Afgrond - Robert Harris

Een naïeve politicus met mazzel !

'Hij was zowel machtig als machteloos, 

verantwoordelijk voor de gebeurtenissen daar, 

zonder te weten wat er zich afspeelde.'

Een politicus die buiten de lijntjes kleurt, al is het omwille van de liefde, trekt altijd de aandacht van journalisten en schrijvers. Als je, zoals Robert Harris, het genre van de historische fictie omarmt, kan je bovendien de grenzen van de realiteit wat oprekken en je lezers een genietbaar verhaal aanbieden.

Een glibberig pad

In 'Afgrond' staat de Engelse oud-Premier H.H. Asquith centraal. Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog zijn de zorgen van de natie groot. Terwijl de Minister van Marine, Winston Churchill, de messen scherpt, wikt en weegt de zachtmoedige Asquith de laatste kansen op het afwenden van een bloedige confrontatie. Om de aanhoudende druk wat te verlichten onderhoudt hij een intense briefwisseling met zijn verboden liefde Lady Venetia Stanley, een intelligente vrouw met belangstelling voor politiek. In de veronderstelling dat de inhoud van de niet-ondertekende correspondentie onder vier ogen zou blijven, deelt hij vertrouwelijke en soms zelfs geheime informatie. Maar dat is buiten de argusogen van de geheime dienst gerekend!

De net aangeworven brigadier-rechercheur Paul Deemer, een nauwgezette en vasthoudende jonge man, wordt belast met het dossier Asquith-Stanley. Omdat je niet in de ziel van dit - overigens fictieve - personage kunt kijken, vraag je je af of hij er wel één heeft. Tussen hem en zijn broer, die aan het Frans-Duitse front zijn leven waagt, is er geen warmte. Later, wanneer ook hij een zwak krijgt voor de charmante persoonlijkheid van Venetia, vang je iets van innerlijke bewogenheid op. Maar misschien zou je die houding ook plichtsbesef kunnen noemen. Als hij werkt, lijkt hij iemand te zijn van 'Befehl ist Befehl', een griezelige eigenschap! 

De tijd van toen

Toch valt er ook wel iets te glimlachen. De efficiënte maar gedateerde manier van het onderscheppen van de brieven zegt alles over de onvoorstelbare technische en technologische innovaties die in iets meer dan honderd jaar onze maatschappij een heel nieuwe identiteit gegeven hebben. Terwijl Deemer op het postkantoor briefomslagen open stoomt en met lijm weer dicht plakt, begeven hedendaagse rechercheurs zich op het terrein van afluisterpraktijken, hacking en het decoderen van versleutelde berichten. 

Wie Robert Harris kent, weet dat hij veel couleur locale mag verwachten. In het Londen van een eeuw geleden ging er geen heer de straat op zonder een kaasbolletje of zelfs een hoge hoed op het hoofd. In huizen met livreiknechten dineerden de adellijke families, door de week en zonder gasten, in avondkleding. En blijkbaar was de hogere klasse gecharmeerd van exotische huisdieren. Op het landgoed van de Stanley's in Wales hield Lady Venetia... een pinguïn. Je mag raden wat er in de hete zomer (geresearcht!) van 1914 met de vetgans gebeurde!

Een beetje vluchtig

Vergeleken met 'Pompeii' en de 'Cicero-trilogie' is 'Afgrond' wat minder compact en beklijvend. De antieke watermeester en de Romeinse voorvechter van de rechtsstaat zijn uitzonderlijke persoonlijkheden. Dat kun je niet zeggen van Eerste Minister Asquith en Lady Stanley. Hen zou je verdienstelijke burgers kunnen noemen. 

Bovendien bieden hun kortstondige ontmoetingen weinig ruimte voor psychologische ontwikkeling. Het veelvoud aan liefdesbrieven die bijna kopieën van elkaar zijn, creëert eerder eentonigheid en remt de handeling af. The Prime's obsessieve band met Venetia zou in een sterke roman tot de ondergang van het personage leiden. Maar omdat Robert Harris trouw wilde zijn aan de historische feiten, kon er geen sprake zijn van een glijdende schaal. Over de ware toedracht schrijft historicus Stephen Koss dat Asquith 'was always able to divide his public and private lives into separate compartments'. Het niet in elkaar vloeien van het hoofdplot en de achtergrondlijn met spionnenjager Deemer is een onvermijdelijk gevolg van Harris' keuze voor authenticiteit. In dit boek houdt de non fictie het romangehalte in een houdgreep!

