Blijf niet weg - Alex Smith

 Als de poorten van de hel opengaan !

'Je weet niet wat een duivel is, 

tot je een vader bent tegengekomen 

die zijn dochters beschermt.'

In dit derde deel van de Robbie Kett-reeks valt er opmerkelijk minder te lachen dan voordien! De lieve monstertjes van kinderen, waarvoor deze alleenstaande vader moet zorgen, krijgen amper een paar bladzijden om grappig uit de hoek te komen. In 'Blijf niet weg' wordt het leven van de rechercheur bloedernstig... en dat is een understatement! Hij moet niet alleen een gevecht voeren tegen de ontvoerders van zijn vrouw maar ook tegen krachten binnen het korps. 

Niet te regisseren

Zijn reputatie van getting-things-done-man keert zich tegen hem als het gaat over het gebrek aan respect voor regels en andere vormen van beroepsdiscipline. 'We kunnen haar (je vrouw) niet opsporen als we bezig zijn jou op te sporen', zucht zijn meerdere, commissaris Benson. Maar kan rechercheren volgens het boekje mevrouw Kett tijdig bevrijden? Dat je een tegenstander van formaat groots moet bestrijden, is een idee dat veel beter past bij deze teugelloze hoofdinspecteur.

Robbie Kett staat voor de grootste uitdaging ooit. Hij heeft zichzelf een niet te tillen opdracht gegeven en harde beloftes gedaan aan zijn kinderen, zichzelf en de vrouw die altijd in zijn gedachten is. Deze radeloze man komt in een inferno terecht, een horrorwereld met satanische attributen, in scène gezet door een zéér kwade genius. En wat moet hij met de nadrukkelijke raad die uit onverwachte hoeken op hem afkomt: 'Stop met zoeken'!  

Een tien voor taal !

Van bij de start van dit verhaal legt Alex Smith een strop om de hals van zijn hoofdpersoon én zijn lezers. Taal en stijl staan onafgebroken in dienst van de angstschreeuw, de wanhoop en de sporadische momenten van hoop die de speurder bijna zijn verstand doen verliezen. Deze auteur is een meer dan uitstekende stylist. Met zijn accurate, suggestieve en beeldende zinnen stuurt hij de boekenwurm in het spoor van Robbie. 'Als de paniek door zijn schedel buldert', wil je hem de sterkste pijnstillers aanreiken. Naast een bovenmenselijke krachttoer, en misschien wel bovenal, is dit boek een ode aan een grootse liefde - 'naar de maan en terug' - van ouders voor hun kinderen en voor elkaar. 

★★★★1/2

Het beste hotel van Kabul - Lyse Doucet

 Het hotel dat nooit zijn deuren sloot !

'Als de tuinman zijn tuin afstaat aan een timmerman,

zal de tuin de kleur van de winter krijgen.'

(Afghaans spreekwoord)

Door te kiezen voor een opmerkelijke invalshoek heeft BBC-correspondente Lyse Doucet een onderscheidend boek geschreven over de complexe geschiedenis van Afghanistan. Dat een hotel veel verhalen kan vertellen over de tijdgeest en gasten die 'the spirit of the time' illustreren, is al vaak gebleken. Denk maar aan de Great Railway Journeys van de Brit Michael Portillo. Maar dat een hotel de spiegel is van driekwart eeuw aan gewelddadige omwentelingen, trillende funderingen en een kleingeestige maatschappijvisie is een unicum.

Elke dag feest!

Tijdens de regering van de hervormingsgezinde koning Zahir Shah, die na een staatsgreep (1973) werd afgezet, beleefde het InterContinental hotel in Kabul hoogtijdagen. Buitenlandse toeristen, diplomaten, prinsen en gefortuneerde Afghaanse burgers namen de goudkleurige liften en lieten zich exquise maaltijden voorzetten door obers in karmozijnrode jasjes. Tijdens grootse huwelijksfeesten werd er gedanst onder de kroonluchters van de balzaal. Zelfs de Parijse haute couture vond zijn weg naar de catwalk van het hotel. Het IC was een droomfabriek! 

