op pad !

'De PCT-ers herkennen elkaar altijd uit duizenden. 

Wij zijn ongeschoren, ongewassen, stoffige, gebruinde mensen...'

Sommigen beleven hun dromen thuis op de bank, anderen maken er een project van en voeren het uit. Vier jaar geleden besloot de bereisde Lies Dieben om het 4265km lange pad tussen de Californisch-Mexicaanse grens en de Amerikaans-Canadese scheidingslijn af te stappen. Een beetje kordate hiker zou die klus in een maand of vijf moeten kunnen klaren... toch?!

Niet voor watjes!

Hoewel de Pacific Crest Trail zich door de meest indrukwekkende landschappen slingert, hebben de lopers lang niet altijd de kans of de energie om ontspannen om zich heen te kijken. Ze moeten zich voortdurend aanpassen aan de veranderende omstandigheden: van de woestijn naar de besneeuwde toppen (tot 4.000m), van het oversteken van wildwaterrivieren naar het klauteren over omgevallen boomstammen, van gehobbel over keien naar dichte zwermen aanvallende muggen. Kleiner en groter gevaar ligt op de loer: ratelslangen, beren, hoogteziekte, wind die mens en tent dreigt mee te sleuren of papperige sneeuw waarin je diep kunt wegzakken. Echt beangstigend zijn de bosbranden die je met hun grilligheid kunnen verrassen. 

Natuurlijk bieden er zich ook momenten aan waarop Lies zich in een sprookjeswereld waant. Bergmeren, paarsrode cactusbloemen, boven je hoofd zwenkende roofvogels, warmwaterbronnen, grondeekhoorns, herten en, niet te vergeten, cowboy camping, ook 'slapen à la belle étoile genoemd'... brengen de mentale balans weer in evenwicht. 

Hiker hunger

Omdat er dagenlang gestapt wordt zonder iets van de bewoonde wereld te zien en er dus door eenzijdige, lang houdbare voeding vitamine- of calorieëntekort dreigt, krijgen de trail angels altijd een warm welkom. Deze 'engelen van het pad' zijn vrijwilligers die de avonturiers onderweg opwachten met vers eten, frisse of warme dranken, een heuse barbecue of nieuwe sokken. In ruil voor de pamperdienst mogen ze delen in de altijd kleurrijke verhalen van hun gasten. Bij deze trail magic horen ook ouders die hun zoon of dochter, en vaak zijn/haar reisvrienden, komen aanmoedigen en ondersteunen. Met wat geluk hebben ze op één van de pleisterplaatsen een hotelkamer of een AirBnB gereserveerd. Het begrip 'luxe' heeft voor langeafstandslopers een heel andere betekenis! 

Naast een grensverleggende vrouw die voor weinig terugdeinst, is Lies Dieben een auteur die je meeneemt in haar belevingswereld en oog heeft voor wat de lezer niet kan zien, ruiken, voelen. Daarnaast is er ook aandacht voor de menselijke omgeving. Anders dan bij camino-lopers lijkt haar trail family het diepere gesprek te mijden. Dat kan niet alleen met vermoeidheid te maken hebben. Misschien wel met het varkentje dat 's avonds op het Spaanse platteland uit de oven komt. Toch merk je dat, na verloop van tijd, de samenhorigheid binnen de tramily toeneemt. 

Droogte

Zorgelijke reflecties over de opwarmende aarde konden evenmin achterwege blijven. De rivieren krijgen hun beddingen niet meer gevuld, de geblakerde gebieden vertellen de kroniek van de toenemende bosbranden en de stad L.A. kan zich zorgen beginnen te maken over de aanvoer van (drink)water. Hoe lang zal het duren voor de Sierra Nevada haar sneeuwtapijt verliest?  

Wie na 170 stapdagen zijn opgezwollen voeten nog in de schoenen krijgt, 

droomt misschien over het voltooien van de Crown Triple. In het oosten van de VS wacht de Apalachian Trail op de taaie hiker en in het westen loopt de Continental Divide Trail van New Mexico naar Montana. Grote dromen kunnen je ver brengen!

