De hulp - Freida McFadden

 Zo moeder zo zoon !

Zoals bijna iedere lezer van spannende boeken intussen weet zijn de thrillers van Freida McFadden plot gedreven en barsten ze van de griezelige suspense!

In 'De hulp' wordt de psychologische krachtmeting tussen de personages opgezweept door een gewiekste vrouw, een echtgenoot met een inktzwarte verborgen agenda, een opportunistische ex-gedetineerde en een Siciliaanse tuinman. Iemand zal deze strijd verliezen...

Hoewel je de finale ziet aankomen komt er toch nog een bijzondere twist. En daarna mag het adrenalinepeil om gezondheidsredenen een beetje naar beneden. 

Freida McFadden heeft een sterke verbeelding en schrijft zeer suggestief. Met enkele pennentrekken roept ze hoogst ongemakkelijke situaties op.

Toch geen vijf sterren voor dit bloedstollende verhaal omdat de leeservaring het niveau van entertainment niet overstijgt. Ter vergelijking: gelijkaardige auteurs die je geest meer voeden en uitdagen zijn b.v. Anya Niewierra, Yvonne Doorduyn, Matthew Blake enz.

★★★★

Zie ook recensies van 'De perfecte zoon', 'De hulp ziet alles', 'Wat de hulp weet'

De affaire - Yvonne Doorduyn

 Tattoos vertellen wie je bent !

In 'De affaire', een verhaal over het raakvlak van de criminele onderwereld en de politieke bovenwereld, heeft Yvonne Doorduyn de touwtjes strak in handen! Op een kundige manier stoffeert en doseert ze haar plot. De talrijke puzzelstukjes worden minutieus gelegd. Bij het creëren van de drijvende kracht en het uitdiepen van haar personages maakt ze gebruik van haar professionele ervaring in journalistieke en ministeriële kringen.    

Het onvermijdelijke gebeurt: de waarheid zoekende parlementair journaliste bij de EU in Brussel, Jacky, geraakt verstrikt in een web van achterkamertjespolitiek en de lange arm van de zware misdaad. Tattoos van haar partner en zijn beste vriend verwarren haar maar zetten haar ook op weg naar antwoorden. Wat doen mythische wraakgodinnen en Hades, de heerser over de doden, op hun huid? En wat is de betekenis van Mephisto, de duivel uit Goethes Faust, in dit verhaal?

Gestaag wordt de spanning opgebouwd en het raadsel ontvouwd. Op elke bladzijde houdt de auteur je bij de les! Hier en daar wordt de werkelijkheid wel wat geweld aan gedaan. Bijvoorbeeld als de recherche een èrg vrije rol wordt toebedeeld of de labs razendsnel werken en de sluipschutters in een mum van tijd op daken verschijnen. 

Uiteindelijk zegeviert de rechtstaat en de vrijheid van meningsuiting. 

Dan is de cirkel rond: net als in de openingsfase van deze thriller kunnen we weer uit de bol gaan in café Belga aan het Flagey-plein... tot Mephisto zijn duivels weer ontbindt!

Ik groet jullie vanuit Brussel!

★★★★★

De gast - B.A. Paris

 B.A. Paris heeft geen franjes nodig om te overtuigen !

B.A. Paris komt altijd op kousenvoeten. Tientallen bladzijden lang legt ze puzzelstukje na puzzelstukje neer. Dat doet ze op een schijnbaar nonchalante manier terwijl jij je afvraagt waar ze naar toe wil. 

In 'De gast' wordt het echtpaar Gabriel en Iris overvallen door gebeurtenissen en ontmoetingen waar het geen vat op heeft. Hun kwetsbaarheid en machteloosheid die op een onfortuinlijke dag de jouwe zouden kunnen zijn, knijpen je hart samen en verbinden je met het verhaal. Haast ongemerkt word je meegesleept door de dynamiek tussen hen, een oude vriendschap in Parijs, nieuwe vrienden in de buurt en een charismatische tuinman. 

Zoals we van haar gewend zijn maakt B.A. Paris kundig gebruik van de complexiteit en de onvoorspelbaarheid van de menselijke psyche. Ze laat de emotionele druk toenemen tot het lijntje knapt en de climax niet meer te vermijden is. In het geweven web zit een geduldige spin te wachten tot de vlieg zich aandient!

Net als Shari Lapena, de andere ongekroonde koningin van de 'suburban' thriller, heeft deze schrijfster geen maatschappelijke achtergronden, indrukwekkende landschappen of een attractieve sfeer nodig om haar plot te ontwikkelen en de lezer geboeid te houden. 

Na tal van boeken werkt dit B.A. Paris-recept nog steeds. Met recepten is niets mis mee zolang de kok zijn vak maar kent!

★★★★

Inspecteur Holländska - Mirjam Everhard

Taal- en stijlarmoede !