Ieder zijn Waterloo

Zou de keuze voor de flamboyante en soms onbezonnen Winston Churchill een dynamischer verhaal hebben opgeleverd? Hij werd niet voor niets 'de would-be Napoleon' genoemd! Zijn Waterloo heet Gallipoli...

De zwanenzang van Eerste Minister Asquith daarentegen heeft alles te maken met het gegeven 'hoge bomen vangen veel wind'. In politieke taal heet dat 'eindverantwoordelijkheid'!

★★★1/2

Sneeuwstorm en amandelgeur - Camilla Läckberg

 Wat goed is doorstaat de tijd !

'Iedereen lijkt je een slappeling te vinden. 

Dat ik jou verdacht, betekent dat er volgens mij 

toch wel wat daadkracht in je zit, pa.'

Hoe leuk is het ontdekken van een kortverhaal als je tussen twee lijvige boeken in wat tijd te besteden hebt! Als de laatst gelezen publicatie, ook in emotioneel opzicht, pittige non fictie literatuur was, is het lekker achterover leunen met een plot gedreven, sfeervol verhaal... niet te kort, niet te lang! Dat 'Sneeuwstorm en amandelgeur' een vertelling uit de oude doos is (2011) mag niet deren!  

Familie kies je niet
Een familiediner met een maatschappelijk geslaagde pater familias aan het hoofd van de tafel. Een overrompelend incident waarna niets meer hetzelfde is. Geheimen komen boven water, maskers vallen af. Dit klassieke recept met veel mogelijkheden, kreeg wereldwijde aandacht en waardering toen de Deense film 'Festen' (1998) in de zalen kwam. Intussen is de gelauwerde prent van Thomas Vinterberg uitgegroeid tot een cultwerk. Camilla Läckberg heeft deze ijzige beelden vast gezien...

In haar verhaal zit een Zweedse familie rond Kerst aan tafel. Terwijl er een sneeuwstorm opsteekt en de vaargeul naar het vaste land dichtvriest, valt de schathemelrijke opa Ruben voorover in zijn met heerlijkheden gevuld bord. Al snel stelt rechercheur Martin, de vriend van dochter Lisette, vast dat de weinig geliefde man vermoord werd. Hij mocht zijn erfgenamen graag vertellen hoe teleurgesteld hij in hen was. Maar toch... sterven terwijl je door aasgieren omringd bent, gun je niemand! 

Lof voor Läckberg! 

Het beperkte aantal bladzijden dat een auteur ter beschikking heeft voor een novelle, lijkt een uitdaging van formaat te zijn. Er wordt immers van je verwacht dat je personages een ziel geeft, confrontaties uitlokt, een spanningsboog creëert en je lezers een geloofwaardige ontwikkeling met climax serveert. Kerstdiner of niet, een verfijnd menu heeft altijd meerdere gangen!

'Sneeuwstorm en amandelgeur' biedt alles wat een kortverhaal je kan aanreiken. Hoewel de onderlinge verhoudingen van de plotspelers grimmig zijn en de dialogen bijtend, is de algemene teneur, zeker in vergelijking met 'Festen', niet zuur. Aan het eind wacht je een dubbele coup de théâtre die het ene personage doet lachen en het andere huilen. En de lezer lacht het hardst want hij wordt al te graag op het verkeerde been gezet... en nog liever op twee verkeerde benen!

★★★★

Alexandrië - Eduard Cousin

 De mythe van een kosmopolitische stad !

'In Caïro zeggen ze over ons dat we creatiever zijn 

dan de Caïrenen en beter in het uitdrukken van emoties.'

(kunstenaar Jamal)

Als een Europeaan zich het Egyptische Alexandrië voorstelt, denkt hij in grootse, nostalgische beelden: het Hellenistische handelsknooppunt genoemd naar Alexander de Grote, de Romeinen die hardvochtig een einde maken aan de oud-Griekse cultuurstad, Cleopatra die zich door een slang laat bijten omdat ze wil sterven, de roze-bril-boeken van Lawrence Durrell en de open, kosmopolitische samenleving van halfweg de 19de tot het midden van de 20ste eeuw. Maar tot op welke hoogte komt dat beeld, afgezien van de historische ijkpunten, overeen met de werkelijkheid? En klinken er nog echo's van die Europese identiteit door in de hedendaagse kuststad?