Voor de doorsnee inwoners van de hoofdstad leverde het vooral vaste banen op, grote fooien en een reële kans op promotie. Zo werd Naser, de ongeletterde arbeider, na verloop van tijd banketbakker. Hazrat deed het nog beter. Via de cocktailbar en het onderhoud van de gastenkamers werkte hij zich op tot manager. En selfmade women Abida klom op tot sous-chef. Wie wat kon, man of vrouw, werd gewaardeerd!

Als de putschpleger en zijn opvolgers de macht in handen krijgen, begint een periode van grote instabiliteit waarin het portret van de hoogste bestuurder geregeld van de wand achter de receptie wordt gehaald en vervangen door een nieuw kopstuk dat al te vaak een gruwelijke dood wacht. Wanneer de politieke vriendschap met Rusland bekoelt, steken 85.000 Russische manschappen de grens over (1979), een inmenging die de moedjahidien, een los-vast verbond van strijders uit het hele land, niet accepteert.   

Standhouden of weglopen?

Omdat er een Koude Oorlog tussen de wereldmachten woedt, gaan in de VS de alarmbellen rinkelen. Volgens het principe van 'de vijand van je vijand is je vriend', worden de opposanten royaal van wapens voorzien. Terwijl de tanks door de straten ratelen, komt er een einde aan de hippieroute en keren sommige gekwalificeerde werknemers van het IC terug naar huis of vinden een andere baan. Een flink aantal, zoals de portier met de walrussnor, houdt stand. Wanneer de keuken door zijn voorraden heen is, wordt er bier geserveerd. 

Als tien jaar later de Russische troepen door Moskou worden teruggeroepen, hopen de Afghanen op rust en veiligheid. Het tegenovergestelde is waar. De moedjahidien vallen in elkaar bestrijdende facties - van gematigd over pragmatisch tot streng islamitisch - uiteen. De stad blijft kreunen onder de raketten en granaten. Er vallen dodelijke slachtoffers onder de bewoners van het eens zo statige hotel. Grote Sharif komt om in een ontploffende taxi. Kleine Sharif, de telefonist, kan het navertellen. De succesvolle Hazrat blijft thuis en knoopt de eindjes aan elkaar door, samen met zijn familie, luciferdoosjes te maken. Zijn collega's laten hun baard staan, stoppen hun stropdassen, de voorraden alcohol en de piano's weg. Intussen is ook de gastenlijst van allure veranderd: internationale journalisten, spionerende agenten van de gevreesde inlichtingendienst en warlords moeten het stellen met gehavende kamers, afgeplakte ramen en stuk gescheurde matrassen.

Van de regen in de drop

Met de machtsovername van de Taliban (1994 - Kaboel valt in 1996), samen met Al Qaida de meest extremistische factie van het strijderscollectief, verandert de hoofdstad in een dorp waar niets meer mag en niets meer leeft. Zelfs de nationale sport van het vliegeren (kite flying) is uit den boze. Pas na de aanslag op de Twin Towers geeft de VS zijn steun aan deze uiterst radicale groepen op. Met de komst van de Amerikaanse bommenwerpers wordt er opnieuw een internationaal conflict op Afghaanse grond uitgevochten. Wellicht moet je zeggen 'nog steeds' want de van elkaar losgeraakte groepen hadden zonder zware wapens geen alles vernietigende machtsoorlog kunnen voeren. En wat gezegd van de overwinning van de Taliban die zoveel Afghanen van hun vrijheid zou beroven!

Het naar adem happend InterCon is veranderd in een spookgebouw, toegetakeld door granaatinslagen en zelfmoordacties. Het heeft de adepten van de meest enge interpretatie van de Koran zien vertrekken en in 2021 zien terugkomen. Op dit moment moeten de werknemers hun banen in het gerestaureerde pand delen met Taliban-collega's. Maar iedereen weet dat in Afghanistan, nog meer dan elders, niets voor eeuwig is! 

