De hike - Lucy Clarke

Een modern noodlotsdrama !

'Ze drukte haar vingertoppen tegen het koele zilver 

en draaide elke letter van Karins naam om 

alsof het rozenkrans betrof.'

Dat de zeer getalenteerde Lucy Clarke na 2016 niet meer vertaald werd, mag op z'n minst opmerkelijk genoemd worden. Heel terecht heeft uitgeverij Boekerij haar opnieuw een podium gegeven in het Nederlandse taalgebied.

Geen zondagsuitje

Als vier jeugdvriendinnen op meerdaagse trektocht naar Noorwegen gaan, denken ze gekozen te hebben voor een combinatie van organisatie en avontuur. Net genoeg escapisme om de rat race, de relatieperikelen, het verlies van intimi en ander getob achter zich te laten. Maar het wordt meteen duidelijk dat Lucy Clarke de spanning snel wil opvoeren. Kleine frustraties groeien uit tot regelrechte verwijten. Vrouwen die niet in de bergen zijn opgegroeid, kunnen hun ruigheid en het bijbehorende weer niet lezen. En wie zijn de mannen van de gemeenschap rond de lodge bij het vertrek- en aankomstpunt?

Wat je van Lucy Clarke mag verwachten, krijg je ook: wantrouwen en leugens, schuld en het vereffenen ervan, schoonheid en duisternis als twee kanten van dezelfde medaille en... de onafwendbare apocalyptische wereld waar niemand ongeschonden uitkomt! Het inktzwarte en de spanning komen regelrecht uit het wezen van de mens. Uiteindelijk leidt dit onverkwikkelijke gegeven tot een strijd op leven en dood waarna niets meer is zoals het was!

Haar signatuur

'De hike' is een spiegel van 'De onderstroom' (2016). De Engelstalige titel 'The castaways' (de verworpenen) doet het verhaal over de opvarenden van een zeilschip in een tropische omgeving meer recht! Net als de rondtrekkende meiden hebben de bootreizigers moeite om hun plek in het leven op te eisen. Over een aantal hangt een sfeer van verslagenheid. Daarom kun je hen omarmen en raken ze je ziel aan. De personages van Lucy Clarke ontroeren altijd!

Hoe ver het zeiljacht je ook brengt, hoe hoog de berg ook is die je beklimt, een ontsnappingsroute is er nooit. Individuen zijn hoe dan ook gekluisterd aan het aardse. 'De bergen zijn wreed', lees je. 'Het interesseert ze niet wie er kapot en bebloed achter blijft.' 

In de juiste voetsporen

Als je door het oeuvre van deze schrijfster bladert, kun je je niet van de indruk ontdoen dat de noodlotsdrama's uit de theatergeschiedenis deze afgestudeerde in de Engelse literatuur erg aanspreken. En een boeiende traditie mag altijd worden voortgezet! 

★★★★

Heeft iemand Charlotte Salter gezien? - Nicci French

 Vakmanschap 

is meer dan een klinkende naam !

'Ze had haar carrière voor een groot deel te danken 

aan dingen die ze niet had gezegd.' 

Bij auteurs die sinds jaar en dag in het boekenvak actief zijn, vraag je je soms af in hoeverre ze met hun tijd zijn meegegaan. Maatschappelijke thema's en menselijke relaties veranderen maar ook het literaire genre dat ze beoefenen maakt een gestage evolutie door. Nicci French debuteerde in 2002. Laten we hun recentste boek eens toetsen aan wat in deze tijd verlangd wordt van een genietbare thriller. 

Vastgelopen

Zoals de titel suggereert is Charlotte, een geliefde moeder van vier volwassen kinderen, met de noorderzon verdwenen. Dat lijkt hun cynische, egocentrische vader niet van zijn stuk te brengen. Als het summiere politieonderzoek geen antwoorden oplevert, valt het gezin uit elkaar. Omdat elk kind op een andere manier met zijn verdriet omgaat, kunnen Etty en haar broers geen steun vinden bij elkaar. Aan de psychologische reacties op dit drama wijdt Nicci French zo'n 60% van dit dikke boek. Intussen valt de handeling helemaal stil. Aan beide kanten van het verhaal wordt er diep gezucht...