Wereldburgers?

Om op deze vragen te kunnen antwoorden gaat de in Egypte wonende journalist Eduard Cousin op onderzoek uit. Hij leest zich uitgebreid in, praat met nazaten van de kosmopolieten en met Arabische Alexandrijnen. Tussen al die uiteenlopende meningen, perspectieven en interpretaties door luistert hij ook naar zijn innerlijke stem. Wat betekent Alexandrië voor hem, de buitenlander die zijn leven deelt met een Egyptische vrouw?

Na de militaire coup van Nasser in 1952 verliet een hele generatie met Europese wortels in golven het land en het regime dat zich tot Rusland wendde. Een enkele nakomeling bleef en hoort bij de idealiserende, melancholische burgers die de stap naar de veranderde eigenheid van Alexandrië niet hebben kunnen (of willen) maken. Vooral het statusverlies zit hen hoog. Ze zijn bovendien vergeten dat er in het verleden ook Arabieren woonden, zij het buiten het centrum en naast - niet tussen - de Europeanen... die geen woord Arabisch praatten. De term 'kosmopolitisch' beperkt zich dus tot diversiteit binnen de Westerse cultuur.   

Het nieuwe Alexandrië 

In de aanloop naar de 21ste eeuw en daarna zijn de tuinwijken verdwenen, de villa's vervangen door woontorens, de brede straten omgebouwd tot oriëntaalse souks. Als gevolg van een falende, door corruptie geteisterde politiek, ontstond er een informele economie. Die levert geen belastingen op, wel steekpenningen. Ook de toenemende verkrotting van historische gebouwen mag op het conto van de perverse bestuurders geschreven worden. Maffiose projectontwikkelaars mogen straffeloos de sloophamer bovenhalen. En omdat een carrière in het leger een verdienmodel geworden is, verschijnen er overal horecazaken en winkels die de kleinhandel in de stad dwarszitten. Gecultiveerde Alexandrijnen huilen om de teloorgang!  

En ja, de voorwaarden die aan IMF-leningen verbonden zijn, hebben een wurgend karakter, en ja, bilaterale handelsovereenkomsten zijn nooit in het voordeel van de zwaksten... maar als je economisch beleid zich beperkt tot graaikapitalisme voor een elite, dan heb je weinig recht op het leveren van kritiek!

Megalomaan of verantwoord?

In 2002 opende de 'Bibliotheca Alexandrina' haar deuren. Om het symbool van de antieke stad te verbinden met de moderne had toenmalig president Mubarak een Noors architectenteam onder de arm genomen. En het resultaat mag er zijn. 

 

De Bibliotheca Alexandrina

Dat alle ramen op de Middellandse-Zee gericht zijn, roept bij Eduard Cousin het beeld op van 'fort Europa'. Zou je de bibliotheek niet als een modern kenniscentrum kunnen zien? Kennis komt in deze tijd via allerlei kanalen naar je toe. Gelijkgestemden kunnen wereldwijd in real time met elkaar communiceren. Als je geestelijke ontwikkeling nastreeft, lijkt voor taxichauffeur spelen in Londen een weinig aantrekkelijk alternatief. Bij brain drain is niemand gebaat!

De auteur merkt ook op dat, net als de Europeanen in de zogenaamde kosmopolitische tijd, de ogen van het gebouw geen aandacht schenken aan het Egyptische en Afrikaanse achterland. Als de regering besluit in te zetten op scholing en welvaart, wordt die kloof vanzelf kleiner. Voorlopig zal de zoon of de dochter van een boer in de delta de weg naar Alexandrië niet vinden. Toch is het hoopvol dat de Alexandrijnse studenten en academici deze publieke ruimte omarmen. De leeszaal zit steevast vol!  

Culturele nostalgie

En mochten ze hun mondiale blik toch even willen richten op de microkosmos van weleer, dan kunnen ze terecht in het honderd jaar oude hotel Cecil waar een piccolo je opwacht en een houten lift met ijzeren hekje je naar boven brengt. Tussen zwart-wit foto's en cappuccino's is het heerlijk van gedachten wisselen!

★★★★1/2

Pinnen in Mongolië - Liesbeth Rasker

Geen heimwee maar wegwee ! 

'Het avontuur begint pas waar het plan eindigt.'