Hoe moeilijk het is om je als debutant te meten met de gevestigde talenten in de thrillerwereld, blijkt uit 'Inspecteur Holländska' van Mirjam Everhard.
Veelbelovende verhaalelementen zoals de eerste grote zaak van de Nederlands-Zweeds-Samische rechercheur Maja, de tragische geschiedenis van het Sami-volk, een barre, winterse setting bij de noordpoolcirkel en een afgekeurde politiehond die bang is voor onweer, brengen niet het verhoopte leesplezier. Het is het boek van 'net niet' op teveel vlakken.

Laten we beginnen met taal en stijl. De opeenvolging van korte, houterige zinnen oogt simplistisch en zorgt niet voor een vloeiende taal en bijgevolg prettige leeservaring. Het zijn bovendien kale zinnen met bitter weinig stijlfiguren of betekenisvolle details. Dat breekt de auteur zuur op als het b.v. gaat over het scheppen van sfeer. Nergens krijg je een Viveca Sten-sfeer om maar iemand te noemen die het op dit moment terecht goed doet bij de lezers. Denk ook aan 'Noorderlicht' van Mariska Overman, een ouder boek dat opnieuw aandacht verdient.

En dan is er nog het veelvuldige, foutieve gebruik van het verwijswoord 'deze', een modeverschijnsel dat irritatie oproept.
Citaat: 'Ik heb een filmpje gemaakt en zal deze zo (meteen) doorsturen.'
Omdat filmpje (verkleinwoord) onzijdig is, hoor je 'dat' gebruiken. Toch is de beklemtoonde vorm 'dat' hier niet nodig. Kies daarom voor de onbeklemtoonde vorm 'het'.
Een beter lopende zin zou trouwens zijn: 'Het filmpje dat ik gemaakt heb zal ik zo meteen doorsturen.'

Ook op andere vlakken word je niet naar het verhaal toegezogen. Het plot kabbelt voort, er zijn onnodige uitweidingen, de urgentie en het structureren van het onderzoek wordt onvoldoende opgeroepen. De kleine beschouwingen zijn te alledaags en de brede achtergrond van de Sami-tragedie is boeiend maar staat los van het plot. Een kundige schrijver zou de historische lijn laten opgaan in de ontknoping. Denk aan Anya Niewierra, die altijd een eenheid van achtergrond, sfeer en personages creëert! Ze is bovendien in staat om een gevoelsband met de lezer te ontwikkelen.

Mirjam Everhard heeft een afstandelijke, mechanische manier van vertellen waardoor je nooit een verbondenheid kunt opbouwen met de plotspelers en met wat er op hun weg komt! Dat falen heeft meer te maken met een gebrek aan talent dan met het schrijven van een eerste boek!

Als ik met de hand over het hart strijk komen er *** sterren tevoorschijn...

Sensation island - Thysia Huisman

Een sterk staaltje vertelkunst !

Een verhaal over het maken van reality-tv op een tropisch eiland zou kunnen ontaarden in een juicy beach book dat nog minder om het lijf heeft dan de bikini van de strandlezer. Wie hiervoor vreest mag opgelucht ademhalen!

Thysia Huisman, die zich liet inspireren door haar jarenlange werkervaring achter de schermen van de televisiewereld, heeft een kritisch en bij momenten snoeihard beeld geschetst van hoe grenzen vervagen als het grote geld, het prestige en imago vrij spel krijgen. Hoewel een thriller vraagt om het enigszins uitvergroten van situaties, blijft de geloofwaardigheid altijd dichtbij. Sinds enige tijd weten we immers hoezeer normen kunnen vervagen in de coulissen van televisieprogramma's.

Thysia Huisman heeft een naar adem happend plot uit de mouw geschud. Zin na zin worden spanning en vaart vastgehouden en neemt de verbijstering bij de lezer toe. Omdat ze bovendien heel wat verhaalelementen aanbrengt lijkt ze op een circusartiest die tig ballen in de lucht houdt. Deze krachttoer verdient veel applaus en een hoge plek op de ranking van beste thriller van het jaar!

★★★★

Noorderlicht - Mariska Overman

Een huiveringwekkend plot dat drijft op ethische vragen !

Een tocht met een zeilschip langs de noordelijkste fjorden van Noorwegen is een onweerstaanbaar idee! Je laten verrassen door klauwende zeearenden, water spuitende potvissen, hermetische duisternis, priemende sneeuwtoppen en, met wat geluk, het poollicht, staat op het verlanglijstje van iedereen die in 'Noorderlicht' aan boord gaat. Hoewel... helemaal bovenaan de 'bucket list' van het viertal dat mekaar kent van een literair forum, bevindt zich een erg lugubere wens: via een consensus bepalen wie van de passagiers vermoord zal worden en het verdict ook uitvoeren!