★★★★

Verbroken stilte - Chantal van Mierlo

Als pluisjes in de wind... ! 

'Lucas levend vinden 

is zoiets als het ontdekken van de heilige graal!'

Wie de paardenbloem op de cover van 'Verbroken stilte' herkent, kan ervan uitgaan dat voor de viervoeters op hoge benen in dit boek een belangrijke rol is weggelegd. Het cold case team dat door gedragsdeskundige Lara wordt bijgestaan, mag een vijftien jaar oude zaak opnieuw doorspitten. Toen stierf een paardentrainster een gruwelijke dood en kwam haar dravende pupil als moordenaar uit het kort-door-de-bocht-onderzoek. Dat kan beter!

Een gemaskeerde identiteit

Terwijl Lara en journalist Vincent via hun ondersteunende podcast openingen proberen te vinden die het speurwerk vooruit kunnen helpen, worstelt de roodharige profiler ook met het lot dat haar beste vriend en undercoveragent, Lucas, getroffen heeft. Sinds enkele jaren heeft hij zich teruggetrokken in een abdij aan het Laachermeer bij Koblenz. Zijn verblijf heeft helaas niets te maken met een spirituele zoektocht of een ander soort herbronning. Dat Lara op een drastische manier zijn isolement probeert te doorbreken, wordt door hem niet op applaus onthaald! 'De rooie' is dan ook van plan om hoog spel te spelen!

Deze twee parallelle verhaallijnen zitten elkaar niet in de weg. Alle romantechnische criteria worden bovendien gerespecteerd: evenwichtige opbouw, prettig plotritme, de balans tussen beschouwing en handeling, tussen ratio en emotie, personages die tastbaar aanwezig zijn, diverse spanningsvelden die elkaar afwisselen enz. Daarbij lopen de dialogen, waaronder de verhoren, gesmeerd. Ook het slotakkoord haalt de hoge noten en laat de lezer enigszins opgelucht achter.

Ook winnaars kunnen verliezen

Net als in het eerste deel van deze serie rond Lara en Vincent, staan de thema's verlies en dood centraal. Zij zorgen voor de gevoelsmatige band tussen lezer en verhaal. In 'Verbroken stilte' zijn de ouder-kindrelaties moeizaam en pijnlijk. Daarnaast leef je mee met Lara die moet oefenen in liefdevol afscheid nemen! En ook Lucas weet wat een bitter hart is. De paardenbloem is trouwens een (christelijk) symbool van rouw! 

★★★★ 

Gooilust - Jeanette Wagenaar

Dwingende rolpatronen !

 

In 's Graveland, een dorp bij Hilversum, vind je rustieke landhuizen die Amsterdamse adellijke en andere rijke families in de 17de eeuw bouwden of erfden. Het mooiste is het waterkasteeltje Trompenburgh dat bewoond werd door de legendarische admiraal Cornelis Tromp. Een aantal van die buitenplaatsen wordt nu beheerd door de Stichting Natuurmonumenten. Voor dit boek richtte Jeanette Wagenaar haar research op Louise Six die in de periode vóór 1900 opgroeide op Hilverbeek en later met haar man Frans Blaauw op Huize Westerveld en op Gooilust woonde.

De huwelijksvalkuil

Al snel na haar trouwdag wordt het Louise duidelijk dat de jonge graaf geen belangstelling voor haar heeft. Maar er is meer aan de hand. Terwijl de amateur-bioloog sloten vol geld uitgeeft aan zijn uitgebreide collectie exotische dieren en planten, zijn reizen en het uitnodigen van gasten die de privé-Artis komen bewonderen, kan zijn echtgenote de eindjes van het huishoudbudget niet aan elkaar knopen. Frans is een egocentrische, dominante man die aast op haar erfenis. Als Louise voor zichzelf opkomt, gaat het van kwaad tot erger. Met de hulp van een bevriende psychiater wil hij haar krankzinnig laten verklaren, een manier om haar onder curatele te plaatsen. Frans is niet alleen inhalig, hij is ook gewetenloos en heeft geen inzicht in zijn eigen psyche. 