Meestal betekent lezen dat je naar onbekende binnen- en buitenwerelden reist en zo je horizon verbreedt. Daarom is het niet vreemd dat iemand die er niet aan denkt om ooit te gaan backpacken toch nieuwsgierig is naar de ervaringen van een avontuurlijke globetrotter. En herkenningspunten zullen er vast wel zijn! 

Wees alert

Liesbeth Rasker maakt snel duidelijk dat je best vooraf uitzoekt wat belangrijk is maar dat een reisplan niet moet lijken op een kleurplaat die alleen nog maar ingekleurd hoeft te worden. Boek thuis de eerste overnachting maar laat de andere slaapplekken over aan je flexibele reisschema. Je weet immers nooit waar je wat langer of wat korter wil blijven of welke route plots veel interessanter lijkt. Toch neemt deze backpackster de voorbereiding zeer ernstig. Alles wat de (langeafstands)vlucht, de visumprocedure (al eens van een visumbureau gehoord?), geldzaken (een Pay Pall account kan je redden als je je bankkaarten kwijt raakt) en zo meer betreft, wordt onder het vergrootglas gelegd. 

In dit boek barst het van de handige tips! Ga niet naar een party hostel als je rustig wil slapen. Zet je liever de bloemetjes buiten, vergeet dan de paracetamol niet! Met een kater naar de apotheek is geen pretje. Neem ook altijd een slotje mee om je locker af te sluiten. Als je reviews leest, filter de vitters er dan uit. Iemand die zeurt over afbladderende verf in de badkamer, is niet geschikt voor een low budget reis. En hou er rekening mee dat de Lonely Planet bijbel vaak een roze bril op heeft! 

Zorg goed voor jezelf !

De adviezen zijn eindeloos maar erg nuttig en vaak ook vermakelijk. Naast het praktische focust Liesbeth ook op het geestelijke evenwicht. In plaats van je te ergeren aan het wachten op transport, op iemand die je verder helpt aan het loket, de lange zit in vliegtuigen, bussen, treinen... zorg dat je je bezig kunt houden. Stop leuke podcasts, filmpjes en muziek in je telefoon. En neem een notitieboek mee waarin je herinneringen en namen van reisvrienden kunt opschrijven. Worden je lichaam en hoofd moe, las dan een regeldag in (wat wil ik de volgende dagen doen?) of doe eens gek en boek een luxe oplaadhotel om je rug weer een beetje recht te zetten en te slapen zonder iemand om je heen die snurkt. 

Deze vitale kosmopoliet hanteert een dynamische, vaak humoristische stijl die voor veel leesplezier zorgt. Dat laatste wordt even onderbroken als haar denigrerende toon de enthousiaste museumbezoeker neerhaalt. Ze heeft het dan over 'jaartallen en andere slaapverwekkende feiten' en 'acuut in slaap vallen van nationale musea vol scherven en oude muntstukken'. Hiervan schrikt de cultuur-historische reiziger danig. Het bestuderen van het verleden is een wetenschap. Daarbij maken onze wortels deel uit van onze identiteit. En bovenal: kennis is cultuur en cultuur is beschaving! 

Wegwee

Omdat er parallellen zijn tussen diverse manieren van reizen, haal je als doorsnee wereldverkenner heel wat inspiratie uit de ervaringen van deze backpackster. Herkenbaar is bijvoorbeeld het moment waarop je afscheid van een reis neemt, reflectieve minuten of uren die je geest opeist om de draaikolk van de afgelopen tijd te kanaliseren. Ook van de home coming depression zullen tal van reisliefhebbers zich een voorstelling kunnen maken. Voor dit hele verhaal geldt: mensen zijn mooi als ze kwetsbaar zijn!

★★★★

Paris - Bert Wagendorp

 Juicy nieuws verkoopt beter dan armoede!

'De keizer is zijn eigen revolutie aan het voorbereiden,

alleen weet hij het nog niet.'

Rond 1870 breken er in Frankrijk roerige tijden aan! Terwijl de in lompen geklede allerarmsten hun woedende stem verheffen, raakt het land verzeild in een oorlog met de machtige Duitse Bond. In het belegerde Parijs houdt de Amerikaans-Achterhoekse journalist Abel Sikkink zich sterk. Ook als het granaten regent hoort een reporter verslag uit te brengen. 