De echte helden

Net als de bewoners van Kabul slalomde het InterCon tussen alle machtswisselingen door met één doel voor ogen: overleven! Het personeel werd meermaals gedwongen om te buigen maar brak niet. Er stond te veel op het spel, fundamentele waarden zoals openheid, verdraagzaamheid, zelfontplooiing, gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen. En laten we hun trots op deze parel aan de kroon van de stad, niet vergeten. Samen met Lyse Doucet, die er vaak voor langere tijd verbleef, heeft de hotelstaf dit statement gemaakt. Toch is er één waarde die boven de zesduizend meter hoge toppen van de Hindu Kush uitsteekt: de Afghaanse gastvrijheid! En laat die kwaliteit nu net het specialisme van het InterContinental zijn...

 

★★★★★

Achter gesloten deuren - Clare Mackintosh

 Arrogante millennials !

'Een leeg dossier betekent niet dat mensen te vertrouwen zijn.

Het betekent alleen dat ze nog niet zijn betrapt.'

Clare Mackintosh heeft nog maar zelden kunnen rekenen op meer dan een driesterrenwaardering van haar lezers. Toch hoop je dat een volgend boek voor een uitschieter zorgt. Lezers zijn nieuwsgierige wezens!

Rupsje Nooitgenoeg

In een wijk met vermogende bewoners is een vreemde inbreker aan het werk. Hij neemt wat kleinoden mee maar laat het kostbare schilderij hangen. Waar is hij of zij naar op zoek? Tegelijkertijd vinden deze huiseigenaars folders van het plaatselijke makelaarskantoor in de bus. Willen deze zakenlui een slaatje slaan uit het onveiligheidsgevoel van de gedupeerden? Als Natasha, een jonge vastgoedhandelaar, vermoord wordt, komen er meer gortige praktijken aan het licht en gaat de aandacht van de politie vol uit naar de gefortuneerden op de Hill. Wie hoog woont, woont mooi én onderscheidt zich van de lui beneden. 

In dit derde deel van de Ffion Morgan-reeks, is de gelijknamige rechercheur nog steeds de impulsieve, emotioneel gedreven politievrouw die vaker dan toegestaan buiten de lijntjes kleurt. Dat maakt haar misschien sympathiek in de ogen van de lezers maar tegelijkertijd ook weinig geloofwaardig op professioneel gebied. In het fictiegenre hoeft niet àlles aan de verbeelding te worden overgelaten. De andere personages komen dan weer onvoldoende tot leven. De uitwerking van deze karakters geraakt niet verder dan de oppervlakte en is dus clichématig. Bijgevolg ontwikkelt de lezer geen band met hen. Bovendien overtuigen 'de bliksemafleiders' niet. Zij slagen er niet in om je op het verkeerde been te zetten.

De boot gemist !

In dit boek over hebzucht en chantage verlies je je in het hoge aantal plotspelers en de eindeloze serie verhaalelementen. Overstoffering is een even kwalijke zaak als inhoudelijke armoede. En te midden van al dit geharrewar komt de constructie van het werkstuk bovendrijven in plaats van het fictieverhaal. Het raamwerk dient het plot te ondersteunen en niet omgekeerd. Het mag duidelijk zijn dat Clare Mackintosh ook deze keer geen al te grote ogen gooit!

★★

Verborgen in het verleden - Viveca Sten

Als alleen de liefde voor een hond rest... !

'... ze (Hannah) slaagt erin... empathisch over te komen 

zonder ook maar enigszins in te boeten op haar eigen autoriteit.'

Bij het begin van de Åre-reeks leek een nieuwe Viveca Sten opgestaan! De kabbelende, vrij oppervlakkige plots van haar vroege werk leken weggepoetst en vervangen door een vaste pen die de lezers rationeel en emotioneel aan het verhaal kluisterde. Zou ze op dit elan kunnen doorgaan?