Bij het bedenken van dit ongewone plan heeft het lezende viertal zich laten leiden door Raskolnikov, de hoofdfiguur uit 'Misdaad en straf' van Fjodor Dostojevski. Vanuit een moreel superioriteitsgevoel vermoordt de kansarme student uit Petersburg een woekeraarster. 'Schuld en boete', de oudere titel van deze klassieker, sluit beter aan bij het gewaagde draaiboek van de forumleden. Zij breken hun hoofd over het eventuele schuldgevoel waarmee ze achteraf zouden moeten leven. Raskolnikov kwijnde weg onder die gewetenslast.

Maar wat is precies schuld? Zijn alle complotberamers schuldig of alleen de uitvoerder van de moord? Kun je onschuldig zijn en je toch schuldig voelen? Kun je schuldig zijn en je niet schuldig voelen? Zijn er gradaties in schuld?

Terwijl deze en andere vragen door het hoofd spoken van de samenzweerders, gaat de tijd steeds meer dringen en groeit het onderlinge wantrouwen. Mist Frodo een ethische meetlat? Of is de knappe vikingkop van Magnus in staat tot grensoverschrijdend denken en misschien handelen? En hebben de twee vrouwen, Noor en Katja, uiteindelijk meer empathisch vermogen?
'In boeken leest men altijd van alles in de ogen. Maar ik las niets', zegt een vertwijfelde Noor.

Na lang wachten en ongeduldig zijn mogen de passagiers zich verliezen in het spectaculaire noorderlicht. Vroeger werd dit licht als een voorteken van oorlog en dood gezien... Is dit het voorspel van een grimmige ontknoping?
'Noorderlicht' is een poëtisch en bezwerend verhaal waarin uitzonderlijke schoonheid en gruwelijke ontsporing elkaar ontmoeten. Dichter bij hemel en hel, bij leven en dood, kun je niet komen.

Mariska Overman heeft ons verwend met een ★★★★★ denkoefening!

Het perfecte gezin - Marieke Damen

Als de maskers vallen in 'suburbia' !

'Het perfecte gezin' past in het genre van de 'suburban thriller' dat bekendheid kreeg dankzij grootheden als BA Paris, Shari Lapena en Freida McFadden. Ver uit de buurt van onveilige stadswijken en omringd door dichte heggen en camera's voelen welgestelde burgers zich in 'suburbia' beschermd. Maar het is niet omdat je rijk en succesvol bent dat je geen geheimen hebt die het daglicht niet mogen zien. Hoe verknipte geesten hun sociale omgeving kunnen doen wankelen lees je in het nieuwste boek van Marieke Damen.

Als de dominante, manipulerende Oscar, die een inktzwarte bladzijde in zijn verleden probeert te maskeren, en zijn vals spelende echtgenote Caro met elkaar in botsing komen valt het zorgvuldig opgebouwde kaartenhuis in duigen.

Zodra de personages ingekleurd zijn, ontstaat er een lang volgehouden spanningsboog met knetterende plotelementen en cliffhangers. Net als bij BA Paris vindt de vrouwelijke hoofdpersoon de kracht om boven zichzelf uit te stijgen en een zwakke positie om te buigen in haar voordeel. Caro blijkt toch niet voor een dubbeltje geboren te zijn zoals haar kleinerende vader haar voorhield!

Als je een puntje van kritiek zou willen aanhalen zou je kunnen zeggen dat de thematiek de gebaande paden bewandelt. Veellezers kunnen daar last van hebben. Ook in tijden waarin het thrilleraanbod explosief is gegroeid, is het mogelijk om frisse en leerrijke invalshoeken te bedenken!

Toch ★★★★ voor dit onderhoudende, flink gestoffeerde en grondig uitgewerkte boek!

Dodelijke coctail - Nadine Barroso

 Een snel weggespoeld zandkasteel !

Als je aan een boek van een - voor jou - onbekende auteur begint, dan doe je dat met respect voor het moeilijke schrijversvak en met een open geest. Helaas ontkom je op de laatste bladzijde niet altijd aan een jammer-maar-niet-goed-genoeg-conclusie. Zo ook in het geval van 'Dodelijke cocktail'. 

Deze thriller haalt op teveel vlakken de norm niet die standaard is geworden in een genre dat in de breedte én de diepte gestaag gegroeid is. 

Zowel de uitwerking van de personages, de bouwstenen van het plot als het thema en de setting missen originaliteit, stoffering en zelfs geloofwaardigheid. En in een poging om het eindspel vaart te geven buitelen de scènes chaotisch over elkaar heen. Voeg daarbij een overdaad aan expliciete seks en je daalt af naar een beach book dat als los zand aan mekaar hangt. Onder prikkelende verhalen wordt iets anders verstaan! Jammer genoeg is dit geen boek dat komt bovendrijven...

★