Parijs aan je voeten

Maar vóór de vertrouwde wereld kantelt, neemt Bert Wagendorp je als een cameraman mee door de stad. Je gaat van bistrots naar restaurants en theaters maar ook van chique straten naar de gore armoede in vergeten wijken. De uitdrukking 'zo arm als een kerkrat' moet in de 19de eeuw ontstaan zijn. Je ontmoet politieke idealisten en bonapartisten, buitenlandse verslaggevers, aanstormende en gevestigde namen uit de cultuurscène. Bovendien maakt ontdekkingsreiziger Henry Morton Stanley zijn opwachting in de Franse hoofdstad waar hij een bijna onmogelijke opdracht krijgt van zijn sponsor, de krantenmagnaat James Gordon Bennett jr., die ook de broodheer is van Abel Sikkink. 

Waar Abel, onder Amerikaanse invloed, eerst nog het sterke individu bewondert en het collectief wantrouwt, leert hij dat je zonder hulp niet vanuit de diepste armoede kunt opstaan. Ook de confrontatie met een openbare terechtstelling is een leermoment voor hem. Voor deze barbaarse daad kan hij enkel weerzin voelen. Van een afstandelijke waarnemer evolueert hij naar een journalist die op zoek gaat naar de waarheid achter de feiten.

Bang voor de perswaakhond !

Het publiceren van de stukken zoals hij die wil schrijven, is trouwens niet eenvoudig. Hoofdredacteur Bennet Jr. denkt in oplagecijfers en is niet wars van spektakelberichtgeving. De censuur komt trouwens niet alleen van binnenuit. In het autocratische Frankrijk van die tijd worden verslaggevers geïntimideerd door de Sûreté, de nationale veiligheidsdienst. Het met zachte of harde hand muilkorven van reporters zorgt voor een lijntje met de hedendaagse strijd om persvrijheid. 

'Paris' is geschreven in een zwierige taal, verrast je met doordenkertjes, en laat je geregeld glimlachen. Het is geen zwaar, donker boek over kommer en kwel. Hoewel alles wat er toe doet bij naam en toenaam wordt genoemd, hanteert Bert Wagendorp een licht lopende pen. Wie van geschiedenis houdt, wordt bovendien verwend met weetjes die het resultaat zijn van grondige, gedetailleerde research. 

Baanbreker

Maar hoe denkt de romanlezer over dit boek? Bij gebrek aan voldoende handeling (of plot, zoals je wil) is het best mogelijk dat hij op zijn honger blijft zitten. Daarbij kun je moeilijk in de geest van Abel Sikking kruipen. Met andere woorden: het personage komt niet echt tot leven. Je merkt te weinig van zijn innerlijke strijd, hij laat je zelden toe tot zijn gevoelswereld. De empathische lezer komt dus veel minder aan zijn trekken dan de registrerende kijker die het cameraoog volgt. Toch blijft de zichzelf en anderen beschouwende nieuwsjager interessant genoeg voor een warme herinnering aan de pionierstijd van de journalistiek!

★★★★

Wraakzusters - Machteld van Zalingen

Moord verjaart niet !

Na het publiceren van 'Het genootschap', een krachtige en maatschappelijk relevante thriller, verdient Machteld van Zalingen dat je ook haar eerdere werk leest. En waarom niet beginnen met haar debuut?

Daadkracht!

Wanneer drie hartsvriendinnen ongewild getuige zijn van een moord, besluiten ze voor de makkelijkste weg te kiezen. Geen aangifte doen lijkt de voor de hand liggende oplossing te zijn. Je weet maar nooit op welke manier je bij zo'n onderzoek betrokken geraakt! Elk van hen reageert verschillend op dat besluit: van mentaal vluchtgedrag tot het aanbinden van de strijd. Dat laatste doet Manon, die niet toevallig bij de politie is gaan werken. 

In de tijd van de feiten waren de tegenspelers arrogante, elitaire studenten die een loopje namen met sociale regels en wetgeving. Als zo'n vijftien jaar later de hoofddader overlijdt, vindt Manon dat er eindelijk gerechtigheid moet komen. De mannen ontliepen al veel te lang hun straf! Juliet is het daarmee eens, de wat onstabiele Petra heeft intussen de weg naar een zelfgekozen dood genomen.