Controverse

In Åre 3 zal binnenkort een hotel met veel vergane glorie maar ook kostbare herinneringen van gasten en omwonenden onder de sloophamer terecht komen. Het grootkapitaal, dat uitpakt met een uit de kluiten gewassen investeringsplan, lijkt het pleit te winnen van de lokale politiek en morrende burgers. Als de sterke dame achter dit project wordt omgebracht, is het niet meteen duidelijk wie haar zo erg verafschuwde dat ze het leven moest laten.

Het rapport

Als je accepteert dat de laatste 25% van een plot het hele boek van sterren kan voorzien, dan zou je 'Verborgen in het verleden' de hemel in kunnen prijzen. Maar dat is te makkelijk. Voor je aan het laatste kwart begint heb je al flink veel leestijd besteed aan wijdlopige traagheid en clichématige beslommeringen van de personages. Bovendien krijg je behoorlijk wat herhalingen voorgeschoteld en blijken de lezers soms meer te weten dan de karakters. Het is toch wel de bedoeling dat de romanfiguren de lezers verrassen en niet omgekeerd! En met een zoutloze wethouder of een grijzende, belachelijk rijke womanizer, kom je anno 2025 ook niet meer weg.

Een plusje voor de eindnoot

Is 'Verborgen in het verleden' dan één groot platgetreden pad? Dat ook niet. Van de verstoorde moeder-zoon-band en de gebroken vader-zoon-relaties, blijft je vooral de volledig stuk gemaakte psyche van een nooit volwassen geworden kind bij. Net als in Åre 2 geeft Viveca Sten slachtoffers een stem. Ook een dader kan een gedupeerde zijn. In het laatste deel versterken spanning en psychologie elkaar met rechercheur Hannah in de sublieme rol van orkestleider! Als de musici volgende keer hun samenspel wat eerder inzetten, haalt Åre 4 wellicht weer het niveau dat de reeks zo populair maakte!

★★★

Etty Hillesum - Judith Koelemeijer

De bezielde chroniqueur van haar tijd ! 

'... dat als je innerlijk leefde, 

er misschien niet eens zo veel verschil was 

binnen of buiten de muren van een kamp.'

Wie enige kennis heeft van het lot van de joodse Etty Hillesum, kan moeilijk begrijpen waarom ze zich, zonder ook maar te willen nadenken over een ontsnappingsplan, overgaf aan wat de Duitsers eufemistisch de 'Auswanderung' noemden. Etty was dan ook op en top een beschouwer, een denker aan de zijlijn, geen daad gerichte persoonlijkheid behalve als het ging om het bijstaan van haar joodse medeburgers. Hoe haar complexe geest functioneerde, lees je in het standaardwerk van Judith Koelemeijer.

Inspirator

Al vroeg had Etty last van wat zij 'vertroebelende onrust' noemde. Dat was een understatement voor een extreem gevoelige natuur die kon leiden tot depressies en de angst voor psychose, een aandoening die in de familie voor veel ellende zorgde. 'Bij Etty ging alles vreselijk diep', zei een vriendin over haar. Als ze bij Julius Spier, een gevluchte Duitse jood en psychochiroloog, in therapie gaat, komt er langzaam maar zeker meer evenwicht in haar psyche. Zijn behandeling zou in onze tijd niet geaccepteerd worden, zelfs als grensoverschrijdend gezien worden. Zowel de combinatie van handlezen en psychologie als het fysieke, zelfs erotische aspect van zijn sessies zouden nu als onprofessioneel bestempeld worden. Maar Etty ziet er geen graten in en leert veel van deze intelligente vaderfiguur. 