Bij schrijvers die hun sporen verdiend hebben wil je niet struikelen over langdradigheid. En toch is dat hier het geval. Van de drie delen waaruit het boek is opgebouwd heeft enkel het derde een prettig tempo. Wij zijn intussen dertig jaar later. Op die resterende bladzijden stelt Maud O'Connor, de belangrijkste rechercheur van deze nieuwe reeks, zich aan je voor. Naar aanleiding van een recent aangestoken brand met een dodelijk slachtoffer, besluit ze het cold case dossier opnieuw leven in te blazen. Maud houdt haar team en de lezer bij de les, ze is ad rem en assertief, het type 'getting things done'. In haar nabijheid dommelt niemand in! 

Versleten stoffering

Toch komen samen met de reuring ook de clichés. De academisch geschoolde schoonouders van Maud vinden haar te min. Manlief trekt de stekker uit de relatie en haar speurdersteam bestaat uit kinderlijke macho's bij wie je je afvraagt of ze ooit een examen hebben afgelegd. Tussen de bedrijven door blijft de psychologische langspeelplaat van de familieleden rondjes draaien! Zelfs over het vederlichte, banale motief van de dader heeft het schrijversechtpaar blijkbaar niet lang nagedacht!

Een roman, spannend of niet, heeft nood aan beschouwing én ontwikkeling. Dat laatste criterium wordt hier nagenoeg over het hoofd gezien. Zo lang snel niet synoniem is van oppervlakkig, draagt vaart bij aan een gekluisterde leeservaring. Moderne schrijvers van detectives of thrillers hebben dat begrepen. Hoewel de opener van deze nieuwe serie trouw is aan de Nicci French-thematiek van verlies, dood en sterke vrouwelijke karakters, mist het verhaal de aansluiting bij de strak geschreven, originele en verdiepende boeken van de beste hedendaagse collega's. Snedige Maud-dialogen kunnen de meubelen niet redden! 

★★1/2

Eerbaar - Alice Turner

Wat het daglicht niet kan verdragen !

'Als een dier uniek was, 

dan werd alles op alles gezet om het te beschermen.

Datzelfde gold niet voor unieke mensen.'

Er zijn auteurs die je een wereld aanbieden waar je vanop afstand naar kunt kijken. Anderen creëren er één waar je meteen deel van uitmaakt. Alice Turner behoort tot de laatste groep. Wie graag tussen de Schotse clans op het Hebriden-eiland Mull verblijft en het rechercheduo Morag-Scott tot zijn kennissenkring rekent, zal dus niet rouwig zijn om het snel op de markt brengen van de drie eerste delen.

Een ongewenste erfenis

In 'Eerbaar' (nr.3) wordt het schandelijk gebrek aan fatsoen van een clanhoofd onder het vergrootglas gelegd. Volgens Morag zit slechtheid in het DNA van de Macleans. In de hele Silver Springs-serie worstelt ze met haar loyaliteit ten opzichte van haar adellijke voorouders. Wie ook in onvrede leeft met het verleden is de dader van dit detectiveverhaal. Een niet geheelde wonde neemt vaak de vorm aan van irrationeel, onbezonnen gedrag. 

Dit plot speelt zich helemaal af op het domein van de familieburcht. Dat geeft Alice Turner de kans om een geschiedenisbladzijde over de Jacobieten-opstanden te delen, de rebellie van de clans tegen het afzetten van hun koning, Jacobus II. Ook de godsdienstoorlogen komen even ter sprake. Deze invalshoeken brengen de verteller bij de geheime deuren en ruimtes in kastelen waar ook de onfatsoenlijke voorvader weet van had. 

Een kwetsbaar stel

En dan is er nog het onvermijdbare spanningsveld tussen Morag en Scott. Hoewel de gevoelens en waardering wederzijds zijn, is er bij beiden onzekerheid. Zij vreest de dag dat hij terugkeert naar het vasteland. Ooit ontvluchtte hij de voorspelbaarheid van het leven in de Highlands. Op zijn beurt onderzoekt Scott zijn rusteloosheid. Een mottenjacht met Morag is immers niet te vergelijken met een boek van Tom Clancy of het zware-jongens-milieu in Londen. Hij beseft bovendien dat zowel zijn buitenkant als zijn binnenkant beschadigd zijn. Ook in deel drie blijven het personages om van te houden!