Genieten en zweten

De combinatie van grensoverschrijdend gedrag, geheimen en revanchegevoelens is een brouwsel waar een psychologisch onderlegde auteur wel iets mee kan. En dat is Machteld van Zalingen. Innerlijke en andere conflicten, de beleving van uitdagingen, angst, twijfel... lijken makkelijk uit de pen van deze schrijfster te vloeien. Een geslaagd boek geeft de lezer vaak de misleidende indruk dat het vak van verhalenverteller niet zo vreselijk moeilijk is. De 'boekenconsument' mag dat ook denken. Zijn erkenning loopt via het opgaan in het plot. De zweetdruppels horen in het schrijfhok te blijven! 

Als je 'Het genootschap' gelezen hebt, dan valt het je op dat het orthodox-protestantse geloof in beide romans een rol speelt. In 'De wraakzusters' ontworstelt Juliet zich aan een kille, intolerante, enggeestige opvoeding. Dat terugkerend thema zou een interessante vraag kunnen opleveren in een volgend interview met de schrijfster.

De weg naar perfectie

Bij een verdere vergelijking tussen beide boeken stel je vast dat het eerste deel van het debuut wat compacter kon. Toch heeft Machteld van Zalingen meteen haar signatuur geplaatst. Het flink gestoffeerde plot, de psychologische diepgang, de prettige spanningsboog en een dosis originaliteit waren er van bij het begin. Daarnaast is het fijn om te constateren dat een auteur zich al schrijvend perfectioneert. 

Of er op de weg van goed-beter-best nog een keer de hulp van hond Tipsy zal worden ingeroepen is zeer de vraag. Om je in zijn heldenrol te verplaatsen is véél verbeelding nodig! Als knuffeldier mag hij natuurlijk wel terugkeren. Ook zou de veelvuldig herhaalde vraag 'Wijntje?' afgevoerd mogen worden. Zelfs dure wijnen zitten vol chemicaliën! En er zijn heel wat gezelligheidsdrinkers te vinden in het thrillergenre. Waarom niet 'Glaasje bruiswater?' Of 'Een ontspannend kruidentheetje?' Moet kunnen, dames!

★★★★

Lees hier de recensie van 'Het genootschap'

De wijsheid van wolven - Elli Radinger

Een vriendschapsverzoek aan de wolf ! 

'Wie bang is van de wolf in het bos, zal het doen en laten van de jager 

- de man en zijn mannelijkheid - niet in twijfel trekken.

Zo worden macht en gezag bekrachtigd.'

Zowel in sprookjes als in televisieprogramma's voor kinderen wordt de grote broer van de hond nog steeds voorgesteld als 'de boze wolf'. Tenzij je wegrent van het dier zul je niet als prooi worden gezien. In het samenleven van mens en wolf, is trouwens de mens het probleem. Het voortdurend terugdringen van het leefgebied van vrije dieren is niet alleen intolerant maar ook onverstandig. Wetenschappers benadrukken dat als gevolg van krimpende of uitstervende dierenpopulaties ecosystemen veranderen van koolstof opslorpende putten in koolstofbronnen. En wie de wolf letterlijk wil omarmen, kan dat leren van Elli Radinger. 

De lessen van de roedel 

Dit ervaringsverhaal is zowel persoonlijk als kennisgericht. Elli Radinger is al dertig jaar actief als onafhankelijk natuuronderzoeker die het gedrag van wolven in kaart brengt en foute aannames of misverstanden uit de wereld helpt. Haar passie en expertise dragen zeer bij tot het illustreren van haar bevindingen met tot de verbeelding sprekende voorbeelden en details. Vaak houdt ze ons een spiegel voor. Van de wolvensamenleving kan onze maatschappij één en ander leren! Bijvoorbeeld over leiderschap...

Wil je een roedel aanvoeren, dan moet je over natuurlijk leiderschap beschikken: mentaal sterk zijn en tonen dat je acties het welzijn van de familie dienen. Macht om de macht valt heel slecht bij wolven. Dat kan je letterlijk de kop kosten. Wolvenleiders zorgen voor harmonie en stellen zich zo nodig nederig op. Veel van onze politieke leiders daarentegen zaaien verdeeldheid die zelfs tot polarisatie of erger kan leiden. In een wolventroep is er heel weinig ruzie.

Bovendien zijn de familieleden, ook de mannetjes, erg zorgzaam voor elkaar. Iedereen draagt voedsel aan voor de welpjes, doet aan babysitting, respecteert de oudere soortgenoten, staat hen liefdevol bij en waardeert de kennisoverdracht van deze ervaren generatie. 