Een hoger doel

Wanneer de naar binnen gekeerde jonge vrouw harder en harder geconfronteerd wordt met de repressie van de nazi's, moet ze de buitenwereld wel meer toelaten. Toch wijst ze diverse aanbiedingen om onder te duiken af. 'Etty kón het eenvoudig niet: handelen vanuit zuiver praktische motieven', schrijft Judith Koelemeijer. Wat ze wel kan is zich intens verbonden voelen met het lot van het joodse volk. Het idee van lotsverbondenheid leeft sterk in haar cultuur-historische wereld, ook bij haar mentor Julius Spier. 'Onderduiken was zo ver beneden je waardigheid', vindt ook vriendin Leonie. De eeuwenlange diaspora had haar voetafdrukken achtergelaten! Toch verandert Leonie in '42 radicaal van mening... en wordt het kindermeisje Jane. Dat gebeurt niet met de standvastige - of moet je zeggen 'naïeve' - Etty, zelfs niet wanneer een ondubbelzinnige getuigenis van een Duitse officier haar bereikt. 'Jullie worden vergast', waarschuwde hij.

 

Woorden om grip te krijgen

En al die tijd schrijft Etty in haar dagboeken. Daarin praat ze met zichzelf en hoe langer hoe meer met god. De Allerhoogste geeft haar gemoedsrust en vooral kracht. Net zoals Spier wil ze zich niet overgeven aan verbittering en haat. Zelfs op levensbedreigende dagen is er ruimte voor haar droom om een kroniekschrijver te worden die met woorden getuigt. Vanuit kamp Westerbork, waar ze het lijden recht in de ogen kijkt, stuurt ze enkele brieven die kort nadien gepubliceerd worden. Net zoals de door haar bewonderde auteur Rainer Maria Rilke, maakt ze van haar persoonlijke epistels literatuur.

Als een 'bildungsroman'

Hoewel het onderwerp van deze biografie in een ver en vrij ontoegankelijk verleden ligt, is Judith Koelemeijer erin geslaagd om de wordingsgeschiedenis van Etty Hillesum op een nauwkeurige, flink gestoffeerde manier tot bij haar lezers te brengen. Je zit op de eerste rij als Etty van een a-religieuze jonge vrouw verandert in een voor god knielende gelovige. Je ziet haar Europese identiteit verruimd worden met het joodse gedachtegoed van de lotsverbondenheid. Je volgt haar weg van een onstabiele tiener naar een krachtige persoonlijkheid die boven haar angsten staat en voor alles trouw blijft aan haar ethische waarden. 

'Terwijl Etty ten onder ging, kregen haar woorden een nieuw leven,' zo concludeert de schrijfster. Toen de tijd eindelijk rijp was voor de menselijke, in plaats van de onmenselijke kant van de oorlog, kon haar dagboek 'Het verstoorde leven' zelfs naar elke boekhandel. We zijn dan wel al in 1981! Met deze vuistdikke biografie, die je haar 'magnum opus' mag noemen, neemt Judith Koelemeijer 'haar literaire protégée' verder mee naar een toekomst waarin - laten we het hopen - plaats is voor heel wat wedergeboortes!

   

★★★★★

Onderstroom - Linda Jansma

Wie zeilt hier te scherp aan de wind ?

'Een meubelstuk geef je een plek 

maar verlies en verdriet zitten verankerd in een persoon...'

Je hoeft geen geboren Friezin te zijn om je thuis te voelen in de wereld van het zeilen. In 'Onderstroom' heeft Linda Jansma het waterrecreatiegebied Slotermeer, bekend van de Elfstedentocht, als setting gebruikt voor de zeilschool van haar hoofdpersonage Hester. 

Mensen zijn moeilijk te peilen

Terwijl de jonge aspirant-zeilers vol enthousiasme leren hoe je een boot optuigt, hoe je moet loeven en gijpen of in een admiraalformatie varen, probeert Hester elke dag opnieuw de herinnering aan haar omgebrachte dochter Insa met kracht te dragen. Ook bij hartsvriend Timo is twee jaar na haar dood het gemis nog steeds groot. Tegelijkertijd voelt hij zich schuldig. Is hij nalatig geweest op die noodlottige avond? Hester heeft het raden naar wat er in deze gesloten oester omgaat. En wat moet ze denken van haar instructeur Thymen, de womanizer die, gestuurd door een té rooskleurig zelfbeeld, vergeet dat er grenzen zijn aan de omgang met meiden? Ook Menno, die een éénmansonderhoudsploeg recht houdt, roept vraagtekens op. Heeft deze zwijgzame, wat asociale persoonlijkheid, iets te verbergen?