Nauwlettend

Toch wordt de toon van Alice Turner nooit zwaar op de hand. Een moment van vertwijfeling of irritatie wordt meestal met een humoristische quote weer in balans gebracht. Kenmerkend is ook haar technische zorgzaamheid. Elke hint of puzzelstukje krijgt een rol toebedeeld. Deze mini-elementen zorgen voor een glimlachende lezer als hun functie, vaak aan de rand van het verhaal, duidelijk wordt. Denk bijvoorbeeld aan de verdwenen stenen of het attente gebaar van Scott tijdens de slotscène. Dat het charmeoffensief van deze originele schrijfster nog even mag doorgaan!

★★★★   

De hoge kust - Lina Areklew

Een Zweedse kust met veel los zand !

'Met gods hand in je rug kan niemand je tegenhouden.'

Wéér een nieuwe Scandinavische auteur van spannende boeken? Krijgen we de zoveelste doorslag van het Scandi-recept (uitzonderingen niet te na): wijdlopig, véél gedramatiseerd vrouwenleed en herkenbare maar stereotype personages? Laten we Lina Areklew het voordeel van de twijfel geven...

Tragiek wordt spanning

'De hoge kust' neemt in ieder geval een hoopvolle start. Deze schrijfster koos de ramp met de ferry 'Estonia', waarbij 852 passagiers omkwamen, als invalshoek. Zo'n dertig jaar geleden zorgde de veerdienst tussen Tallinn en Stockholm voor een dubbele nationale tragedie. Omdat bij dit collectieve verdriet ook concrete gezichten horen, kon Lina Areklew een personage zoals Fredrik vormgeven. Hij overleefde de catastrofe fysiek maar niet mentaal. Sindsdien moet hij verder met het beeld van een zeegraf voor zijn ouders en broer. Dat levert hem een posttraumatische stressstoornis op. Voeg daarbij een biertje te veel en hij weet niet meer waartoe hij in staat was de avond van de moord op iemand die hij geen warm hart toedraagt.

Met andere woorden: het spanningsveld is gecreëerd!

Na enkele onderhoudende hoofdstukken wordt het Zweedse elastiek toch weer bovengehaald. Je ondergaat nodeloze herhalingen, povere onderzoekselementen en rechercheursvergaderingen die bijna nergens over gaan. Net voor het begin van de tweede verhaalhelft schakelt het plot een versnelling hoger om wat later toch weer aan traagheid te winnen. Er ontvouwt zich een matige detective die vergeet van Fredrik opgejaagd wild te maken. En Sofia, de rechercheur die een emotionele band heeft met de Estonia-overlevende en daarom niet helemaal trouw is aan haar beroepsethiek, staat wat onvast op haar benen maar voelt de grond evenmin onder zich wegzakken. 

Het grote cliché

Naast deze protagonisten voert Lina Areklew een teamchef op die gelijk staat aan een irritante karikatuur. Vera is een immer onbeschoft, chagrijnig, snauwend en vloekend personage. Dat zijn iets te veel adjectieven voor een geloofwaardig karakter! Trouwens, waarom moet een politiechef altijd een boeman zijn? Durft niemand het aan om dit clichébeeld te vervangen door een scherpzinnige baas die aantoont dat hij zijn plek op de carrièreladder verdiend heeft?

'De hoge kust' is een kabbelend boek met voldoende maar oppervlakkig uitgewerkte stoffering dat het gebrek aan vakmanschap niet kan verbergen. Dit gemis aan doorontwikkeling zorgt voor een wankel, ietwat chaotisch geheel, net als een huis met ontbrekend cement tussen een serie bakstenen. Ook de achterliggende lijn met wraakzuchtige bijbelcitaten uit het Oude Testament met de straffende god, haakt zich maar met moeite vast aan het motief van de geestesgestoorde dader. 

Dertien in een dozijn
Het is hier al vaak gezegd: vergelijk dit soort plots met originele, spitsvondige, strakke verhalen die je eigen geest aanscherpen, en de rangorde wordt duidelijk! Bovendien bewijzen Jo Callaghan en Jeneva Rose dat ook een debutant door de grote poort naar binnen kan!

★★1/2

Finisterre - Mariska van der Klis

De wijsheid van een eeuwenoude weg ! 

'Is het niet gek dat ik in dit vreemde land, waar ik niemand ken, 

blind vertrouw op een paar handgeschilderde gele pijlen?'