Vooroordelen 

Ellie Radinger laat de kans om stereotype denkbeelden recht te zetten niet voorbijgaan. Alfamannetjes die de jacht leiden, als eerste mogen eten en het alleenrecht op paren hebben... bestaan niet. En leiders hoeven niet altijd heren te zijn. In een van haar filmische beschrijvingen voert de schrijfster She-Wolf op, de Jeanne d'Arc van het Yellow Stone Park, die in face-to-face gevechten de grootste prooien, zoals een hertenbok van minstens driehonderd kilo, op de knieën kreeg. Ze was voor de duivel niet bang. Alleen tegen de loop van een vuurwapen had ze geen verweer!  

Zoals je mag verwachten word je in dit boek helemaal bijgepraat over communicatietechnieken, taakverdelingen, het verorberen van buitgemaakt voedsel, verrassende, wat pesterige bondgenoten, territoriumgedrag, talenten zoals volharding, geduld en acceptatie... en natuurlijk de relatie met de mens.

Wees aardig voor elkaar!

Wolven zijn niet op macho's gesteld! Dat bewijst het verhaal over een grote alfaman die in het Wolf Park (Wyoming) onder begeleiding contact mocht zoeken met een wolf die hij 'geadopteerd' had. Toen Machoman de dieren op een barse manier toesprak, gingen hun nekharen overeind staan en intimideerden ze de dominante bezoeker die voorzichtig maar snel moest worden afgevoerd om erger te voorkomen. 'Vrouwen schrikken er niet voor terug om zichzelf kwetsbaar op te stellen en willen niet 'veroveren' zoals de meeste mannen', schrijft Elli. 

Als zachtaardige wezens een vriendschapsverzoek naar een nieuwsgierige wolf sturen, wordt dat aanbod meestal enthousiast geaccepteerd. Slaag je erin om het vertrouwen van de viervoeter te winnen door de juiste lichaamstaal te gebruiken, dan mag je je verheugen op een intense omhelzing met eindeloze likjes. En als het helemaal klikt keert de wolf je het meest kwetsbare stuk van zijn lijf toe: zijn buik. Dan word je verondersteld de dikke vacht die diepvriestemperaturen weerstaat, vakkundig te aaien!

★★★★

Het telefoontje - B.A. Paris

 'The queen of suspense' in het kort !

Elke auteur heeft wel ergens in een lade een aanzet voor een boek liggen, een aantal onafgewerkte pagina's die ooit een briljante invalshoek leken voor een volgende roman. Als de verbeelding het onverwachts laat afweten, komen die bladzijden op een we-zien-later-wel-hoopje terecht. 'Later' kan het moment zijn waarop de schrijver of schrijfster er een kortverhaal in ziet. 

Terugkerende signatuur

Ook B.A. Paris heeft nu acht beknopte stukken gebundeld onder de titel 'Het telefoontje'. Net als in haar ander werk is het empowerment van vrouwen een rode draad. In deze verhalenreeks bewijzen diverse personages dat ze, zelfs vanuit een hachelijke positie, hun leven kunnen sturen. Maar vrouwen worden niet geïdealiseerd. Opkomen voor zichzelf kan gepaard gaan met venijn zoals in het openings- en het titelverhaal. Verder speelt het begrip 'perceptie' een rol. Foute inschattingen leiden vaak tot misverstanden of zelfs een catastrofe! Hoe sterk B.A. Paris in psychologie is, blijkt niet alleen uit haar thrillers maar ook uit 'De spion', een stuk met een autistische man in de hoofdrol. Alle ervaringsdeskundigen onder de lezers zullen de rake portrettering herkennen!

Niet top!

Ondanks de pluspunten blijken deze verhalen toch iets te kort om de lezer helemaal in te pakken. Omdat een beperkt aantal bladzijden auteurs vaak de kans niet geven om de handeling goed uit te werken en verdieping te zoeken, blijf je zelfs bij B.A. Paris wat op je honger zitten. Bovendien krijgt de lezer de tijd niet om zich in de intrige te nestelen. Wie leest 'woont' graag in een plot! Daarom is pleiten voor een novelle - een lang verhaal, dus - verantwoord. Laat je overtuigen door Camilla Läckberg! 'Nachtspel' en 'Sneeuwstorm en amandelgeur' komen erg goed uit de verf.

Toch heeft B.A. Paris de spitsvondigheden nog steeds in de vingers. Wellicht werkt ze op dit moment aan een boek van lange adem en blaast ze ons binnenkort weer helemaal weg!

★★★