In dit plot ontmoeten de thema's rouw, respect voor vrouwen of het gebrek eraan en het onterecht moreel veroordelen van mensen, elkaar. Boeken met een maatschappelijke lading hebben altijd een meerwaarde... op voorwaarde dat die dimensie ook goed wordt uitgewerkt. En dat kan beter in 'Onderstroom'! Algemeen gezien lijdt dit boek aan voorspelbaarheid en oppervlakkigheid. Het frisse gegeven van de zeilachtergrond kan deze tekortkomingen helaas niet goed maken. Zelfs het motief van de dader dat tijdens de ontknoping ontrafeld wordt, is weinig overtuigend. 

Stappen maken!

De kunst van het vertellen is Linda Jansma niet verleerd. Maar het literaire niveau waar je tien jaar geleden mee weg kwam, voldoet niet meer aan de eisen van deze tijd. Intussen worden we in dit genre weggeblazen door het nationaal en vooral internationaal kwaliteitsgeweld. Wie daarin wil meegaan, moet zijn wagonnetje snel aanhaken! Of zoals het zeiljargon zegt: 'Wie kan sturen, zeilt bij elke wind!'

★★1/2

Ze kwam terug - Barbara de Smedt

Wie houdt mij vast ? 

'Ik zie nog steeds de waarheid in mijn ogen.'

Demonen uit het verleden onder ogen zien, vindt iedereen moeilijk! Toch leren therapeuten ons dat je de boosdoeners net moet wakker schudden. Dan pas kunnen pijnlijke ervaringen helen.

Echt en onecht
Als je modeontwerpster Seren vanop afstand bekijkt, zie je een knappe, succesvolle vrouw met een eigen bedrijf. Wie haar van dichtbij meemaakt, merkt dat ze slaap- en eetproblemen heeft. Haar maatje 34 is het resultaat van extreem controlegedrag. Sinds de dood van haar vader en, nadien, de verdwijning van haar vriendin Cleo, probeert ze het oncontroleerbare buiten te sluiten. Om zichzelf te beschermen schildert ze een masker op haar gezicht of verdwijnt ze in de armen van haar partner David. De Sandwichclub, een groepje van zes scholieren dat Seren een thuisgevoel gaf, bestaat al lang niet meer. En daar is een gegronde reden voor.

Dit stevig verankerde plot met een niet aflatende spanningsboog en levensechte personages, brengt je feilloos bij het mysterie rond de manipulatieve dramaqueen Cleo en een noodlottig Kerstavondfeestje waarover de schrijfster zegt: '... en met dat ene woord werd ons lot bezegeld. Onze jeugd was voorbij.' 

Mythen hebben het eeuwige leven 

Een mooie vondst is de schoolopvoering van het toneelstuk dat gebaseerd is op de oud-Griekse mythe van Ariadne, de dochter van de Kretenzische Koning Minos. De vorst had een afschrikwekkende Minotaurus - half mens, half stier - verstopt in een labyrint onder zijn paleis. Als de held Theseus het wil opnemen tegen de Minotaurus biedt Ariadne hem een draad en een zwaard aan, op voorwaarde dat hij met haar trouwt als hij als overwinnaar het labyrint verlaat. De draad is een variant op de kiezelsteentjes uit het sprookje van Hans en Grietje. Maar daar houdt de overeenkomst meteen ook op. Theseus, Ariadne en haar zus Phaedra, die bij een berekend liefdesspel betrokken zijn, spiegelen zich in het stekelige machtsspel tussen Stijn, Cleo en Seren. Al deze scènes leveren trouwens geweldige dialogen op!