Als Mariska van de Klis beseft dat 'de hand die ze nog niet zo lang geleden om háár hand voelde' er niet meer is en ze bovendien twee maanden vakantie heeft, vat ze het plan op om de camino, de pelgrimsweg naar Santiago de Compostela, te lopen. Omdat ze de lat meestal hoog legt, besluit ze te kiezen voor de zuidelijke afsplitsing ervan, met start in Sevilla. Daar wachten haar dagen van 30km en meer, zo'n 1000km in totaal.

Beestenboel !

Het is een tocht waarin het zoet en het zuur elkaar afwisselen. Er zijn de brandende blarenvoeten, de asfaltwegen met razend verkeer, er is de bloedhete Spaanse zon, het gewicht van de bepakking, een bijtgrage hond en een groepje stieren dat niet opzij wil gaan. Anderzijds is er de couleur locale met de finca's, de Romeinse bruggetjes, de historische stadjes, de ooievaars en de buizerds, de kurkeiken, de klaprozen en de mimosa. Na een uitputtende dag mag Mariska proeven van smaakvolle regionale gerechten waarbij zelfs het Iberico-varken op tafel komt!  

Toch zijn de ontmoetingen op de camino het allerbelangrijkste. Het motief van de hedendaagse pelgrim is nog zelden religieus. Het persoonlijke verhaal is de drijfveer. Dat kan een ontrouwe partner zijn, het doodbloeden van een lange relatie, het overlijden van een zoon, ouders die geen ouders hadden mogen zijn, PTSS, een zelfmoord in het gezin enz. Al deze wandelaars hopen op een verwerkingsproces dat aangestuurd en versneld wordt door de fysieke uitdaging, het opgaan in het open landschap, de eindeloze tred van elke dag, het wegvallen van de ruis en vooral de gedeelde ervaringen met de zoekenden die op hun pad komen. Het lopen van de camino is nooit een oppervlakkige ervaring!

Waar de zon in de zee zakt

'Finisterre' is niet alleen een beeldend, levendig en beschouwend boek, het is ook de route van een zelfbewuste, doelgerichte en volhardende vrouw. Het verbaast niet dat ze na aankomst in Santiago de Compostela besluit om er nog een stuk van 90km aan vast te breien. De kaap aan het uiterste westen van Europa was al bekend bij de Romeinen die de Galicische landtong 'Fini Terrae' noemden, het einde van de toenmalige bekende wereld. Voor de dappere pelgrims is deze eindstreep tegelijkertijd het begin van een nieuwe levensfase!

★★★★

Wij zijn even weg - Sonja Onclin

Weg is geen blauwdruk van thuis !

'Blijf altijd geloven in mogelijkheden.'

Reizen maakt niet alleen je hoofd schoon, over landsgrenzen heen stappen brengt je ook naar een nieuwe ervaringswereld! Maar hoe regel je een maandenlange sabbatical? En kun je dat avontuur ook aangaan met schoolgaande kinderen? Op die vragen probeert dit boek een antwoord te geven. 

Wikken en wegen

Zoals aangekondigd in de flaptekst vormen de praktische aspecten de invalshoek van dit boek: leerplicht, financiën, de noden van de kinderen zoals een dagschema dat voor houvast zorgt, tijdbesteding op maat, contact onderhouden met familie, vriendjes/vriendinnetjes. Veel is mogelijk, desnoods verkoop je je comfortabele bureaustoel of de koffiemachine. Het hebben van een vastgoedportefeuille geeft natuurlijk meer armslag. Een deel van je tijd besteden aan werken terwijl je onderweg bent, biedt je een middenweg.

Als je niet meteen in het diepe durft te springen, kun je vertrouwde landen als Portugal, Spanje of Griekenland uitproberen. Ben je klaar voor iets  grensverleggends, dan zijn andere continenten een optie. Hoewel Zuidoost-Azië als een makkelijk te bereizen regio wordt gezien en Zuid-Amerika een fascinerende identiteit heeft, wordt er door het gezin van Sonja Onclin steeds weer op Spanje gefocust.

Horizonverruimend...?

Zowel het basisverhaal als de terugblik van geïnterviewde ervaringsdeskundigen, brengen uiteenlopende conclusies, leermomenten en bemoedigende oplossingen aan. Maar wat je mist is de passie voor het reizen, de nieuwsgierigheid naar kennis over mens en maatschappij. Er wordt veel tijd besteed aan pretparken, zwembaden, strandleven, surflocaties... terwijl je ook met de kroost naar een kindvriendelijk museum kunt gaan. Denk, bijvoorbeeld, aan The World of Discoveries in Porto, waar je met bootjes langs kleurrijke, bijna levensechte scènes uit de voormalige kolonies kunt varen. Je navigeert naar Afrika, China en Japan, hoort oerwoudgeluiden en verdwijnt in een donder-en-bliksem-tunnel die een zeestorm moet simuleren. Zeer populair bij schoolkinderen en een ideaal vertrekpunt voor een les geschiedenis in het klaslokaal! 

