Moord aan de Thames - Neil Richards Matthew Costello

 Klassiek en Brits !

'Dit was vast heel vreemd voor hem,

alsof hij in een of andere gezellige Britse detectiveserie

 terechtgekomen was.'

Richards en Costello schrijven novelles, boekjes van minder dan honderd bladzijden. In dit genre kun je veel minder plotelementen en personages ontwikkelen. Ook de periode waarin het verhaal zich afspeelt is noodgedwongen korter en van een tweede plotlijn is al helemaal geen sprake. Toch is het de moeite waard om af en toe uit te zoeken wie binnen deze grenzen een onderhoudende en coherente intrige kan uitwerken.

Een Britse yank

Hou je van de Britse plattelandssfeer, dan kun je je overgeven aan één van de zesentwintig delen rond grafisch vormgever Sarah en de uit New York aangespoelde bootbewoner Jack die ooit een doorwinterde grootstadrechercheur was. Dankzij de tegenstellingen tussen hen vormen ze een ongewoon maar complementair speurdersduo. In dit eerste deel wordt Sammi, de jeugdvriendin van Sarah, dood aangetroffen op de oevers van de Thames. Omdat de conclusie 'zelfmoord' niet overtuigend klinkt, hebben de Yank en zijn maatje hun eerste zaak beet. 

Ook het dorp aan de rivier heeft een eigen karakter. Mensen die op elkaars lip leven, zijn voorzichtig met het delen van informatie of meningen. Bovendien leeft de gemeenschap van het watertoerisme. De enige politieagent houdt verontrustend nieuws dus bij voorkeur onder de pet. 

Leesplezier

'Moord aan de Thames' is een authentiek verhaal dat waardering verdient. Met deze levensechte personages, inspirerende setting en heel aardig recherchewerk zou dit auteursteam een volwassen detective kunnen schrijven. Als ze wat meer plotdraden hadden kunnen weven, was de ontknoping wellicht wat complexer en verrassender geweest. Ook de IT-vriend van Sarah, die gezicht noch stem krijgt, had zijn voordeel kunnen doen met een tweetal extra bladzijden. Zelfs een novelle moet die ruimte kunnen creëren. Toch nodigt dit kleine broertje van 'Midsummer Murders' uit tot het lezen van de vervolgdelen!

★★★

De oppas - Sophie Stava

Een doortrapte 'pas de deux' !

'Ik dacht dat dit de manier was 

om te maken dat mensen van me hielden.'

In 'De oppas' voeren twee vrouwen die van elkaar verschillen maar ook veel gemeen hebben, een rollenspel op waarbij ze heel wat te verliezen hebben.

Geen zondagskind

Als de pas ontslagen Sloane de nanny wordt van een welgesteld gezin in Brooklyn, hoopt ze weer voor enige tijd een vast inkomen te hebben. En omdat ze weet dat een sociale achtergrond met enig aanzien je helpt bij het krijgen van aandacht en waardering, is ze gewend geraakt aan verzinsels over haar leven. Zonder leugens zou ze het vaderloze kind zijn en de zielige, jonge vrouw met een behoeftige moeder.  

In haar ogen heeft de rijke Violet alles wat je maar kunt wensen, een woest aantrekkelijke man inbegrepen. Toch is ook Violet een beschadigd mens, stuk gemaakt door dominante ouders en hun verstikkende opvoeding. Zelfs mister perfect, Jay, heeft zijn onbetrouwbare kantjes. Ze is minstens zo eenzaam als Sloane, die de wat stijlvollere naam Caitlin heeft aangenomen, en vooral verzuurd. Toch merkt de nanny daar helemaal niets van. Ook Violet begrijpt de kunst van het acteren... en het bedenken van een uitgekookt stappenplan!

Personages tussen wit en zwart

Wat het verhaal van deze twee vrouwen echtheid geeft, is de vriendschap die ze voor elkaar voelen. Ze worden niet herleid tot karikaturen die helemaal samenvallen met hun listig draaiboek. Violet en Caitlin cirkelen als sterdansers in een 'pas de deux' om elkaar heen. Stava's choreografie over vriendschap en verraad overtuigt! Het bijna-zussen-gehalte wordt steeds sterker... tot andere emoties de bovenhand krijgen en het thrillerkarakter het plot overneemt. Na een iets te wijdlopige aanloop volgt een ontroerend slot met een verrassing van formaat op de laatste bladzijden. Ook bij deze ontknoping slaagt de schrijfster erin je genuanceerd naar haar personages te laten kijken.   

Hoewel een man de aanjager van deze intrige is, toont Sophie Stava aan dat vrouwen die zich willen bevrijden van hun verleden, niet noodzakelijk elkaars concurrenten zijn en niet hoeven te pleasen om geliefd te zijn. Of je, net als zij, bij zo'n ontvoogding het recht naar je hand mag zetten, daar hoef je niet lang over na te denken. Ontembare revanchegevoelens laat je best over aan de verbeelding van auteurs. Zij zullen ze wel in acceptabele fictiebanen leiden!

★★★★