In die tijd waren getrouwde vrouwen handelingsonbekwaam. Omdat ze geen rechtshandelingen konden stellen waren ze een speelbal in de handen van hun echtgenoot. En er was meer onrecht. Als een man een arts ervan kon overtuigen dat zijn vrouw voor een 'sociaal onhoudbare situatie' zorgde, mocht hij haar laten opnemen in een psychiatrische instelling. 'Sociaal onhoudbaar' was trouwens een erg rekbaar begrip. Alleen dankzij de niet aflatende steun van familie en vrienden was Louise in staat haar vrijheid te bevechten!

Ongemakkelijke structuur

'Gooilust' is een licht gefictionaliseerd verhaal met een groot werkelijkheidsgehalte. Jeanette Wagenaar heeft haar onderzoek op talloze bronnen gebaseerd: brieven, oude kranten, processtukken, wetenschappelijke en literaire uitgaven over de tijdgeest en de familie Six. 

Haar keuze om het verhalende gedeelte te laten overlopen in een correspondentiestroom tussen verschillende betrokkenen, gevolgd door de rechtszaak waarin Frans en de Vereniging voor het Behoud van Natuurmonumenten tegenover elkaar staan, komt jammer genoeg de stijlcoherentie en dus het leescomfort niet ten goede! In een poging om zo nauwkeurig en volledig mogelijk te zijn en, wellicht ook, om ons de echte stemmen te laten horen, heeft de schrijfster twee genres - gefictionaliseerde non fictie en zuivere non fictie - in één boek verenigd, zonder ze onder te brengen in een eerste en tweede (ondergeschikte) verhaallijn. En dat is net als het huwelijk tussen Louise en Frans een ongelukkige verbintenis. Als je zoveel bronmateriaal tot bij de lezer wil brengen, dan voeg je dat best als bijlage toe of verwerk je het in de vertelling. 

Hulde !

Toch is de verdienste van 'Gooilust' dubbel. Enerzijds wordt Louise, die onvermoeibaar heeft gestreden met te lichte wapens en uiteindelijk toch een ingenieus plan kon ontwikkelen dat haar echtgenoot op de knieën kreeg, postuum op het schild gehesen. Anderzijds word je eraan herinnerd dat vrijheden van vrouwen, die we nu als vanzelfsprekend beschouwen, ooit bevochten werden door de Louise's van hun tijd!

★★★1/2

Oorlogsvader - Catherine Keyl

Vaderskind

'Ze waren allemaal dood.

Hun schaduw hing als een grauwsluier over mijn leven heen,

zij beletten mij om echt te genieten.'

Sommige mensen zijn sterk, veel sterker dan anderen. Ze overleven een isolatiecel, een nazikamp, een dodenmars. Nadien pakken ze het leven weer op, bouwen een zaak uit, stichten een gezin. Zo'n vader had voormalig journaliste en presentator Catherine Keyl. 

Verwrongen liefde

Wil dat zeggen dat zij een doorsnee, uitgebalanceerde jeugd had? Dat ook niet. Op onverwachte en ongelukkige momenten stroomden de kampverhalen naar buiten, ook op verjaardagen en als er bezoek was. Gênante situaties, vond de oudste dochter. Bovendien moesten de meiden geharnast worden, klaargestoomd voor de volgende oorlog. Een kampeerreisje had meer van een bootcamp dan van een vakantietrip. Maar het moeilijkst was de haast permanente kritiek, de lat die mensonvriendelijk-hoog lag en Catherine deed geloven dat ze er niet mocht zijn. Ze noemt het 'een onmetelijk gevoel van niet geliefd te zijn'.