Verkies je het hedendaagse boven het verleden, dan zou je vanuit Spanje de oversteek kunnen maken naar Tanger. Zeker kinderen zullen genieten van het zintuiglijke bad waarin ze terecht komen en later met originele weetjes het thuisfront verrassen! De wereld ontdekken is niet hetzelfde als op vakantie gaan! En (op)groeien betekent leren!

Aarden

Bovendien merk je dat deze huisgenoten érg vasthouden aan contacten met Nederland en Nederlandse ontmoetingen in het buitenland. Grenzen oversteken is wortels (gedeeltelijk) loslaten en nieuwe wortels aanmaken. Zijn waar je bent is cruciaal voor het ontwikkelen van een band met de bestemming! 

Dat deze band met de bereisde samenlevingen oppervlakkig is, toont de foute interpretatie van het straatbeeld in Sarajevo aan. 'De dresscode is zwart en gesluierd', zo klinkt de uitglijder. Deze orthodoxe kleding wordt alléén gedragen door toeristen uit de olielanden (Qatar, Saoedi-Arabië) die hun woestijnzomers ontvluchten en vaak een tweede huis hebben op de koelere flanken rond de stad. Bosnische meiden die naar de koranschool zijn geweest dragen een hoofddoek, alle andere inwoners zijn Westers gekleed. 'Fout' staat hier gelijk aan 'niet respectvol'!

Locals chillen in het oude centrum van Sarajevo
Foto De Inktkoelie

Reuzenschaakspel in de nieuwe stad
Foto De Inktkoelie

Wie belangstelling heeft voor de materiële aspecten van een langdurige trip zal in dit boek inspiratie opdoen. Maar wie de praktische beslommeringen niet los kan zien van de geestelijke/culturele invulling - het uiteindelijke doel van elke reis - blijft op z'n honger zitten. 

★★1/2

Een afgelegen plek - Elly Griffiths

Een spook waart rond in Norfolk !

 'Staren naar de zee helpt om de balans te herstellen.'

Cathbad, de druïde

Als je de toetsenbordijver van Elly Griffiths wil bijbenen, mag je je niet te lang laten afleiden! Onlangs kwam het laatste deel (14) van de Ruth Galloway-reeks uit en begin augustus verschijnt het eerste deel van de Brighton mysteries-serie. Voor wie nog wat achterop loopt, is hier Ruth nr.13. 

Deze auteur heeft altijd een flink gestoffeerd plot in de aanbieding! In 'Een afgelegen plek' mag je, samen met het vakbekwame rechercheteam van Harry Nelson, naar het verband zoeken tussen een aangespoelde dode, een dubbele moord op een voormalige boerderij met een dreigende naam, en malafide praktijken van een medisch wetenschapper.  

Never a dull moment !

Omdat de saus minstens even belangrijk is als de basisingrediënten, serveert de schrijfster één van de ontelbare Norfolk-legendes die niet alleen de verhaalelementen bij elkaar houdt maar ook de lezer naar een hersenschimmige wereld brengt. Black shuck, de zwarte hond die zo groot is als een ezel of een baby-olifant en je aankijkt met rode ogen vol hellevuur, bestaat toch niet echt? Maar stel dat hij opduikt als de zeemist landinwaarts wordt geblazen of op het uur van de lange schaduwen, zou hij dan een spoor van de dood achter zich aantrekken? 

Sommige locals beweren dat ze hem ooit gezien hebben. Eenzame landschappen die door de weergoden gegeseld worden, brengen mensen voort die op een fantasierijke manier samenvallen met hun natuurlijke omgeving. Zelfs de rationele archeologe Ruth neemt de black shuck half ernstig. 

Vergiftigde opvoeding

Uiteindelijk schuilt er veel meer kwaad in tweebenige dan in vierbenige wezens. De aangerichte schade kan bovendien de volgende generatie danig belasten. Vernederingen en misbruik, bijvoorbeeld, leiden tot jarenlange woekerende wrok. Kinderen zijn trouwens eindeloos op zoek naar de goedkeuring van hun ouders, ook als hun opvoeders flink fout zijn of waren. 