Voor altijd volwassen

In 'Ze kwam terug' creëert Barbara de Smedt diepgang. Ze laat haar hoofdpersonen elkaar en zichzelf ontdekken en in vraag stellen. Er worden harde lessen geleerd over trouw en verraad, over een warme bubbel die door eigenbelang wordt opgeblazen. Dit is een ontnuchterend 'coming of age-verhaal'. Zelfs als demonen tot rust gebracht worden, blijft hun voetafdruk achter. Deze auteur is gemaakt om verhalen te vertellen. En het thema van het verlies van de onschuld is misschien wel het ontroerendste uit de hele literatuur!

★★★★1/2

Spoorloos - Charlotte Link

 Herken je eigen beperkingen in de ander !

'Wie zich te lang en te gemakkelijk in een slachtofferrol plaatst,

wordt een slachtoffer.'

Van een succesvolle auteur wordt vaak een ouder boek opnieuw uitgegeven. Uitgevers vinden dat lucratief, lezers maakt het nieuwsgierig. Omdat 'Spoorloos' van Charlotte Link al in 2009 (onder de titel 'Het laatste spoor') verscheen, is de kans klein dat haar huidig lezerspubliek met het boek vertrouwd is. Een voor de hand liggende vraag is dus of het megatalent van de Duitse thrillerschrijfster toen al zichtbaar was. 

De waarheid heeft een prijs

Als journaliste Rosanna en advocaat Marc elkaar ontmoeten bepaalt omzichtigheid en een dosis wantrouwen hun contact. Toch zijn ze min of meer tot elkaar veroordeeld. Zij wil een onopgeloste verdwijningszaak helder krijgen en hij is de laatste jaren door de sensatiepers en een verbitterde broer van de vermiste als hoofdverdachte aan het kruis genageld. Hoe dichter ze bij de ontknoping van hun onderzoek komen, hoe gladder het ijs is waarop ze zich bewegen. Voor meer dan één betrokkene wordt het een strijd op leven en dood!

'Spoorloos' voert mannen op die vrouwen weinig of helemaal geen respect betuigen. De ene is een echtgenoot die niet luistert naar de behoeften van zijn partner, de anderen zijn pooiers die bekend staan om hun geweldsdelicten. Naast de overduidelijke aanklacht tegen manipulatie, sadisme en het ontmenselijken van vrouwen, haalt Charlotte Link ook uit naar de ondermijnende invloed van het roddeljournaille dat enkel tot doel heeft de oplage- of kijkcijfers de hoogte in te jagen. Door insinuaties die zich niet om feiten bekommeren, worden levens stuk gemaakt. Zo verloor Marc zijn reputatie, zijn baan, zijn echtgenote en zijn zoon. 

De literaire ID van Link

In het laatste gedeelte van dit vuistdikke boek kronkelt het plot zich een weg tussen twists and turns. Hoewel het geheel te lijden heeft onder uitweidingen, herken je de latere thrillergrootheid al in dit vroege werk: de verhaallijnen staan stevig op hun poten, de personages zijn van vlees en bloed en de originaliteit is al behoorlijk. Het verbaast hoezeer de vertrouwde thematiek al aanwezig is:

- niet gedeelde eenzaamheid

- traumatische ervaringen

- haat tegenover onschuldige burgers

- extreme angst

- mensen die zichzelf in vraag stellen (eigen verantwoordelijkheid/schuld)

- de moeilijk te doorgronden psyche

In het duo Rosanna-Marc schuilt een voorbode van het scherper getekende rechercheursteam Kate en Caleb uit de Linville-reeks. Bij deze laatste twee voel je je dus nog sterker betrokken. Toch stuntelen ze alle vier op een ontroerende manier in de omgang met elkaar en anderen. Door dader en slachtoffer bovendien in één personage onder te brengen, vraagt Charlotte Link steeds weer om mededogen met de beperkingen van ons mens-zijn!

★★★★