Het meisje dat op zoek gaat naar zichtbaarheid en bestaansrecht komt later bij de televisie terecht waar haar talkshows een groot publiek bereiken. Toch wordt ze ook bij de openbare omroep herinnerd aan het oorlogsverleden van haar vermoorde familie en beschadigde vader. Ze maakt reportages over Westerbork en de repressie in communistisch Praag. Bovenal wil ze informeren. Zijn ouders waren immers op de trein gestapt omdat ze dachten dat ze in Duitsland gingen werken. Bij gebrek aan informatie reden zij hun dood tegemoet. Vader Ed werd niet opgepakt omdat hij joods was maar betrapt werd met een verzetskrant. 

Weerbaar

Ook Catherine behoort tot het sterke deel van de mensheid. Zo vader, zo dochter. Ze kijkt Jean-Marie Le Pen in de ogen, de narcistische Franse politicus die beweerde dat miljoenen joodse doden niets betekenen in het perspectief van de grote geschiedenis (Aan wie doet deze sociaal gestoorde bestuurder ons toch denken??). En een carrière moet je sowieso bevechten! 

 

In 'Oorlogsvader' heeft Catherine Keyl de woorden en de toon gevonden die bij dit moeilijk te vertellen verhaal horen. Wat vooral blijft hangen is dat de diepe ellende van een kampervaring, die zelfs de volgende generatie(s) belast, ook een positieve erfenis kan achterlaten. Door van haar leven een missie te maken levert deze journaliste het bewijs hiervoor!

★★★★

Geheime dienst - René van Rijckevorsel

Van Middelburg naar Belgorod !

'Al deze foto's vertellen een stil verhaal, ... , 

over hoe wat vreemd is voor ons, 

voor een ander heel normaal en alledaags kan zijn.'

Hoe uit één ogenblik van onbesuisdheid, één moment in enkele jonge levens, een clubje van tot elkaar veroordeelde lotgenoten kan ontstaan, is het gegeven van 'Geheime dienst'. In dit maatschappijkritische boek stort een waterval van verontrustende gebeurtenissen neer om uiteindelijk tot stilstand te komen in een vorm van gerechtigheid. 

Wie doet er mee?

De plotspelers zijn van diverse pluimage. Er is een gewiekste AIVD-medewerker die op zoek is naar chantabele burgers, een graaizieke Premier die er voor zichzelf is in plaats van de natie te dienen, een groene activist die last heeft van normvervaging en het groepje volwassen geworden studenten dat, of goed geboerd heeft, of helemaal niet hoeft te werken. Om het plot rond te krijgen heeft de auteur er nog een paar Russen aan toegevoegd, een Mozambikaanse gastacteur met een bijbelse naam en een dubieus waterstofproject. Snuiven jullie de geur van een complot op? Dat zou best kunnen...

De beroepen van de kernpersonages zijn trouwens slim bedacht. Een journalist, een minister, een tv-talkshow host, een publicist, een actievoerdster en een bedrijfsinvesteerder kunnen vanuit hun functie de intrige perfect aansturen. Toch moet je ook vaststellen dat de leden van dit Zeeuws-Amsterdamse clubje geen psychologische ontwikkeling doormaken. De ommezwaai van de inhalige Lieuwe en de populistische Bella, die opportunisme inruilen voor integriteit, komt als een vallende ster uit de hemel. Achtergronden uitwerken is niet hetzelfde als een karakter laten schuren en evolueren. Een coming-of-age-proces had hieraan kunnen bijdragen. Bovendien staat dit gemis de band tussen lezer en verhaal in de weg. Een roman is meer dan handeling. Iets minder vaart kan diepgang opleveren!

Meer balans

Hoewel de rijke stoffering en de scherpe kijk op de 'condition humaine' die de samenleving regeert, een plaats in de spotlights verdienen, blijft aan het einde het beeld van een constructie hangen, een superrationeel gecomponeerde vertelling. De belevingswereld van de tenoren komt niet uit de verf! Ook schort er iets aan het evenwicht tussen de personages. Om de meedogenloosheid van sommigen te kunnen tekenen, mogen koele kikkers zoals Lieuwe en Stach er zijn... mits ze een tegenspeler van een andere orde tegenover zich hebben. Dankzij haar hang naar een meer ethische levensinstelling had Jackie die rol kunnen vertolken. Zonder geestelijke balans krijg je een bijna-dystopisch boek. Of was dat net de bedoeling?