Gelukkig is de moderne druïde Cathbad er nog. Je hoeft niet spiritueel te zijn om je even in de watten te laten leggen door deze harmonieuze man die in staat is om een beschermende cirkel om zich heen te trekken. Wie zou die gave niet willen hebben?

Meerwaarde

Elly Griffiths levert altijd het bewijs dat een plot gedreven boek de geest van de lezer ook op een andere manier kan bezighouden. Dankzij het delen van historische, archeologische en mythische weetjes brengt ze verleden en heden van een vrij onbekende streek tot leven. Ook leert ze je dat er onder de grond nog zoveel verborgen verhalen zitten en een stokoude dode dankzij een gezichtsreconstructie bijna weer mens wordt! Jammer dat Ruth nr.14 het afscheidsboek wordt!

★★★★

Het huis met de palm - Esther Verhoef

 De bestorming van de apenrots !

'Mijn moeder en ik scharrelden rond het afvoerputje van de wijk,

er was meestal geen geld, behalve voor sigaretten.'

Als je fan bent van Esther Verhoef, dan wil je geen enkel boek van haar missen! Sterker nog, je kunt niet wachten tot de publicatiedag van haar nieuwste thriller op je kalender verschijnt. Toch is het ook voor een doorwinterde auteur niet eenvoudig om de lezer telkens omver te blazen.

Ook een fuik heeft een uitgang !

In de sterke openingsscène van 'Het huis met de palm' kom je in de gruwel van een onderbemand Frans ziekenhuis terecht zonder kans op zachte handen die pijn en dood zouden moeten bemoederen. De auteur creëert hier een bijna-dystopische samenleving. Omdat de zorgende handen en woorden van medepatiënt Sophie komen, laat de Nederlands-Normandische Ellis zich overhalen tot een herstelperiode bij haar thuis op het platteland. 

Hoewel de verzwakte en sociaal geïsoleerde Ellis weinig keuze heeft, stapt ze met open ogen in een valkuil. Maar terwijl de andere hoofdpersonages slachtoffer blijven van hun - materieel en/of psychologisch - kansarme jeugd, probeert de dolende Hollandse met haar vechtlust het lot te keren. Daarvoor moet ze niet alleen de strijd aanbinden met Sophie maar ook met een man die veel betere kaarten op tafel kan leggen. Kunnen ook vrouwen de apenrots belegeren? 

Het kan altijd beter

Wie houdt van een prettig lezend, coherent opgebouwd verhaal met een ononderbroken spanningsboog, zal zich thuis voelen in dit boek. Ben je op zoek naar originaliteit, psychologische diepgang of maatschappelijke draagwijdte, dan kom je hier onvoldoende aan je trekken. Alleen het zijpad naar de wantoestand in de ziekenzorg heeft enig sociaal gewicht. 

Dat deze, wat strengere, criteria ook kunnen gelden voor dit genre, bewijzen vooral de Engelstalige collega's zoals de recente debutanten Jo Callaghan en Jeneva Rose maar ook bekendere namen in het rijtje van Freida McFadden, Charlotte Link, BA Paris, Paula Hawkins ('Het blauwe uur'), Robert Harris en de ontroerende Lucy Clark van wie zeer binnenkort (06.05.'25) een nieuwe thriller in vertaling verschijnt. In Nederland denk je bijvoorbeeld aan Hans Faber, Boris Dittrich, Anya Niewierra enz. Deze lijstjes zijn vanzelfsprekend niet volledig.

Entertainmentgehalte

Op de vloeiende, beeldende en krachtige, suggestieve stijl van Esther Verhoef is uiteraard niets aan te merken. Ook haar personages deugen, tenminste in creatieve zin. Bovendien wordt het idee van de gouden munten op een speelse manier gefictionaliseerd. Dat is een mooie vondst! Toch moet je ervan uitgaan dat 'Het huis met de palm' niet aan de verwachtingen van geoefende lezers zal voldoen. Vooral de opvoedingsachtergrond van Sophie en Ellis en het afglijden van partner Anthony bezorgen je een 'déjà vu, déjà entendu' ervaring. Ben je jong of heb je je mens- en wereldbeeld nog lang niet ingevuld, dan biedt dit plot je een pamperende leestijd!

★★★