 

★★★1/2

Commissaris Dupin en de dode in Pont-Aven - Jean-Luc Bannalec

De vervloekte erfenis van Gauguin !

'We spraken over andere dingen, niet over onszelf. 

Dat was niet ongebruikelijk voor twee Bretons.'

Wie vertrouwd is met commissaris Maigret en zijn rustige maar efficiënte manier van rechercheren, voelt zich meteen thuis in de Bretoense verhalen van Jean-Luc Bannalec. Omdat een rokende speurder niet meer bij deze tijd hoort, is de pijp van de Simenon-held uit beeld gebleven en vervangen door enkele ochtendlijke cafeïneshots in het stamcafé van commissaire Georges Dupin. 

Een solistische rechercheur

Aan de zuidkust van Bretagne liggen slaperige, nog vrij traditionele vissersplaatsjes waar buiten het toeristische seizoen niets ophefmakends gebeurt. Als een schrijver van spannende boeken er wil aarden, dan moet hij de werkelijkheid een duwtje geven. Daarom wordt een 91-jarige hoteleigenaar, die als gulle gever bekend staat, vermoord. Verontwaardiging alom en een piekerende, weinig mededeelzame Dupin. De commissaris is geen teamspeler, eerder een dominante chef die korte bevelen geeft aan zijn inspecteurs en nooit een vergadering belegt. Hoewel hij beleefd omgaat met zijn getuigen, past de vaderlijke autoriteit van Maigret noch bij hem noch bij de 21ste eeuw. 

Zoals het een topspeurder betaamt, werkt hij zich een weg doorheen de rookgordijnen die de betrokkenen optrekken. Uiteindelijk draait het om een slecht bewaard familiegeheim waarin meester-schilder Paul Gauguin ongewild een rol speelt. Tussen 1886 en 1889 was hij het uithangbord van de laat-impressionistische School van Pont-Aven. In dit verhaal verweeft Bannalec charmante weetjes over de Bretoens-Keltische identiteit met de 'couleur locale' en het plot. De beelden van notendopbootjes, witte stranden, het estuarium van de Aven, Plage Tahiti, maretakken, palmbomen, een Keltisch bos en 'een horizon die even eindeloos is als de hemel', blijven op je netvlies hangen. Na het dichtklappen van het boek zullen heel wat lezers willen afreizen naar deze melancholisch-romantische streek. 

Opluchting

Ook de afwezigheid van technologisch onderzoek, dat overheerst in de hedendaagse spannende roman, is een verademing. Geen telefoontaps, geen uitlezen van smartphones, geen camerabeelden, geen DNA-analyses, geen cyberspecialisten enz. De digitale bestanden mogen, zo nodig, plaats maken voor dikke registers en de noodzakelijke forensische activiteiten blijven op de achtergrond. Via gerichte vragen en het luistertalent van Georges Dupin komt de oplossing in zicht. Een avondwandeling in het haventje van Concarneau kan daarbij verhelderend werken! Jean-Luc Bannalec gaat terug naar de basis!

Hoewel het tempo in het eerste van de vier delen behoorlijk laag ligt, slaagt de auteur erin om, met het vorderen van het plot, de stoffering steeds gevarieerder en intrigerender te maken. Hij laat ons niet alleen nadenken over de puzzelstukjes maar ook over het koortsachtige, kille karakter van veel moderne thrillers en wellicht zelfs over onze jachtige aaneenschakeling van dagen. Een verblijf aan de Bretoense zuidkust zou ons weer in balans kunnen brengen. En met wat geluk nodigt Georges Dupin ons dan uit voor een espresso en een 'pain au chocolat'. Zoals hij zelf zegt: 'Aan het eind van de wereld, kom je elkaar altijd tegen!'

★★★★